La Marmotte 2016

La Marmotte 2016

Ergens eind 2003... als lid van de lokale wielerclub Nieuwenhovespurters sluit ik aan bij het jaarlijkse eetfestijn.  Rond middernacht, met een veel te zware maag, en reeds licht verdoofd als gevolg van een te veel aan pilsjes... plaats ik mijn handtekening op een blad dat - onder initiatiefnemer Davy - de tafels rondgaat... Bovenaan staat vermeld 'Ik ga mee op de fietsuitstap van 2004 : La Marmotte'.

Enkele weken later zoek ik wat meer informatie op, ik kom te weten dat La Marmotte een cyclosportieve tocht is... dat vier cols worden overwonnen... tot dan fiets ik jaarlijks maximaal 2500km en boezemen afdalingen van Vlaamse heuvels als Kluisberg mij reeds angst in.

Toch ben ik zowat 7 maand later mee met de Nieuwenhovespurters-delegatie op de Alpe, we verblijven er op de top, in residentie Le Taburle.  Met een 15tal clubleden + enkele begeleiders beleven we bijzonder veel plezier.  Op D Day slaag ik er bovendien in om deze eerste deelname af te sluiten met een zilveren brevet, maar vooral met bijzonder veel goesting om meer cyclo's te fietsen, hier terug te keren!

Met dank aan het begrip voor deze Gran Fondo Honger van mijn gezin kan ik deze uitdaging ook in 2005, 2007, 2010 en 2011 fietsen.  In 2011 zou ik mijn beste tijd realiseren : bruto (inclusief geneutraliseerde Glandon-Afdaling) exact 8u00.  Of hoe dit voor mij de bevestiging van een goede gezondheid betekende.

Helaas zou ik enkele maanden later de diagnose van kanker krijgen, gevolgd met een vermoeden van uitzaaiingen in de longen, net even voor Kerstmis.

Wat mij door die moeilijke periode hielp?  Mijn overtuiging om ook in 2012 La Marmotte te fietsen!

Na een moeilijke trainingsperiode, waarbij 100 meter wandelen een eerste uitdaging betekende... over 20km fietsen in het wiel van mijn zoon Michiel... tot ritjes van 60km en langer... slaagde ik er in om dankzij de steun van Cyclo4Cancer sympathisanten David & Jeroen om ook deze 6e deelname met een gouden brevet te bekronen.

Toen ontstond het idee om na 5 deelnames voor de kankerdiagnose, ook 5x na de kankerbehandeling deel te nemen.

Zo stond ik na verdere deelnames in 2013, 2014 en 2015 op 2 juli 2016 zoals steeds om 6u op de eerste rij van de startbox!

Ik tref er Brecht, een absolute topper in het Gran Fondo gebeuren, die net als mij vanuit de 2e startbox start, maar uiteindelijk top 50 zal realiseren.  In totaal zijn we met een tiental Cyclo4Cancer sympathisanten aanwezig.  Zowel Hans als Jonas mogen op basis van hun uitmuntende eerdere resultaten vanuit de prioritaire startbox vertrekken.  De overige Cyclo4Cancer-sympathisanten, Vincent - Gunther - Joeri - Nico - Dieter - Peter - David DV - Bruno, starten samen met mij of vanuit één van de volgende startboxen.

Even na 7u wordt het startschot gegeven.

In tegenstelling tot alle vorige edities waar ik quasi steeds als een pijl uit een boog vertrok laat ik me rustig mee glijden met de massa.  Er is het besef dat ik de voorbije weken enkel van zondag naar zondag fietste, het vraagteken hoe de gevolgen van de recente valpartij zich bij het klimmen zullen laten voelen, ... maar ook vooral het besef dat ik deze maal niet voor een tijd fiets maar enkel voor het uitrijden.  Deze 10e en meteen ook laatste deelname van La Marmotte wil ik in schoonheid afsluiten : op de top van de Alpe dus!

Ik bevind me inmiddels in één van de vele pelotons die naar de voet van de Glandon fietsen.  Ik heb de indruk dat de kop van de wedstrijd trager vertrok, want nog voor we de eerste hoogtemeters van de eerste col buiten categorie van de dag aanvatten smelten de groepjes tot een wel erg omvangrijke groep van zo een 600 man samen.  Ik ontwaar meteen ook Hans en Jonas.  Bij de eerste bocht bergop zit ik op zo een tiental meter van hen, ... tegen mijn natuur in lever ik geen inspanning om ze bij te benen... neen rustig deze col van de dag naar boven fietsen is de opdracht.  Dit betekent dat ik tijdens deze beklimming probeer de hartslag enkele tellen onder de overslagpols (162) te houden.

De Glandon bedwong ik inmiddels 9x in La Marmotte, maar ook nog enkele keren buiten deze cyclo... de beklimming ken ik vrij goed en het lukt me dus om deze inspanning goed in te delen.

Bovengekomen staat er voor het eerst geen verzorger op mij te wachten, dan maar aanschuiven bij de bevoorrading.  Ik opteer voor een extra drinkbus met water en laat me de afdaling inglijden.  Ik ontwaar geen enkele valpartij en stel effectief vast dat overige fietsers geen risico's nemen!  Mooi zo!!

In de vallei gekomen probeer ik steeds in een goed groepje de brug naar de Télégraphe te maken... zo ook dit jaar.  Het spontaan ontstane peloton na de afdaling telt zo een 40tal renners, maar allen met een grotere motor dan mezelf.  Ik twijfel even... blijf ik hun gezelschap, wat impliceert dat ik tegen overslag verder fiets... of laat ik me uitzakken.  Ik opteer voor het eerste en kan zo snel de volgende col van de dag opdraaien.

Ik laat de groep nu onmiddellijk rijden, en opteer voor het eigen tempo.  Zo zal ik de volledige klim quasi alleen fietsen.  Ideaal voor wat overpeinzingen.  Ik denk aan de moeilijkheden van de kanker : de extreme vermoeidheid waar ik dagelijks tegen vecht, ... de grotere vereiste recuperatie-tijd na iedere inspanning... maar ook aan de vele lotgenoten die na hun schildklierverwijdering er helemaal niet meer in slagen om te sporten, te werken... of hoe ik me gelukkig mag prijzen dat ik wel nog aan fietsen toekom... al kan ik de hogere intensiteit niet meer aan... ik zit hier potjandorie wel in La Marmotte!!

O ja, om deze tot een goed einde te brengen kan ik beide drinkbussen beter opnieuw bijvullen aan het waterpunt op de top van de Télégraphe.  De afdaling naar Valloire volgt.

Wat nu komt is qua natuurschoon het mooiste wat je in de Alpen aantreft, alleen is die Galibier ook een bijzonder harde Alpennoot om kraken.  Blijven op hartslag fietsen dus.  Ik voel dat ik beter een sanitaire stop bij de bevoorrading had ingelast, ... maar wil tijdens het klimmen hier niet echt voor stoppen... maar afwachten tot halverwege de klim, waar we de bocht naar Plan Lachat maken.  Eens deze bocht voorbij is het prachtig kijken naar de sliert renners die volgt, maar weet ik ook dat enkele loodzware kilometers wachten.  Van de 10 edities is dit ook de editie waar de wind het hardste waait op deze Galibier : Het is echt stoempen om hoogtemeter per hoogtemeter te overwinnen!

Aan de top is het even uitkijken naar de juiste route : we moeten voor de tunnel opteren want de dag ervoor was er op de top omwille van het wegschuiven van sneeuw en ijs nog een auto over kop gegaan, en men wou met die 7500 renners geen risico nemen.  Voor het eerst door de tunnel dus en zo naar de top van de Lautaret.

De afdaling gaat makkelijk, al had ik wat schrik.  David DB had me gewaarschuwd dat hoge velgen me parten zouden spelen tijdens de afdalingen, doch ondanks de harde wind voel ik geen enkel negatief effect.  Super dus!  De nieuwe Speed wielen zijn er voltreffer!  Ze bollen uitstekend, ook over de nieuw aangelegde weg langs de zijkant van het meer.  Het is dankzij deze weg dat we het vertrouwde marmotte-parcours in '16 opnieuw kunnen afleggen.  Hierdoor werd La Marmotte wel een 2tal km langer, maar dat geeft niet.

Even voor het opnieuw binnen rijden van Le Bourg d'Oisans staat de echtgenote van Hans langs de kant van de weg.  Ik weet dat ze een drinkbus voor mij heeft, doch zie dat ik nog voldoende drank heb.  Ik roep haar toe dat alles ok is, en geen tussenstop nodig heb.  

Net voor de voet van de Alpe ligt een fietser kermend van de pijn.  De ordediensten zijn er bij, ... later verneem ik dat zijn voorwiel gewoon wegjumpte met een valpartij als gevolg.  Een weekje later is deze Nederlander nog steeds gehospitaliseerd te Grenoble, ik wens hem een goed herstel!

De vierde en laatste col komt er aan, er staan nogal wat applaudisserende supporters, ... en ik word zowaar emotioneel!

Ik denk aan de voorbije 9 edities, aan ieder van de renners met wie ik deze ervaring mee mocht beleven.  In het bijzonder gaan mijn gedachten naar de inmiddels overleden Geert M.   Tranen schieten me in de ogen...

Ik moet evenwel blijven trappen om er voor te zorgen dat ik de finish haal!  

Zo wat halverwege de klim gebeurt dan waarvoor we op vrijdag vreesden : De hemelsluizen worden open gezet, de regen valt met bakken uit de hemel!  Ik beken : in dit stadium van de rit is dit gewoonweg een aangename verfrissing, ...  dit geeft me zelfs extra moed... en tel de bochten verder af!

Als ik de fotografen in één van de laatste bochten ontwaar komt alle emotie in mij opnieuw naar boven.  Ik denk aan alle vorige edities, aan alle emoties die daarmee gepaard gingen, ... aan mijn strijd tegen de kanker, aan de ondersteuning van mijn gezin, de opgebouwde Gran Fondo Spirit met cyclo4cancer... deze gevoelens komen samen in de gebalde figuurlijke 10 die ik met beide handen aan de fotografe toon.  Kracht om de armen omhoog te brengen heb ik niet meer...

Nog enkele kilometers tot de top, ... nog enkele kilometers tot Marleen die boven op me wacht!  Geen redbull, maar dit geeft me wel vleugels!  Ik slaag er op het einde zelfs in om nog wat extra tempo te maken en kan met een grote grijns de finish overschrijden.

Ik duw de garmin af, en zie dat ik de bruto-tijd onder de 8u30 bleef.  Geen toptijd, maar wel een meer dan geslaagde tijd!

Een heel mooi avontuur zit er op : 5x La Marmotte voor de kankerdiagnose, 5x na de kankerbehandeling.  De cirkel is rond!

Die avond kan ik aan de bar van mijn vertrouwde verblijfplaats voor La Marmotte - het Mercure Hotel op Les Deux Alpes - bijzonder tevreden het glas heffen op mijn 10e deelname en aan alles wat voorafging!

Viva La Vida!!

La Marmotte in beeld

Een terugblik op mijn eerdere edities?

5 Edities voor de kankerdiagnose : 

- 2004 : Zilver
- 2005 : Zilver 
- 2007 : Goud
- 2010 : Goud
- 2011 : Goud

5 Edities na de kankerbehandeling : 

- 2012 : Goud 
- 2013 : Goud
- 2014 : Goud
- 2015 : Marmotton
- 2016 : Goud

Wil ook jij aan Gran Fondo's of cyclo's deelnemen?

En wil je tevens de strijd tegen kanker steunen?  Informeer vrijblijvend naar het initiatief Cyclo4Cancer : johan.devroe apenstaartje cyclo4cancer.be

Wil je Marmotte-tips van een ervaringsdeskundige?  Aarzel niet om jouw vragen naar het opgegeven mailadres te sturen.

Ben je een lotgenoot?  Jouw verhaal is steeds welkom (cfr mail-adres).  We verwijzen je ook graag door naar onze website : www.cyclo4cancer.be

La Marmotte : Stil worden...

Met negen deelnames aan 'La Marmotte' heb ik inmiddels enige ervaring, is er mogelijkheid tot vergelijken :

Tot mijn tevredenheid kan ik voor ieder van de 9 deelnames over droge edities spreken... meerdere in echt zomerse omstandigheden.  In 2010 was het dermate warm dat ik na aankomst ook wat verzorging in de hulpposten van het Rode Kruis nodig had.  Maar deze jongste editie spant echt wel de kroon als het op uitputting tgv de hitte aankomt.  Ondanks dat ik bij deze Marmotte - zeker in vergelijking met de eerdere deelnames - bijzonder veel dronk : 50à75cl per uur, had ik absolute uitdrogingsverschijnselen.  De avond van de 4e juli dronk ik ettelijke liters om de vochtreserves opnieuw aan te vullen... en toch was ik de voorbije week extreem vermoeid met verhoogde lichaamstemperatuur als gevolg.  

Bij de commentaren van de Tour De France is het sporten in de hitte de jongste dagen ook een vast thema... Renners zien verschrikkelijk af, en men vraagt zich af vanaf welke hitte het doorgaan van ritten moet in vraag worden gesteld...

Omwille van de grotere impact van de hitte op mijn lichaam ging ik ook langs bij de mij behandelende endocrinologe.  Uiteindelijk gaf zij aan dat mijn medicatie een negatieve invloed heeft op het sporten (in grote hitte).   In het najaar wordt het dan ook testen om tot een betere afstelling te komen.

En dan krijg je plots volgend bericht : 

Voor ik Cyclo4Cancer opstartte fietste ik tevens in het CycloBenelux shirt.  Met veel respect voor Rob & Paul, de oprichters, maar ook met bijzonder veel sympathie voor alle andere shirtdragers waarmee het telkens fijn praten was/is!

Bovenstaand bericht is dan ook niet het ver van mijn bed... maar raakt me diep!

Bijzonder veel sterkte aan de nabestaanden!

Rust zacht Ronald!!

La Marmotte 2015

Mijn eerste bezoek aan de Franse Alpen dateert van 2004... dit naar aanleiding van mijn eerste Marmotte.

Sedertdien heb ik een voorliefde voor deze regio : vlot bereikbaar vanuit België, voldoende aanbod aan accommodaties, goede zon-kansen... en vooral een mooie waaier aan cols!

Dit alles maakt dat ik jaar na jaar graag terugkom voor deelname aan La Marmotte.  Dit jaar inmiddels voor de 9e keer.

Deze 9e deelname zou evenwel nogal wat verschillen in vergelijking met de vorige : 

- Ander parcours - want helaas geen Galibier (tgv werken aan de tunnel op Lautaret)

- Geen Mercure of hotelservice op Les2Alpes wel een vakantiewoning in Venosc

- Mijn echtgenote kon helaas niet aansluiten, dus geen persoonlijke verzorgster ;-)

- Beduidend mindere voorbereiding zoals bij de vorige edities

Toch zag ik bijzonder uit naar deze trip.  Even ontspannen, en de drukte van de professionele en vrijwilligerswerk bezigheden achterlaten... daar had ik echt nood aan!

De eerste dag was onmiddellijk een schot in de roos : puur genieten!!  Samen met Jonas, Gunther & Tom opteerde ik voor een bezoekje aan het Lac du Besson. 

Na de sight-seeing was het tijd voor een heerlijke lunch in het nabijgelegen restaurant :

De rugnummers voor La Marmotte kan men telkens hetzij op donderdagnamiddag, hetzij op vrijdag afhalen.  Net zoals voorheen opteerde ik om nu we toch op de Alpe waren om meteen deze formaliteiten te vervullen.  Dit biedt het voordeel dat je op vrijdag dan volledige vrije keuze qua invulling hebt.

Voor Tom, Gunther en Jonas was het hun eerste deelname zodat ze ruim de tijd namen voor het rond slenteren in het promo dorp.

In de vooravond namen we onze intrek in de vakantiewoning te Venosc.  Daar ontmoetten we tevens de andere Cyclo4Cancer-teamleden : Eric, Vincent, David en de verzorgers van dienst Dirk, Corine & Chris.

Snikheet, maar toch opteerden we om even te fietsen

De vrijdag werd al even traditioneel ingevuld met het klaarmaken van de fiets, wat in te kopen in Le Bourg d'Oisans, en 's avonds een gemeenschappelijke pasta maaltijd.

Voor het eerst in 9 deelnames zou ik met de fiets naar de start gaan, en droeg ik slechts 1 truitje.  Er werd voor la Marmotte een ware hitte voorspeld... 38° in de schaduw volgens het weerbericht op Antenne 2.

Een groepsfoto aan de chalet werd door verzorgster Chris genomen : 

Je herkent van links naar rechts Jonas - Tom - Gunther - Eric - Johan - David - Vincent.  Naast hen sloten ook nog Hans, Nico, David, Geert & Dieter aan.

Omdat dit jaar enkel genieten voorop stond, was er geen ambitie... en dus voor het eerst ook niet op de eerste rij aan de start.  Wel allen met een brede smile... want geef toe : in prachtig weer door een schitterende omgeving fietsen... #MeerMoetDatNietZijn

Even na 7u klonk het startschot en fietsten we over de mat van de tijdsregistratie naar de eerste col van de dag : de Glandon.  Dit traject ken ik inmiddels vrij goed, ... ik koos in tegenstelling tot anders niet voor de vlucht naar voor... maar liet me meeglijden in enkele groepjes tot de beklimming begon.  Van bij de start van de klim zat ik alleen, al zag ik lange tijd Vincent een 100tal meter voor mij uitrijden.  

Het continu rijden op hartslag was me in Trois Ballons goed bevallen zodat ik ook nu een continue blik op de garmin 810 hield : continu even onder de overslag fietsen... en vooral voldoende drinken!   Zo halverwege de col is er een klein stukje vlak gevolgd door een afdaling.... Een eerste drinkbidon was al leeg en ik besloot toch al een halve reep op te eten.  Dit alles maakte dat ik na deze afdaling en de steile klim-km die erop volgde Vincent aan de horizon zag verdwijnen.  Ok, geen cyclo4cancer-truitjes in de omgeving meer... verder verstandig blijven fietsen en het eigen tempo onderhouden.  Zo kwam ik vrij fris aan de top waar Corinne en Dirk me twee nieuwe drinkbussen gaven.  Een 10tal minuutjes trager dan bij vorige edities, maar slechts drie minuten na Vincent, Eric en David volgens de verzorgers.

De afdaling nam ik behoedzaam.  Bij de eerdere deelnames zag ik hier reeds twee fietsongevallen met dodelijke afloop... en ook collega Jan leerde na een valpartij op deze col de afdeling intensieve zorgen van Grenoble te goed kennen.

Vanaf nu volgde een nieuw parcours : de lacets de Montvernier werden ons voorgeschoteld : een prachtig stukje natuur en een opeenvolging van haarspeldbochten.  Deze lacets kende ik nog van de fietsvakantie in St Jean de Maurienne.  Inmiddels bleef ik geregeld wat eten, maar toch vooral veel drinken.

De col de Mollard was de volgende uitdaging op de menu.  Vanaf hier totaal nieuw parcours... en al was het hard fietsen... ik nam de tijd om toch af en toe eens naar de prachtige vergezichten te kijken.  Echt wondermooi!  Dit in tegenstelling tot het fietsen in de hitte. Ik bleef evenwel vrij helder denken, en zorgde ervoor dat de drinkbussen tegen iedere volgende bevoorrading uit waren, ... hield continu de hartslag onder de overslagpols.

Vervolgens was de Col de Croix de Fer aan de beurt : een mooie col met niet al te steile fietskilometers... maar toch was het na al dat klimmen vrij uitputtend.  Gelukkig waren er voldoende bevoorradingen zodat we telkens opnieuw even op adem konden komen.

Superblij was ik bij de aankomst op de top.  Nu volgde enkel nog de afdaling van de Glandon, die ik reeds enkele keren fietsten, en opnieuw de Alpe op.  Tijd om de hartslag even te laten dalen... en te recupereren...

Alleen van zodra ik de afdaling startte voelde ik de temperatuur stijgen, ... de warmte gaf een bijzonder beklemmend gevoel... ik werd misselijk en draaierig in het hoofd... het enige waar ik kon aan denken was een vermoedelijke zonneslag...  rustig naar beneden fietsen... het was een afdaling maar ik kwam nauwelijks vooruit, uit de vrees te vallen door het lichte gevoel in mijn hoofd.  Uiteindelijk stopte ik enkele keren langs de kant van de weg... Jonas kwam me voorbij gevlogen... en de verzorgers van de Leierenners vroegen of ze me mee moesten nemen... Neen, dit komt niet goed maar opgeven doe ik niet... Al haal ik dan geen brevet van de Marmotte, ik moet wel de Marmotton (tot aan de voet) realiseren.

Uiteindelijk werd de afdaling een ware lijdensweg... bij de bevoorrading van Sybille kon ik nog even uitrusten, en frisse drinkbussen aannemen... maar hoe zeer het hart me vertelde om verder te fietsen... mijn hoofd vertelde me dat de Marmotton dit jaar het hoogst haalbare was.

Aan de voet van de Alpe, waar het inmiddels 42° was, kwam ik tot rust en plaatste me een kwartiertje in de schaduw met een 1.5l fles cola.  Ik belde naar het thuisfront en hakte de knoop door : Marmotton had ik gehaald en daar bleef het bij.

Ik fietste nog wat verder tot bij verzorgster Corine en drukte de garmin uit.  Net geen 8u.

Uiteindelijk vond ik dit een supermooie editie : aanvankelijk ontgoocheld dat men diende af te wijken van het vaste parcours wist men ons echt wel een heel mooi alternatief voor te schotelen!  Het klimmen zelf ervaarde ik niet als zwaarder... wel waren er minder recuperatiemomenten, momenten waar je je even in groep kon verschuilen.  De hitte, en ik beken ik heb dit nog altijd liever dan regen of wind, was voor mij evenwel te versmachtend.... maar toch tevreden want ik had een mooie dag en haalde er uit wat mogelijk was.  

Toch is er op dergelijke momenten, wanneer het lichaam in vergelijking met andere periodes anders reageert... steeds wat twijfel : het zal toch niet de kanker zijn die opnieuw actief is, en mijn inspanningsvermogen aantast?   Daarom volgde er kort na mijn aankomst in België een afspraak bij de behandelende arts.  Deze gaf aan dat mijn medicatie als gevolg heeft moeilijker met hitte te kunnen omgaan...  Of hoe ik in het najaar maar eens op zoek ga naar een nog betere afstemming... Het lot van een schildklierkanker patiënt.

Belangrijkste is evenwel dat alle cyclo4cancer renners er een mooie dag van maakten.  Naast mij opteerden ook Geert, Dieter en Tom voor de Marmotton... Hans (primus) en Eric zetten er de kroon op een prachtige Trophée de l'Oisans (weekje met vier cyclo's), en ook Jonas, Vincent, David, Gunther & Nico realiseerden een mooie Marmotte!

Voldoende reden om gezellig na te praten, en vooruit te kijken naar een volgende editie!

Mijn 9 deelnames aan La Marmotte resulteerden tot op heden dus in 6 gouden diploma's, 2 zilveren diploma's en 1 Marmotton. Tevens was dit de tweede parcourswijziging waardoor ik nu 3 types parcours voor de wielen kreeg geschoven... vooral benieuwd wat mijn 10e deelname brengt... al valt de datum voor 2016 niet zo gelegen.  Toekomst wijst uit wanneer, maar de 10e deelname volgt zeker!

Klimclassic 2015

In 2004 nam ik voor het eerst aan La Marmotte deel.  Met inmiddels 8x Marmotte, 4x 3Ballons, enkele Gran Fondo's Eddy Merckx, Vélomedianes, GF Ventoux, GF Ardennaise, GF C. Brandt, FM Classic, ... op de teller start ik in 2015 mijn 12e cyclo-seizoen.

Ook voor de Klimclassic - gegroeid uit de Steven Rooks Classic - staat de teller in 2015 op 12.   Aanvankelijk 100% cyclo-sportieve, ... dan enkele jaren cyclo-sportieve met een officieus klassement en sedert 2014 enkel nog met een klimklassement.

In het verleden was de klimclassic steeds een goede waardemeter van de conditie.  Een goede prestatie daar impliceert dat ik zonder angst de grotere tochten als 3Ballons en Marmotte mag tegemoet zien.

Voor het eerst niet vooraf ingeschreven voor de klimclassic mailde ik woensdagmiddag nog de organisatie of ik toch nog voor een daginschrijving kon gaan.  Vorig weekend was het startschot van een periode waarbij ik bewust voldoende tijd voor training vrij maak... en ik wil mij in dit goede patroon vastbijten.  Rond 17u volgt de bevestigingsmail.  Een laatste check op meteovista overtuigt me dat het tussen Maastricht en Luik aangenaam lenteweer wordt.  Ik verwittig het thuisfront dat ik op Hemelvaart - zoals zo vaak in het verleden - de wekker op 4u plaats om rond 7u aan de inschrijvingstafel te Maastricht te staan.

Even voor 7u parkeer ik de wagen aan het NH Hotel.  Men is volop bezig met de opbouw van het promo-dorp op het middenplein maar vind toch de weg naar de inschrijving.  Korte tijd later spreekt men me aan... 'Ben jij Mr Devroe? ...' klinkt het aarzelend... 'Ahum ja...' 'O dan kennen we elkaar van de social media...' En zo gaat het die ochtend nog enkele keren... Ook mag ik enkele keren het project Cyclo4Cancer toelichten... En opnieuw enkele keren de vraag Waarom ik me zo engageer in de fondsenwerving voor kanker... Na mijn antwoord (steevast het zelfde : oa mijn wijze om mijn ziekte een plaats te geven) steeds een korte stilte en dan de bezorgde vraag hoe het nu met me gaat.  Ook daarop nog steeds het - zoals steeds onder voorbehoud - gelukkig positieve antwoord en de levensles : Laat ons de dag plukken zolang het kan!

De klimclassic behoudt cyclo-eigenschappen : zo zijn de tijdsmeting bij start en aankomst gebleven, alsook de gezamenlijke start.

Net voor de start komt Aart Vierhouten het parcours wat toelichten en worden er wat foto's door lokale media en organisatie geschoten.  De fotografe van de organisatie komt naar me toegelopen... hé ik herken jou... van de foto's van de vorige edities... Tja als je steeds op de eerste rij staat is dit het logische gevolg grap ik tegen Jan Lindeman die prompt een selfie neemt.

Vanaf 7u50 worden de minuten afgeteld... de spanning stijgt en om 8u00 overschrijd ik de mat van de tijdsregistratie.  Wat wind op kop... maar dat blijkt ons - de snel gevormde kopgroep van zo een 70 man - niet te deren.  Ik voel instinctmatig dat de snelheid tegen de 45km aanleunt... check het op mijn garmin doch deze blijkt het helaas niet te doen.  Voor het eerst sedert de aankoop blokkeert hij...  dit irriteert me... net bij dergelijke tochten vind ik het leuk om de digits achteraf nog even na te zien.  Ik blijf er aan prutsen... en uiteindelijk lukt een reset me na zo een 15km.  Oef!

De digits snel even checken... Auw... de hartslag leunt dicht aan tegen mijn maximum... Hm... Goed dat ik mijn maximum bereik want dat betekent dat ik hersteld ben van de 5 trainingen in evenveel dagen... Alleen kan ik op die manier de finish niet bereiken.  Ik tel met hoeveel we nog in de kopgroep zitten en kom op een dertigtal.  Ik laat me afzakken en vorm met een viertal andere renners een achtervolgend groepje.

Uiteindelijk zullen we met enkele renners een groot gedeelte van de rit fietsen : oa Silvester Doelman & Marco Heemskerk.

Bij de bevoorrading hebben er al behoorlijk wat hoogtemeters op zitten.  Zowel op de Moerslag, Côte Housse, Côte Tensy als de Côte du Beyne (3km lang) was het telkens voluit gaan om het spoor van Silvester te volgen.  De hartslagwaarden telkens duidelijk boven overslagpols.  Ik ben dan ook blij dat Silvester aangeeft om wel degelijk even te stoppen bij de bevoorradingspost.  Tijd om op adem te komen en inmiddels de drinkbussen aan te vullen.  De bevoorrading is prima geregeld.  Met 35 euro inschrijvingsgeld mag dit ook wel.

Na deze eerste bevoorrading volgen de hellingen elkaar in snel tempo op : de Côte Le Péry (3.5km) - Hayen - Hautgné - Côte Miroulle zijn telkens stevige kuitenbijters.  Vele van deze hellingen worden gevolgd door afdalingen met één constante : bijzonder veel bochtenwerk.  De bordjes aan de kant van de weg om het stuur in de beugels vast te houden als aanduiding dat het stevige afdalingen betreft!

Zo komen we na een 90km aan de Côte Oneux.  Dit is de eerste helling met tijdsregistratie en waarvan we binnen enkele dagen ook onze videobeelden krijgen.  De eerste pelotons van de Klimclassic rijden meestal voor een goede tijd/goed gemiddelde.  Na deze pelotons zijn er velen die de klimclassic aan een gematigder tempo fietsen maar net op deze klimmen willen presteren.

Voor ons groepje is het gewoon zaak om ook deze 2km het tempo te onderhouden.  Met stijgingspercentages van 9% is dat een behoorlijke opdracht!

Ik denk dat het nu recht naar La Redoute gaat... helaas men biedt men ons nog de Côte de Pavillionchamps en de Côte de Havelange aan : allebei langer dan 2 km, en met stijgingspercentages van 7%.

Ik prijs me gelukkig dat ik het tempo van het groepje kan volgen, en bovenal... dat het echt wel bijzonder mooi lenteweer is.  De mouwstukken kunnen uit!

Op de Redoute beslis ik mijn eigen tempo om hoog te fietsen... het heeft geen zin om de gezellen te volgen... ik vergde reeds veel van mijn lichaam.  Ik schakel onmiddellijk naar het kleinste blad en zie de hartslag wat dalen.  De renners voor mij worden al snel kleine stipjes... Een Engelstalige fietser komt naast me rijden en begint voluit te praten over de geweldige beelden op deze helling bij de tv-beelden van Luik Bastenaken Luik.  Heel vriendelijk van die man om het gesprek op gang te brengen... alleen op la Redoute is dit voor mij niet de ideale plaats... ik luister vooral naar mijn eigen ademhaling ;-)

Bovengekomen is het onmiddellijk naar rechts - niet rechtdoor zoals bij LBL - zodat we ook de Côte de Cornemont meepikken.  Er wacht ons opnieuw een bevoorrading.  Een blik op het uurwerk doet me inmiddels beseffen dat ik het tempo zeker zal moeten onderhouden wil ik voor 14u de finish bereiken.  Om 17u is er een feestje te Wakken waar ik naar uitzie en wil zeker op tijd zijn.

Dus snel opnieuw op pad... en amper vertrokken zien we de Forges voor ons opdoemen.  1600 meter lang en met stijgingspercentages tot 14% : niet echt wat je na ruim 100km gezwoeg wil zien opduiken.  Hoedanook we moeten erover heen... Halverwege wijst een seingever dat we linksaf af moeten : heerlijk een afdaling volgt... Alleen we beseffen al snel dat de seingever ons de verkeerde richting op stuurde : terug dus!  Een extra klim naar de Forges om deze te vervolgen.

Net voor de 2km lange Côte Pierre Blanche komt het parcours samen met het kleine parcours van de 110km.  Dit doet me goed : want nu kan ik van groepje naar groepje fietsen, en sta ik er versteld van dat ik toch behoorlijk sneller fiets.  Dat dit bij stijgingspercentages tot 17% gebeurt geeft me moed.

De wind speelt nu hoofdzakelijk in het voordeel en ik blijf op eigen houtje een goed tempo ontwikkelen.  Ik vermoed dat ook dit solo-fietsen een goede training is en ga er voor.  De Côte des Heids en St Remy volgen.  De volgende bevoorrading laat ik links liggen.  De hellingen van Moerslag en Côte du Bukel brengen me opnieuw op de vertrouwde wegen... langshier vertrok deze klimclassic ook.

Inmiddels krijg ik het gezelschap van Jan Lindemans : we zijn samen vertrokken en overschrijden zo ook de finish.

Beiden met de lach, en met een schouderklop de finish overschrijden dat vraagt om toelichting dixit de speaker van dienst.  We vertellen kort waar we vandaan komen en wat onze link is.  

Ik ga nog snel even op de foto met de podium-miss

En dan snel naar het hotel waar er hotelkamers voor het douchen ter beschikking staan.  Ik maak van deze faciliteit graag gebruik.  Zo kan ik op zijn minst fris toekomen op het feestje!

In de wagen bekijk ik op strava mijn digits.  Enerzijds houd ik een heel goed gevoel over aan vandaag : ik ben overtuigd dat ik bij de eerste 50 de finish bereikte... anderzijds toont de gemiddelde snelheid van 26.5km aan dat mijn conditie heel wat minder is dan de vorige jaren.  Al waren er bij de vorige edities wel een 500 minder hoogtemeters en moet ik de snelle 15km aan wellicht 40/u gemiddeld verrekenen, mijn gemiddelde snelheid was vroeger wel steeds rond de 30km/u.

Ik onthoud hieruit dat de prestaties op de cyclo's 3Ballons & Marmotte - gezien de vele andere bezigheden - niet super kunnen zijn, en bij deze aanvaarding meer ontspannen aan de start kan komen.  Anderzijds moet ik - om toch nog wat te kunnen genieten van deze beproevingen - de trainingsarbeid verder opdrijven om zo conditioneel toch nog een behoorlijk peil te bereiken.

Alvast tevreden van mijn deelname aan de klimclassic : 

• Mooi - weliswaar lastig - parcours
• Prachtig weer
• Vastgesteld dat de fietserscommunity op twitter echt wel de max is
• Genoten van de diverse faciliteiten

's avonds op een feestje nog eens nagekaart hierover... maar vooral was het een feestje waar feesten om gaat : Viva La Vida!  

La Marmotte 2013

Mijn Marmotte verhaal 2012 werd veel gelezen, niet alleen door sportievelingen maar ook door lotgenoten. Dit blijkt niet alleen uit de pageviews op deze blog maar ook uit de 1150 lezers en de 60tal reacties op de publicatie ervan op wielertoerist.be.

Ondermeer daardoor vond ik einde 2012 opnieuw de moed om me ook voor de editie 2013 in te schrijven. Ik kondigde het als mijn 7e maar wellicht ook laatste editie aan zodat mijn echtgenote Marleen voor het eerst besloot mee te gaan.

De voorbereiding lag in de lijn van de vorige edities : relatief veel deelnames aan toertochten van de Belgische Cycling Tour, met ondermeer de LBL-Challenge en de Grinta! als mooie uitschieters. Snelheid en klimritme werd dan weer geoefend tijdens de Klimclassic en Trois Ballons... Enige nieuwkomer in het trainingsprogramma werd de driedaagse in de Dolomieten met een mooie tijdrit op de Stelvio als bekroning. Deze laatste gaf me met een 61e plaats op 2500 deelnemers voldoende moed om er ook tijdens La Marmotte wat van te maken.

Die moed had ik wel nodig want na een goede Klimclassic was er toch wat verval in de prestatie bij het fietsen. Het voor sportcommunication verplichte medische attest werd voor mij gezien mijn medische voorgeschiedenis ook pas afgeleverd na een grondige check-up. Hieruit onthield ik vooral het doktersadvies dat door tal van factoren (operatie – behandeling – medicijnen – mentale ‘aanslag’ op het lichaam tgv het verdict ‘kanker’ - ouder worden …) ik nog mocht starten aan dergelijke avonturen, doch met enkel het doel ‘uitrijden’ voor ogen… te hevige inspanningen zou ik telkens cash bekopen.

Bij mijn deelname aan Trois Ballons was dit ‘cash bekopen’ na een snelle start alvast gebleken… een serieuze inzinking in de tweede wedstrijdhelft. Toch riep ik daar ook het excuus van de ‘eerste hevige warmte’ en ‘verkeerde sportdrank’ voor in. Hoedanook de Stelvio-trip met een mooie toertocht over Gavia & Mortirolo en zoals reeds gezegd een leuke prestatie op de Stelvio zelf hadden me opnieuw voldoende moed gegeven.

Ook de laatste voorbereidingsrit met de Cyclo4Cancer Sympathisanten Maarten, Vincent en Hans viel mee.

Op donderdagmiddag kwamen we aan op de Alpe. Zoals bij de voorbije edities een lange rij wachten voor de afhaling van de “Numéro Dossard”. Zo konden we in het zonnetje wat keuvelen met andere deelnemers. Toen reeds bleek dat er dit jaar opvallend veel deelnemers uit Engeland waren : wellicht het Sky-effect. Omdat het uiteindelijk ook een kleine wereld is werd ik al vrij snel aangesproken door enkele bekenden uit België. Supertof!!

Zoals afgesproken met Vincent reden we die donderdagmiddag ook nog een laatste voorbereidingsritje. Hiertoe kozen we de beklimming van LesDeuxAlpes uit. Een mooie, vrij egale klim : niet te lang, niet te lastig… maar bij die warme temperaturen toch met voldoende zweetdruppels als gevolg.

Op vrijdag opteerden we voor het gebruikelijke flaneren in Le Bourg d’Oisans. Even snuisteren in de grote fietsenzaak in het centrum… en toch even mijmeren bij het buitenkomen : het terrasje er rechtover daar dronken we bij de editie 2005 een cola : Hans, Pascal, ondergetekende en Geert. Helaas overleed Geert veel te vroeg. We vergeten Geert niet!! Nadien was het verkennen en genieten geblazen op de Lautaret. Onderweg trof ik nieuwe Cyclo4Cancer sympathisant Hans met het volledige gezin. Ook hij had er reeds wat losrijden opzitten en was nu met vrouw & kids aan het wandelen in de gezellige bergdorpjes. Mooi weer en dus ideaal om in deze prachtige omgeving even uit te rusten… voor wat komen zou. Inmiddels was ik ook volop bezig aan het opbouwen van een voldoende vochtreserve : de ganse dag door hield ik een fles water in de aanslag.

Vrijdagmorgen was er in het Mercure Hotel op Les2Alpes waar zoals steeds veel West-& Oost-Vlaamse fietsers verbleven reeds ontbijt vanaf 04u00. Drie kwartier later schoof ik aan : een copieus ontbijt met opnieuw voldoende aandacht voor de vochtbalans. Korte tijd later de fiets in de Renault Scenic geschoven en weg naar de start. Zoals steeds stond ik als één van de eersten aan in het startvak na de prioritairen. Korte tijd later sloten ook Vincent & Hans aan. Even voor 7u00 kwamen onze twee supporters : Chris en Marleen ons wat laatste woorden van moed toespreken. Toch even verpinken en een extra stimulans om het vandaag veilig te houden.

Rond 07u00 begon de muziek te spelen, de barrière tussen het vak met de prioritairen verdween en we sloten vlot bij hen aan… Eens over de startmat was er nog een oponthoud omdat men dacht dat de nummers > 400 nog niet door mochten… We overtuigden de betrokken dame van de organisatie dat we wel degelijk dienden te starten en weg waren we… al snel mee opgenomen in de lange sliert naar de voet van de Glandon.

Zoals steeds aan een meer dan pittig tempo, de blik ging al snel op de garmin want één ding stond vast : vandaag zou ik niet te snel starten en genieten. Deze ‘to do’ had ik nog doorgesms-t gekregen van David, vriend en Cyclo4Cancer sympathisant van de allereerste minuut en nu volop meewerkend aan dit project. Ik hield me mooi uit de lichte wind en volgde het tempo dat ik haalbaar vond. Opdraaiend op de Glandon was er toch weer wat kippenvel : de vele toeschouwers die al van bij de start applaudisseren : het doet je toch iets!

Veel tijd om daarbij stil te staan heb je evenwel niet : je dient je eigen tempo te zoeken om zo in een goed ritme deze eerste col te verwerken. Wonderwel lukte ik daar deze keer uitstekend in : het verzet 34-25 was perfect… en ik gleed mee vooruit, zag lange tijd de kop van de koers gewoon voor me uitrijden en dit zonder in overdrive te gaan. Een uitstekend gevoel. Superkrak Hans haalde me in maar ik liet hem wijselijk gaan… het is een voordeel als je de andere renners kunt inschatten, zo weet je bij wie je in het spoor kan blijven, en bij wie niet… Hans behoort tot deze tweede categorie.

Tijdens de relatieve herstelpassage halverwege de col voorafgaand aan de afdaling ging ik in tegenstelling tot de voorbije jaren niet versnellen wel nam ik de tijd voor een ‘klapke’ en ledigde ik een halve bidon. De tweede etappe van deze col start met een steile strook, klimmend tot boven de 10%, maar het ging wonderwel… en zelfs met de top in zicht bleef ik tot mijn eigen grote verwondering geen problemen hebben met de vele hoogtemeters. Ondanks het feit dat ik bewust wat minder snel klom kwam ik amper drie minuten trager aan de top van de Glandon. Hier stonden de Torhoutse kennissen van de vrijdagavond mij op te wachten : zij zorgden voor een snelle bidon-wissel, waarvoor dank!

De afdaling nam ik zoals steeds behoedzaam… maar blijkbaar helpt de nieuwe Scott Foil me beter te dalen want ik had voor het eerst een uitstekend gevoel en vond een goede lijn : voor het eerst haalde ik zelf renners in tijdens deze afdaling. Werd ik de voorbije jaren nog door honderden renners ingehaald in de afdaling van de Glandon, dan bleef dit nu beperkt tot een 30tal. Zo kwam ik na de afdaling in een groepje terecht met ondermeer het koppel Christophe Impens – Golazo – en Anja Buysse – Wereldkampioene bij de UCI in haar leeftijdscategorie. Een goed groepje waar naarmate we Saint Jean de Maurienne naderden meer groepjes bij aansloten. Supersnel ging het dus niet, doch wel een mooi egaal tempo wat me toeliet om goed aan de Télégraphe te starten.

Hier zag ik quasi onmiddellijk Anja en Christophe uit mijn beeld verdwijnen. Opnieuw in eigen tempo verder dus. Ook hier behield ik het goede gevoel van de Glandon : steeds op een soepele tred omhoog fietsend… een eigen gelijkmatig tempo waarbij ik gevoelsmatig nooit de rode zone benaderde. En dit met meer aandacht voor het bijvullen van de vochtreserve dan de voorbije jaren. Ook wisselde ik vandaag het eten van stukjes repen (vlakke stukken) met de W-Cup-gels (beklimmingen) af.

Op de top van de Télégraphe veel volk en ook een waterbevoorrading. De bidons werden snel bijgevuld zodat ik kon beginnen aan wat ik in het verleden als de moeilijkste passage ervaarde : de vervelende weg naar de Galibier met een wegdek waar je fietsbanden lijken vast te kleven.

Regelmatig werd ik hier bijgehaald, sporadisch haalde ik zelf nog een fietser in… en toch bleef het een aangename ervaring : het klimmen bleef redelijk gaan, hier en daar kon ik zelfs nog wat groter schakelen en ook bij het opdraaien naar de sliert haardspelbochten na een 7tal km vergat ik het genieten niet. De woorden van David indachtig : wat praten met de medefietsers, wat uitkijken naar de sliert fietsers achter jou… bewonderend de prachtige natuur op en rond de Galibier bekijken en inmiddels op een egaal tempo verder fietsen…. Dichter en dichter kwam ik zo bij de top : iets minder volk op de Galibier dan de voorbije jaren (dit werd overigens gecompenseerd op de Alpe), dat wel.

Het blijft uiteraard stoempen op die fiets, grote snelheden haalde ik niet, en jawel ik startte ook met afwisselend op de trappers te staan om zo rug en zitvlak wat te ontzien…. En toch nooit voorheen had ik zo een goed gevoel op de beklimming van de Galibier. Ik ging geen enkele keer in het rood tijdens deze col, dit was ooit echt wel anders!

Aan de top liet ik beide bidons opnieuw bijvullen door de sympathieke leden van het Franse leger. Dit ging bijzonder efficiënt, ik nam er nog de tijd voor een sanitaire stop, at en dronk wat extra en liet me dan vallen in de afdaling. Deze afdaling is immers niet echt technisch en je kan er echt wel mooie snelheden – zonder risico’s te nemen – halen.

Het goede gevoel maakte stilaan plaats voor een super-ervaring : tijdens de afdaling naar le Bourg d’oisans zijn er immers ook nog enkele steile stroken, en daar waar ik voorheen de groep diende te lossen, of te harken om er bij te blijven… kon ik nu zelfs mee het tempo bepalen. Ik draaide warempel mee rond aan de kop om zo snel als mogelijk de voet van de Alpe te bereiken.

Nooit eerder bereikte ik de voet van de Alpe zo snel : amper na 6u40 fietsen (inclusief de afdaling Glandon voor de ingewijden). Dit vond ik super… en dus zag ik een nieuwe besttijd wel zitten. Deze stond tot nu op 8u01min (opnieuw incl Glandon-afdaling). Beneden de 8u00 zou super zijn… en inwendig begon de rekenmachine te draaien : hoe snel moet ik dan in bocht 14 zijn, hoe snel in bocht 7… Ik nam dus ook geen tijd voor een nieuwe waterbevoorrading (en wat rust) aan de voet van de Alpe maar gleed onmiddellijk mee naar de eerste steile kilometers van deze Nederlandse berg.

O wat een fout maakte ik daar… gingen de passages naar bocht 21, 20, 19 nog super…

Dan was het in bocht 18 plots over… het werd licht in mijn hoofd… ik voelde plots die verzengende hitte op mij, o wat was het warm… waarom nam ik daarnet geen water, en geen extra 5minuutjes rust… o neen… dan maar gewoon langs de kant van de weg : ik zie daar wat schaduw : ja daar ga ik even halt houden. Ik ga langs de kant van de weg, voel me niet goed… moet braken, draai me naar links . Nee slechte locatie : hier zit een gezin te pic-nicken. De andere kant dan maar, ik hang over de houten ballustrade en voel me barslecht. Plots zie ik nog een renner naast me staan : Een CycloBenelux-renner staat naast me, hij blijkt me via de social media te kennen en geeft aan het niet meer te zien zitten. Neen Cyclo4cancer staat voor altijd maar doorgaan ook als het moeilijk gaat. Dus ik ga door, en ik overtuig Gerri, zo blijkt later, om ook door te zetten. Gezamenlijk zwalpen we de Alpe omhoog… zwalpen dit is echt de enige juiste omschrijving voor een fietser die aan amper 6km/u naar boven stoempt.

Bocht 15 : Vincent komt me voorbijgefietst… Hij roept dat ook hij het moeilijk heeft, bedenk dat zijn tred toch wel wat gezwinder is dan de mijne… en heb nog net de tijd om hem verder succes toe te roepen.

Bocht 12 : Nen het gaat niet : dus maar weer aan de kant… want hier is opnieuw wat schaduw. En warempel : Ook Gerri staat opnieuw bij mij. Ik geef hem mijn fiets, want o nu speelt mijn maag volledig op : braken en nog eens braken… ik kan niet meer recht staan en ga gewoon languit op het warme asfalt… Boven geraak ik dus niet meer, … En net nu Marleen daar boven op mij staat te wachten. Wat een uilskuiken was ik om me opnieuw in te schrijven, waarom kon ik genieten tot over de Galiber en ben ik dan net voor de Alpe toch weer over mijn toeren gegaan, was het nodig om het laatste stuk mee rond te draaien? Zou ik als 46 jarige me zelf niet beter horen te kennen, … moet ik als kankerpatiënt nog wel dergelijke inspanningen leveren… waarom doe ik mezelf dit aan? Neen, ik ben hier niet alleen voor mezelf, ik wil ook Cyclo4Cancer mee op de foto plaatsen : dit deed ik door aan de start door op de eerste rij te staan, en nu moet ik dit shirt aan de finish showen! Marleen staat aan die eindmeet en dus moet en wil ik die ‘Alpe’kelk tot de bodem ledigen.

Ik trek me samen met Gerri opnieuw op gang en sleur me naar boven… In bocht 7 zie ik Hans VKB staan. Hij komt aangelopen met een bidon waarmee hij me wil afkoelen… ik interpreteer het anders en neem die drinkbus gewoon aan als extra bevoorrading… later zou Hans VKB meedelen dat hij zelden een dergelijk ‘lijk’ de Alpe naar boven zag trappen… Hoedanook ik geef niet op en nader de finish bocht na bocht. Nog even mijn best doen voor de fotografen in bochten 4 en 2… en ik zie Gerri nu op zijn beurt me opwachten op samen naar de finish te rijden. Het lukt me bijzonder moeizaam…

Maar uiteindelijk zien we beiden de finish, ik hoor het geroep van Marleen, Chris en Vincent die zo een 20minuten voor mij toekwam. Ik slaak – bij het overschrijden van de eindmeet - een zucht van opluchting dat ik het haalde.

Ik realiseerde uiteindelijk een bruto-tijd van 8u30min. Een goede tijd al zat er dus wellicht wat meer in. Toch ben ik tevreden : van de 175km kon ik 166km genieten en reed ik een 150km verstandig. Het trotse gevoel dat ik inmiddels 7 maal deze cyclo op mijn palmares schreef, dat ook deze editie met een gouden diploma werd bekroond, overheerst.

Na de finish is het wat bekomen… maar al snel wordt er overgegaan tot het gebruikelijke ritueel na deze cyclo : cola’tje drinken, bijpraten… de verhalen worden heroïscher met de minuut… en nog wat spectaculairder onder het nodige gerstenat.

Ik fietste een mooie maar zware tocht uit… ook Marleen vond het super, we hadden met Vincent en Chris een schitterend gezelschap!

De tijden van de drie cyclo4cancer-fietsers :
•Hans : 7u37 (374e )
•Vincent : 8u10 (903e)
•Johan : 8u30 (1427e)

Er waren 6288 finishers, en schijnbaar toch een kleine 8000 starters.

Eerstdaags vind je een foto-reportage in de betreffende rubriek terug.

Besluit

Was dit nu mijn laatste editie?

Marleen vond het super, dus zegt geen neen tegen een volgende Alpentrip… ik kreeg reeds enkele smsjes dat ik nu moet doorzetten tot ik 10 edities op mijn naam schreef, … ik besef dat een tijd van net geen 8u00 bij gelijkaardige weersomstandigheden (misschien wel iets minder warm) tot de mogelijkheden hoort… Talrijke argumenten om toch opnieuw te gaan.

Anderzijds zijn er nog zovele mooie cyclo’s in Italië en andere regio’s in Frankrijk waar ik nog nooit startte…

Dus nog even afwachten tot december vooraleer een beslissing te nemen. Deze wordt hoedanook beïnvloed door de vraag waar we Cyclo4Cancer – en diens missie, het oproepen tot snel nog meer wetenschappelijk kankeronderzoek - het beste in beeld kunnen brengen!



Tot slot

Cyclo’s rijden blijft een gevaarlijke onderneming.

Ik vernam op maandag dat een collega die bij de afdaling van de Glandon een klapband (vooraan) kreeg en zwaar viel werd opgenomen in het ziekenhuis te Grenoble.

Ik wens Jan een snel en volledig herstel toe!

Mijn Paasrapport

Voor een fervent fietser gaat een nieuw jaar gepaard met nieuwe ambities.

Bij mij is dit niet anders, en ook 2013 vormt er geen uitzondering op. Een mooie opsomming van mijn fiets-ambities publiceerde ik reeds bij de vorige update, ... in het eerste trimester kwam daar ook nog de opstart van het project Cyclo4Cancer bovenop.

Dit laatste is een project waarbij ik, ondermeer middels een website, de aandacht op de dringende noodzaak voor meer wetenschappelijk kankeronderzoek wens te vestigen. Dit project krijgt inmiddels meer en meer vorm : de contacten met de stichting tegen kanker zijn veelbelovend, en ook de website werd inmiddels gepubliceerd :Cyclo4Cancer Heel binnenkort verschijnt op deze website ook meer info over de eerste bewustwordings- & geldinzamel-actie.

Terugkomend op mijn fietsambities... meerdere inschrijvingen zijn inmiddels een feit : zowel voor 3Ballons, Marmotte & Stelvio zijn de bevestigingen binnen. Morgen nog even langsgaan bij de artsen voor het broodnodige medische attest. Gezien mijn voorgeschiedenis volgt hier een toch wel ernstiger onderzoek, doch ik verwacht geen problemen.

Alleen om al die ambities te verwezenlijken is er hard trainingslabeur nodig. En hoe bracht ik er in deze eerste maanden van 2013 van af. Helaas... dit rapport krijgt een onvoldoende mee : Ruim minder kilometers gemaald dan in vergelijkaardige periodes in het verleden, minder deelnames aan toertochten ook, ... en van de 12 kg die ik het voorbije jaar bijkwam zijn er nog steeds 9 prominent aanwezig.

Rest me dus de komende 10 weken het fietsen wat te prioritiseren, en aan de verleidingen van het bourgondische leven te weerstaan.

De voorbije Paasweek slaagde ik alvast in deel 1. Er werd beduidend meer gefietst :

Rit op Woensdag


Rit op Goede Vrijdag


Rit op Paaszaterdag


Met betrekking tot deel 2 beken ik : met een wijncursus op maandag, enkele restaurantbezoekjes en een uitgebreid familiediner op zondag ben ik niet zo goed bezig. Maar ik neem me voor om ook hieraan te werken ;-)

Cyclo4Cancer

Opnieuw een jaar voorbij… dus goed om even terug te blikken en vooruit te zien naar 2013!

Werden de eindejaarsfeesten 2011 nog in quarantaine doorgebracht… al snel kon ik me mentaal opladen aan de positieve ondersteuning van het doktersteam, de nog intensere band met het gezin die me opnieuw op een hoger niveau bracht, … en jawel de stelselmatig langere fietsritjes met een eerste voldaan sportief gevoel tijdens de Kuurne-Brussel-Kuurne toertocht.

Hieruit werd voldoende moed geput om de nog in goed gezonde toestand in 2011 ingeplande fietsafspraken ‘Marmotte’ & ‘Trois Ballons’ na te komen. Ik bracht deze, dankzij opbouwende trainingen met de Nieuwenhovespurters, tot een goed einde. Ik herinner me evenwel vooral de ontspannen en plezante sfeer waarvoor dank aan het MRNZ-team & collega’s Jo & Nico.

Tijdens de zomer was het in Italië intens genieten met het gezin, en werd de fiets toch deels aan de haak gehangen.

In plaats hiervan werden de loopschoenen aangetrokken en maakte ik me op voor de trainingen voor de Ekiden.

Deze loopwedstrijd met een 11tal collega’s kunnen lopen in een supertoffe sfeer, en dit ondanks de helse weersomstandigheden, was een eerste sportief hoogtepunt in het lopen. Omdat het nu eenmaal de aard van het beestje is volgden ook andere loopwedstrijden : Deinze & Nazareth passeerden de revue.

2012 gaat ook de geschiedenis in als het jaar dat ik de passie van het sporten kon overbrengen op mijn partner. De begeestering van mijn fitnessavonden sloeg immers over, en dankzij de fantastische begeleiding van personal coach Nele werd ook Marleen een fitness-addict.

Dat het niet alleen in de fiets-community heerlijk toeven is ervaarde ik na een loopje met Chris en de ‘Rode Lopers’. Van hieruit werd koers gezet naar enkele langere lopen. Zo werden de Kerstloop te Brugge & de Kerstcorrida te Deerlijk aangevat.
Dat het bij lopen uiteindelijk ook wel uitkijken is voor blessures mocht ook ik ondervinden… gelukkig staat mijn dokter ook nu weer voor mij klaar, en blijf ik de leuze ‘opgeven is geen optie’ trouw.

Bij de Kerstcorrida was er na afloop een mooie fles Duchesse de Bourgogne voor alle 40plussers… dat men twijfelde of ik wel tot die categorie behoorde sterkt me dan weer dat ik nog niet versleten ben, en ook in 2013 enkele sportieve doelen mag stellen.
Het eerste semester staat opnieuw voluit in het teken van fietsen. Met mijn nieuwe project ‘Cyclo4Cancer’ wens ik tijdens cyclo’s de noodzaak voor meer wetenschappelijk kankeronderzoek onder de aandacht te brengen. In die context situeren zich ook mijn deelnames aan 3Ballons & Marmotte 2013. Wellicht voeg ik hier nog enkele cyclo’s aan toe, tevens hoop ik met een Cyclo4Cancer-Team aan de klimclassic te Maastricht deel te nemen.

Na de zomer volgen hopelijk goede medische check-ups, dan trek ik wellicht opnieuw de loopschoenen aan om ook in deze discipline verdere doelstellingen te realiseren.

Prettige Kerstdagen!!

Johan

Living Strong... Making Plans... About cycling and running

Reeds geruime tijd ben ik actief op zowel oude als nieuwe social media : twitter, facebook, linkedin, strava, nikeplus, blogger... ik beschouw me telkens als een early adept.

Ik hou er nu eenmaal van om de visie van mensen met gemeenschappelijke hobby's, interesses te volgen... en met hen ervaringen uit te wisselen.

Aanvankelijk gebruikte ik de social media quasi uitsluitend fiets-gerelateerd. Sedert de kankerdiagnose in december 2011 ook frekwent voor het uitwisselen van (behandelings)ervaringen met lotgenoten.

Reacties op quotes, updates, blogposts, ... bevestigen het nut van aanwezigheid op social media.

De vele reacties op de vorige update zijn dan ook hartverwarmend. Het verslag kende op wielertoerist.be quasi 1000 lezers, en een 60tal reacties. Ook op deze blog werden heel wat hits genoteerd. De reacties, vaak via mail en/of internetfora, doen deugd... in het bijzonder die reacties van andere sporters met gelijkaardige aandoeningen die moed putten uit mijn verhaal.

Zoals aangekondigd in deze recentste blogupdate wordt, met het oog op de Brussels Ekiden van 13 oktober, de fiets nu ingeruild voor de loopschoenen.

Na La Marmotte volgde een prachtig verlof doorheen Italië (Lago Maggiore - Toscane - Veneto)... en dit zonder fiets.

Na vier weken hernam ik dan rustig de fietstrainingen alsook werden de eerste rustige looptrainignen afgewerkt. De eerste trainingsweek in de opbouw naar de Ekiden bestond uit drie duurtrainingen : 5km, 7km & 10km. Deze werden telkens in hartslagzone 130 à 150 afgewerkt. Om toch wat van de fietsconditie te behouden combineerde ik dit met twee fietstochten van respectievelijk 100 en 50km.

De komende periode hoop ik deze frekwentie van 5 trainingen/week aan te houden. Dit zou moeten volstaan voor een voldoende prestatie in de Ekiden, en een voldoende basis om straks het MTB-seizoen aan te vatten.

Morgen staat overigens een nieuw bezoek aan het ziekenhuis op het programma. Men wil eind september de goede onderzoeksresultaten van maart bevestigd zien. Hiertoe is er morgen een eerste bloedafname, later volgen echo... met einde september een bespreking van de resultaten.

Hopelijk krijg ik eind september zo de bevestiging dat de kanker nog steeds niet actief is, dan volgt einde 2012 een volledige scan om na te zien of er überhaupt nog kankercellen aanwezig zijn.

Net als ikzelf blijft iedereen positief op de goede afloop, doch nu deze testen en straks de bespreking dichterbij komt steekt de angst af en toe de kop op. De 'Wat als'vraag wil ik me niet te veel stellen, en daarom blijf ik plannen maken.

Zolang we plannen maken, kijken we vooruit... leven we!

Begin september dan toch nog even er op uit trekken, wellicht wel... In oktober de Brussels Ekiden, jawel... In november enkele mtb-tochten, ongetwijfeld... In december mij inschrijven voor enkele cyclo's van sportcommunication : hm... Het kriebelt!! In 2013 trainen voor een halve marathon : dit lijkt me een mooie uitdaging...

Maar eerst moet ik dus die volgende horde nemen : goede medische resultaten!

Ik dank alvast mijn directe omgeving voor de positieve ondersteuning in de voorbije periode. Even meefietsen, een glas samen drinken, ... samen lunchen of dineren... uitbundig of stil genieten... het zijn telkens momenten waaruit voor mij blijkt hoe mooi het leven is!

Viva la vida!

La Marmotte 2011 : 30/06 tem 03/07

La Marmotte 2011 : Rollercoaster van emoties

De voorliefde voor geaccidenteerd terrein

Vandaag, 2 juli 2011, start ik voor de vijfde maal in La Marmotte.  Dit is de jaarlijkse hoogmis voor wielertoeristen met een voorliefde voor tochten over geaccidenteerd terrein. 

Ahum, nee... dit is een understatement : met profs (oa Niko Eeckhout), ex-profs (oa Bart Heireweg), EZC (oa Bart Van Damme), en met alle top-cyclo-teams (Grinta! Gran Fondo Team, Cycloteam.nl, Willier-Veltec Gran Fondo Team, Gaul.nl...) is dit geen gewoon deelnemersveld.  Integendeel, dit zijn overwegend renners en goed getrainde, voorbereide wielertoeristen! 

En dat geaccidenteerde terrein verdient met beklimmingen over één col van eerste categorie (Télégraphe) en drie cols buiten categorie (Glandon - Galibier - Alpe d'Huez) ook eerder een etiket 'heavy'!

Dit alles zorgt er voor dat ook dit jaar 45 verschillende nationaliteiten in het deelnemersveld terug te vinden zijn.  Nederland, Denemarken en België hebben de grootste delegaties, ... Daarnaast zijn ondermeer Japan, Slovenië, Verenigde Arabische Emiraten, Zweden, Australië, Canada, Finland, Verenigde Staten, ... vertegenwoordigd.

Verdriet

Reeds enkele dagen verblijf ik, net als vorig jaar, in het Mercure Hotel op Les Deux Alpes.  Delegaties van de Nieuwenhovespurters, Merijenniezere volgden mijn voorbeeld... zodat we hier uiteindelijk met een ruime delegatie uit de Leiestreek aanwezig zijn.  Ook Hans V, partner-in-crime bij de editie 2005, vervoegde ons.

Om 4u00 rinkelt de tune van de IPhone me wakker... Net als de voorbije dagen was het een te korte en slechte nachtrust...  Veel tijd om hierbij stil te staan is er niet.  Ik start onmiddellijk met het opslaan van een extra koolhydraatreserve : Banaan, boterhammen, muesli, drinkyoghourt... de aankopen in de locale casino-supermarkt van gisteren... ik speel het allemaal binnen.  Zoals het hoort : drie uur voor de start dus... Geen scheerbeurt vandaag : zo zal het zweten me straks niet irriteren...  Wel een douche, in gedachten draai ik de film van de vorige vier edities af... Fragmenten van de editie 2005 blijven op mijn netvlies aanwezig : Toen startte ik samen met Pascal D, Hans V en Geert M.  In februari overleed Geert (1965-2011)... Een traan rolt over mijn wangen. 

Angst

Omstreeks 5u00 sta ik in Castelli-outfit bij de wagen... Nee, nog niet vertrekken: eerst snel nog even naar de ontbijtruimte : de Nieuwenhovespurters en het Merijenniezere-team alle succes toewensen.  Enkelen lopen er ontspannen bij, anderen zie je reeds gefocust, in stress rondlopend...

Een tiental minuten later rij ik de Renault Koleos van de top van Les2Alpes naar de voet van Alpe d'Huez... Een rit van een half uurtje.  Ik plaats de muziek in de wagen keihard, en probeer me op te peppen.  Nooit eerder had ik zoveel stress voor de start... de herinnering aan de editie 2010 is me te levendig : ik zie me opnieuw in die hulppost van het rode kruis.  Vorig jaar lag ik er, na aankomst, volledig uitgeteld op een brancard...  Is mijn vijfde deelname wel verstandig... Wordt dit de eerste deelname waar ik niet finish?  Ik ben me bewust van de niet uitgesproken meningen door collega-wielertoeristen : 'Johan reed dit jaar omwille van zijn meerdere deelnames aan andere cyclo's reeds te veel in het rood, ... hij brengt zijn vijfde deelname vast niet tot een goed einde'  De countdown-rubriek op mijn blog bracht bovendien extra druk, wellicht verwachtingen met zich mee...  en dit alles voor mijn wellicht laatste deelname.

Eenzaam

Net na half zes parkeer ik mijn wagen aan de voet van de Alpe.  In de wagens rondom mij zitten telkens renners die nog genieten van wat extra minuten rust, of die snel nog extra koolhydraten stapelen.  Tja, ik maak me in de wagen klaar : het reserve-materiaal (2 binnenbandjes - bommetjes en adapter - 7 grote w-cups, 4 kleine w-cups, gsm, bankkaarten) berg ik op in de zakken van mijn truitjes.  Ik kijk nog even in de wagens rondom mij, geen bekenden... Eenzaam... Dieter A en Stefaan N starten in het bevoorrechte vak en hoeven dus niet vroeg naar de start te komen. Bjorn V start tevens in mijn startvak maar wordt door Samuel gebracht zodat ik hier inderdaad als enige fietser uit de Leiestreek wacht.  Dus onmiddellijk naar de start fietsen en al hoef ik er nog ruim een uur te wachten : wie weet zie ik er bekenden?

Rust

Omstreeks 6u00 sta ik samen met drie andere fietsers helemaal vooraan in het tweede startvak.  Naast mij zie ik Bob Adriansens staan, in cyclobenelux-shirt herken ik hem.  Ik feliciteer hem met zijn top10 plaats in de GF Eddy Merckx.  Even later komt ook Rob van www.cyclobenelux.com langs.  Net als bij vorige deelnames aan cyclo's is hij opnieuw van de partij en schiet hij wat foto's.  Het gesprek met beide cyclo-fanaten doet me goed, ik kom tot rust!  Zelfs wanneer Rob polst naar mijn verwachtingen voor vandaag is er geen extra stress.  Al verwonder ik mezelf door er spontaan 'net iets beter dan de 8u15 van vorig jaar' uit te flappen... Een stemmetje vertelt me dat ik me moet houden aan het initiële plan : rustig fietsen, een toertochttempo weet je wel, ... om zeker te zijn dat ik ook deze keer finish, bij voorkeur niet zigzaggend op de Alpe...

Adrenaline

Voor ik het weet is het even voor 7u00.  Ik kijk om en herken nog meerdere wielertoeristen, ook Suma van wielertoerist.be, is er opnieuw bij en start op de derde rij.  Het zicht is fenomaal : de smalle steegjes van Bourg d'Oisans zijn gevuld met duizenden wielertoeristen.  Ik sms nog even naar het thuisfront en klik alvast mijn rechtervoet in het pedaal. 

7u00 de start is gegeven, doch de verantwoordelijken van dienst laten ons niet onmiddellijk aansluiten op de bevoorrechte renners... Met zijn allen roepen we dat ze ons moeten doorlaten... zodat we in het zog van de eersten kunnen fietsen tot aan de voet van de Glandon...  Helaas deze sportcommunication-mensen staan hier blijkbaar voor  het eerst en laten ons pas na enkele minuten door...

Adrenaline ten top... Ik vertrek in vliegende vaart, overschrijd de startmat als eerste van de groep '400-2000' en wil resoluut zo snel als mogelijk de aansluiting maken...  Ik fiets als een razende doorheen toeschouwers die snel de straat dwarsen... ik weet al snel een vijftal renners, waaronder Bob, in mijn wiel.  Na een 2tal km begint het me te dagen... Waar ben ik mee bezig?  Is dit een toertocht-tempo?  Ik kijk naar de Garmin... Shit ik vergat deze af te duwen, snel doen dus... Ook de flightdeck, deze hapert, Merde... terwijl ik me bezig houdt met de computers neemt Bob de leiding over... ja nu werken beide computers, tijd om even om te kijken... we vormen een eerste lange sliert van naar schatting een dertigtal renners.... Het peloton van de bevoorrechten zien we voor ons uit rijden...  We onderhouden een snelheid boven de 40km/u tot aan de bocht naar rechts... waar we in het wiel komen van de traagsten uit de top 400.

Realiteitszin

Na deze eerste adrenaline-opstoot sta ik vrij snel met beide voeten op de grond... Zo verder gaan lijkt een rechtstreeks ticket voor de Marmotton (dit is het brevet voor zij die de beklimming van Alpe d'Huez aan zich laten voorbijgaan).  Nee... dit zijn de toppers, ik hoef niet naar hen te kijken... een eigen tempo zoeken is aangewezen!  Ik schakel de dura-ace-derailleur tot op de 39/24 en poog het aantal omwentelingen op 75 te houden.

Mijn vijfde deelname, en toch was ik weeral vergeten hoe steil deze eerste kilometers zijn.  Niet te veel nadenken, mijn eigen snelheid blijven ontwikkelen, dit is de enige opdracht!  Ik haal fietsers in maar word even vaak ook bijgehaald... het beïnvloedt me niet, nu ik op de eerste col van de dag zit ben ik opnieuw volledig 'zen'. 

In de passage doorheen het bos zie ik plots Paul de Jongh.  Ik tik hem even op de schouder, ... o wat ziet Paul er fris uit... hij speelt met de pedalen, onderhoudt een hoge trapfrekwentie en heeft overduidelijk overschot.  Ik blijf op de 39/24 en hij roept me toe : niet te snel in de eerste col, doe het rustig aan!  Helaas, de wijze raad sla ik in de wind... en glijd mee in het spoor van een veltec-renner. 

Na een tiental km klimmen worden we verwend met een vlakke passage en een afdaling, ideale gelegenheid om de eerste w-cup te nemen en wat te drinken. 

De passage erna krijgen we de steilste meters van de Glandon voor de wielen geschoven, op de 39/27 verder dus.  Ik zoek inmiddels een renner met een gelijkaardig tempo... dit zal handig zijn als we straks boven de boomgrens uitkomen en de wind meer begint te spelen... Helaas, naar mijn aanvoelen rijden ze ofwel allen net wat te snel, of wat te traag... het eigen tempo onderhouden dus.

De laatste kilometers van deze col buiten categorie kijk ik nu toch even naar de digits... ik vermoed dat ik in eenzelfde tijd als vorig jaar zal bovenkomen, - 1u45 na de start - was het toen.  Nu ben ik het niet zeker omdat zowel garmin als flightdeck te laat afduwde. 

Inmiddels nader ik de top, en plots verschijnt uit het niets : Samuel R.  Deze amateur bij het Gaverzicht-team neemt omwille van klierkoorts niet deel, doch vervult de rol van verzorger.  Hij bezorgt me een nieuwe drinkbus... ik dank hem!  Heel tof om een bekende te zien op deze Alpencol, en heerlijk om niet te hoeven stoppen aan de bevoorrading hiervoor :-)

Om nooit te vergeten!

Achteraf bleek dat ik na 1u43 de top van de Glandon overschreed... De afdaling neem ik behoedzaam en zie al snel een 15tal rode-kruis-vrijwilligers in de eerste bocht.... In alle volgende bochten staan er overigens seingevers, rode-kruis-vrijwilligers en vertegenwoordigers van de Franse Gendarmerie... Deze afdaling is immers niet zonder risico : zowel bij mijn deelnames in 2004 als in 2005 zag ik valpartijen met dodelijke afloop.  Laten we ook deze renners nooit vergeten #108!

Kwaad

Tijdens de afdaling van de Glandon is er regelmatig tegenkomend verkeer, ... ik maak me boos!  Omwille van veiligheidsredenen neutraliseert men de afdaling van de Glandon (of deze tijd telt in de officiële rangschikking niet mee), ... alleen dit draagt m.i. niet bij tot meer veiligheid!  Het tegenkomende verkeer bannen, dit lijkt me pas een oplossing!  Overigens is er geen enkele deelnemer die echt rekening houdt met de gereden tijd op 150km, neen... voor iedere deelnemer telt de totaalafstand, en dus ook de totaaltijd.  Dit zijn ook de digits die men terugvindt op het diploma!

Hoedanook ook dit jaar zijn er opnieuw valpartijen tijdens de afdaling (gelukkig zonder dodelijke afloop).

Als slechte daler houd ik de snelheid in toom en laat ik voldoende ruimte zodat iedereen me vlot kan inhalen... ook dit creërt een zekere kwaadheid, weliswaar op mezelf!  Kan ik nu echt niet dalen... een honderdtal fietsers haalt me op deze passage in!

Frustratie

Na de afdaling rijden we over de matten van de tijdsregistratie (die nu opnieuw opstart), ... ik zie een omvangrijke groep van een dertigtal renners die zich vormt... alleen ze rijden een 300m voor me uit en halen meteen een goed tempo!  Ik kijk achterom, slechts één fietser volgt.  Ik wacht hem op, het blijkt een Belg te zijn.  Snel wisselen we enkele woorden : als we ons tijdens de passage in het dal niet stikkapot wensen te fietsen moeten we dit groepje inhalen!

Het worden frustrerende kilometers, ... we naderen enkele keren tot op een 50tal meter, om ze even later opnieuw van ons weg te zien rijden...  De snelheid moet dus hoger... niettegenstaande we ook hier hoogtemeters verwerken daalt de snelheid nu niet meer onder de 40km/u.

Na een vijftal kilometer worden we beloond en kunnen we in het zog van deze groep verderrijden naar de voet van de Télégraphe.

Tevreden

Wanneer bekenden me vragen wat ik vind van de Télégraphe-col omschrijf ik deze telkens als één van de gemakkelijkste cols : nooit echt steil en met 12km ook niet echt lang.  Het gevoel in 2010 was evenwel anders... toen voelde ik hier reeds dat ik de motor aan het opblazen was.  Ik kies hier dan ook resoluut voor een submaximaal tempo... Niet te snel fietsen... Ook al halen talrijke fietsers me hier in, dit mag me niet beïnvloeden : straks met een goed gevoel finishen op de Alpe, daar doe ik het voor!

Vanaf km 4 in deze beklimming weet ik overigens dat ik het lastigste gehad heb, de volgende kilometers kenden een gemiddelde stijging van 7%... dit ligt me beter.  De cijfers op de garmin geven aan dat ik onder de overslagpols blijf en ook de trapfrekwentie blijft behoorlijk.  O wat gaat dit goed!  En toch word ik plots bijgebeend door Paul de Jongh... Hij oogt fris en gaat snel, nee niet in zijn spoor blijven, anders blaas ik me toch op!  Hij realiseerde eerder reeds een tijd van 7u45, toch een half uurtje sneller dan mijn toptijd... dus logisch dat hij me hier inhaalt. 

Overigens geniet ik weer al klimmend, zelfs het gekraak in het voorwiel kan me niet meer storen.  En straks zie ik ongetwijfeld Samuel terug op de top.  Een verse drinkbus, het zal deugd doen!

Alleen... als ik de top van de Télégraphe bereik : geen Samuel te bespeuren... Maar hopen dat hij niet hoefde uit te rukken voor pech, of valpartij van een Nieuwenhovespurter.  Zou ik even bellen?  Nee... hoeft niet, kan in voorkomend geval vanop de fiets toch van geen nut zijn.  Gewoon doorfietsen, straks zie ik de partners van Dieter A & Bjorn V wel op de top van de Galibier!  Ik hoor het van hen wel.

Prestige

Na een korte afdaling kan ik starten met de hoogste van de vier Alpencols : De Galibier.  Tijdens deze klim bekende gezichten : enerzijds haal ik tijdens de aanloopkilometers Paul de Jongh opnieuw bij, anderzijds word ik hier bijgehaald door Niko Eeckhout.... Ik reed hem op de Glandon uit de wielen, maar nu komt hij opnieuw aansluiten.  Hm, dit mag ik niet laten gebeuren!  Ik moet voor Niko de 2642m hoge top bereiken :-)

Verstandig of niet, ... het blijft een spel waarbij we om beurten een tiental meter voor of na elkaar fietsen... Uiteindelijk laat ik zowel Niko als Paul voor me uit fietsen... Rustig blijven, mij niet opblazen en geen spielerei of prestigeduels.  Neen straks wil ik toch een verhaal met happy end over mijn vijfde Marmotte-deelname kunnen schrijven!

Ook al probeer ik ook op deze klim continu een klein beetje marge over te houden het blijft superlastig!  Zeker na de draai naar rechts over het bruggetje, wanneer ook de steilste passage start.  Toch is het ook genieten : tussen de haarspelbochten in kijk ik af en toe naar beneden : naar de lange sliert renners die volgt : soms een groepje van een tiental, soms een eenzaat, heel vaak een duo of een trio.

De kilometers gaan traag maar gestadig vooruit.  Een goede kilometer voor de top zie ik Sandra & Els aan de kant van de weg... Een misverstand : ze staan klaar met krantepapier (voor de afdaling die volgt), in plaats van de voor mij noodzakelijke drinkbus.  Nu ik in mijn ritme ben wil ik niet afstappen en wachten,... nee dan fiets ik maar door naar de top.  Eén geruststelling alvast : uit hun houding kon ik afleiden dat er geen enkele Nieuwenhovespurter in de problemen is.  Samuel was wellicht gewoon net te laat op de Télégraphe, of ik was er dus te snel ;-)

Bovengekomen op de top vul ik de drinkbussen aan : rode grenadine... niet de ideale sportdrank, maar toch een welgekomen smaakafwisseling.   Wel jammer dat de matten van de tijdsregistratie (net als bij een 1000tal andere deelnemers) mijn passage niet registreren.  Hoedanook de fotografen stonden er, dus heb ik straks geen video-beelden dan vallen er binnen enkele dagen toch foto's te bewonderen :-)

Na de bevoorrading merk ik dat ik 5u30min onderweg ben...

Goudkoorts

De eerste bochten van de Galibier-afdaling neem ik rustig, ... het nieuwe asfalt herinnert me er aan dat de Galibier straks ook in de Tour wordt beklommen.  Inmiddels ben ik aan het rekenen geslagen... als ik deze afdaling goed neem, tja dan slaag ik er straks opnieuw in om een gouden diploma aan mijn palmares toe te voegen!  In functie van de leeftijdscategorie worden er immers limiettijden bepaald voor een gouden, zilveren of bronzen diploma.  En we willen wel voor het edelste metaal gaan!

Ik verhoog dan maar het tempo, en eens op de Lautaret probeer ik af en toe in het zog van betere dalers te blijven... Dit lukt me niet lang, maar alle beetjes tijdswinst helpen uiteraard!  Overigens beland ik na het steilste stuk van de afdaling in een grotere groep.  Ze onderhouden een continu tempo, niet te snel... maar ook niet traag.  Ideaal!  Ik merk aan de hartslag dat ik goed recupereer... ik blijf ook bij de passages doorheen de tunnels alert en leg de - de moeilijkheden van  Contador met de Franse Gendarmerie indachtig - zowel mijn led-lichtjes voor- als achteraan aan.

Slaagde ik tijdens mijn vorige vier deelnames er niet in om de hoogtemeters in deze afdaling vlot te nemen (net voor en na Les Deux Alpes) dan lukt me nu dit.  Blijkbaar een verstandige beslissing om zowel op Télégrahpe als op Galibier een beetje met de handrem op te fietsen.

Take it easy

Bij de beklimming van Alpe d'Huez ontwaar ik al snel Samuel aan de kant van de weg.  Opnieuw bezorgt hij me vlot een extra drinkbus (mijn vijfde van de dag).  Het geeft me moed!  Als ik nu in alle rust verder fiets, ... ik wil absoluut niet uitgeput aan de meet komen, ... geen zigzaggende beelden dit jaar, ... dan moet ik mijn doelstelling realiseren : La Marmotte eens helder uitrijden.

Resoluut gaat de versnelling op de 39x30.  Trage trapfrekwentie en hartslag op 160.  Gewoon rustig verder fietsen... ik word vaak ingehaald... maar in tegenstelling tot vorig jaar lukt het me om zelf ook renners 'op te rapen'. 

Dankbaar

Op de Alpe overigens behoorlijk veel toeschouwers : velen Nederlandstalig!  Ze moedigen iedere renner luidskeels aan, in enkele bochten is er zowaar de mexican wave... Heerlijk, ik ben ze dankbaar...  Dit helpt ons inderdaad doorheen de moeilijkste, steilste passages heen... Want na ruim 160km fietsen lijkt 10% een echte muur! 

Bij de dorpjes Huez en La Garde zijn er telkens waterbevoorradingen, ... het doet deugd om na alle suiker eens gewoon en fris water te drinken.  Heerlijk

Euforie

Inmiddels bevind ik me in de laatste kilometers van deze 13km lange klim.  Ik check de digits op de garmin en ga aan het rekenen... Als ik nu versnel, en ik voel dat ik daar ruimte toe heb, dan slaag ik er alsnog in een nieuwe besttijd neer te zetten... Vanaf bocht 5 ga ik stelselmatig wat harder fietsen.  Ook al begint de wind op deze hoogte nu meer en meer op te spelen... ik ga harder en harder vooruit, ik haal meer en meer renners in... Ik draai de laatste bocht in... de snelheid gaat weer boven de 20km/u!  Volk langs de kant roept me toe, ze zien mijn snelheid, het geeft me kracht, ...  Na de tunnel zie ik opnieuw een 3 als eerste cijfer op de flightdeck... Alles blijven geven dus... Ik bevind me reeds in de dranghekkens, ... ik zie nog een fietser voor mij... er een spurtje uitpersen zodat ik nog voor hem eindig! 

O wat een euforisch gevoel, de flightdeck toont me een tijd onder de 8u00, ... vermoedelijk reed ik dus iets boven de 8u00.  Een nieuwe besttijd dus!  Net over de finish zie ik quasi onmiddellijk Stefaan N & Dieter A... Ik ga er bij en ben euforisch als Stefaan me meldt : 'Wat zie jij er nog goed uit!'.  Missie volbracht dus :-)

Teamspirit

Ik verwittig snel het thuisfront en ga vervolgens samen met Stefaan en Dieter naar het begin van de laatste kilometer.  We plaatsen er ons op een terrasje en houden nauwlettend de toekomende deelnemers in de gaten.  Al snel zien we ze allen toekomen : Alle leden van Merijenniezere en Nieuwenhovespurters realiseren een schitterende Marmotte!!

Trots

Inmiddels is er een niet af te laten stroom van smsjes, mailtjes : felicitaties voor mijn nieuwe besttijd (8u01 over de volledige afstand).  Heerlijk om je door zovele effectief bekenden, maar ook bekenden van de social media gesteund te weten.

Zelf ben ik vooral fier dat ik deze rit vijf maal tot een goed einde kon brengen.

Proficiat aan éénieder die deze zware cyclosportieve tot een goed einde bracht!