La Marmotte : Stil worden...

Met negen deelnames aan 'La Marmotte' heb ik inmiddels enige ervaring, is er mogelijkheid tot vergelijken :

Tot mijn tevredenheid kan ik voor ieder van de 9 deelnames over droge edities spreken... meerdere in echt zomerse omstandigheden.  In 2010 was het dermate warm dat ik na aankomst ook wat verzorging in de hulpposten van het Rode Kruis nodig had.  Maar deze jongste editie spant echt wel de kroon als het op uitputting tgv de hitte aankomt.  Ondanks dat ik bij deze Marmotte - zeker in vergelijking met de eerdere deelnames - bijzonder veel dronk : 50à75cl per uur, had ik absolute uitdrogingsverschijnselen.  De avond van de 4e juli dronk ik ettelijke liters om de vochtreserves opnieuw aan te vullen... en toch was ik de voorbije week extreem vermoeid met verhoogde lichaamstemperatuur als gevolg.  

Bij de commentaren van de Tour De France is het sporten in de hitte de jongste dagen ook een vast thema... Renners zien verschrikkelijk af, en men vraagt zich af vanaf welke hitte het doorgaan van ritten moet in vraag worden gesteld...

Omwille van de grotere impact van de hitte op mijn lichaam ging ik ook langs bij de mij behandelende endocrinologe.  Uiteindelijk gaf zij aan dat mijn medicatie een negatieve invloed heeft op het sporten (in grote hitte).   In het najaar wordt het dan ook testen om tot een betere afstelling te komen.

En dan krijg je plots volgend bericht : 

Voor ik Cyclo4Cancer opstartte fietste ik tevens in het CycloBenelux shirt.  Met veel respect voor Rob & Paul, de oprichters, maar ook met bijzonder veel sympathie voor alle andere shirtdragers waarmee het telkens fijn praten was/is!

Bovenstaand bericht is dan ook niet het ver van mijn bed... maar raakt me diep!

Bijzonder veel sterkte aan de nabestaanden!

Rust zacht Ronald!!

La Marmotte 2012 - Hoe omgaan met kanker!

Inschrijving La Marmotte

La Marmotte : Als cyclosportieve behoort deze nog steeds tot de absolute top. Met een parcours over vier bekende Alpencols, Glandon – Télégraphe – Galibier & Alpe d’Huez, met 175km & 5000hoogtemeters, … deelnemers uit alle uithoeken van de wereld spreekt deze uiteraard tot de verbeelding!

Aanvankelijk leek 2011 mijn laatste deelname te worden… 5 maal reeds bracht ik deze cyclo tot een goed einde. Telkens verbeterde ik er mijn tijd : 9u20 (2004), 9u15 (2005), 8u20 (2007), 8u10 (2010) en uiteindelijk 8u01 (2011). Voor de fanaten : Dit is telkens de volledige rijtijd inclusief stops en afdaling glandon, deze volledige rijtijd geldt nog steeds als belangrijkste referentie! Zo verwierf ik er 2 zilveren en 3 gouden diploma’s.

La Marmotte heeft evenwel een dermate aantrekkeningskracht, naar het jaareinde toe wordt er zoveel over geschreven in de gespecialiseerde pers, op internetfora, … dat het in de herfst van 2011 opnieuw kriebelde om toch nog eens naar le Bourg d’Oisans af te zakken. Van zodra de inschrijvingen voor de editie 2012 open waren schreef ik me dan ook in. Ik herinner me het moment levendig : Het was donderdagavond 1 december!

Diagnose Kanker

De twee weken voordien waren nogal hectisch verlopen : bijzonder druk op het werk, en onderzoeken in het ziekenhuis naar aanleiding van wat op het eerste zicht een onschuldige klier leek… Op vrijdag 2 december kreeg ik het verdict van deze onderzoeken : schildklierkanker. Een week later volgde de operatie, eind december de behandeling in quarantaine en op 22 december hoor ik dat de kanker zich inmiddels via het bloed verspreidde. Voor mij een harde confrontatie met de eindigheid van ons bestaan, voor mijn directe omgeving zonder twijfel een even harde noot om kraken. Toch zorgden mijn gezin en familie voor een leuke Kerst- & Nieuwjaarsperiode. Ik genoot met volle teugen!

Tijdens de mallemolen van onderzoeken, operatie en behandelingen bouw je ook een band op met de behandelende artsen. Hen maakte ik steeds duidelijk dat voldoende levenskwaliteit een absolute vereiste is en voor mij vooral bestaat uit het kunnen opnemen van mijn normale werkritme en voldoende sporten. Ik ben hen dankbaar voor de luisterbereidheid, hun actief begrip voor deze wens.

Kon ik in januari 2012 nog nauwelijks 300m wandelen, slaagde ik er begin februari in om 10km te fietsen… en zo ging ik halverwege februari opnieuw voltijds werken. Een goed herstel kan voor mij immers via een snelle en goede integratie van mijn vertrouwde leven : dus werken en fietsen.

Trainingsarbeid

Het voorjaar van 2012 werd in mijn herinnering toch vooral gekenmerkt door bijzonder veel regen. Dit maakte er die eerste fietstrainingen niet plezanter op. Na drie maand inactiviteit, waarbij mijn lichaam bovendien ook compleet werd gesloopt was het keihard werken om trainingsafstanden te laten evolueren van 10 naar 50km. Ontzettend veel dankbaarheid gaat hierbij uit naar mijn zoon Michiel die mij voor die eerste fietstochten telkens in zijn zog meenam… terwijl ik continu riep ‘Trager, trager… ‘
Op karakter nam ik deel aan de toertocht Kuurne-Brussel-Kuurne. De volledige rit gleed ik mee in de wielen, maar voor het eerst haalde ik weer een snelheid van 30km/u. Ik vermoed dat ik nooit eerder met zo een gelukzalige glimlach thuiskwam.

In maart was er voorzichtig positief nieuws : De kankercellen zijn misschien nog aanwezig, maar alvast niet actief. Dit sterkte mij in mijn overtuiging dat ik op de ingeslagen weg diende verder te gaan : zorgen voor een goed evenwicht in werk – sport – gezin.

Qua sporten impliceerde dit verdere deelnames aan tochten in de Vlaamse Ardennen en de Ardennen zelf. Ik nam opnieuw deel aan de cyclo’s Steven Rooks Classic, en Trois Ballons.

Vriendschap

In moeilijke tijden kent mijn zijn vrienden! De quasi dagelijkse steun van collega Bart blijft hierbij in mijn geheugen gegrift.. , net zoals de bezoekjes van collega’s. Bijzonder veel begrip en steun kreeg ik tevens uit de fietsgemeenschap : Dank aan Cyclobenelux voor het mooie artikel op hun site, dank aan de diverse cyclorenners voor hun berichten. Ook meerdere leden van de Nieuwenhovespurters & MeRijenNieZere staken me herhaaldelijk een hart onder de riem : Thx!

De weken voorafgaand aan La Marmotte werd er ook herhaaldelijk met MRNZ getraind. Tijdens het weekend in de Vogezen werden de banden nog wat aangehaald zodat we begin juli in opperbeste stemming naar de Alpen trokken. Voor mijn Marmotte-verblijf opteerde ik immers net als de MRNZ-delegatie voor het Mercure Hotel op Les2Alpes.

Ontstressen voor La Marmotte

Nooit eerder was ik zo ontspannen voor mijn deelname aan La Marmotte. Dit heeft alles te maken met de fantastische invulling van 5 en 6 juli. Beide dagen was het gewoon ontzettend genieten met Jeroen, David, Erik, Dirk, Vincent, Maarten, Chris & Corine.

We supporterden als gekken voor de dames tijdens hun beklimming op de Alpe, … onze interviews tijdens de beklimming van Les2Alpes zijn nu reeds legendarisch.. en de strijdkreet ‘New Zealand’ heeft voor ons een bijzondere dimensie.

En of het nu voor Seedorf, of voor een lokale schone was, … ja ik speel graag voor tolk!

07/07/2012 : Mijn missie

Net zoals bij mijn vorige deelnames stond ik als één van de eersten in het voorziene startvak. In tegenstelling tot de voorziene 7000 deelnemers, blijkbaar 8500 ingeschrevenen! Deze organisatie barst echt uit zijn voegen.

Voor de start zijn er zo van die rituelen : één van die toffe rituelen is de babbel met Rob de Jong. Broer van de Kameel en reporter voor CycloBenelux, de referentie over het cyclogebeuren! Het was tijdens deze babbel dat ik me plots realiseerde geen doelstelling te hebben bij mijn 6e deelname. Vroeger was het duidelijk : telkens proberen uit te rijden en indien mogelijk mijn vroegere tijd verbeteren. En nu, vandaag… voor wat was ik hier… Lang was ik niet verzonken in mijn overpeinzingen. Nee mijn missie voor vandaag is duidelijk dacht ik bij mezelf : Een statement maken dat men als kankerpatiënt ook nog prestaties kan leveren, dat het leven niet ophoudt te bestaan… en dat kanker toch meer evolueert naar een chronische ziekte dan tot de onvermijdelijke onmiddellijke dood.

07/07/2012 : Glandon

Vijf minuten over 7 klonk het startschot… in het zog van de 400 bevoorrechte renners zette ik de gashendel open op de eerste strook naar de voet van de Glandon. De snelheid daalde nauwelijks onder de 40km/u… maar het ging goed, … Ondanks het feit dat ik niet op snelheid trainde had ik geen probleem met dit hoge aanvangstempo. Ik diende uiteraard vooral beducht te zijn voor het tweede deel van deze Marmotte… Gezien de onvoldoende basis en mindere trainingskilometers zou ik ongetwijfeld moeten harken om de finish te halen… Op dit moment wou ik daar niet veel aan denken : Dit is nu wellicht echt mijn laatste deelname en dus moet ik genieten, en toch op een behoorlijk tempo de top van deze eerste col halen.

Bij de eerste hellende stroken maak ik de overstap naar het binnenblad, en zie de hartslag tot op overslag-niveau evolueren. Goed zo,… nu dit tempo aanhouden, en warempel ik slaag erin om enkele van de bevoorrechte renners in te halen.
Dit heeft me moed en ik ga op dit elan verder… Het duurt iets langer dan ik dacht voor ik aan de verpozing op deze col kom : ergens halverwege is er een kleine afdaling. Tijd om even te drinken en te eten.

De eerste hoogtemeters die volgen zijn aan een hellingspercentage > 11% en zelfs dit blijkt redelijk te gaan. Ik word zowaar euforisch en haal de ene na de andere bevoorrechte renner in. In iedere bocht kijk ik wel even om waar Erik blijft. Ik schat hem als sterkste MRNZ-fietser in en verwacht hem ieder ogenblik.

Toch haal ik als eerste de top, … Jeroen staat er aan de zijkant van de weg, en net als bij de profs kan ik mijn drinkbus gewoon weggooien en geeft hij me een nieuwe aan. Heerlijke service!

Ik start de afdaling en zie in heel wat bochten gevallen renners… Ongelooflijk, nooit eerder zoveel valpartijen. Ik denk aan de dodelijke slachtoffers bij mijn vorige deelnames (2004 & 2005) en daal behoedzaam af. Erik en David halen me snel bij, en ik slaag er niet in om hun spoor te volgen…

Aan het einde van de afdaling gekomen ben ik in het gezelschap van een viertal renners. Ik maan hen aan om rond te draaien, en met ons vijftal naar de grote groep die zo een 500m voor ons uitfietst te rijden. Het duurt even, doch uiteindelijk kan ik hen overtuigen om zo snel als mogelijk aan te sluiten bij een peloton en we vinden na enkele kilometers de aansluiting.

Dit is een mooie groep, enkele collega’s van Cyclobenelux maar ook Gaul! & Veltec renners bevinden zich hier. Bovendien vind ik er ook Erik en David terug.

07/07/12 : Télégraphe

Bij de start van de tweede col van de dag laat ik onmiddellijk David & Erik gaan, ze rijden me te snel en ik kies voor mijn eigen tempo. Ik merk dat ik mooi tegen de overslagpols kan blijven fietsen en houd een gelijkmatig tempo aan. Het gaat me niet zo goed als in 2005, ik fietste toen als snelste uit de groep deze Télégraphe omhoog, maar toch weet ik dat een goede prestatie aan het leveren ben.

Inmiddels probeer ik te genieten en praat met enkele andere fietsers. Het gros van hen is afkomstig uit Denemarken, gelukkig begrijpen ze Engels… we keuvelen wat en zo heb ik nauwelijks door dat ik na amper 50min ook de tweede col boven ben.

Een kleine afdaling voor de start van de Galibier volgt.

07/07/2012 : Galibier

Bij de start van de Galibier zie ik David aan de bevoorrading bij de Leierenners. Ik put hier moed uit, blijbaar reed ik de Télégraphe dus toch voldoende snel omhoog. Toch dien ik David bij de eerste zwaardere stroken opnieuw te laten gaan… Inmiddels krijg ik het echt warm : er is nauwelijks wind en ik zweet me kapot… Veel drinken maar, ook neem ik opnieuw enkele W-Cup-gels in.

De garmin leert me inmiddels dat ik de hartslag nog nauwelijks de hoogte inkrijg, … mijn trapfrekwentie daalt, … o wat gaat het plots moeilijk : amper halverwege en ik krijg een ernstige klop van die bekende man met de hamer! O wat doet dat pijn…
Pijn… ben ik me niet te veel aan het pijnigen, dit kan toch geen kwaad voor mijn herstel? Heeft dit een invloed op de evolutie van mijn kanker? Vertwijfeld fiets ik verder… Enkele kms verder, nog ruim voor het befaamde bruggetje naar rechts, stop ik even. Dit gaat niet. Ik martel me zelf te veel… Nee, dit is het niet waard : ik geef op. Ik sta enkele minuten met mijn fiets in de hand links van de weg… Plots zie ik Niko Eeckhout afkomen. Vorig jaar reed ik nog met hem een deel van deze beklimming, … Tegen de kids zeg ik steeds nooit op te geven, dit is immers geen optie! Wou ik hier geen statement maken… en zei mijn sportarts niet dat ongeacht het on/gezonde karakter van cyclo-deelnames dit geen invloed zou hebben op de kanker. Dus : gaan en blijven gaan!

Ik nestel me in het spoor van Niko, kan er nauwelijks 10m inblijven, maar zit alvast weer op de fiets. Ik plaats de Garmin op een tweede scherm zodat ik geen hartslag, snelheid of trapfrekwentie meer zie… Ik heb nog één doel : deze top halen ongeacht het tempo, ongeacht de stijl en manier waarop. Dan maak ik alvast een statement : In nauwelijks vier maand tijd > van de canapé naar de galibier!

Harkend van de ene bocht naar de andere, hoe hoger ik kom ook beukend tegen de wind in… ik zie honderden renners mij inhalen… Tranen springen me in de ogen : denk aan de moeilijke maanden januari en februari… denk aan al die tijd dat ik medische studies op het internet zat uit te pluizen, aan mijn correspondentie en/of informatieuitwisseling met de universiteiten en patiënten uit Oregon, Maastricht, Utrecht, Leuven, Gent… ik denk aan die middag toen ik de begraafplaats te Desselgem opzocht, … en kijk rond, zie die prachtige natuur die een ongelooflijke sereniteit uitstraalt en prijs me gelukkig dat ik dit kan en mag beleven.

Zo haal ik uiteindelijk de top van de Galibier. Ik ben volledig kapot, en vind geen kracht om zelf naar de bevoorrading te gaan. Een militair ziet mijn staat van uitputting en vult mijn drinkbussen in mijn plaats.

07/07/2012 : Alpe d’Huez

Bij vorige edities poogde ik in de afdaling van Galibier, Lautaret nog wat tijd goed te maken door mij in een goed groepje te nestelen. In deze staat van uitputting laat ik mij gewoon naar beneden glijden, bijtrappen zit er niet echt bij. Pogingen om aansluiting te vinden bij een groepje laat ik aan mij voorbijgaan… Ik probeer rustig te fietsen, te herstellen… en neem vooral tijd om te eten en te drinken.
Straks volgt de beklimming van de Alpe en ik ben vastbesloten op de top en de finish te halen!

Bij de start van de beklimming van de Alpe komen plots Jeroen en David naast mij fietsen. Tiens, uiteindelijk heb ik nauwelijks achterstand op David opgelopen… Beiden manen me aan om echt wel door te zetten, ik moet deze rit uitrijden. Schitterend om twee vrienden te hebben die je zo aanmoedigen. Jeroen geeft me al rijdend nieuwe drinkbussen aan… en rijdt de eerste twee steile stroken aan mij zijde. Vervolgens gaat hij opnieuw naar de voet om ook Vincent & Maarten te bevoorraden. Erik & David zijn dus voor mij, Vincent & Maarten na mij… Verder rijden van bocht naar bocht. Ik ontwikkel opnieuw mijn eigen tempo en tel de bochten af… Ben bijzonder dankbaar voor de mensen die me water aanreiken… en geniet.

Ongelooflijk maar waar hoe verder ik kom op deze col hoe beter ik mij opnieuw voel, … de zekerheid de finish binnen bereik te hebben geeft me moed. Ik bewonder de schoonheid van deze col, natuur… en jawel ik bemerk zelfs opnieuw de mooie schaars geklede dames langs de kant van het parcours. Nooit eerder zag ik overigens zoveel supporters langs de kant van de weg!

De laatste km is dan ook een echte triomftocht voor mij. O wat ben ik trots om deze 6e Marmotte tot een goed einde te brengen. Ik vind nog de kracht om Chris & Corine te ontwaren en zwaai naar hen terwijl ze mijn finishfoto nemen. In exact 8u18 fiets ik over de finish (volledige rijtijd), en val quasi onmiddellijk in de armen van Rob… en enige tijd later van David & Erik!

Korte tijd later kan ik samen met hen supporteren voor Maarten en Vincent die in deze cyclo tevens een absolute tijd realiseren!

07/07/2012 : Statement

Mijn zesde deelname was ongetwijfeld mijn zwaarste, deze keer niet omwille van de weersomstandigheden (2010) maar vooral als een gevolg van te weinig trainingsbasis inherent aan de kankerdiagnose einde 2011.

Ze schenkt me evenwel de meeste voldoening omdat ik er de boodschap uitput om Nooit, maar dan ook nooit op te geven… en dat ook kankerpatiënten nog tot prestaties in staat zijn!

En nu?

Ik ben ervan overtuigd dat een sportief persoon sneller herstelt na ziekte/kankerbehandeling, of hoe we sporten in al zijn facetten meer dienen aan te moedigen! Ondermeer daarom nodigde ik mijn medewerkers uit om samen deel te nemen aan de Brussels Ekiden. Zo nemen we op 13 oktober met twee teams uit Zuid-West-Vlaanderen deel aan deze ‘aflossings’marathon.

Of hoe de koersschoenen even voor loopschoenen worden omgeruild.

En uiteraard hoop ik dat de check-up einde 2012 aantoont dat de kankercellen iet alleen niet meer actief zijn, doch ook verdwenen zijn. Daar ga ik nu reeds van uit, een andere optie is er niet!

Mijn Marmotte-Vakantie in 100 foto's :

Trois Ballons 2012 : Een bijzondere ervaring!

Vrijdag 8 juni


Net zoals bij mijn eerste deelname opteerde ik ook nu weer om op vrijdag af te reizen naar Champagney. Deze keer evenwel niet met schoonbroer Pascal, doch met collega & tevens Nieuwenhovespurter Nico. Reeds om 8u volledig klaar... bekijk ik, in afwachting van de komst van Nico bij mij thuis, nog even de documentaire 'De Laatste Bocht'. Deze documentaire vertelt de laatste 4 levensjaren van Bas Mulder, één van de iconen van Alpe d'Huzes. Deze organisatie zamelt jaarlijks geld in voor de stichting tegen kanker. Bas Mulder inspireerde velen met zijn levenslust en doorzettingsvermogen. Hij overleed op 24jarige leeftijd aan klierkanker. Toch blijft hij via het initiatief Alpe d'Huzes zijn stempel drukken : dit jaar werd er 28 miljoen euro opgehaald! Schitterend!!

De documentaire was hoedanook beklijvend en aanvankelijk zal ik wel wat stil geweest zijn in de wagen. Hoedanook naarmate we onze bestemming naderen verhoogt de temperatuur, en kom ik echt op dreef. Finaal rijden we Champagney binnen, luidop dollend op zowaar schlagermuziek!

We vervullen de inschrijvingsformaliteiten, en vernemen dat er nooit eerder een zo hoog deelnemersaantal voor deze cyclosportieve was. 4.000 deelnemers zo waar! De touraankomst (op 7 juli) in dit stadje, op La Planche des Belles Filles zal daar wel voor iets tussen zitten.







Korte tijd later treffen we ook collega Jo en 2 van zijn clubleden. Samen overleggen we over de mogelijke hotelaccomodaties voor ons verblijf in september. De Vogezen zijn immers ook onze bestemming voor de jaarlijkse fietstrip met collega's in september.

Veel tijd hebben we evenwel niet : Jo wenst nog enkele cols met de wagen te verkennen, samen met Nico wil ik toch nog even losfietsen.

Snel naar het hotel in Danjoutin dus. Hier tref ik onmiddellijk de delegatie van MeRijenNieZere aan. Het is een hartelijk weerzien, en op de parking nog word ik tevens aangesproken door een voor mij onbekende wielertoerist, doch iemand die mijn blog leest en me een hart onder de riem steekt. Tof! Altijd leuk om met nieuwe wielertoeristen kennis te maken. Overigens blijken nog andere collega's voor dit IBIS-hotel gekozen te hebben. Of hoe de voertaal heel duidelijk Vlaams is.

Samen met Nico ga ik voor een rondje losrijden... Ik herinner me het parcours dat Manfred & Pascal W hiertoe kozen in 2010 en volg ditzelfde traject langs het kanaaltje.



's Avonds is het een echt gezellig samenzijn, bijzonder lekker eten... en de ballons al enkele keren woordelijk beklimmen ;-) Men polst me naar mijn verwachtingen : in alle eerlijkheid deel ik mee gewoon blij te zijn om er toch opnieuw te kunnen bij zijn, dat tijd geen rol speelt... en dat ik vooral hoop dat mijn 'late' beslissing om toch het volledige parcours te fietsen me niet zuur zal opbreken.

Zaterdag 9 juni

Omstreeks half zeven komen we aan in Champagney. Voor de organisatoren is het wat improviseren. Gezien het grote deelnemersaantal dient men de deelnemers in vakken in te delen (cfr Marmotte) en worden in tegenstelling tot de vorige edities niet 1 maar 2 straten ingepalmd. Samen met Nico positioneer ik me vooraan het 2e startvak, onmiddellijk na de prioritairen dus.



Terwijl ik hier sta te wachten zie ik enkele bekenden, oa Paul van Cyclobenelux,... doch word ik tevens aangeklampt door enkele bloglezers, en fietsers die me op twitter volgen. Inmiddels stijgt de spanning en de fysieke druk van de duizenden fietsers achter ons... Kwart na 7 weerklinkt het verlossende startschot. Twee minuutjes later overschrijden ook wij de matten van de tijdsregistratie.

Mijn temperament drijft me voort... ik wil zo snel als mogelijk die twee minuten tijd goed maken op de eersten, en fiets als een bezetene over de groepjes voor mij heen... De snelheidsmeter evoluuert naar de 50km/u. Als ik dit merk besef ik dat dit gekkenwerk is, mijn hartslag situeert zich quasi onmiddellijk boven de overslagpols. Hoedanook ik wens in een goede positie aan de eerste klim van de dag, de Ballon de Servance, te starten. Dit lukt me ook. Halverwege de klim kom ik zelfs naast Paul de Jong te fietsen die als één van de eersten in het prioritaire vak stond. Naast hem zie ik nog een tweetal fietsers in cyclobenelux-tenue. Ik probeer gelijke tred met hen te houden en hou vol tot op de top, 1200m hoog.

De afdaling die volgt is de meest technische van de dag, hier en daar zijn wat putten... en ik neem ze zoals steeds bijzonder voorzichtig... te voorzichtig... Ik tel 78 fietsers die me inhalen. Soit... ik maak me er niet druk om, schreef ik op de internetfora niet dat ik vooral kwam om te genieten? Daar mag ik dan wel dringend mee starten.

En zo waar dit lukt me : op de cols die volgen, du Ménil (621) & d'Oderen (884) fiets ik op een goed tempo in een groep van zo een dertig man naar boven... Ik kijk rond me, praat met enkele Nederlanders & Belgen... en geniet van het fietsen en het landschap. Zo worden ook de Col de Bramont & du Herrenberg bedwongen. Inmiddels tref ik ook het supportersteam van MeRijenNieZere langs de kant van de weg : super!!

In de passage die voorafgaat aan Le Grand Ballon is er gedeeltelijke zijwind, een schitterend uitzicht is ons deel... maar veel tijd om dit te bewonderen is me niet gegund. De groep waar ik in terecht kwam legt een hoog tempo op, en vraagt continu om rond te draaien... Aanvankelijk weiger ik, doch besef dat ik toch ook enkele beurten voor mijn rekening moet nemen... Het gaat goed en ik amuseer me echt!

En dan net voor de top van Le Grand Ballon (1325) is er nog een steile passage... en ik voel dat ik de pedalen niet meer vlot rondkrijg... Vermoedelijk enerzijds het gevolg van de snelle overschakeling van het grote verzet naar de 39-30, doch anderzijds ongetwijfeld het gebrek aan voldoende 'basis'... We hebben inmiddels 100km op de teller.

De bevoorrading boven is dan ook welgekomen. Ik weet dat de afdaling die nu volgt niet gevaarlijk is en probeer de snelheid de hoogte in te jagen. Helaas zorgen mijn beperkte daalkunsten ervoor dat ik de groep opnieuw moet laten rijden. Zo kom ik in de passage tot de Col du Hundsruck alleen te zitten. Ik wacht een fietser op en nestel me in zijn wiel. Als hij aandringt om over te nemen maak ik hem duidelijk dat dit nu echt niet kan. Ik ben er nu van overtuigd dat ik toch beter voor het kleine parcours gekozen had... Dit komt niet goed, de finish halen doe ik nooit... De moed zinkt me in de schoenen, ... Ik denk evenwel terug aan het motto van Bas Mulder : Opgeven is geen optie, en zet door!

Op de Ballon d'Alsace fiets ik opnieuw even naast Paul de Jong. We wisselen enkele woorden, maar ik moet hem al snel laten gaan... Nu is het echt naar boven kruipen. Ik ben volledig kapot, uitgeput, ik haal geen 10km/u meer... Dit is afzien... Tja, fietsen is een eerlijke sport : als je te weinig trainde, minder basis hebt... dan betaal je dat cash!

Bovengekomen moedigt Michael (wt.be) me aan, hij schiet enkele foto's (dit moeten echt beelden van een 'stervende fietser' zijn)... de aanmoedigingen geven me courage. Ik nestel me opnieuw in het wiel van een fietser en zet door. In de afdaling die volgt slaag ik er in om geen posities meer te verliezen.

Samen met een 15tal fietsers zet ik koers naar Champagney. Er wordt een stevig tempo op na gehouden, doch in deze groep vind ik beschutting tegen de wind, en ik slaag erin te herstellen.

Broodnodig! Het toetje van deze rit, La Planche des Belles Filles, is immers een echte verschrikking : 5km lang, en gemiddeld zo een 9 à 10%.

Ik sla aan het rekenen en weet dat ik zonder ongelukken binnen de acht uur zal binnen komen. Ik kan nauwelijks geloven dat ik, ondanks het slechte gevoel, hier zal in slagen... Ik denk terug op de diverse aanmoedigingen, de gesprekken met fietsers waaruit bleek dat mijn blog echt wel veel gelezen wordt... En ik word zowaar emotioneel! Eigenaardig doch dit helpt me die 5 zware kilometers door.

De laatste 500meter schakel ik op de 53/15 en ik kom spurtend in een eindtijd van 7u48 boven volgens het electronische bord. Gezien ik 2 minuten later startte is mijn officiële tijd 7u46. Supertevreden!! Boven realiseerde ik een 502e plaats op een uitermate sterk deelnemersveld (4000).

Korte tijd later zie ik mijn reisgezellen Jo & Nico, alsook Nieuwenhovespurter Steven, aankomen. Ook andere collega's, waaronder David, reden een sterke Trois Ballons... idem overigens voor het MeRijenNieZere team die niet alleen individueel maar ook collectief een heel sterke prestatie neerzette! Stadsgenoot Christ Himpe met wie ik enkele kms fietste realiseerde tevens een bijzonder sterke tijd. Proficiat aan alle deelnemers!!

Op het podium twee vertrouwde namen : David Motte (Grinta) & Michel Snel (Veltec). Het bovenste schavotje was evenwel voorbehouden voor Hornetz.

Trois Ballons 2012 samengevat : een ideale mix van
- toffe sfeer waarvoor ik mijn 4 reisgezellen dank
- positieve fietsersspirit met dank aan aan de wielertoeristen van ondermeer MeRijenNieZere, de CycloBenelux-shirtdragers, Christ Himpe, Ward De Bock, en zovele anderen
- de vele aanmoedigingen van ondermeer de supporters van MeRijenNieZere, Michael (wt.be), ...
- het lekkere eten in Champagney & Danjoutin
- tevredenheid van het volbrengen van de opdracht, waarmee ik misschien ook voor andere kankerpatiënten een statement maakte.
maar vooral en niet in het minst bleef het toch ook een zwaar emotioneel beladen ervaring.

Later volgen meer foto's.

Klimclassic 2012

La Magnifique beviel me vorige zaterdag zodanig dat de honger naar fietsen over geaccidenteerd parcours opnieuw toenam. Zou ik me dan toch maar inschrijven voor de Klimclassic, of was ik reeds te laat (sedert vorig jaar zijn daginschrijvingen niet meer toegestaan). De site gaf aan dat de voorinschrijvingen werden verlengd tot maandagavond.

Uiteindelijk schreef ik me maandagavond, na een zoveelste bezoekje aan Café Theatre te Gent, op de valreep (even voor middernacht) nog in.

De vorige jaren nam ik reeds een drietal maal deel aan de Steven Rooks Classic, voor 2012 herdoopt in de Klimclassic. Aanvankelijk omschreven als cyclosportieve, naderhand omwille van organisatie-issues gecatalogeerd onder de noemer 'cyclosportieve toertocht'. Hoedanook deze cyclo doorheen één van de prachtigste regio's in de Benelux geldt voor velen nog steeds als de eerste waardemeter van het cyclo-seizoen. Deze classic is ook al dusdanig opgenomen in het cyclobenelux-klassement.

Omstreeks half zeven kwam ik vanmorgen aan in Maastricht. Gewoontegetrouw stond ik als één van de eersten in het startvak. Een noodzaak want het enige plaatsje waar je de zon kon voelen, ... en dit was met amper 4° echt wel nodig. Vrij snel zag ik enkele leden van cycloteam.nl, alsook een Veltec-member en nog enkelen in Cyclobenelux-shirt.

Omdat er 2600 deelnemers waren voor het parcours van de 160km werd er in drie groepen gestart, telkens met 15min verschil, of in enige zin vergelijkbaar met La Marmotte.

Omstreeks 8u startte de eerste groep, ik draaide als één van de eersten het parcours op : zoals steeds zolang we op het Nederlandse grondgebied vertoefden op het fietspad. In tegenstelling tot mijn vorige deelnames waar er telkens profs (L. Ten Dam, M. Van Heeswijk, ...) het peloton menden voelde er zich niemand geroepen om snel het tempo de hoogte in te jagen. Even kwam ik in de voorste linies terecht doch liet me wijselijk uitzakken.

Eens de eerste hoogtemeters zich aandienden voelde ik het onmiddellijk : spierpijn verraadde dat mijn intensieve intervallen tijdens het lopen op de piste te Waregem nog niet verteerd waren.

Hoe positief ik vooraf ook was, hoeveel ik tijdens deze eerste 'cyclo' na mijn kankerdiagnose wou bewijzen... vandaag zou dit me niet lukken. Bergop haalde ik geen noemenswaardig tempo. Al vrij snel zag ik de shirts van cycloteam.nl en de Nederlandse schaatskampioenen mij voorbijsnellen. Me dan maar laten uitzakken tot het midden van het peloton, ... alleen als ik achterom keek bleek plots dat we met een peloton van een 60tal fietsers weg waren... Op de hellingen merkte ik geen achtervolgers binnen de 500m. Dan maar verstandig verder peddelen in deze kopgroep.

Meer dan 25km hield ik dit niet vol. Tja, met weinig trainingskilometers mag je uiteraard geen wonderen verwachten. Even drinken en wat eten en ik zou wel bijgehaald worden door een volgend groepje met een hopelijk lager tempo. Helaas, uit de achtergrond kwamen enkel nog snellere fietsers terug. Ik sloot opnieuw aan en kwam op die wijze ook weer in de voorste gelederen terug.

Inmiddels heb ik ook geleerd te genieten op de fiets, ... en dit kon ik deze keer voluit : aangenaam fietsweer, geen wolkje aan de lucht, en een schitterend landschap. De parcoursbouwer maakt er echt een fantastische tocht van!

Toch ging het snel vooruit, na welgeteld 1u45min had ik 60km en 800hm op de teller, 33km/u... dit kan ik niet volhouden besefte ik, opnieuw hoog tijd om me even te laten uitzakken. Ik was niet de enige die er zo over dacht, en uiteindelijk kwam ik met een groepje van een zestal aan La Redoute terecht.

Zoals tijdens de vorige edities besloot ik deze beklimming rustig aan te doen, ... samenblijven zou toch niet kunnen en in de afzink zou ik me opnieuw bevoorraden. Helaas volgde er na deze bevoorrading niemand, ik fietste kilometers alleen terwijl niemand uit de achtergrond terugkwam... de enige optie was om een gematigd tempo aan te houden teneinde me niet volledig op te blazen.

Zo kwam ik na enige tijd op het parcours van de 110km terecht waar ik opnieuw fietsers zag... het inhalen van andere wielertoeristen gaf me moed, en gelukkig kwamen er opnieuw wat snellere mannen aansluiten. Op die wijze kon ik zonder al te veel krachten te verspillen weer mee glippen.

Ook Rob de Jong zag ik op het parcours van de 110km. Even verder bleek er signalisatie weg... dan maar op onze stappen terugkeren... allen reden evenwel onze richting uit, zaten we dan toch juist, ... opnieuw keren en verder fietsen dus... Ik vloekte, met dit oponthoud zag ik mijn gemiddelde dalen tot 29km/u (stops worden immers niet verrekend noch op mijn garmin, noch in de uitslag van de Klimclassic).

Voordeel van deze stop was dat ik een goed groepje vond om de finale te fietsen... de toppers van dit groepje gingen er op de Halembaye vandoor... op eigen tempo dan maar richting Maastricht.

Bij het oprijden van de finish-straat voelde ik toch wat emoties opborrelen : mijn eerste cyclo na mijn diagnose bracht ik tot een goed einde... al had ik dit ook te danken aan de bereidwillige fietsers bij wie ik toch overwegend in het wiel terug te vinden was.

Het besluit van deze Klimclassic? Tevreden met mijn 46e plaats (op 2490 deelnemers) in een parcours die met 169km en 2400hm als zwaar is te omschrijven. Anderzijds is mijn conditie onvoldoende voor deelnames aan 3B of La Marmotte... of kan ik me toch nog tijdig klaarstomen? Wordt vervolgd...

Mijn videobeelden (kies linksboven onmiddellijk voor 'voet La Redoute')

Link naar het klassement

Gran Fondo Eddy Merckx 2011

Begin 2011 schreef ik me blijkbaar als één van de eersten in voor deze cyclo.  Dit bleek alvast uit het me toegekende rugnummer : '6'.  En toch... stond het zo goed als vast dat ik deze gran fondo aan mij voorbij zou laten gaan :
1/ Het goede gevoel dat ik overhield aan de twee eerdere cyclo's 'Steven Rooks Classic' & 'GF Ardennaise' wou ik absoluut behouden.
2/ Opnieuw - als gewone wielertoerist - zo kort voor La Marmotte helemaal tot het uiterste gaan, is ongetwijfeld niet verstandig.
3/ De weersvoorspellingen 'veel wind - regen - buien - onweer' konden me ook al niet overtuigen.

Vrijdagavond was er dan de kentering : enkele weerberichten spraken dan toch over mogelijks droge periodes, ... en plots het besef dat bij niet deelname de site www.chronorace.be de letters DNF (Did not finish) naast mijn naam zouden publiceren...  Voldoende motivatie om ook tijdens dit weekend mijn wekker te verzoeken om vanaf 3u30 de StuBru-muziek de slaapkamer in te sturen ;-)

Omstreeks 6u30 kwam ik aan te Huy.  De mythische Muur van Huy fungeerde als zowel start- & aankomstzone.  De inschrijvingen verliepen vlot, zodat er tijd was om met enkele andere renners te spreken.  Bij de vroege vogels vooral fietsers uit de buurlanden (D - NL - Lux - Fra).  De aanwezigheid van fietsers uit Denemarken, Japan, VS en jawel zelfs Ethiopië onderstreepten het internationale karakter van deze wedstrijd.  Dit is uiteraard het gevolg van de opname van deze Gran Fondo tot de UCI-Worldcyclingtour.  Amateurs kunnen zich immers op één van deze manches kwalificeren voor hun WK.

Een uurtje later fietste ik de natte Muur van Huy behoedzaam naar beneden.  Na een periode van non-stop regen, nu toch even droog.  De startzone bestond uit diverse boxen : één prioritaire, en vervolgens een box per leeftijdscategorie, of een 7tal boxes samen.  Op de startbox van de dertigjarigen na nog niemand te zien... Lang stond ik niet alleen in de prioritaire box : al snel twee bekenden : Enerzijds Rob (van www.cyclobenelux.com) die opnieuw als reporter fungeerde, en Jean Vertongen (in de GF Ardennaisse winnaar in zijn leeftijdscategorie).  Nadat ook de renners uit ondermeer Veltec, Grinta! teams aansloten, kon ik ook nog even dag zeggen tegen Bruno Timperman, de pechvogel van de GF Ardennaise.

Naarmate de boxes zich meer vulden, werd er intenser commentaar geleverd door de speakers.  Ook hier speelde al het communautaire : een Vlaamse en een Waalse speaker gaven elkaar om beurt de micro door ;-)  Eens Eddy Merckx aanwezig kwamen de fotografen in actie.  Kort na half negen gaf de Kannibaal het startschot.

Na amper 5 meter startte de eerste beklimming : de 2km lange Long Thier, gemiddeld 7.1%.  Ik ervaar het tempo als verschroeiend hoog... te hoog... ik wil me niet laten kennen en poog in het spoor van ondermeer renners uit het Grinta, & Veltec-team zo snel mogelijk de top te bereiken...  Eénmaal boven bevinden we ons op een platteau, ik kom onmiddellijk tot de conclusie : Niet de regen, wel de wind wordt de spelbreker van de dag! 

Het peloton neemt inmiddels de volledige brede weg in, gelukkig worden we door nogal wat motards begeleid... auto's worden aangemaand zich op zij te plaatsen... De eerste waaiers worden gevormd, helaas de aandachtige lezer van deze blog weet het : dit is niet mijn ding.  In laatste positie - steeds tegen de wind in - is het continu harken om bij te blijven... Het tempo blijft naar mijn aanvoelen heel hoog, inmiddels stormen meer en meer renners over me heen...  Dit gaat me veel te snel, amper een 7tal km gefietst, en ik heb het gevoel dat mijn longen op ontploffen staan.  Ik startte veel, maar dan ook veel te snel.  Ik braak me de longen uit mijn lijf... ik fiets nog amper 20km/u en zie horden fietsers me zowel links als rechts inhalen... Tja, hier eindigt mijn GFEM!  Volledig opgeblazen bij de start...  Stoppen of niet... inmiddels neem ik de afdaling doorheen een bos alleen voor mijn rekening : ik schat dat de helft van het deelnemersveld - 990 dixit de organisatie - me inmiddels voorbij snelde... Plots zie ik Judith Visser op de grond liggen : in een geheel onnatuurlijke houding en roerloos!  Een teamgenoot in paniek aan haar zijde!  Na afloop vernam ik dat Judith naast diverse kwetsuren een drietal gebroken ribben heeft.  Alvast een spoedig herstel aan deze Veltec-renster!

Onder de indruk fiets ik verder, in gedachten verzonken ook... toch slaag ik er in om opnieuw mijn eigen tempo te ontwikkelen.   Toch maar verder fietsen dus, opgeven is geen optie!  De volgende helling wacht : de côte de France.  Bij de start had de garmin mijn hartslag niet onmiddellijk gedetecteerd... nu wel > ik fiets continu aan een hartfrekwentie boven mijn overslag.   Voor de vijftig kilometer die volgen één constante : bergop gaat het goed, bovengekomen probeer ik aan te pikken bij een groepje : ofwel weigert men rond te draaien, ofwel word ik uit de waaier gefietst... uiteindelijk komt het erop neer dat ik quasi continu alleen fiets.  Ik vervloek die hevige wind!

Op die wijze passeren de côtes de Berleur, Montfort, Fays, Lince & de Rouvreux de revue.  Na 63km kunnen we dan opdraaien voor Les Chambralles.  Net als twee weken terug is Rob hier.  Hij moedigt me aan... waarvoor dank!  Dit heb ik wel nodig!  

De passage die nu volgt is 60km behoorlijk vlak > of het ideale parcours voor een waaierkoers.  Alleen is het de kunst om in een waaier te geraken... Ik fiets met een vijftal overige fietsers, om beurten ronddraaiend tot ik op een stuk vals plat een peloton voor me zie uit fietsen... Ze lijken zo dichtbij... Ik waag me op de sprong en fiets hen uiteindelijk zo een 12km achterna.  Helaas 'Chasse Patatte'!  Ik geraak enkele keren tot op een 100tal meter maar nooit dichter...  Ik besluit me te laten inlopen door een achtervolgende groep, dit heeft immers geen zin.  Ik drink wat en eet... tot een persoon met een ligfiets me inhaalt... Tof, alleen ik had liever iemand gezien achter wie ik ook even kon schuilen... Even later dan toch twee fietsers, ik plaats me in hun spoor en samen gaan we voor het derde luik : opnieuw een deel met diverse hellingen : Les Côtes de Coutisse, Haut Bois, Bonneville, Aquesses, Bohisseau, Bousalle & Ahin worden ons voor de wielen geschoven...   Met telkens maximale hellingpercentages tot 12 à 20% wordt er veel geschakeld : tot ook mijn dura-ace me in de steek laat > vlot fietsen lukt enkel nog op 12-14 en 24-27... Het wordt dus een continue afwisseling tussen teveel souplesse, en teveel op kracht ;-)

Inmiddels ben ik aan het rekenen geslagen : We startten omstreeks 8u31, voor zover ik er in slaag om voor 14u50 de start te bereiken behaal ik alsnog mijn gouden brevet (voor leeftijdscategorie 40+ werd de limiettijd op 6u20 bepaald).  Dit lijkt me meer en meer haalbaar!  Dit geeft me vleugels en ik slaag erin om continu renners in te halen... geen groepen meer, er wordt nu echt in verspreide slagorde verder gefietst.  Uit de tijdsregistratie blijkt dat ik in het laatste anderhalf uur toch nog een 80tal fietsers opnieuw inhaalde!

Bij de meeste cyclo's zijn de laatste 5km een verademing : in dalende lijn naar de finish.  Niet nu : die verschrikkelijke Muur van Hoei is er nu nog > 1km lang, 27% maximale stijging.  Op deze Muur komt Paul De Jong naast me fietsen... Zo staan we samen op de foto bij Rob!

Uiteindelijk deed ik in 5u54min over de 176km (geen 173km zoals de officiële site aangeeft - waardoor ook hun gemiddeldes verkeerd zijn). 
Gemiddelde snelheid : 29.8km/u (30.1km/u tot aan de voet van de Muur).
Gemiddelde hartslag : 162 of 8 tellen onder overslagpols.

Ik ben supertevreden : ondanks de 2800 hoogtemeters was dit toch ook wel een waaierkoers - niet mijn ding - en toch slaagde ik erin om in dit selectief deelnemersveld 311e te eindigen.  De après nadien was dan ook tof!  Het was goed bijpraten met ondermeer deelnemers uit de GF Ardennaise, leden van wielertoerist.be (tof weerzien met Kneteman & Perico), de broers De Jong...  En al was er een onweersbui tijdens de podiumceremonie nadien was er toch volop zon op de muur van Huy!

Na het lezen van dit verhaal zin in wat beeldmateriaal?  Klik op dan volgende link voor het filmpje van Fons Moors : GF Eddy Merckx 2011

Cyclo "Steven Rooks Classic"

De jongste jaren kent het wielertoerisme een continue groei.  In het zog hiervan groeit ook het aantal cyclosportieve (toer)tochten.  Alle informatie hierover is terug te vinden via de site www.cyclobenelux.com.  Deze site van broers Rob & Paul de Jong mag gerust als referentie inzake kennis in het cyclogebeuren worden omschreven!

Beide broers maken ook jaarlijks een overall-klassement op.  Hierbij houdt men rekening met de top drie prestaties van iedere cyclo-renner.  Voor 2010 realiseerde ik zo een 128e plaats (32e plaats in mijn leeftijdscategorie) in de Benelux.

Voor dit klassement houden zij rekening met de belangrijkste cyclo's uit Europa, waarvan ééntje uit Nederland : De Steven Rooks Classic - een toertocht met tijdsregistratie.

Bij mijn derde deelname stond ik opnieuw mooi op tijd in het startvak.  Zoals gebruikelijk wordt er vanaf 7u30 verzameld net voor de door het magazine 'Fiets' gesponsorde startboog.  Inmiddels interviewt de organisator enkele renners, ... en geeft hij duiding bij het te volgen parcours en het strenge optreden van de Belgische politie ;-)

Net voor 8u00 komen de prominenten dan aansluiten : Net als vorig jaar ondermeer Laurens Ten Dam en enkele jonge renners uit de Nederlandse selectie.

Omstreeks 8u00 laat Aart Vierhouten (voormalig renner en parcoursbouwer) Laurens Ten Dam het startschot geven.

In het spoor van Laurens overschrijd ik de mat van de tijdsregistratie, waarna we met een lange sliert renners in zijn zog blijven om de eerste kilometers over het fietspad op Nederlangs grondgebied af te leggen.  Hier en daar is het nog uitkijken naar de paaltjes, ...  maar al snel krijgen we de secundaire wegen.  Deze gaan gepaard met de eerste hoogtemeters van de dag.  Er is behoorlijk wat zijwind en ik probeer me mooi in het midden van de groep te nestelen.  Ik kijk om me heen en zie naast enkele referenties uit de Nederlandse schaatssport ook nogal wat renners van gaul.nl alsook enkele Veltec-deelnemers.

Een blik op de garmin zegt voldoende : snelheid evolueert - ondanks het geaccidenteerde parcours - quasi continu tussen 30 en 50km/u en mijn hartslag daalt niet onder de overslag! 

Inmiddels is het na iedere afdaling opnieuw spurten om mijn positie in de voorste gelederen van de groep in te nemen.  Het valt me op dat het tempo in deze aanvangsfase nog hoger ligt dan de editie van vorig jaar!

In deze groep komen mijn zwakke punten naar boven : achterop geraken na een afdaling en in de groep veel te veel in de wind fietsen.  Tja behendigheid zal nooit mijn sterke punt worden en al helemaal niet op smalle wegen op een platteau waar de wind vrij spel heeft.  We fietsen met zijn allen op het lint en in het grind!

Bij één van de bochten naar links kijk ik eens over mijn schouder en stel vast dat dit peloton toch wel nog een 200tal renners sterk is.   Na een 20tal kilometer komen we op een brede baan die stijl omhoog gaat - te vergelijken met een 'Nieuwe Kwaremont'.  Twee renners nemen de kop, het peloton fietst in druppelvorm omhoog.  Bij de twee renners ondermeer een Veltec-renner.  Ik zit in zowat 60e positie, plaats een jump naar voor en ontsnap samen met de twee kopmannen.  We nemen al snel een 50tal meter... dit is ongelooflijk hard zwoegen!  Hartslag daalt niet meer onder de 180!   Waarom?  Wel de Nieuwenhovespurters weten het : in grote groepen fiets ik niet graag, dus wil ik best wel meehelpen om de groep uit te dunnen... zelfs al offer ik hierbij veel te veel krachten op!

Hoedanook de inspanningen van ons drietal hebben het gewenste resultaat : de groep wordt uitgedund en we blijven met een 80tal fietsers over.  Opnieuw worden we smalle wegen opgestuurd... de renners rondom mij zijn overduidelijk het koersen gewoon, bijzonder gedreven en gebruiken hier en daar toch wel wat truken : getrek aan de shirts om toch maar uit de wind te zitten.  Nee dit is niet aan mij besteed, het tempo gaat me toch te snel.  Ik kijk om me heen zie enkele andere renners met een rood aangelopen gezicht, snot uit de neus.... ok, wellicht kan ik met deze renners een achtervolgend groepje vormen.

Uiteindelijk laat ik de eerste 50 renners fietsen en samen met een 7tal anderen vormen we een achtervolgende groep.  Samen met hen beklim ik enkele pittige hellingen : naast de 3.6km cte de Beaufays ook de 2.6km cte de Fraiture.  We blijven mooi in elkaars buurt... tot aan de lichten in het stadje voorafgaand aan La Redoute enkelen de rode verkeerslichten negeren.

Tja, dit gaat me te ver : ik blijf alleen achter ... en vloek uiteindelijk dat ik niet mee met hen het kruispunt dwarste.  Soit : verkeersveiligheid boven alles.  Tegen de wind in beukend bereik ik La Redoute.  Tja, nu maar op eigen tempo naar boven, geen krachten verspillen en met een beetje geluk word ik door een volgend groepje snel ingehaald.

Terwijl ik me niets aantrek van de tijdsregistratie op La Redoute en de filmcamera's die langsheen deze mytische helling zijn opgesteld sleur ik me naar boven.  Na de afdaling zie ik een renner na mij... Nu maar hopen dat het ook een deelnemer aan de SRC is!  Jawel, oef... niet meer alleen richting Maastricht.  Bovendien onderhoudt deze renner een heel mooi tempo en kan ik zijn wiel ook bergop houden.

Ter hoogte van de Cte de Foret komen we op het parcours van de 110km.  Steeds hoopgevend om veel meer renners op het parcours te zien, en we stomen hen op deze helling effectief voorbij... we spurten zowaar omhoog.  In de afdaling sluiten enkele renners aan.

Inmiddels hebben we 2/3e van het parcours afgelegd, 1500 hoogtemeters achter de kiezen... en in ruil krijgen we nu een behoorlijke Noord-Oostenwind als hevige spelbreker.  Hij blaast ongelooflijk hard!

Dit is bij momenten echt zwoegen om het tempo te handhaven, ... zeker als ik na een afdaling of enkele bochten opnieuw een 500meter dien te achtervolgen op mijn voorgangers.

Op 'Les Waides', 2.5km lang, 14% max, is de tweede tijdsregistratie opgesteld.  Opnieuw kunnen tijd en camera's me gestolen worden.  Ik stel me meer en meer de vraag of ik deze rit wel zal uitfietsen... Tja mijn wagen staat in Maastricht er zit niets anders op, en toch : ik ben compleet leeg, mijn rug doet ongelooflijk veel pijn, geen drinken meer bij mij... en de gemiddelde hartslag situeert zich net onder mijn overslagpols.  Nog een 40tal km fietsen...  Help!  Enig lichtpung : geregeld zie ik een renner die initiëel bij de kopgroep zat volledig uitgeteld langs de kant staan : krampen - uitputtingsverschijnselen - ... Iedereen heeft het dus lastig!

Tja op de tanden bijten dan maar... doch had ik toch niet beter mijn best gedaan om bij een klein groepje te blijven, ipv geregeld bij enkele individuele deelnemers te fietsen.  Gedane zaken nemen geen keer.... trappen en blik op oneindig dus!

We krijgen nog een afdaling onder een dik bladerdek voor de wielen geschoven, ... het wegdek ligt er slecht bij, ik zie geen steek... de dramatische beelden van de giro verschijnen opnieuw op mijn netvlies.  Ik denk aan Michael (wt.be-lid & schoonbroer van) met wie ik in 2007 de Freddy Maertens Classic fietste (beiden realiseerden we toen top 5).

"Waar ben ik mee bezig" bedenk ik!

Hoedanook ik kom heelhuids beneden en fixeer me opnieuw op het motto : blijven trappen en op die wijze Maastricht naderen!

De lijdensweg blijft lang : op het jaagpad langs de Maas blaast de wind in al zijn kracht en daarnaast krijgen we ondermeer ook nog de La Hallembaye voor de wielen geschoven.  Een eerder korte helling, maar na de helse tocht van vandaag : een echte kuitenbijter!

Eens in de straten van Maastricht gaat het opnieuw over fietspaden naar de finish.  Helemaal op het einde missen we nog even de overgang tussen 2 fietspaden zodat we nog over een verhoogd trottoir dienen te stappen. 

Volledig uitgeput kom ik na 5u35min opnieuw aan in Maastricht : 169km - 2300hm - 162 gemiddelde hartslag - 30.25 gemiddelde snelheid.

Ik leg me languit op één van de houten bank, en bel het thuisfront op : behouden aangekomen... maar wel total loss ;-)

De uitslag... och niet zo goed... had vandaag geen 'goede benen'.

Na opnieuw een autorit van 2u naar huis check ik de site van www.stevenrooksclassic.nl.  De tijden staan inmiddels vermeld op de site : toch nog 50e op 2852 deelnemers.  Hm, zo slecht was dit nog niet... nee ben echt tevreden!

Als ik het goed voorheb was Hans Nuyens eerste Belg : 15e.  Tja hij rijdt ook top20 in La Marmotte!

Alvast dank aan alle twitterfriends voor de aanmoedigingen voor-, en de felicitaties achteraf!

Rondje Kluisbergen

De Mont Ventoux Trip ligt inmiddels twee weken achter ons. In deze voorbije periode werden inmiddels de eerste zwem- en looptrainingen afgewerkt. Ontspannen, en aan een rustig tempo, proeven van andere sporten deed me deugd...

Alleen vervelend dat ik sedert 15 augustus er niet meer in slaag om op en top fit te zijn : steeds verkouden met lichte koorts en de ene ontsteking die de andere opvolgt... Anderzijds hoor ik niet te klagen want tijdens het cyclo-seizoen had ik geen enkele kwaal.

Het aangename nazomerweer kon ik deze middag, ondanks de lichte koorts, niet weerstaan : een rondje Kluisbergen deed me deugd > 63km met ruim 400 hoogtemeters.

Eens de ziekteverschijnselen achter de rug zijn start ik de komende weken met de opbouw naar 2011 toe. Nog geen idee wat dat jaar zal brengen, al zullen er wellicht geen vijf buitenlandse fietstrips (zoals in 2010) meer inzitten.

Hoedanook, voor deze planning is nog voldoende tijd. Eerst eens stilstaan bij mijn behaalde plaats in het cyclobenelux klassement 2010 : 1348 Nederlanders, Belgen en Luxemburgers namen aan meer dan 1 cyclo (Marmotte, Pantani, 3Ballons, ...) deel.

Ik situeer me op de 207e plaats (op 1348) in deze rangschikking.

De top 3 :
1. Bert Dekker (2e La Marmotte)
2. Michel Snel (1e La Marmotte)
3. Bart Bury (Winnaar van diverse cyclo's in Benelux)

Enkele leden Veltec-team :
5. Frederic Coopman
13. Oege Hiddema
16. Edith Vandenbrande

2011 wordt alvast een druk cyclo-jaar in de Benelux : diverse nieuwe teams, en organisaties. In een volgende update meer hierover.