De follow up van schildklierkanker bestaat vooral in een continue opvolging van thyroglobuline.
Thyroglobuline is een eiwit dat door de schildklier wordt aangemaakt. Voor schildklierkankerpatiënten waarbij de schildklier integraal werd verwijderd mag dit eiwit dus niet opspoorbaar zijn in het bloed.
Zo dit toch detecteerbaar is kan dit een indicatie zijn dat er restweefsel is, of dat er kwaadaardige kankercellen zijn die opnieuw gaan groeien.
Daarnaast zijn er uiteraard de gebruikelijke echografieën waarmee men onder andere nagaat of de lymfeklieren in de hals - waar metastasen vaak voorkomen - zich verder normaal ontwikkelen.
Uiteraard is de scan de beste detectie om eventuele metastasen te ontdekken... alleen is medische beeldvorming net één van de oorzaken van schildklierkanker zodat men dit - althans voor mij persoonlijk - zo weinig mogelijk wenst te doen.
Naast de verwijdering van de schildklier en de radio actieve jodium behandeling (met isolatie in het ziekenhuis) is er de levenslange inname van het synthetische schildklierhormoon. Dit omdat je zonder dit hormoon geen stofwisseling hebt, en derhalve niet kan leven... maar ook om de TSH te onderdrukken, wat er op zijn beurt voor zorgt dat eventueel overblijvend kwaadaardig restweefsel niet gaat groeien.
Omdat de bij mij gevonden nodus groter dan 5 cm was wordt er bij mij een sterk verhoogde toediening van het synthetische schildklierhormoon toegediend... om zo de kans op groei van eventueel overgebleven kwaadaardig restweefsel zo klein mogelijk te maken.
Deze onderdrukking van TSH heeft helaas ook vaak voorkomende negatieve gevolgen : hartkloppingen, vermoeidheid, spierzwakte, geheugenzwakte, ...
Bij mijn verhoogde dosis levothyroxine is het vooral de vermoeidheid die mij hindert. Anderzijds ben ik ervan overtuigd dat het sporten mij helpt tegen die spierzwakte.
Vandaar dat ik me nu naast het verder vechten tegen de vermoeidheid, ook opnieuw zal starten met intensiever te sporten!
Posts tonen met het label Schildklierkanker. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Schildklierkanker. Alle posts tonen
vrijdag 2 oktober 2015
zondag 26 april 2015
Over twijfelen... doorgaan... en gulzig zijn!
Enkele weken terug was er mijn trimestriële controle.
Dit geeft me alvast energie om de draad weer op te nemen met al mijn activiteiten :
Een overladen agenda is het gevolg.
- Moeilijk te beschrijven welke impact dat heeft. Hoe zeer ik ook positief wens te zijn, hoe goed ik ook vooruit wil denken... voorafgaand aan dat bezoek sluipen er telkens weer sombere gedachten in mijn hoofd. Telkens opnieuw zit ik ruim voor het afgesproken uur in die wachtzaal... probeer aan de mimiek van de inmiddels voorbijkomende behandelende artsen iets op te maken... Inmiddels vullen mijn grijze hersencellen zich met alle scenario's die ik recent hoorde, las... met alle vragen die me 's nachts wakker hielden. Als ik dan uiteindelijk het kabinet van de behandelende arts binnen mag voel ik me minuscuul klein, ... op de tafel bij de echo, de beeldvorming quasi hopeloos... om dan na de verlossende woorden euforisch te worden.
- Ik dank dan ook mijn omgeving en in het bijzonder mijn echtgenote om iedere controle mee te beleven, en mee te luisteren naar de adviezen die ik krijg. Na een dergelijke consultatie leggen we beiden alle puzzelstukjes opnieuw samen om zeker te zijn dat we toch maar niets van het gesprek misten.
- Belangrijkste is uiteraard dat ik opnieuw een goed signaal kreeg! De volgende controle wordt nu voor november voorzien.
Dit geeft me alvast energie om de draad weer op te nemen met al mijn activiteiten :
- Met de VZW Cyclo4Cancer die ik in 2012 oprichtte organiseren we met het 7koppige bestuur op 30 april een quiz, is er een wijnactie en volgt in mei een extra bestelronde van wielerkledij. Tevens zal VZW Cyclo4Cancer onder leiding van teamkapitein David De Bie opnieuw deelnemen aan Levensloop Kortrijk
- Levensloop Kortrijk waar ik ook dit jaar voorzitter van ben werd met een sterk team van 20 vrijwilligers verder uitgebouwd. Samen slaagden we er inmiddels in om 60 teams van bedrijven, vrienden, verenigingen, service-clubs rond dit initiatief te verzamelen. Opnieuw aanvaardden Lindsey De Grande & Lize Feryn het meterschap
- Met de Stichting tegen Kanker werken we inmiddels aan een mooie 28 november voor de vrijwilligers van de Levensloop-comités, dit ter gelegenheid van 5 jaar Levensloop in België.
- Professioneel werd tevens het initiatief genomen om meer informatie-avonden voor het cliënteel te organiseren. Zo was ik deze week ook spreker op een avond in het centrum De Waai te Eeklo. Dergelijke initiatieven maken de job bijzonder boeiend.
- Op sportief vlak resulteerde het voorgaande in een te beperkte tijdsinvestering voor het fietsen. Op de grafiek hieronder zie je dat ik de voorgaande jaren tgv de cyclo Trois Ballons meestal een 5500km op de teller had. Momenteel is er een achterstand van een 1500km. Dit moet ik dus in de komende periode inhalen.
- Al een geluk dat ik de voorbije 2 weken tijdig wat fietstijd inlaste om van het mooie weer te profiteren. Zo nam ik vorige week deel aan een mooie Peter Van Petegem Classic.
Een overladen agenda is het gevolg.
- Het is continu plannen en proberen de juiste keuzes te maken. Inmiddels is het ook af en toe vechten tegen de vermoeidheid. De voorbije week was er wellicht ééntje van te veel werk op meerdere fronten. Er was noch ruimte voor vrije tijd, noch voor voldoende slaap. Enkele nachten korter dan 5 uur slaap... en dat wreekte zich.
- Vrijdagavond total loss in de zetel en quasi 14u aan één stuk geslapen.
- En toch wens ik de overvolle agenda aan te houden! Het leven is mooi, en ik wil er echt met volle teugen - en op alle fronten - van genieten! Sta me toe om dus wat gulzig te zijn :-)
Viva La Vida!
zaterdag 21 juni 2014
GF Eddy Merckx 2014
GF Eddy Merckx
De voorbije weken kamp ik met gewrichts- en spierpijn.. en waren er ook opnieuw wat klieren die opspeelden. Als schildklierkankerpatiënt voldoende signaal voor extra doktersconsults.
De verwijdering van de schildklier heeft bij velen een verminderd recuperatievermogen als gevolg, het feit dat ook 2 van de 4 bijschildklieren bij deze operatie werden geraakt kan resulteren in een verminderde calciumproductie.
Hoedanook mag ik me gelukkig prijzen dat ik in tegenstelling tot sommige lotgenoten voltijds kan werken, en opnieuw aan cyclo's mag deelnemen (al ervaar ook ik hierbij de hogere vermoeidheid).
Toch wil ik naar mijn lichaam luisteren en pas derhalve voor de GF Eddy Merckx. Ik zal deze wel fietsen maar als toertocht. Het lijkt me immers een mooi parcours en de weersvoorspellingen zijn goed! Als voorbereiding op La Marmotte zal deze duurtraining ook wel effectief zijn.
Voor Cyclo4Cancer is alle hoop dus gevestigd op Maarten (tenzij er nog deelnemers zijn waar ik geen weet van heb).
Maarten : Heel veel succes morgen!!
De voorbije weken kamp ik met gewrichts- en spierpijn.. en waren er ook opnieuw wat klieren die opspeelden. Als schildklierkankerpatiënt voldoende signaal voor extra doktersconsults.
De verwijdering van de schildklier heeft bij velen een verminderd recuperatievermogen als gevolg, het feit dat ook 2 van de 4 bijschildklieren bij deze operatie werden geraakt kan resulteren in een verminderde calciumproductie.
Hoedanook mag ik me gelukkig prijzen dat ik in tegenstelling tot sommige lotgenoten voltijds kan werken, en opnieuw aan cyclo's mag deelnemen (al ervaar ook ik hierbij de hogere vermoeidheid).
Toch wil ik naar mijn lichaam luisteren en pas derhalve voor de GF Eddy Merckx. Ik zal deze wel fietsen maar als toertocht. Het lijkt me immers een mooi parcours en de weersvoorspellingen zijn goed! Als voorbereiding op La Marmotte zal deze duurtraining ook wel effectief zijn.
Voor Cyclo4Cancer is alle hoop dus gevestigd op Maarten (tenzij er nog deelnemers zijn waar ik geen weet van heb).
Maarten : Heel veel succes morgen!!
woensdag 14 augustus 2013
Winter of zomer... de kanker laat je niet los!
Ik herinner me een moment, eind juli, in Toscane :
In de voormiddag een onwaarschijnlijk mooie tocht gefietst, en in de namiddag gelukzalig relaxen aan het zwembad.
Wat doe je zoal aan het zwembad bij 35° : af en toe een lengte zwemmen om af te koelen, wat praten... ook wel wat mensen kijken, ... en ja wat lectuur doornemen. Bij wijlen is dat dan een tijdschrift. Die dag was het de Libelle die bovenaan de stapel lag, ... al snel belandde ik op een artikel waar een man beschrijft hoe hij samen met zijn zieke echtgenote streed tegen haar kanker. Ervaringen die hij inmiddels bundelde in een boek... even later lees ik zijn omgaan met het overlijden van zijn echtgenote.
Bijzonder ontroerend, maar ook projecteer je dergelijke verhalen als kankerpatiënt makkelijk op jezelf... En hop, daar is de twijfel weer : de kanker die als een aapje op je schouder lange tijd roerloos zit maar plots zich toch laat horen. In september heb ik mijn volgende semestriële controle... en plots duiken daar zovele 'Wat Als'-vragen op.
Even had ik toen een moeilijk moment. Evenwel, in deze zonovergoten omgeving, en met het volledige gezin bij mij maakte dit al snel plaats voor het overvloedige genieten. De kanker, het figuurlijke aapje op de schouder, had ik met dank aan zon en omgeving weer stil gekregen.
Vandaag dook het aapje opnieuw op :
Deze ochtend plots bijzonder hevige pijnen... voor dag en dauw dan maar de huisarts laten komen. Gezien de medische historiek onmiddellijk doorverwijzing naar het ziekenhuis met een hele resem van onderzoeken... Wachten op een afdeling radiologie... het is voor een buitenstaander ongetwijfeld een boeiende plaats om mensen te observeren. Als je er zelf deel van uitmaakt daarentegen... dan voel je een verbondenheid met zij rond jou... Ik vraag me af wie er nog kankerpatiënt zou zijn... Alle 'Wat Als'-vragen duiken weer op, en het figuurlijke aapje voel ik plots als een zware last op mijn schouder.
Deze middag volgde reeds een nabespreking van de eerste resultaten met de behandelende arts ; 'voorlopig alles ok'. Het blijft evenwel afwachten op de resultaten die ten vroegste maandag beschikbaar zullen zijn.
Het besef is er meteen ook dat de kanker me nooit of te nimmer meer zal loslaten. Hoedanook ik probeer de sombere gedachten te verdringen, en me inmiddels weer te concentreren op het werk, het fietsen... en opnieuw samen met het gezin plannen te maken. De beste methodiek om het figuurlijke kanker aapje stil te krijgen. Maandag zien we dan wel weer.
In de voormiddag een onwaarschijnlijk mooie tocht gefietst, en in de namiddag gelukzalig relaxen aan het zwembad.
Wat doe je zoal aan het zwembad bij 35° : af en toe een lengte zwemmen om af te koelen, wat praten... ook wel wat mensen kijken, ... en ja wat lectuur doornemen. Bij wijlen is dat dan een tijdschrift. Die dag was het de Libelle die bovenaan de stapel lag, ... al snel belandde ik op een artikel waar een man beschrijft hoe hij samen met zijn zieke echtgenote streed tegen haar kanker. Ervaringen die hij inmiddels bundelde in een boek... even later lees ik zijn omgaan met het overlijden van zijn echtgenote.
Bijzonder ontroerend, maar ook projecteer je dergelijke verhalen als kankerpatiënt makkelijk op jezelf... En hop, daar is de twijfel weer : de kanker die als een aapje op je schouder lange tijd roerloos zit maar plots zich toch laat horen. In september heb ik mijn volgende semestriële controle... en plots duiken daar zovele 'Wat Als'-vragen op.
Even had ik toen een moeilijk moment. Evenwel, in deze zonovergoten omgeving, en met het volledige gezin bij mij maakte dit al snel plaats voor het overvloedige genieten. De kanker, het figuurlijke aapje op de schouder, had ik met dank aan zon en omgeving weer stil gekregen.
Vandaag dook het aapje opnieuw op :
Deze ochtend plots bijzonder hevige pijnen... voor dag en dauw dan maar de huisarts laten komen. Gezien de medische historiek onmiddellijk doorverwijzing naar het ziekenhuis met een hele resem van onderzoeken... Wachten op een afdeling radiologie... het is voor een buitenstaander ongetwijfeld een boeiende plaats om mensen te observeren. Als je er zelf deel van uitmaakt daarentegen... dan voel je een verbondenheid met zij rond jou... Ik vraag me af wie er nog kankerpatiënt zou zijn... Alle 'Wat Als'-vragen duiken weer op, en het figuurlijke aapje voel ik plots als een zware last op mijn schouder.
Deze middag volgde reeds een nabespreking van de eerste resultaten met de behandelende arts ; 'voorlopig alles ok'. Het blijft evenwel afwachten op de resultaten die ten vroegste maandag beschikbaar zullen zijn.
Het besef is er meteen ook dat de kanker me nooit of te nimmer meer zal loslaten. Hoedanook ik probeer de sombere gedachten te verdringen, en me inmiddels weer te concentreren op het werk, het fietsen... en opnieuw samen met het gezin plannen te maken. De beste methodiek om het figuurlijke kanker aapje stil te krijgen. Maandag zien we dan wel weer.
woensdag 22 augustus 2012
Living Strong... Making Plans... About cycling and running
Reeds geruime tijd ben ik actief op zowel oude als nieuwe social media : twitter, facebook, linkedin, strava, nikeplus, blogger... ik beschouw me telkens als een early adept.
Ik hou er nu eenmaal van om de visie van mensen met gemeenschappelijke hobby's, interesses te volgen... en met hen ervaringen uit te wisselen.
Aanvankelijk gebruikte ik de social media quasi uitsluitend fiets-gerelateerd. Sedert de kankerdiagnose in december 2011 ook frekwent voor het uitwisselen van (behandelings)ervaringen met lotgenoten.
Reacties op quotes, updates, blogposts, ... bevestigen het nut van aanwezigheid op social media.
De vele reacties op de vorige update zijn dan ook hartverwarmend. Het verslag kende op wielertoerist.be quasi 1000 lezers, en een 60tal reacties. Ook op deze blog werden heel wat hits genoteerd. De reacties, vaak via mail en/of internetfora, doen deugd... in het bijzonder die reacties van andere sporters met gelijkaardige aandoeningen die moed putten uit mijn verhaal.
Zoals aangekondigd in deze recentste blogupdate wordt, met het oog op de Brussels Ekiden van 13 oktober, de fiets nu ingeruild voor de loopschoenen.
Na La Marmotte volgde een prachtig verlof doorheen Italië (Lago Maggiore - Toscane - Veneto)... en dit zonder fiets.
Na vier weken hernam ik dan rustig de fietstrainingen alsook werden de eerste rustige looptrainignen afgewerkt. De eerste trainingsweek in de opbouw naar de Ekiden bestond uit drie duurtrainingen : 5km, 7km & 10km. Deze werden telkens in hartslagzone 130 à 150 afgewerkt. Om toch wat van de fietsconditie te behouden combineerde ik dit met twee fietstochten van respectievelijk 100 en 50km.
De komende periode hoop ik deze frekwentie van 5 trainingen/week aan te houden. Dit zou moeten volstaan voor een voldoende prestatie in de Ekiden, en een voldoende basis om straks het MTB-seizoen aan te vatten.
Morgen staat overigens een nieuw bezoek aan het ziekenhuis op het programma. Men wil eind september de goede onderzoeksresultaten van maart bevestigd zien. Hiertoe is er morgen een eerste bloedafname, later volgen echo... met einde september een bespreking van de resultaten.
Hopelijk krijg ik eind september zo de bevestiging dat de kanker nog steeds niet actief is, dan volgt einde 2012 een volledige scan om na te zien of er überhaupt nog kankercellen aanwezig zijn.
Net als ikzelf blijft iedereen positief op de goede afloop, doch nu deze testen en straks de bespreking dichterbij komt steekt de angst af en toe de kop op. De 'Wat als'vraag wil ik me niet te veel stellen, en daarom blijf ik plannen maken.
Zolang we plannen maken, kijken we vooruit... leven we!
Begin september dan toch nog even er op uit trekken, wellicht wel... In oktober de Brussels Ekiden, jawel... In november enkele mtb-tochten, ongetwijfeld... In december mij inschrijven voor enkele cyclo's van sportcommunication : hm... Het kriebelt!! In 2013 trainen voor een halve marathon : dit lijkt me een mooie uitdaging...
Maar eerst moet ik dus die volgende horde nemen : goede medische resultaten!
Ik dank alvast mijn directe omgeving voor de positieve ondersteuning in de voorbije periode. Even meefietsen, een glas samen drinken, ... samen lunchen of dineren... uitbundig of stil genieten... het zijn telkens momenten waaruit voor mij blijkt hoe mooi het leven is!
Viva la vida!
Ik hou er nu eenmaal van om de visie van mensen met gemeenschappelijke hobby's, interesses te volgen... en met hen ervaringen uit te wisselen.
Aanvankelijk gebruikte ik de social media quasi uitsluitend fiets-gerelateerd. Sedert de kankerdiagnose in december 2011 ook frekwent voor het uitwisselen van (behandelings)ervaringen met lotgenoten.
Reacties op quotes, updates, blogposts, ... bevestigen het nut van aanwezigheid op social media.
De vele reacties op de vorige update zijn dan ook hartverwarmend. Het verslag kende op wielertoerist.be quasi 1000 lezers, en een 60tal reacties. Ook op deze blog werden heel wat hits genoteerd. De reacties, vaak via mail en/of internetfora, doen deugd... in het bijzonder die reacties van andere sporters met gelijkaardige aandoeningen die moed putten uit mijn verhaal.
Zoals aangekondigd in deze recentste blogupdate wordt, met het oog op de Brussels Ekiden van 13 oktober, de fiets nu ingeruild voor de loopschoenen.
Na La Marmotte volgde een prachtig verlof doorheen Italië (Lago Maggiore - Toscane - Veneto)... en dit zonder fiets.
Na vier weken hernam ik dan rustig de fietstrainingen alsook werden de eerste rustige looptrainignen afgewerkt. De eerste trainingsweek in de opbouw naar de Ekiden bestond uit drie duurtrainingen : 5km, 7km & 10km. Deze werden telkens in hartslagzone 130 à 150 afgewerkt. Om toch wat van de fietsconditie te behouden combineerde ik dit met twee fietstochten van respectievelijk 100 en 50km.
De komende periode hoop ik deze frekwentie van 5 trainingen/week aan te houden. Dit zou moeten volstaan voor een voldoende prestatie in de Ekiden, en een voldoende basis om straks het MTB-seizoen aan te vatten.
Morgen staat overigens een nieuw bezoek aan het ziekenhuis op het programma. Men wil eind september de goede onderzoeksresultaten van maart bevestigd zien. Hiertoe is er morgen een eerste bloedafname, later volgen echo... met einde september een bespreking van de resultaten.
Hopelijk krijg ik eind september zo de bevestiging dat de kanker nog steeds niet actief is, dan volgt einde 2012 een volledige scan om na te zien of er überhaupt nog kankercellen aanwezig zijn.
Net als ikzelf blijft iedereen positief op de goede afloop, doch nu deze testen en straks de bespreking dichterbij komt steekt de angst af en toe de kop op. De 'Wat als'vraag wil ik me niet te veel stellen, en daarom blijf ik plannen maken.
Zolang we plannen maken, kijken we vooruit... leven we!
Begin september dan toch nog even er op uit trekken, wellicht wel... In oktober de Brussels Ekiden, jawel... In november enkele mtb-tochten, ongetwijfeld... In december mij inschrijven voor enkele cyclo's van sportcommunication : hm... Het kriebelt!! In 2013 trainen voor een halve marathon : dit lijkt me een mooie uitdaging...
Maar eerst moet ik dus die volgende horde nemen : goede medische resultaten!
Ik dank alvast mijn directe omgeving voor de positieve ondersteuning in de voorbije periode. Even meefietsen, een glas samen drinken, ... samen lunchen of dineren... uitbundig of stil genieten... het zijn telkens momenten waaruit voor mij blijkt hoe mooi het leven is!
Viva la vida!
zondag 15 juli 2012
La Marmotte 2012 - Hoe omgaan met kanker!
Inschrijving La Marmotte
La Marmotte : Als cyclosportieve behoort deze nog steeds tot de absolute top. Met een parcours over vier bekende Alpencols, Glandon – Télégraphe – Galibier & Alpe d’Huez, met 175km & 5000hoogtemeters, … deelnemers uit alle uithoeken van de wereld spreekt deze uiteraard tot de verbeelding!
Aanvankelijk leek 2011 mijn laatste deelname te worden… 5 maal reeds bracht ik deze cyclo tot een goed einde. Telkens verbeterde ik er mijn tijd : 9u20 (2004), 9u15 (2005), 8u20 (2007), 8u10 (2010) en uiteindelijk 8u01 (2011). Voor de fanaten : Dit is telkens de volledige rijtijd inclusief stops en afdaling glandon, deze volledige rijtijd geldt nog steeds als belangrijkste referentie! Zo verwierf ik er 2 zilveren en 3 gouden diploma’s.
La Marmotte heeft evenwel een dermate aantrekkeningskracht, naar het jaareinde toe wordt er zoveel over geschreven in de gespecialiseerde pers, op internetfora, … dat het in de herfst van 2011 opnieuw kriebelde om toch nog eens naar le Bourg d’Oisans af te zakken. Van zodra de inschrijvingen voor de editie 2012 open waren schreef ik me dan ook in. Ik herinner me het moment levendig : Het was donderdagavond 1 december!
Diagnose Kanker
De twee weken voordien waren nogal hectisch verlopen : bijzonder druk op het werk, en onderzoeken in het ziekenhuis naar aanleiding van wat op het eerste zicht een onschuldige klier leek… Op vrijdag 2 december kreeg ik het verdict van deze onderzoeken : schildklierkanker. Een week later volgde de operatie, eind december de behandeling in quarantaine en op 22 december hoor ik dat de kanker zich inmiddels via het bloed verspreidde. Voor mij een harde confrontatie met de eindigheid van ons bestaan, voor mijn directe omgeving zonder twijfel een even harde noot om kraken. Toch zorgden mijn gezin en familie voor een leuke Kerst- & Nieuwjaarsperiode. Ik genoot met volle teugen!
Tijdens de mallemolen van onderzoeken, operatie en behandelingen bouw je ook een band op met de behandelende artsen. Hen maakte ik steeds duidelijk dat voldoende levenskwaliteit een absolute vereiste is en voor mij vooral bestaat uit het kunnen opnemen van mijn normale werkritme en voldoende sporten. Ik ben hen dankbaar voor de luisterbereidheid, hun actief begrip voor deze wens.
Kon ik in januari 2012 nog nauwelijks 300m wandelen, slaagde ik er begin februari in om 10km te fietsen… en zo ging ik halverwege februari opnieuw voltijds werken. Een goed herstel kan voor mij immers via een snelle en goede integratie van mijn vertrouwde leven : dus werken en fietsen.
Trainingsarbeid
Het voorjaar van 2012 werd in mijn herinnering toch vooral gekenmerkt door bijzonder veel regen. Dit maakte er die eerste fietstrainingen niet plezanter op. Na drie maand inactiviteit, waarbij mijn lichaam bovendien ook compleet werd gesloopt was het keihard werken om trainingsafstanden te laten evolueren van 10 naar 50km. Ontzettend veel dankbaarheid gaat hierbij uit naar mijn zoon Michiel die mij voor die eerste fietstochten telkens in zijn zog meenam… terwijl ik continu riep ‘Trager, trager… ‘
Op karakter nam ik deel aan de toertocht Kuurne-Brussel-Kuurne. De volledige rit gleed ik mee in de wielen, maar voor het eerst haalde ik weer een snelheid van 30km/u. Ik vermoed dat ik nooit eerder met zo een gelukzalige glimlach thuiskwam.
In maart was er voorzichtig positief nieuws : De kankercellen zijn misschien nog aanwezig, maar alvast niet actief. Dit sterkte mij in mijn overtuiging dat ik op de ingeslagen weg diende verder te gaan : zorgen voor een goed evenwicht in werk – sport – gezin.
Qua sporten impliceerde dit verdere deelnames aan tochten in de Vlaamse Ardennen en de Ardennen zelf. Ik nam opnieuw deel aan de cyclo’s Steven Rooks Classic, en Trois Ballons.
Vriendschap
In moeilijke tijden kent mijn zijn vrienden! De quasi dagelijkse steun van collega Bart blijft hierbij in mijn geheugen gegrift.. , net zoals de bezoekjes van collega’s. Bijzonder veel begrip en steun kreeg ik tevens uit de fietsgemeenschap : Dank aan Cyclobenelux voor het mooie artikel op hun site, dank aan de diverse cyclorenners voor hun berichten. Ook meerdere leden van de Nieuwenhovespurters & MeRijenNieZere staken me herhaaldelijk een hart onder de riem : Thx!
De weken voorafgaand aan La Marmotte werd er ook herhaaldelijk met MRNZ getraind. Tijdens het weekend in de Vogezen werden de banden nog wat aangehaald zodat we begin juli in opperbeste stemming naar de Alpen trokken. Voor mijn Marmotte-verblijf opteerde ik immers net als de MRNZ-delegatie voor het Mercure Hotel op Les2Alpes.
Ontstressen voor La Marmotte
Nooit eerder was ik zo ontspannen voor mijn deelname aan La Marmotte. Dit heeft alles te maken met de fantastische invulling van 5 en 6 juli. Beide dagen was het gewoon ontzettend genieten met Jeroen, David, Erik, Dirk, Vincent, Maarten, Chris & Corine.
We supporterden als gekken voor de dames tijdens hun beklimming op de Alpe, … onze interviews tijdens de beklimming van Les2Alpes zijn nu reeds legendarisch.. en de strijdkreet ‘New Zealand’ heeft voor ons een bijzondere dimensie.
En of het nu voor Seedorf, of voor een lokale schone was, … ja ik speel graag voor tolk!
07/07/2012 : Mijn missie
Net zoals bij mijn vorige deelnames stond ik als één van de eersten in het voorziene startvak. In tegenstelling tot de voorziene 7000 deelnemers, blijkbaar 8500 ingeschrevenen! Deze organisatie barst echt uit zijn voegen.
Voor de start zijn er zo van die rituelen : één van die toffe rituelen is de babbel met Rob de Jong. Broer van de Kameel en reporter voor CycloBenelux, de referentie over het cyclogebeuren! Het was tijdens deze babbel dat ik me plots realiseerde geen doelstelling te hebben bij mijn 6e deelname. Vroeger was het duidelijk : telkens proberen uit te rijden en indien mogelijk mijn vroegere tijd verbeteren. En nu, vandaag… voor wat was ik hier… Lang was ik niet verzonken in mijn overpeinzingen. Nee mijn missie voor vandaag is duidelijk dacht ik bij mezelf : Een statement maken dat men als kankerpatiënt ook nog prestaties kan leveren, dat het leven niet ophoudt te bestaan… en dat kanker toch meer evolueert naar een chronische ziekte dan tot de onvermijdelijke onmiddellijke dood.
07/07/2012 : Glandon
Vijf minuten over 7 klonk het startschot… in het zog van de 400 bevoorrechte renners zette ik de gashendel open op de eerste strook naar de voet van de Glandon. De snelheid daalde nauwelijks onder de 40km/u… maar het ging goed, … Ondanks het feit dat ik niet op snelheid trainde had ik geen probleem met dit hoge aanvangstempo. Ik diende uiteraard vooral beducht te zijn voor het tweede deel van deze Marmotte… Gezien de onvoldoende basis en mindere trainingskilometers zou ik ongetwijfeld moeten harken om de finish te halen… Op dit moment wou ik daar niet veel aan denken : Dit is nu wellicht echt mijn laatste deelname en dus moet ik genieten, en toch op een behoorlijk tempo de top van deze eerste col halen.
Bij de eerste hellende stroken maak ik de overstap naar het binnenblad, en zie de hartslag tot op overslag-niveau evolueren. Goed zo,… nu dit tempo aanhouden, en warempel ik slaag erin om enkele van de bevoorrechte renners in te halen.
Dit heeft me moed en ik ga op dit elan verder… Het duurt iets langer dan ik dacht voor ik aan de verpozing op deze col kom : ergens halverwege is er een kleine afdaling. Tijd om even te drinken en te eten.
De eerste hoogtemeters die volgen zijn aan een hellingspercentage > 11% en zelfs dit blijkt redelijk te gaan. Ik word zowaar euforisch en haal de ene na de andere bevoorrechte renner in. In iedere bocht kijk ik wel even om waar Erik blijft. Ik schat hem als sterkste MRNZ-fietser in en verwacht hem ieder ogenblik.
Toch haal ik als eerste de top, … Jeroen staat er aan de zijkant van de weg, en net als bij de profs kan ik mijn drinkbus gewoon weggooien en geeft hij me een nieuwe aan. Heerlijke service!
Ik start de afdaling en zie in heel wat bochten gevallen renners… Ongelooflijk, nooit eerder zoveel valpartijen. Ik denk aan de dodelijke slachtoffers bij mijn vorige deelnames (2004 & 2005) en daal behoedzaam af. Erik en David halen me snel bij, en ik slaag er niet in om hun spoor te volgen…
Aan het einde van de afdaling gekomen ben ik in het gezelschap van een viertal renners. Ik maan hen aan om rond te draaien, en met ons vijftal naar de grote groep die zo een 500m voor ons uitfietst te rijden. Het duurt even, doch uiteindelijk kan ik hen overtuigen om zo snel als mogelijk aan te sluiten bij een peloton en we vinden na enkele kilometers de aansluiting.
Dit is een mooie groep, enkele collega’s van Cyclobenelux maar ook Gaul! & Veltec renners bevinden zich hier. Bovendien vind ik er ook Erik en David terug.
07/07/12 : Télégraphe
Bij de start van de tweede col van de dag laat ik onmiddellijk David & Erik gaan, ze rijden me te snel en ik kies voor mijn eigen tempo. Ik merk dat ik mooi tegen de overslagpols kan blijven fietsen en houd een gelijkmatig tempo aan. Het gaat me niet zo goed als in 2005, ik fietste toen als snelste uit de groep deze Télégraphe omhoog, maar toch weet ik dat een goede prestatie aan het leveren ben.
Inmiddels probeer ik te genieten en praat met enkele andere fietsers. Het gros van hen is afkomstig uit Denemarken, gelukkig begrijpen ze Engels… we keuvelen wat en zo heb ik nauwelijks door dat ik na amper 50min ook de tweede col boven ben.
Een kleine afdaling voor de start van de Galibier volgt.
07/07/2012 : Galibier
Bij de start van de Galibier zie ik David aan de bevoorrading bij de Leierenners. Ik put hier moed uit, blijbaar reed ik de Télégraphe dus toch voldoende snel omhoog. Toch dien ik David bij de eerste zwaardere stroken opnieuw te laten gaan… Inmiddels krijg ik het echt warm : er is nauwelijks wind en ik zweet me kapot… Veel drinken maar, ook neem ik opnieuw enkele W-Cup-gels in.
De garmin leert me inmiddels dat ik de hartslag nog nauwelijks de hoogte inkrijg, … mijn trapfrekwentie daalt, … o wat gaat het plots moeilijk : amper halverwege en ik krijg een ernstige klop van die bekende man met de hamer! O wat doet dat pijn…
Pijn… ben ik me niet te veel aan het pijnigen, dit kan toch geen kwaad voor mijn herstel? Heeft dit een invloed op de evolutie van mijn kanker? Vertwijfeld fiets ik verder… Enkele kms verder, nog ruim voor het befaamde bruggetje naar rechts, stop ik even. Dit gaat niet. Ik martel me zelf te veel… Nee, dit is het niet waard : ik geef op. Ik sta enkele minuten met mijn fiets in de hand links van de weg… Plots zie ik Niko Eeckhout afkomen. Vorig jaar reed ik nog met hem een deel van deze beklimming, … Tegen de kids zeg ik steeds nooit op te geven, dit is immers geen optie! Wou ik hier geen statement maken… en zei mijn sportarts niet dat ongeacht het on/gezonde karakter van cyclo-deelnames dit geen invloed zou hebben op de kanker. Dus : gaan en blijven gaan!
Ik nestel me in het spoor van Niko, kan er nauwelijks 10m inblijven, maar zit alvast weer op de fiets. Ik plaats de Garmin op een tweede scherm zodat ik geen hartslag, snelheid of trapfrekwentie meer zie… Ik heb nog één doel : deze top halen ongeacht het tempo, ongeacht de stijl en manier waarop. Dan maak ik alvast een statement : In nauwelijks vier maand tijd > van de canapé naar de galibier!
Harkend van de ene bocht naar de andere, hoe hoger ik kom ook beukend tegen de wind in… ik zie honderden renners mij inhalen… Tranen springen me in de ogen : denk aan de moeilijke maanden januari en februari… denk aan al die tijd dat ik medische studies op het internet zat uit te pluizen, aan mijn correspondentie en/of informatieuitwisseling met de universiteiten en patiënten uit Oregon, Maastricht, Utrecht, Leuven, Gent… ik denk aan die middag toen ik de begraafplaats te Desselgem opzocht, … en kijk rond, zie die prachtige natuur die een ongelooflijke sereniteit uitstraalt en prijs me gelukkig dat ik dit kan en mag beleven.
Zo haal ik uiteindelijk de top van de Galibier. Ik ben volledig kapot, en vind geen kracht om zelf naar de bevoorrading te gaan. Een militair ziet mijn staat van uitputting en vult mijn drinkbussen in mijn plaats.
07/07/2012 : Alpe d’Huez
Bij vorige edities poogde ik in de afdaling van Galibier, Lautaret nog wat tijd goed te maken door mij in een goed groepje te nestelen. In deze staat van uitputting laat ik mij gewoon naar beneden glijden, bijtrappen zit er niet echt bij. Pogingen om aansluiting te vinden bij een groepje laat ik aan mij voorbijgaan… Ik probeer rustig te fietsen, te herstellen… en neem vooral tijd om te eten en te drinken.
Straks volgt de beklimming van de Alpe en ik ben vastbesloten op de top en de finish te halen!
Bij de start van de beklimming van de Alpe komen plots Jeroen en David naast mij fietsen. Tiens, uiteindelijk heb ik nauwelijks achterstand op David opgelopen… Beiden manen me aan om echt wel door te zetten, ik moet deze rit uitrijden. Schitterend om twee vrienden te hebben die je zo aanmoedigen. Jeroen geeft me al rijdend nieuwe drinkbussen aan… en rijdt de eerste twee steile stroken aan mij zijde. Vervolgens gaat hij opnieuw naar de voet om ook Vincent & Maarten te bevoorraden. Erik & David zijn dus voor mij, Vincent & Maarten na mij… Verder rijden van bocht naar bocht. Ik ontwikkel opnieuw mijn eigen tempo en tel de bochten af… Ben bijzonder dankbaar voor de mensen die me water aanreiken… en geniet.
Ongelooflijk maar waar hoe verder ik kom op deze col hoe beter ik mij opnieuw voel, … de zekerheid de finish binnen bereik te hebben geeft me moed. Ik bewonder de schoonheid van deze col, natuur… en jawel ik bemerk zelfs opnieuw de mooie schaars geklede dames langs de kant van het parcours. Nooit eerder zag ik overigens zoveel supporters langs de kant van de weg!
De laatste km is dan ook een echte triomftocht voor mij. O wat ben ik trots om deze 6e Marmotte tot een goed einde te brengen. Ik vind nog de kracht om Chris & Corine te ontwaren en zwaai naar hen terwijl ze mijn finishfoto nemen. In exact 8u18 fiets ik over de finish (volledige rijtijd), en val quasi onmiddellijk in de armen van Rob… en enige tijd later van David & Erik!
Korte tijd later kan ik samen met hen supporteren voor Maarten en Vincent die in deze cyclo tevens een absolute tijd realiseren!
07/07/2012 : Statement
Mijn zesde deelname was ongetwijfeld mijn zwaarste, deze keer niet omwille van de weersomstandigheden (2010) maar vooral als een gevolg van te weinig trainingsbasis inherent aan de kankerdiagnose einde 2011.
Ze schenkt me evenwel de meeste voldoening omdat ik er de boodschap uitput om Nooit, maar dan ook nooit op te geven… en dat ook kankerpatiënten nog tot prestaties in staat zijn!
En nu?
Ik ben ervan overtuigd dat een sportief persoon sneller herstelt na ziekte/kankerbehandeling, of hoe we sporten in al zijn facetten meer dienen aan te moedigen! Ondermeer daarom nodigde ik mijn medewerkers uit om samen deel te nemen aan de Brussels Ekiden. Zo nemen we op 13 oktober met twee teams uit Zuid-West-Vlaanderen deel aan deze ‘aflossings’marathon.
Of hoe de koersschoenen even voor loopschoenen worden omgeruild.
En uiteraard hoop ik dat de check-up einde 2012 aantoont dat de kankercellen iet alleen niet meer actief zijn, doch ook verdwenen zijn. Daar ga ik nu reeds van uit, een andere optie is er niet!
Mijn Marmotte-Vakantie in 100 foto's :
La Marmotte : Als cyclosportieve behoort deze nog steeds tot de absolute top. Met een parcours over vier bekende Alpencols, Glandon – Télégraphe – Galibier & Alpe d’Huez, met 175km & 5000hoogtemeters, … deelnemers uit alle uithoeken van de wereld spreekt deze uiteraard tot de verbeelding!
Aanvankelijk leek 2011 mijn laatste deelname te worden… 5 maal reeds bracht ik deze cyclo tot een goed einde. Telkens verbeterde ik er mijn tijd : 9u20 (2004), 9u15 (2005), 8u20 (2007), 8u10 (2010) en uiteindelijk 8u01 (2011). Voor de fanaten : Dit is telkens de volledige rijtijd inclusief stops en afdaling glandon, deze volledige rijtijd geldt nog steeds als belangrijkste referentie! Zo verwierf ik er 2 zilveren en 3 gouden diploma’s.
La Marmotte heeft evenwel een dermate aantrekkeningskracht, naar het jaareinde toe wordt er zoveel over geschreven in de gespecialiseerde pers, op internetfora, … dat het in de herfst van 2011 opnieuw kriebelde om toch nog eens naar le Bourg d’Oisans af te zakken. Van zodra de inschrijvingen voor de editie 2012 open waren schreef ik me dan ook in. Ik herinner me het moment levendig : Het was donderdagavond 1 december!
Diagnose Kanker
De twee weken voordien waren nogal hectisch verlopen : bijzonder druk op het werk, en onderzoeken in het ziekenhuis naar aanleiding van wat op het eerste zicht een onschuldige klier leek… Op vrijdag 2 december kreeg ik het verdict van deze onderzoeken : schildklierkanker. Een week later volgde de operatie, eind december de behandeling in quarantaine en op 22 december hoor ik dat de kanker zich inmiddels via het bloed verspreidde. Voor mij een harde confrontatie met de eindigheid van ons bestaan, voor mijn directe omgeving zonder twijfel een even harde noot om kraken. Toch zorgden mijn gezin en familie voor een leuke Kerst- & Nieuwjaarsperiode. Ik genoot met volle teugen!
Tijdens de mallemolen van onderzoeken, operatie en behandelingen bouw je ook een band op met de behandelende artsen. Hen maakte ik steeds duidelijk dat voldoende levenskwaliteit een absolute vereiste is en voor mij vooral bestaat uit het kunnen opnemen van mijn normale werkritme en voldoende sporten. Ik ben hen dankbaar voor de luisterbereidheid, hun actief begrip voor deze wens.
Kon ik in januari 2012 nog nauwelijks 300m wandelen, slaagde ik er begin februari in om 10km te fietsen… en zo ging ik halverwege februari opnieuw voltijds werken. Een goed herstel kan voor mij immers via een snelle en goede integratie van mijn vertrouwde leven : dus werken en fietsen.
Trainingsarbeid
Het voorjaar van 2012 werd in mijn herinnering toch vooral gekenmerkt door bijzonder veel regen. Dit maakte er die eerste fietstrainingen niet plezanter op. Na drie maand inactiviteit, waarbij mijn lichaam bovendien ook compleet werd gesloopt was het keihard werken om trainingsafstanden te laten evolueren van 10 naar 50km. Ontzettend veel dankbaarheid gaat hierbij uit naar mijn zoon Michiel die mij voor die eerste fietstochten telkens in zijn zog meenam… terwijl ik continu riep ‘Trager, trager… ‘
Op karakter nam ik deel aan de toertocht Kuurne-Brussel-Kuurne. De volledige rit gleed ik mee in de wielen, maar voor het eerst haalde ik weer een snelheid van 30km/u. Ik vermoed dat ik nooit eerder met zo een gelukzalige glimlach thuiskwam.
In maart was er voorzichtig positief nieuws : De kankercellen zijn misschien nog aanwezig, maar alvast niet actief. Dit sterkte mij in mijn overtuiging dat ik op de ingeslagen weg diende verder te gaan : zorgen voor een goed evenwicht in werk – sport – gezin.
Qua sporten impliceerde dit verdere deelnames aan tochten in de Vlaamse Ardennen en de Ardennen zelf. Ik nam opnieuw deel aan de cyclo’s Steven Rooks Classic, en Trois Ballons.
Vriendschap
In moeilijke tijden kent mijn zijn vrienden! De quasi dagelijkse steun van collega Bart blijft hierbij in mijn geheugen gegrift.. , net zoals de bezoekjes van collega’s. Bijzonder veel begrip en steun kreeg ik tevens uit de fietsgemeenschap : Dank aan Cyclobenelux voor het mooie artikel op hun site, dank aan de diverse cyclorenners voor hun berichten. Ook meerdere leden van de Nieuwenhovespurters & MeRijenNieZere staken me herhaaldelijk een hart onder de riem : Thx!
De weken voorafgaand aan La Marmotte werd er ook herhaaldelijk met MRNZ getraind. Tijdens het weekend in de Vogezen werden de banden nog wat aangehaald zodat we begin juli in opperbeste stemming naar de Alpen trokken. Voor mijn Marmotte-verblijf opteerde ik immers net als de MRNZ-delegatie voor het Mercure Hotel op Les2Alpes.
Ontstressen voor La Marmotte
Nooit eerder was ik zo ontspannen voor mijn deelname aan La Marmotte. Dit heeft alles te maken met de fantastische invulling van 5 en 6 juli. Beide dagen was het gewoon ontzettend genieten met Jeroen, David, Erik, Dirk, Vincent, Maarten, Chris & Corine.
We supporterden als gekken voor de dames tijdens hun beklimming op de Alpe, … onze interviews tijdens de beklimming van Les2Alpes zijn nu reeds legendarisch.. en de strijdkreet ‘New Zealand’ heeft voor ons een bijzondere dimensie.
En of het nu voor Seedorf, of voor een lokale schone was, … ja ik speel graag voor tolk!
07/07/2012 : Mijn missie
Net zoals bij mijn vorige deelnames stond ik als één van de eersten in het voorziene startvak. In tegenstelling tot de voorziene 7000 deelnemers, blijkbaar 8500 ingeschrevenen! Deze organisatie barst echt uit zijn voegen.
Voor de start zijn er zo van die rituelen : één van die toffe rituelen is de babbel met Rob de Jong. Broer van de Kameel en reporter voor CycloBenelux, de referentie over het cyclogebeuren! Het was tijdens deze babbel dat ik me plots realiseerde geen doelstelling te hebben bij mijn 6e deelname. Vroeger was het duidelijk : telkens proberen uit te rijden en indien mogelijk mijn vroegere tijd verbeteren. En nu, vandaag… voor wat was ik hier… Lang was ik niet verzonken in mijn overpeinzingen. Nee mijn missie voor vandaag is duidelijk dacht ik bij mezelf : Een statement maken dat men als kankerpatiënt ook nog prestaties kan leveren, dat het leven niet ophoudt te bestaan… en dat kanker toch meer evolueert naar een chronische ziekte dan tot de onvermijdelijke onmiddellijke dood.
07/07/2012 : Glandon
Vijf minuten over 7 klonk het startschot… in het zog van de 400 bevoorrechte renners zette ik de gashendel open op de eerste strook naar de voet van de Glandon. De snelheid daalde nauwelijks onder de 40km/u… maar het ging goed, … Ondanks het feit dat ik niet op snelheid trainde had ik geen probleem met dit hoge aanvangstempo. Ik diende uiteraard vooral beducht te zijn voor het tweede deel van deze Marmotte… Gezien de onvoldoende basis en mindere trainingskilometers zou ik ongetwijfeld moeten harken om de finish te halen… Op dit moment wou ik daar niet veel aan denken : Dit is nu wellicht echt mijn laatste deelname en dus moet ik genieten, en toch op een behoorlijk tempo de top van deze eerste col halen.
Bij de eerste hellende stroken maak ik de overstap naar het binnenblad, en zie de hartslag tot op overslag-niveau evolueren. Goed zo,… nu dit tempo aanhouden, en warempel ik slaag erin om enkele van de bevoorrechte renners in te halen.
Dit heeft me moed en ik ga op dit elan verder… Het duurt iets langer dan ik dacht voor ik aan de verpozing op deze col kom : ergens halverwege is er een kleine afdaling. Tijd om even te drinken en te eten.
De eerste hoogtemeters die volgen zijn aan een hellingspercentage > 11% en zelfs dit blijkt redelijk te gaan. Ik word zowaar euforisch en haal de ene na de andere bevoorrechte renner in. In iedere bocht kijk ik wel even om waar Erik blijft. Ik schat hem als sterkste MRNZ-fietser in en verwacht hem ieder ogenblik.
Toch haal ik als eerste de top, … Jeroen staat er aan de zijkant van de weg, en net als bij de profs kan ik mijn drinkbus gewoon weggooien en geeft hij me een nieuwe aan. Heerlijke service!
Ik start de afdaling en zie in heel wat bochten gevallen renners… Ongelooflijk, nooit eerder zoveel valpartijen. Ik denk aan de dodelijke slachtoffers bij mijn vorige deelnames (2004 & 2005) en daal behoedzaam af. Erik en David halen me snel bij, en ik slaag er niet in om hun spoor te volgen…
Aan het einde van de afdaling gekomen ben ik in het gezelschap van een viertal renners. Ik maan hen aan om rond te draaien, en met ons vijftal naar de grote groep die zo een 500m voor ons uitfietst te rijden. Het duurt even, doch uiteindelijk kan ik hen overtuigen om zo snel als mogelijk aan te sluiten bij een peloton en we vinden na enkele kilometers de aansluiting.
Dit is een mooie groep, enkele collega’s van Cyclobenelux maar ook Gaul! & Veltec renners bevinden zich hier. Bovendien vind ik er ook Erik en David terug.
07/07/12 : Télégraphe
Bij de start van de tweede col van de dag laat ik onmiddellijk David & Erik gaan, ze rijden me te snel en ik kies voor mijn eigen tempo. Ik merk dat ik mooi tegen de overslagpols kan blijven fietsen en houd een gelijkmatig tempo aan. Het gaat me niet zo goed als in 2005, ik fietste toen als snelste uit de groep deze Télégraphe omhoog, maar toch weet ik dat een goede prestatie aan het leveren ben.
Inmiddels probeer ik te genieten en praat met enkele andere fietsers. Het gros van hen is afkomstig uit Denemarken, gelukkig begrijpen ze Engels… we keuvelen wat en zo heb ik nauwelijks door dat ik na amper 50min ook de tweede col boven ben.
Een kleine afdaling voor de start van de Galibier volgt.
07/07/2012 : Galibier
Bij de start van de Galibier zie ik David aan de bevoorrading bij de Leierenners. Ik put hier moed uit, blijbaar reed ik de Télégraphe dus toch voldoende snel omhoog. Toch dien ik David bij de eerste zwaardere stroken opnieuw te laten gaan… Inmiddels krijg ik het echt warm : er is nauwelijks wind en ik zweet me kapot… Veel drinken maar, ook neem ik opnieuw enkele W-Cup-gels in.
De garmin leert me inmiddels dat ik de hartslag nog nauwelijks de hoogte inkrijg, … mijn trapfrekwentie daalt, … o wat gaat het plots moeilijk : amper halverwege en ik krijg een ernstige klop van die bekende man met de hamer! O wat doet dat pijn…
Pijn… ben ik me niet te veel aan het pijnigen, dit kan toch geen kwaad voor mijn herstel? Heeft dit een invloed op de evolutie van mijn kanker? Vertwijfeld fiets ik verder… Enkele kms verder, nog ruim voor het befaamde bruggetje naar rechts, stop ik even. Dit gaat niet. Ik martel me zelf te veel… Nee, dit is het niet waard : ik geef op. Ik sta enkele minuten met mijn fiets in de hand links van de weg… Plots zie ik Niko Eeckhout afkomen. Vorig jaar reed ik nog met hem een deel van deze beklimming, … Tegen de kids zeg ik steeds nooit op te geven, dit is immers geen optie! Wou ik hier geen statement maken… en zei mijn sportarts niet dat ongeacht het on/gezonde karakter van cyclo-deelnames dit geen invloed zou hebben op de kanker. Dus : gaan en blijven gaan!
Ik nestel me in het spoor van Niko, kan er nauwelijks 10m inblijven, maar zit alvast weer op de fiets. Ik plaats de Garmin op een tweede scherm zodat ik geen hartslag, snelheid of trapfrekwentie meer zie… Ik heb nog één doel : deze top halen ongeacht het tempo, ongeacht de stijl en manier waarop. Dan maak ik alvast een statement : In nauwelijks vier maand tijd > van de canapé naar de galibier!
Harkend van de ene bocht naar de andere, hoe hoger ik kom ook beukend tegen de wind in… ik zie honderden renners mij inhalen… Tranen springen me in de ogen : denk aan de moeilijke maanden januari en februari… denk aan al die tijd dat ik medische studies op het internet zat uit te pluizen, aan mijn correspondentie en/of informatieuitwisseling met de universiteiten en patiënten uit Oregon, Maastricht, Utrecht, Leuven, Gent… ik denk aan die middag toen ik de begraafplaats te Desselgem opzocht, … en kijk rond, zie die prachtige natuur die een ongelooflijke sereniteit uitstraalt en prijs me gelukkig dat ik dit kan en mag beleven.
Zo haal ik uiteindelijk de top van de Galibier. Ik ben volledig kapot, en vind geen kracht om zelf naar de bevoorrading te gaan. Een militair ziet mijn staat van uitputting en vult mijn drinkbussen in mijn plaats.
07/07/2012 : Alpe d’Huez
Bij vorige edities poogde ik in de afdaling van Galibier, Lautaret nog wat tijd goed te maken door mij in een goed groepje te nestelen. In deze staat van uitputting laat ik mij gewoon naar beneden glijden, bijtrappen zit er niet echt bij. Pogingen om aansluiting te vinden bij een groepje laat ik aan mij voorbijgaan… Ik probeer rustig te fietsen, te herstellen… en neem vooral tijd om te eten en te drinken.
Straks volgt de beklimming van de Alpe en ik ben vastbesloten op de top en de finish te halen!
Bij de start van de beklimming van de Alpe komen plots Jeroen en David naast mij fietsen. Tiens, uiteindelijk heb ik nauwelijks achterstand op David opgelopen… Beiden manen me aan om echt wel door te zetten, ik moet deze rit uitrijden. Schitterend om twee vrienden te hebben die je zo aanmoedigen. Jeroen geeft me al rijdend nieuwe drinkbussen aan… en rijdt de eerste twee steile stroken aan mij zijde. Vervolgens gaat hij opnieuw naar de voet om ook Vincent & Maarten te bevoorraden. Erik & David zijn dus voor mij, Vincent & Maarten na mij… Verder rijden van bocht naar bocht. Ik ontwikkel opnieuw mijn eigen tempo en tel de bochten af… Ben bijzonder dankbaar voor de mensen die me water aanreiken… en geniet.
Ongelooflijk maar waar hoe verder ik kom op deze col hoe beter ik mij opnieuw voel, … de zekerheid de finish binnen bereik te hebben geeft me moed. Ik bewonder de schoonheid van deze col, natuur… en jawel ik bemerk zelfs opnieuw de mooie schaars geklede dames langs de kant van het parcours. Nooit eerder zag ik overigens zoveel supporters langs de kant van de weg!
De laatste km is dan ook een echte triomftocht voor mij. O wat ben ik trots om deze 6e Marmotte tot een goed einde te brengen. Ik vind nog de kracht om Chris & Corine te ontwaren en zwaai naar hen terwijl ze mijn finishfoto nemen. In exact 8u18 fiets ik over de finish (volledige rijtijd), en val quasi onmiddellijk in de armen van Rob… en enige tijd later van David & Erik!
Korte tijd later kan ik samen met hen supporteren voor Maarten en Vincent die in deze cyclo tevens een absolute tijd realiseren!
07/07/2012 : Statement
Mijn zesde deelname was ongetwijfeld mijn zwaarste, deze keer niet omwille van de weersomstandigheden (2010) maar vooral als een gevolg van te weinig trainingsbasis inherent aan de kankerdiagnose einde 2011.
Ze schenkt me evenwel de meeste voldoening omdat ik er de boodschap uitput om Nooit, maar dan ook nooit op te geven… en dat ook kankerpatiënten nog tot prestaties in staat zijn!
En nu?
Ik ben ervan overtuigd dat een sportief persoon sneller herstelt na ziekte/kankerbehandeling, of hoe we sporten in al zijn facetten meer dienen aan te moedigen! Ondermeer daarom nodigde ik mijn medewerkers uit om samen deel te nemen aan de Brussels Ekiden. Zo nemen we op 13 oktober met twee teams uit Zuid-West-Vlaanderen deel aan deze ‘aflossings’marathon.
Of hoe de koersschoenen even voor loopschoenen worden omgeruild.
En uiteraard hoop ik dat de check-up einde 2012 aantoont dat de kankercellen iet alleen niet meer actief zijn, doch ook verdwenen zijn. Daar ga ik nu reeds van uit, een andere optie is er niet!
Mijn Marmotte-Vakantie in 100 foto's :
Abonneren op:
Posts (Atom)