La Marmotte 2016

La Marmotte 2016

Ergens eind 2003... als lid van de lokale wielerclub Nieuwenhovespurters sluit ik aan bij het jaarlijkse eetfestijn.  Rond middernacht, met een veel te zware maag, en reeds licht verdoofd als gevolg van een te veel aan pilsjes... plaats ik mijn handtekening op een blad dat - onder initiatiefnemer Davy - de tafels rondgaat... Bovenaan staat vermeld 'Ik ga mee op de fietsuitstap van 2004 : La Marmotte'.

Enkele weken later zoek ik wat meer informatie op, ik kom te weten dat La Marmotte een cyclosportieve tocht is... dat vier cols worden overwonnen... tot dan fiets ik jaarlijks maximaal 2500km en boezemen afdalingen van Vlaamse heuvels als Kluisberg mij reeds angst in.

Toch ben ik zowat 7 maand later mee met de Nieuwenhovespurters-delegatie op de Alpe, we verblijven er op de top, in residentie Le Taburle.  Met een 15tal clubleden + enkele begeleiders beleven we bijzonder veel plezier.  Op D Day slaag ik er bovendien in om deze eerste deelname af te sluiten met een zilveren brevet, maar vooral met bijzonder veel goesting om meer cyclo's te fietsen, hier terug te keren!

Met dank aan het begrip voor deze Gran Fondo Honger van mijn gezin kan ik deze uitdaging ook in 2005, 2007, 2010 en 2011 fietsen.  In 2011 zou ik mijn beste tijd realiseren : bruto (inclusief geneutraliseerde Glandon-Afdaling) exact 8u00.  Of hoe dit voor mij de bevestiging van een goede gezondheid betekende.

Helaas zou ik enkele maanden later de diagnose van kanker krijgen, gevolgd met een vermoeden van uitzaaiingen in de longen, net even voor Kerstmis.

Wat mij door die moeilijke periode hielp?  Mijn overtuiging om ook in 2012 La Marmotte te fietsen!

Na een moeilijke trainingsperiode, waarbij 100 meter wandelen een eerste uitdaging betekende... over 20km fietsen in het wiel van mijn zoon Michiel... tot ritjes van 60km en langer... slaagde ik er in om dankzij de steun van Cyclo4Cancer sympathisanten David & Jeroen om ook deze 6e deelname met een gouden brevet te bekronen.

Toen ontstond het idee om na 5 deelnames voor de kankerdiagnose, ook 5x na de kankerbehandeling deel te nemen.

Zo stond ik na verdere deelnames in 2013, 2014 en 2015 op 2 juli 2016 zoals steeds om 6u op de eerste rij van de startbox!

Ik tref er Brecht, een absolute topper in het Gran Fondo gebeuren, die net als mij vanuit de 2e startbox start, maar uiteindelijk top 50 zal realiseren.  In totaal zijn we met een tiental Cyclo4Cancer sympathisanten aanwezig.  Zowel Hans als Jonas mogen op basis van hun uitmuntende eerdere resultaten vanuit de prioritaire startbox vertrekken.  De overige Cyclo4Cancer-sympathisanten, Vincent - Gunther - Joeri - Nico - Dieter - Peter - David DV - Bruno, starten samen met mij of vanuit één van de volgende startboxen.

Even na 7u wordt het startschot gegeven.

In tegenstelling tot alle vorige edities waar ik quasi steeds als een pijl uit een boog vertrok laat ik me rustig mee glijden met de massa.  Er is het besef dat ik de voorbije weken enkel van zondag naar zondag fietste, het vraagteken hoe de gevolgen van de recente valpartij zich bij het klimmen zullen laten voelen, ... maar ook vooral het besef dat ik deze maal niet voor een tijd fiets maar enkel voor het uitrijden.  Deze 10e en meteen ook laatste deelname van La Marmotte wil ik in schoonheid afsluiten : op de top van de Alpe dus!

Ik bevind me inmiddels in één van de vele pelotons die naar de voet van de Glandon fietsen.  Ik heb de indruk dat de kop van de wedstrijd trager vertrok, want nog voor we de eerste hoogtemeters van de eerste col buiten categorie van de dag aanvatten smelten de groepjes tot een wel erg omvangrijke groep van zo een 600 man samen.  Ik ontwaar meteen ook Hans en Jonas.  Bij de eerste bocht bergop zit ik op zo een tiental meter van hen, ... tegen mijn natuur in lever ik geen inspanning om ze bij te benen... neen rustig deze col van de dag naar boven fietsen is de opdracht.  Dit betekent dat ik tijdens deze beklimming probeer de hartslag enkele tellen onder de overslagpols (162) te houden.

De Glandon bedwong ik inmiddels 9x in La Marmotte, maar ook nog enkele keren buiten deze cyclo... de beklimming ken ik vrij goed en het lukt me dus om deze inspanning goed in te delen.

Bovengekomen staat er voor het eerst geen verzorger op mij te wachten, dan maar aanschuiven bij de bevoorrading.  Ik opteer voor een extra drinkbus met water en laat me de afdaling inglijden.  Ik ontwaar geen enkele valpartij en stel effectief vast dat overige fietsers geen risico's nemen!  Mooi zo!!

In de vallei gekomen probeer ik steeds in een goed groepje de brug naar de Télégraphe te maken... zo ook dit jaar.  Het spontaan ontstane peloton na de afdaling telt zo een 40tal renners, maar allen met een grotere motor dan mezelf.  Ik twijfel even... blijf ik hun gezelschap, wat impliceert dat ik tegen overslag verder fiets... of laat ik me uitzakken.  Ik opteer voor het eerste en kan zo snel de volgende col van de dag opdraaien.

Ik laat de groep nu onmiddellijk rijden, en opteer voor het eigen tempo.  Zo zal ik de volledige klim quasi alleen fietsen.  Ideaal voor wat overpeinzingen.  Ik denk aan de moeilijkheden van de kanker : de extreme vermoeidheid waar ik dagelijks tegen vecht, ... de grotere vereiste recuperatie-tijd na iedere inspanning... maar ook aan de vele lotgenoten die na hun schildklierverwijdering er helemaal niet meer in slagen om te sporten, te werken... of hoe ik me gelukkig mag prijzen dat ik wel nog aan fietsen toekom... al kan ik de hogere intensiteit niet meer aan... ik zit hier potjandorie wel in La Marmotte!!

O ja, om deze tot een goed einde te brengen kan ik beide drinkbussen beter opnieuw bijvullen aan het waterpunt op de top van de Télégraphe.  De afdaling naar Valloire volgt.

Wat nu komt is qua natuurschoon het mooiste wat je in de Alpen aantreft, alleen is die Galibier ook een bijzonder harde Alpennoot om kraken.  Blijven op hartslag fietsen dus.  Ik voel dat ik beter een sanitaire stop bij de bevoorrading had ingelast, ... maar wil tijdens het klimmen hier niet echt voor stoppen... maar afwachten tot halverwege de klim, waar we de bocht naar Plan Lachat maken.  Eens deze bocht voorbij is het prachtig kijken naar de sliert renners die volgt, maar weet ik ook dat enkele loodzware kilometers wachten.  Van de 10 edities is dit ook de editie waar de wind het hardste waait op deze Galibier : Het is echt stoempen om hoogtemeter per hoogtemeter te overwinnen!

Aan de top is het even uitkijken naar de juiste route : we moeten voor de tunnel opteren want de dag ervoor was er op de top omwille van het wegschuiven van sneeuw en ijs nog een auto over kop gegaan, en men wou met die 7500 renners geen risico nemen.  Voor het eerst door de tunnel dus en zo naar de top van de Lautaret.

De afdaling gaat makkelijk, al had ik wat schrik.  David DB had me gewaarschuwd dat hoge velgen me parten zouden spelen tijdens de afdalingen, doch ondanks de harde wind voel ik geen enkel negatief effect.  Super dus!  De nieuwe Speed wielen zijn er voltreffer!  Ze bollen uitstekend, ook over de nieuw aangelegde weg langs de zijkant van het meer.  Het is dankzij deze weg dat we het vertrouwde marmotte-parcours in '16 opnieuw kunnen afleggen.  Hierdoor werd La Marmotte wel een 2tal km langer, maar dat geeft niet.

Even voor het opnieuw binnen rijden van Le Bourg d'Oisans staat de echtgenote van Hans langs de kant van de weg.  Ik weet dat ze een drinkbus voor mij heeft, doch zie dat ik nog voldoende drank heb.  Ik roep haar toe dat alles ok is, en geen tussenstop nodig heb.  

Net voor de voet van de Alpe ligt een fietser kermend van de pijn.  De ordediensten zijn er bij, ... later verneem ik dat zijn voorwiel gewoon wegjumpte met een valpartij als gevolg.  Een weekje later is deze Nederlander nog steeds gehospitaliseerd te Grenoble, ik wens hem een goed herstel!

De vierde en laatste col komt er aan, er staan nogal wat applaudisserende supporters, ... en ik word zowaar emotioneel!

Ik denk aan de voorbije 9 edities, aan ieder van de renners met wie ik deze ervaring mee mocht beleven.  In het bijzonder gaan mijn gedachten naar de inmiddels overleden Geert M.   Tranen schieten me in de ogen...

Ik moet evenwel blijven trappen om er voor te zorgen dat ik de finish haal!  

Zo wat halverwege de klim gebeurt dan waarvoor we op vrijdag vreesden : De hemelsluizen worden open gezet, de regen valt met bakken uit de hemel!  Ik beken : in dit stadium van de rit is dit gewoonweg een aangename verfrissing, ...  dit geeft me zelfs extra moed... en tel de bochten verder af!

Als ik de fotografen in één van de laatste bochten ontwaar komt alle emotie in mij opnieuw naar boven.  Ik denk aan alle vorige edities, aan alle emoties die daarmee gepaard gingen, ... aan mijn strijd tegen de kanker, aan de ondersteuning van mijn gezin, de opgebouwde Gran Fondo Spirit met cyclo4cancer... deze gevoelens komen samen in de gebalde figuurlijke 10 die ik met beide handen aan de fotografe toon.  Kracht om de armen omhoog te brengen heb ik niet meer...

Nog enkele kilometers tot de top, ... nog enkele kilometers tot Marleen die boven op me wacht!  Geen redbull, maar dit geeft me wel vleugels!  Ik slaag er op het einde zelfs in om nog wat extra tempo te maken en kan met een grote grijns de finish overschrijden.

Ik duw de garmin af, en zie dat ik de bruto-tijd onder de 8u30 bleef.  Geen toptijd, maar wel een meer dan geslaagde tijd!

Een heel mooi avontuur zit er op : 5x La Marmotte voor de kankerdiagnose, 5x na de kankerbehandeling.  De cirkel is rond!

Die avond kan ik aan de bar van mijn vertrouwde verblijfplaats voor La Marmotte - het Mercure Hotel op Les Deux Alpes - bijzonder tevreden het glas heffen op mijn 10e deelname en aan alles wat voorafging!

Viva La Vida!!

La Marmotte in beeld

Een terugblik op mijn eerdere edities?

5 Edities voor de kankerdiagnose : 

- 2004 : Zilver
- 2005 : Zilver 
- 2007 : Goud
- 2010 : Goud
- 2011 : Goud

5 Edities na de kankerbehandeling : 

- 2012 : Goud 
- 2013 : Goud
- 2014 : Goud
- 2015 : Marmotton
- 2016 : Goud

Wil ook jij aan Gran Fondo's of cyclo's deelnemen?

En wil je tevens de strijd tegen kanker steunen?  Informeer vrijblijvend naar het initiatief Cyclo4Cancer : johan.devroe apenstaartje cyclo4cancer.be

Wil je Marmotte-tips van een ervaringsdeskundige?  Aarzel niet om jouw vragen naar het opgegeven mailadres te sturen.

Ben je een lotgenoot?  Jouw verhaal is steeds welkom (cfr mail-adres).  We verwijzen je ook graag door naar onze website : www.cyclo4cancer.be

Fietskalender 2016

Het voorbije jaar was het moeilijk om een goed evenwicht tussen fietsen, werk, gezin, vrijwilligerswerk te vinden.

Omdat alles start met een goede planning bouwde ik alvast een mooie fietskalender uit :

zaterdag	27.02.2016	Kuurne Brussel Kuurne	Kuurne	100 km
zondag	28.02.2016	Openingsrally Leiedal	Waregem	100 km
zaterdag	12.03.2016	Omloop van Vlaanderen	Gent	147 km
zaterdag	19.03.2016	Ename Classic	Zottegem	153 km
zaterdag	26.03.2016	Gent Wevelgem	Wevelgem	220 km
zaterdag	02.04.2016	RVV	Brugge	250 km
zondag	10.04.2016	Gran Fondo Saint Tropez	Gassin	160 km
zaterdag	16.04.2016	Peter van Petegem Classic	Aalst	166 km
zaterdag	23.04.2016	Liège Bastogne Liège	Liège	260 km
zaterdag	30.04.2016	Verada Follens Classic	Kortrijk	150 km
zaterdag	07.05.2016	Flèche de Wallonie	Spa	217 km
zondag	15.05.2016	Tilff-Bastogne-Tilff	Liège	249 km
zaterdag	21.05.2016	La Chouffe Classic	Houffalize	165 km
zaterdag	28.05.2016	Tour de Namur Cyclo	Namur	164 km
zaterdag	04.06.2016	Gran Fondo Mont Ventoux	Beaumes de Venise	170 km
zaterdag	11.06.2016	Decathlon Limburg Classic	Diepenbeek	169 km
zaterdag	18.06.2016	Jean Luc Vandenbroucke Classic	Boussu	150 km
zaterdag	26.06.2016	Helleketeltocht	Westkerke	130 km
zaterdag	02.07.2016	La Marmotte	Le Bourg d'Oisans	174 km
zondag	07.08.2016	Fietsdodentocht	Bornem	100 km
zaterdag	13.08.2016	Rochefort Classic	Rochefort	100 km
zaterdag	20.08.2016	Gran Fondo Les Deux Alpes	Les Deux Alpes	166 km
zaterdag	27.08.2016	Vélomediane Claude Criquelion	Liège	170 km

Nu is het hopen dat de weergoden ons gunstig gezind zijn, dat ik voldoende doorzettingskracht vind om deze kalender af te fietsen... en vooral dat zowel ikzelf, alsook alle fietsvrienden, van pech gespaard blijven.

La Marmotte : Stil worden...

Met negen deelnames aan 'La Marmotte' heb ik inmiddels enige ervaring, is er mogelijkheid tot vergelijken :

Tot mijn tevredenheid kan ik voor ieder van de 9 deelnames over droge edities spreken... meerdere in echt zomerse omstandigheden.  In 2010 was het dermate warm dat ik na aankomst ook wat verzorging in de hulpposten van het Rode Kruis nodig had.  Maar deze jongste editie spant echt wel de kroon als het op uitputting tgv de hitte aankomt.  Ondanks dat ik bij deze Marmotte - zeker in vergelijking met de eerdere deelnames - bijzonder veel dronk : 50à75cl per uur, had ik absolute uitdrogingsverschijnselen.  De avond van de 4e juli dronk ik ettelijke liters om de vochtreserves opnieuw aan te vullen... en toch was ik de voorbije week extreem vermoeid met verhoogde lichaamstemperatuur als gevolg.  

Bij de commentaren van de Tour De France is het sporten in de hitte de jongste dagen ook een vast thema... Renners zien verschrikkelijk af, en men vraagt zich af vanaf welke hitte het doorgaan van ritten moet in vraag worden gesteld...

Omwille van de grotere impact van de hitte op mijn lichaam ging ik ook langs bij de mij behandelende endocrinologe.  Uiteindelijk gaf zij aan dat mijn medicatie een negatieve invloed heeft op het sporten (in grote hitte).   In het najaar wordt het dan ook testen om tot een betere afstelling te komen.

En dan krijg je plots volgend bericht : 

Voor ik Cyclo4Cancer opstartte fietste ik tevens in het CycloBenelux shirt.  Met veel respect voor Rob & Paul, de oprichters, maar ook met bijzonder veel sympathie voor alle andere shirtdragers waarmee het telkens fijn praten was/is!

Bovenstaand bericht is dan ook niet het ver van mijn bed... maar raakt me diep!

Bijzonder veel sterkte aan de nabestaanden!

Rust zacht Ronald!!

La Marmotte 2015

Mijn eerste bezoek aan de Franse Alpen dateert van 2004... dit naar aanleiding van mijn eerste Marmotte.

Sedertdien heb ik een voorliefde voor deze regio : vlot bereikbaar vanuit België, voldoende aanbod aan accommodaties, goede zon-kansen... en vooral een mooie waaier aan cols!

Dit alles maakt dat ik jaar na jaar graag terugkom voor deelname aan La Marmotte.  Dit jaar inmiddels voor de 9e keer.

Deze 9e deelname zou evenwel nogal wat verschillen in vergelijking met de vorige : 

- Ander parcours - want helaas geen Galibier (tgv werken aan de tunnel op Lautaret)

- Geen Mercure of hotelservice op Les2Alpes wel een vakantiewoning in Venosc

- Mijn echtgenote kon helaas niet aansluiten, dus geen persoonlijke verzorgster ;-)

- Beduidend mindere voorbereiding zoals bij de vorige edities

Toch zag ik bijzonder uit naar deze trip.  Even ontspannen, en de drukte van de professionele en vrijwilligerswerk bezigheden achterlaten... daar had ik echt nood aan!

De eerste dag was onmiddellijk een schot in de roos : puur genieten!!  Samen met Jonas, Gunther & Tom opteerde ik voor een bezoekje aan het Lac du Besson. 

Na de sight-seeing was het tijd voor een heerlijke lunch in het nabijgelegen restaurant :

De rugnummers voor La Marmotte kan men telkens hetzij op donderdagnamiddag, hetzij op vrijdag afhalen.  Net zoals voorheen opteerde ik om nu we toch op de Alpe waren om meteen deze formaliteiten te vervullen.  Dit biedt het voordeel dat je op vrijdag dan volledige vrije keuze qua invulling hebt.

Voor Tom, Gunther en Jonas was het hun eerste deelname zodat ze ruim de tijd namen voor het rond slenteren in het promo dorp.

In de vooravond namen we onze intrek in de vakantiewoning te Venosc.  Daar ontmoetten we tevens de andere Cyclo4Cancer-teamleden : Eric, Vincent, David en de verzorgers van dienst Dirk, Corine & Chris.

Snikheet, maar toch opteerden we om even te fietsen

De vrijdag werd al even traditioneel ingevuld met het klaarmaken van de fiets, wat in te kopen in Le Bourg d'Oisans, en 's avonds een gemeenschappelijke pasta maaltijd.

Voor het eerst in 9 deelnames zou ik met de fiets naar de start gaan, en droeg ik slechts 1 truitje.  Er werd voor la Marmotte een ware hitte voorspeld... 38° in de schaduw volgens het weerbericht op Antenne 2.

Een groepsfoto aan de chalet werd door verzorgster Chris genomen : 

Je herkent van links naar rechts Jonas - Tom - Gunther - Eric - Johan - David - Vincent.  Naast hen sloten ook nog Hans, Nico, David, Geert & Dieter aan.

Omdat dit jaar enkel genieten voorop stond, was er geen ambitie... en dus voor het eerst ook niet op de eerste rij aan de start.  Wel allen met een brede smile... want geef toe : in prachtig weer door een schitterende omgeving fietsen... #MeerMoetDatNietZijn

Even na 7u klonk het startschot en fietsten we over de mat van de tijdsregistratie naar de eerste col van de dag : de Glandon.  Dit traject ken ik inmiddels vrij goed, ... ik koos in tegenstelling tot anders niet voor de vlucht naar voor... maar liet me meeglijden in enkele groepjes tot de beklimming begon.  Van bij de start van de klim zat ik alleen, al zag ik lange tijd Vincent een 100tal meter voor mij uitrijden.  

Het continu rijden op hartslag was me in Trois Ballons goed bevallen zodat ik ook nu een continue blik op de garmin 810 hield : continu even onder de overslag fietsen... en vooral voldoende drinken!   Zo halverwege de col is er een klein stukje vlak gevolgd door een afdaling.... Een eerste drinkbidon was al leeg en ik besloot toch al een halve reep op te eten.  Dit alles maakte dat ik na deze afdaling en de steile klim-km die erop volgde Vincent aan de horizon zag verdwijnen.  Ok, geen cyclo4cancer-truitjes in de omgeving meer... verder verstandig blijven fietsen en het eigen tempo onderhouden.  Zo kwam ik vrij fris aan de top waar Corinne en Dirk me twee nieuwe drinkbussen gaven.  Een 10tal minuutjes trager dan bij vorige edities, maar slechts drie minuten na Vincent, Eric en David volgens de verzorgers.

De afdaling nam ik behoedzaam.  Bij de eerdere deelnames zag ik hier reeds twee fietsongevallen met dodelijke afloop... en ook collega Jan leerde na een valpartij op deze col de afdeling intensieve zorgen van Grenoble te goed kennen.

Vanaf nu volgde een nieuw parcours : de lacets de Montvernier werden ons voorgeschoteld : een prachtig stukje natuur en een opeenvolging van haarspeldbochten.  Deze lacets kende ik nog van de fietsvakantie in St Jean de Maurienne.  Inmiddels bleef ik geregeld wat eten, maar toch vooral veel drinken.

De col de Mollard was de volgende uitdaging op de menu.  Vanaf hier totaal nieuw parcours... en al was het hard fietsen... ik nam de tijd om toch af en toe eens naar de prachtige vergezichten te kijken.  Echt wondermooi!  Dit in tegenstelling tot het fietsen in de hitte. Ik bleef evenwel vrij helder denken, en zorgde ervoor dat de drinkbussen tegen iedere volgende bevoorrading uit waren, ... hield continu de hartslag onder de overslagpols.

Vervolgens was de Col de Croix de Fer aan de beurt : een mooie col met niet al te steile fietskilometers... maar toch was het na al dat klimmen vrij uitputtend.  Gelukkig waren er voldoende bevoorradingen zodat we telkens opnieuw even op adem konden komen.

Superblij was ik bij de aankomst op de top.  Nu volgde enkel nog de afdaling van de Glandon, die ik reeds enkele keren fietsten, en opnieuw de Alpe op.  Tijd om de hartslag even te laten dalen... en te recupereren...

Alleen van zodra ik de afdaling startte voelde ik de temperatuur stijgen, ... de warmte gaf een bijzonder beklemmend gevoel... ik werd misselijk en draaierig in het hoofd... het enige waar ik kon aan denken was een vermoedelijke zonneslag...  rustig naar beneden fietsen... het was een afdaling maar ik kwam nauwelijks vooruit, uit de vrees te vallen door het lichte gevoel in mijn hoofd.  Uiteindelijk stopte ik enkele keren langs de kant van de weg... Jonas kwam me voorbij gevlogen... en de verzorgers van de Leierenners vroegen of ze me mee moesten nemen... Neen, dit komt niet goed maar opgeven doe ik niet... Al haal ik dan geen brevet van de Marmotte, ik moet wel de Marmotton (tot aan de voet) realiseren.

Uiteindelijk werd de afdaling een ware lijdensweg... bij de bevoorrading van Sybille kon ik nog even uitrusten, en frisse drinkbussen aannemen... maar hoe zeer het hart me vertelde om verder te fietsen... mijn hoofd vertelde me dat de Marmotton dit jaar het hoogst haalbare was.

Aan de voet van de Alpe, waar het inmiddels 42° was, kwam ik tot rust en plaatste me een kwartiertje in de schaduw met een 1.5l fles cola.  Ik belde naar het thuisfront en hakte de knoop door : Marmotton had ik gehaald en daar bleef het bij.

Ik fietste nog wat verder tot bij verzorgster Corine en drukte de garmin uit.  Net geen 8u.

Uiteindelijk vond ik dit een supermooie editie : aanvankelijk ontgoocheld dat men diende af te wijken van het vaste parcours wist men ons echt wel een heel mooi alternatief voor te schotelen!  Het klimmen zelf ervaarde ik niet als zwaarder... wel waren er minder recuperatiemomenten, momenten waar je je even in groep kon verschuilen.  De hitte, en ik beken ik heb dit nog altijd liever dan regen of wind, was voor mij evenwel te versmachtend.... maar toch tevreden want ik had een mooie dag en haalde er uit wat mogelijk was.  

Toch is er op dergelijke momenten, wanneer het lichaam in vergelijking met andere periodes anders reageert... steeds wat twijfel : het zal toch niet de kanker zijn die opnieuw actief is, en mijn inspanningsvermogen aantast?   Daarom volgde er kort na mijn aankomst in België een afspraak bij de behandelende arts.  Deze gaf aan dat mijn medicatie als gevolg heeft moeilijker met hitte te kunnen omgaan...  Of hoe ik in het najaar maar eens op zoek ga naar een nog betere afstemming... Het lot van een schildklierkanker patiënt.

Belangrijkste is evenwel dat alle cyclo4cancer renners er een mooie dag van maakten.  Naast mij opteerden ook Geert, Dieter en Tom voor de Marmotton... Hans (primus) en Eric zetten er de kroon op een prachtige Trophée de l'Oisans (weekje met vier cyclo's), en ook Jonas, Vincent, David, Gunther & Nico realiseerden een mooie Marmotte!

Voldoende reden om gezellig na te praten, en vooruit te kijken naar een volgende editie!

Mijn 9 deelnames aan La Marmotte resulteerden tot op heden dus in 6 gouden diploma's, 2 zilveren diploma's en 1 Marmotton. Tevens was dit de tweede parcourswijziging waardoor ik nu 3 types parcours voor de wielen kreeg geschoven... vooral benieuwd wat mijn 10e deelname brengt... al valt de datum voor 2016 niet zo gelegen.  Toekomst wijst uit wanneer, maar de 10e deelname volgt zeker!

La Marmotte 2013

Mijn Marmotte verhaal 2012 werd veel gelezen, niet alleen door sportievelingen maar ook door lotgenoten. Dit blijkt niet alleen uit de pageviews op deze blog maar ook uit de 1150 lezers en de 60tal reacties op de publicatie ervan op wielertoerist.be.

Ondermeer daardoor vond ik einde 2012 opnieuw de moed om me ook voor de editie 2013 in te schrijven. Ik kondigde het als mijn 7e maar wellicht ook laatste editie aan zodat mijn echtgenote Marleen voor het eerst besloot mee te gaan.

De voorbereiding lag in de lijn van de vorige edities : relatief veel deelnames aan toertochten van de Belgische Cycling Tour, met ondermeer de LBL-Challenge en de Grinta! als mooie uitschieters. Snelheid en klimritme werd dan weer geoefend tijdens de Klimclassic en Trois Ballons... Enige nieuwkomer in het trainingsprogramma werd de driedaagse in de Dolomieten met een mooie tijdrit op de Stelvio als bekroning. Deze laatste gaf me met een 61e plaats op 2500 deelnemers voldoende moed om er ook tijdens La Marmotte wat van te maken.

Die moed had ik wel nodig want na een goede Klimclassic was er toch wat verval in de prestatie bij het fietsen. Het voor sportcommunication verplichte medische attest werd voor mij gezien mijn medische voorgeschiedenis ook pas afgeleverd na een grondige check-up. Hieruit onthield ik vooral het doktersadvies dat door tal van factoren (operatie – behandeling – medicijnen – mentale ‘aanslag’ op het lichaam tgv het verdict ‘kanker’ - ouder worden …) ik nog mocht starten aan dergelijke avonturen, doch met enkel het doel ‘uitrijden’ voor ogen… te hevige inspanningen zou ik telkens cash bekopen.

Bij mijn deelname aan Trois Ballons was dit ‘cash bekopen’ na een snelle start alvast gebleken… een serieuze inzinking in de tweede wedstrijdhelft. Toch riep ik daar ook het excuus van de ‘eerste hevige warmte’ en ‘verkeerde sportdrank’ voor in. Hoedanook de Stelvio-trip met een mooie toertocht over Gavia & Mortirolo en zoals reeds gezegd een leuke prestatie op de Stelvio zelf hadden me opnieuw voldoende moed gegeven.

Ook de laatste voorbereidingsrit met de Cyclo4Cancer Sympathisanten Maarten, Vincent en Hans viel mee.

Op donderdagmiddag kwamen we aan op de Alpe. Zoals bij de voorbije edities een lange rij wachten voor de afhaling van de “Numéro Dossard”. Zo konden we in het zonnetje wat keuvelen met andere deelnemers. Toen reeds bleek dat er dit jaar opvallend veel deelnemers uit Engeland waren : wellicht het Sky-effect. Omdat het uiteindelijk ook een kleine wereld is werd ik al vrij snel aangesproken door enkele bekenden uit België. Supertof!!

Zoals afgesproken met Vincent reden we die donderdagmiddag ook nog een laatste voorbereidingsritje. Hiertoe kozen we de beklimming van LesDeuxAlpes uit. Een mooie, vrij egale klim : niet te lang, niet te lastig… maar bij die warme temperaturen toch met voldoende zweetdruppels als gevolg.

Op vrijdag opteerden we voor het gebruikelijke flaneren in Le Bourg d’Oisans. Even snuisteren in de grote fietsenzaak in het centrum… en toch even mijmeren bij het buitenkomen : het terrasje er rechtover daar dronken we bij de editie 2005 een cola : Hans, Pascal, ondergetekende en Geert. Helaas overleed Geert veel te vroeg. We vergeten Geert niet!! Nadien was het verkennen en genieten geblazen op de Lautaret. Onderweg trof ik nieuwe Cyclo4Cancer sympathisant Hans met het volledige gezin. Ook hij had er reeds wat losrijden opzitten en was nu met vrouw & kids aan het wandelen in de gezellige bergdorpjes. Mooi weer en dus ideaal om in deze prachtige omgeving even uit te rusten… voor wat komen zou. Inmiddels was ik ook volop bezig aan het opbouwen van een voldoende vochtreserve : de ganse dag door hield ik een fles water in de aanslag.

Vrijdagmorgen was er in het Mercure Hotel op Les2Alpes waar zoals steeds veel West-& Oost-Vlaamse fietsers verbleven reeds ontbijt vanaf 04u00. Drie kwartier later schoof ik aan : een copieus ontbijt met opnieuw voldoende aandacht voor de vochtbalans. Korte tijd later de fiets in de Renault Scenic geschoven en weg naar de start. Zoals steeds stond ik als één van de eersten aan in het startvak na de prioritairen. Korte tijd later sloten ook Vincent & Hans aan. Even voor 7u00 kwamen onze twee supporters : Chris en Marleen ons wat laatste woorden van moed toespreken. Toch even verpinken en een extra stimulans om het vandaag veilig te houden.

Rond 07u00 begon de muziek te spelen, de barrière tussen het vak met de prioritairen verdween en we sloten vlot bij hen aan… Eens over de startmat was er nog een oponthoud omdat men dacht dat de nummers > 400 nog niet door mochten… We overtuigden de betrokken dame van de organisatie dat we wel degelijk dienden te starten en weg waren we… al snel mee opgenomen in de lange sliert naar de voet van de Glandon.

Zoals steeds aan een meer dan pittig tempo, de blik ging al snel op de garmin want één ding stond vast : vandaag zou ik niet te snel starten en genieten. Deze ‘to do’ had ik nog doorgesms-t gekregen van David, vriend en Cyclo4Cancer sympathisant van de allereerste minuut en nu volop meewerkend aan dit project. Ik hield me mooi uit de lichte wind en volgde het tempo dat ik haalbaar vond. Opdraaiend op de Glandon was er toch weer wat kippenvel : de vele toeschouwers die al van bij de start applaudisseren : het doet je toch iets!

Veel tijd om daarbij stil te staan heb je evenwel niet : je dient je eigen tempo te zoeken om zo in een goed ritme deze eerste col te verwerken. Wonderwel lukte ik daar deze keer uitstekend in : het verzet 34-25 was perfect… en ik gleed mee vooruit, zag lange tijd de kop van de koers gewoon voor me uitrijden en dit zonder in overdrive te gaan. Een uitstekend gevoel. Superkrak Hans haalde me in maar ik liet hem wijselijk gaan… het is een voordeel als je de andere renners kunt inschatten, zo weet je bij wie je in het spoor kan blijven, en bij wie niet… Hans behoort tot deze tweede categorie.

Tijdens de relatieve herstelpassage halverwege de col voorafgaand aan de afdaling ging ik in tegenstelling tot de voorbije jaren niet versnellen wel nam ik de tijd voor een ‘klapke’ en ledigde ik een halve bidon. De tweede etappe van deze col start met een steile strook, klimmend tot boven de 10%, maar het ging wonderwel… en zelfs met de top in zicht bleef ik tot mijn eigen grote verwondering geen problemen hebben met de vele hoogtemeters. Ondanks het feit dat ik bewust wat minder snel klom kwam ik amper drie minuten trager aan de top van de Glandon. Hier stonden de Torhoutse kennissen van de vrijdagavond mij op te wachten : zij zorgden voor een snelle bidon-wissel, waarvoor dank!

De afdaling nam ik zoals steeds behoedzaam… maar blijkbaar helpt de nieuwe Scott Foil me beter te dalen want ik had voor het eerst een uitstekend gevoel en vond een goede lijn : voor het eerst haalde ik zelf renners in tijdens deze afdaling. Werd ik de voorbije jaren nog door honderden renners ingehaald in de afdaling van de Glandon, dan bleef dit nu beperkt tot een 30tal. Zo kwam ik na de afdaling in een groepje terecht met ondermeer het koppel Christophe Impens – Golazo – en Anja Buysse – Wereldkampioene bij de UCI in haar leeftijdscategorie. Een goed groepje waar naarmate we Saint Jean de Maurienne naderden meer groepjes bij aansloten. Supersnel ging het dus niet, doch wel een mooi egaal tempo wat me toeliet om goed aan de Télégraphe te starten.

Hier zag ik quasi onmiddellijk Anja en Christophe uit mijn beeld verdwijnen. Opnieuw in eigen tempo verder dus. Ook hier behield ik het goede gevoel van de Glandon : steeds op een soepele tred omhoog fietsend… een eigen gelijkmatig tempo waarbij ik gevoelsmatig nooit de rode zone benaderde. En dit met meer aandacht voor het bijvullen van de vochtreserve dan de voorbije jaren. Ook wisselde ik vandaag het eten van stukjes repen (vlakke stukken) met de W-Cup-gels (beklimmingen) af.

Op de top van de Télégraphe veel volk en ook een waterbevoorrading. De bidons werden snel bijgevuld zodat ik kon beginnen aan wat ik in het verleden als de moeilijkste passage ervaarde : de vervelende weg naar de Galibier met een wegdek waar je fietsbanden lijken vast te kleven.

Regelmatig werd ik hier bijgehaald, sporadisch haalde ik zelf nog een fietser in… en toch bleef het een aangename ervaring : het klimmen bleef redelijk gaan, hier en daar kon ik zelfs nog wat groter schakelen en ook bij het opdraaien naar de sliert haardspelbochten na een 7tal km vergat ik het genieten niet. De woorden van David indachtig : wat praten met de medefietsers, wat uitkijken naar de sliert fietsers achter jou… bewonderend de prachtige natuur op en rond de Galibier bekijken en inmiddels op een egaal tempo verder fietsen…. Dichter en dichter kwam ik zo bij de top : iets minder volk op de Galibier dan de voorbije jaren (dit werd overigens gecompenseerd op de Alpe), dat wel.

Het blijft uiteraard stoempen op die fiets, grote snelheden haalde ik niet, en jawel ik startte ook met afwisselend op de trappers te staan om zo rug en zitvlak wat te ontzien…. En toch nooit voorheen had ik zo een goed gevoel op de beklimming van de Galibier. Ik ging geen enkele keer in het rood tijdens deze col, dit was ooit echt wel anders!

Aan de top liet ik beide bidons opnieuw bijvullen door de sympathieke leden van het Franse leger. Dit ging bijzonder efficiënt, ik nam er nog de tijd voor een sanitaire stop, at en dronk wat extra en liet me dan vallen in de afdaling. Deze afdaling is immers niet echt technisch en je kan er echt wel mooie snelheden – zonder risico’s te nemen – halen.

Het goede gevoel maakte stilaan plaats voor een super-ervaring : tijdens de afdaling naar le Bourg d’oisans zijn er immers ook nog enkele steile stroken, en daar waar ik voorheen de groep diende te lossen, of te harken om er bij te blijven… kon ik nu zelfs mee het tempo bepalen. Ik draaide warempel mee rond aan de kop om zo snel als mogelijk de voet van de Alpe te bereiken.

Nooit eerder bereikte ik de voet van de Alpe zo snel : amper na 6u40 fietsen (inclusief de afdaling Glandon voor de ingewijden). Dit vond ik super… en dus zag ik een nieuwe besttijd wel zitten. Deze stond tot nu op 8u01min (opnieuw incl Glandon-afdaling). Beneden de 8u00 zou super zijn… en inwendig begon de rekenmachine te draaien : hoe snel moet ik dan in bocht 14 zijn, hoe snel in bocht 7… Ik nam dus ook geen tijd voor een nieuwe waterbevoorrading (en wat rust) aan de voet van de Alpe maar gleed onmiddellijk mee naar de eerste steile kilometers van deze Nederlandse berg.

O wat een fout maakte ik daar… gingen de passages naar bocht 21, 20, 19 nog super…

Dan was het in bocht 18 plots over… het werd licht in mijn hoofd… ik voelde plots die verzengende hitte op mij, o wat was het warm… waarom nam ik daarnet geen water, en geen extra 5minuutjes rust… o neen… dan maar gewoon langs de kant van de weg : ik zie daar wat schaduw : ja daar ga ik even halt houden. Ik ga langs de kant van de weg, voel me niet goed… moet braken, draai me naar links . Nee slechte locatie : hier zit een gezin te pic-nicken. De andere kant dan maar, ik hang over de houten ballustrade en voel me barslecht. Plots zie ik nog een renner naast me staan : Een CycloBenelux-renner staat naast me, hij blijkt me via de social media te kennen en geeft aan het niet meer te zien zitten. Neen Cyclo4cancer staat voor altijd maar doorgaan ook als het moeilijk gaat. Dus ik ga door, en ik overtuig Gerri, zo blijkt later, om ook door te zetten. Gezamenlijk zwalpen we de Alpe omhoog… zwalpen dit is echt de enige juiste omschrijving voor een fietser die aan amper 6km/u naar boven stoempt.

Bocht 15 : Vincent komt me voorbijgefietst… Hij roept dat ook hij het moeilijk heeft, bedenk dat zijn tred toch wel wat gezwinder is dan de mijne… en heb nog net de tijd om hem verder succes toe te roepen.

Bocht 12 : Nen het gaat niet : dus maar weer aan de kant… want hier is opnieuw wat schaduw. En warempel : Ook Gerri staat opnieuw bij mij. Ik geef hem mijn fiets, want o nu speelt mijn maag volledig op : braken en nog eens braken… ik kan niet meer recht staan en ga gewoon languit op het warme asfalt… Boven geraak ik dus niet meer, … En net nu Marleen daar boven op mij staat te wachten. Wat een uilskuiken was ik om me opnieuw in te schrijven, waarom kon ik genieten tot over de Galiber en ben ik dan net voor de Alpe toch weer over mijn toeren gegaan, was het nodig om het laatste stuk mee rond te draaien? Zou ik als 46 jarige me zelf niet beter horen te kennen, … moet ik als kankerpatiënt nog wel dergelijke inspanningen leveren… waarom doe ik mezelf dit aan? Neen, ik ben hier niet alleen voor mezelf, ik wil ook Cyclo4Cancer mee op de foto plaatsen : dit deed ik door aan de start door op de eerste rij te staan, en nu moet ik dit shirt aan de finish showen! Marleen staat aan die eindmeet en dus moet en wil ik die ‘Alpe’kelk tot de bodem ledigen.

Ik trek me samen met Gerri opnieuw op gang en sleur me naar boven… In bocht 7 zie ik Hans VKB staan. Hij komt aangelopen met een bidon waarmee hij me wil afkoelen… ik interpreteer het anders en neem die drinkbus gewoon aan als extra bevoorrading… later zou Hans VKB meedelen dat hij zelden een dergelijk ‘lijk’ de Alpe naar boven zag trappen… Hoedanook ik geef niet op en nader de finish bocht na bocht. Nog even mijn best doen voor de fotografen in bochten 4 en 2… en ik zie Gerri nu op zijn beurt me opwachten op samen naar de finish te rijden. Het lukt me bijzonder moeizaam…

Maar uiteindelijk zien we beiden de finish, ik hoor het geroep van Marleen, Chris en Vincent die zo een 20minuten voor mij toekwam. Ik slaak – bij het overschrijden van de eindmeet - een zucht van opluchting dat ik het haalde.

Ik realiseerde uiteindelijk een bruto-tijd van 8u30min. Een goede tijd al zat er dus wellicht wat meer in. Toch ben ik tevreden : van de 175km kon ik 166km genieten en reed ik een 150km verstandig. Het trotse gevoel dat ik inmiddels 7 maal deze cyclo op mijn palmares schreef, dat ook deze editie met een gouden diploma werd bekroond, overheerst.

Na de finish is het wat bekomen… maar al snel wordt er overgegaan tot het gebruikelijke ritueel na deze cyclo : cola’tje drinken, bijpraten… de verhalen worden heroïscher met de minuut… en nog wat spectaculairder onder het nodige gerstenat.

Ik fietste een mooie maar zware tocht uit… ook Marleen vond het super, we hadden met Vincent en Chris een schitterend gezelschap!

De tijden van de drie cyclo4cancer-fietsers :
•Hans : 7u37 (374e )
•Vincent : 8u10 (903e)
•Johan : 8u30 (1427e)

Er waren 6288 finishers, en schijnbaar toch een kleine 8000 starters.

Eerstdaags vind je een foto-reportage in de betreffende rubriek terug.

Besluit

Was dit nu mijn laatste editie?

Marleen vond het super, dus zegt geen neen tegen een volgende Alpentrip… ik kreeg reeds enkele smsjes dat ik nu moet doorzetten tot ik 10 edities op mijn naam schreef, … ik besef dat een tijd van net geen 8u00 bij gelijkaardige weersomstandigheden (misschien wel iets minder warm) tot de mogelijkheden hoort… Talrijke argumenten om toch opnieuw te gaan.

Anderzijds zijn er nog zovele mooie cyclo’s in Italië en andere regio’s in Frankrijk waar ik nog nooit startte…

Dus nog even afwachten tot december vooraleer een beslissing te nemen. Deze wordt hoedanook beïnvloed door de vraag waar we Cyclo4Cancer – en diens missie, het oproepen tot snel nog meer wetenschappelijk kankeronderzoek - het beste in beeld kunnen brengen!



Tot slot

Cyclo’s rijden blijft een gevaarlijke onderneming.

Ik vernam op maandag dat een collega die bij de afdaling van de Glandon een klapband (vooraan) kreeg en zwaar viel werd opgenomen in het ziekenhuis te Grenoble.

Ik wens Jan een snel en volledig herstel toe!

La Marmotte 2013 : Voorbeschouwing

Binnen het cyclo-gebeuren zijn er tal van uitstekende en bekende cyclo's... Toch blijft La Marmotte voor velen deze met de grootste uitstraling. Komende zaterdag worden er dan ook weer ruim 7000 starters van uit alle windstreken verwacht.

Voor de 7e maal zal ik er van de partij zijn. Tijd om even te mijmeren bij de vorige edities :

Editie 2004

Einde 2003 was het toen men me op een clubfeest, heel laat op de avond, deed tekenen op een blad voor deelname aan een mij onbekende toertocht 'La Marmotte'. Dat deze in Frankrijk plaatsvond was bijzaak... dat er cols te bedwingen waren toen nog onbekend. Naarmate de cyclo naderde kwam het ontzag groter en groter, en ook de schrik voor de afdalingen. Uiteindelijk vielen ook deze mee en realiseerde ik met een tijd van 9u20 (na amper 2000 trainingskms) een mooie prestatie. Toch is het vooral de kameraadschap onder de Nieuwenhovespurters (toen met 14 deelnemers) die me bijblijft!

Editie 2005

Mijn schoonbroer Pascal kon in 2004 niet meegaan zodat ik samen met hem en twee vrienden (Geert & Hans) ook in 2005 richting Le Bourg d'Oisans trok. Het werd een super weekend, en ik wist reeds goed wat me te wachten stond. Ik fietste de tocht op deze ervaring en slaagde er zo in om mijn tijd met 5 minuten te verbeteren : 9u15. Terugblikkend op deze editie is er vooral het gemis van Geert die inmiddels overleden is.

Editie 2007

In 2006 stonden er andere doelen op het programma zodat 2007 mijn derde deelname werd. Opnieuw met Nieuwenhovespurters werd er richting Alpe d'Huez getrokken. Supertevreden omdat ik deze keer een gouden brevet behaalde. Ik verbeterde mijn tijd met quasi een uur : 8u20.

Editie 2010
Ook in 2010 trokken we met Nieuwenhovespurters naar de Alpe. En opnieuw slaagde ik erin om mijn tijd te verbeteren : 8u15. Van deze editie onthoud ik evenwel vooral de kameraadschap. Door meer aan cyclo's deel te nemen, en zo frekwent dezelfde deelnemers terug te zien leerde ik meer cyclorenners kennen.

Editie 2011
2011 werd het jaar waarbij ik alleen naar de Alpe trok. Echt alleen ben je er natuurlijk nooit... ik vertoefde er vooral in het gezelschap van de MRNZ-delegatie. Bij deze vijfde deelname realiseerde ik mijn best-tijd : 8u01.

Editie 2012
Werd ik eind 2011 geconfronteerd met kanker dan was de editie in 2012 het bewijs dat ook kankerpatiënten opnieuw aan sporten toekomen. Ik leverde in 2012 het zwaarste gevecht, met de ziekte... maar ook met deze cyclo... en was dan ook superblij met mijn tijd 8u20.

Editie 2013
Na een moeilijke fietswinter realiseerde ik met quasi 6000 trainingskms, deelnames aan Trois Ballons & Stelvio-event een mooie voorbereiding. Alleen liet ik het de voorbije twee weken wat 'hangen' : te druk op het werk... te veel feestjes en gastronomische diners... zodat er sedert Trois Ballons opnieuw drie kg bijkwamen... en te weinig traingingskms in deze laatste rechte lijn naar La Marmotte. Opnieuw vraagtekens dus. Vooral omdat ik merk dat het me moeilijker en moeilijker wordt om inspanningen langdurig vol te houden, overigens ook rekening houdend met de negatieve ervaringen op Trois Ballons. Hoedanook ik zie uit naar het weekend, en ze verspellen mooi weer :-)

Succes aan alle deelnemers!!

Mijn weg naar Trois Ballons & Marmotte

We zijn inmiddels half januari, en volledig medisch goedgekeurd! Of alle voorwaarden zijn voldaan om onze fietskalender vorm te geven.

Zoals voorheen probeer ik waar mogelijk de toertochten over een geaccidenteerd parcours mee te pikken, niet alleen als voorbereiding op de cyclo's, maar telkens omdat ik de tochten zelf een mooie belevenis vind.

In 2012 realiseerde ik, ook omwille van de herstelperiode na kanker, slechts een 7000 fietskms. In 2013 hoop ik, op basis van het hieronder gevormde schema, opnieuw de kaap van de 10.000km te overschrijden.

Januari
Zondag 20 januari, 09u00 : 3D Spinning Nieuwenhovespurters (Deerlijk)
Vrijdag 25 januari, 19u30 : Nieuwjaarsreceptie Nieuwenhovespurters (Nieuwenhove)
Zaterdag 26 januari, 10u00 : Velofollies (Kortrijk)
Zondag 27 januari, 10u00 : Velofollies (Kortrijk)

Februari
Zaterdag 23 februari, 08u00 : Kuurne Brussel Kuurne - Kuurne - 90km
Zondag 24 februari, 07u30 : Openingsrally Leiedal - Nieuwenhove - 100km

Maart
Zondag 03 maart, 08u30 : Clubrit naar Gent by Ditram - 85km
Zaterdag 09 maart, 07u30 : Dwars door Vlaanderen - Waregem - 120km
Zondag 10 maart, 08u00 : Verada Follens - Zwevegem - 100km
Zaterdag 16 maart, 07u30 : Omloop van Vlaanderen - Merelbeke - 148km
Zaterdag 23 maart, 07u30 : Ename Classic - Gent - 141km
Zondag 24 maart, 07u30 : E3 Prijs - Harelbeke - 133km
Zaterdag 30 maart, 07u00 : RVV - Oudenaarde - 140km

April
Maandag 1 april, 07u30 : Clubrit naar Mont de Cats by Schleck - 110km
Zaterdag 6 april, 07u30 : Brabantse Pijl - Leuven - 130 km
Zondag 7 april, 07u30 : Clubrit naar Wodecq by Briek - 110km
Zaterdag 13 april: Peter van Petegem Classic - Aalst - 162km
Zondag 14 april, 07u30 : Clubrit naar Nederbrakel by Bernarke - 110km
Zaterdag 20 april: Liège-Bastogne-Liège Challenge - Luik - 271km
Zondag 21 april, 07u30 : Clubrit naar Woubrechtegem by Mancebo - 110km
Zaterdag 27 april, 07u00 : Davitamon Classic - Nazareth - 140km
Zondag 28 april, 07u30 : Clubrit naar Paradijs by Djorre - 110km


Mei
Woensdag 1 mei, 07u00 : Mons Chimay Mons - Mons - 205km
Zaterdag 4 mei, 07u30 : Grinta! Challenge - Doornik - 145km
Zondag 5 mei, 06u00 : Clubrit naar Halle by Bestuur - 160km
Donderdag 9 mei, 08u00 : Klimclassic - Maastricht - 160km
Zaterdag 11 mei, 07u30 : Flèche de Wallonie - Spa
Zondag 12 mei, 07u30 : Clubrit naar Wijnendale by Van Kwikenborne - 95km
Zondag 19 mei, 06u30 : Tilff-Bastogne-Tilff - Angleur - 240km
Maandag 20 mei, 07u30 : Clubrit naar St Sauveur by Ervé - 110km
Zondag 26 mei, 07u30 : Clubrit naar St Blasius Boekel by Etienne - 110km

Juni
Zaterdag 1 juni, 07u30 : La Chouffe Classic - Houffalize - 140km
Zondag 2 juni, 07u30 : Clubrit naar 13bergen by Johan D - 110km
Zaterdag 8 juni, 07u15 : Les Trois Ballons - Luxeuil les Bains - 220km
Zondag 9 juni, 07u30 : Flanders Field Classic - Nieuwenhove - 120km
Vrijdag 14 juni, 09u00 : Giro dello Stelvio - Bormio - 98km
Zaterdag 15 juni, 08u00 : Passo dello Stelvio - Bormio - ?km
Zondag 16 juni, 08u00 : Passo Gavia & Passo Mortirolo - Bormio - ?km
Zaterdag 22 juni, 07u30 : Cycling.be Classic - Tongeren - 150km
Zondag 23 juni, 07u30 : Clubrit naar Houdaing by Geert - 120km
Zaterdag 29 juni, 07u30 : Montroeul au bois - Stasegem - 135km
Zondag 30 juni, 07u30 : Clubrit naar Dendermonde by Djorre - 120km

Juli
Zaterdag 6 juli, 07u15 : La Marmotte - Le Bourg d'Oisans - 175km

Augustus
Zaterdag 17 augustus, 07u30 : Géants des Ardennes - Luik - 150km
Zaterdag 24 augustus, 08u00 : Vélomediane - La Roche - 170km
Zondag 18 augustus, 08u00 : Clubrit naar Zonnebeke by Pervélo - 100km
Zondag 25 augustus, 08u00 : Clubrit 'Grote Prijs Briek' by Briek - 100km

September
Zondag 01 september, 08u00 : Clubrit naar Rozebeke by Eddy - 100km
Zondag 08 september, 08u00 : Clubrit naar Elders by Nuyttens - 100km
Zaterdag 14 september, 08u00 : La Ronde Picarde - Abbeville - 180km
Zondag 15 september, 08u00 : Clubrit naar Baaigem by Jo - 100km
Zondag 22 september, 08u00 : Clubrit naar Warcoing by Nico - 100km
Zondag 29 september, 08u00 : Clubrit naar Verrassing by Bestuur - ?km


Oktober
1e Cyclo4Cancer Event : Meer info volgt!!

De fietskalender wordt in de eerstkomende dagen nog wat aangevuld... heb je zelf tips?
Reageer hieronder!

Zin om mee te fietsen?
Mail me op fietsverhalen apestaartje hotmail dot com.

La Marmotte 2012 - Hoe omgaan met kanker!

Inschrijving La Marmotte

La Marmotte : Als cyclosportieve behoort deze nog steeds tot de absolute top. Met een parcours over vier bekende Alpencols, Glandon – Télégraphe – Galibier & Alpe d’Huez, met 175km & 5000hoogtemeters, … deelnemers uit alle uithoeken van de wereld spreekt deze uiteraard tot de verbeelding!

Aanvankelijk leek 2011 mijn laatste deelname te worden… 5 maal reeds bracht ik deze cyclo tot een goed einde. Telkens verbeterde ik er mijn tijd : 9u20 (2004), 9u15 (2005), 8u20 (2007), 8u10 (2010) en uiteindelijk 8u01 (2011). Voor de fanaten : Dit is telkens de volledige rijtijd inclusief stops en afdaling glandon, deze volledige rijtijd geldt nog steeds als belangrijkste referentie! Zo verwierf ik er 2 zilveren en 3 gouden diploma’s.

La Marmotte heeft evenwel een dermate aantrekkeningskracht, naar het jaareinde toe wordt er zoveel over geschreven in de gespecialiseerde pers, op internetfora, … dat het in de herfst van 2011 opnieuw kriebelde om toch nog eens naar le Bourg d’Oisans af te zakken. Van zodra de inschrijvingen voor de editie 2012 open waren schreef ik me dan ook in. Ik herinner me het moment levendig : Het was donderdagavond 1 december!

Diagnose Kanker

De twee weken voordien waren nogal hectisch verlopen : bijzonder druk op het werk, en onderzoeken in het ziekenhuis naar aanleiding van wat op het eerste zicht een onschuldige klier leek… Op vrijdag 2 december kreeg ik het verdict van deze onderzoeken : schildklierkanker. Een week later volgde de operatie, eind december de behandeling in quarantaine en op 22 december hoor ik dat de kanker zich inmiddels via het bloed verspreidde. Voor mij een harde confrontatie met de eindigheid van ons bestaan, voor mijn directe omgeving zonder twijfel een even harde noot om kraken. Toch zorgden mijn gezin en familie voor een leuke Kerst- & Nieuwjaarsperiode. Ik genoot met volle teugen!

Tijdens de mallemolen van onderzoeken, operatie en behandelingen bouw je ook een band op met de behandelende artsen. Hen maakte ik steeds duidelijk dat voldoende levenskwaliteit een absolute vereiste is en voor mij vooral bestaat uit het kunnen opnemen van mijn normale werkritme en voldoende sporten. Ik ben hen dankbaar voor de luisterbereidheid, hun actief begrip voor deze wens.

Kon ik in januari 2012 nog nauwelijks 300m wandelen, slaagde ik er begin februari in om 10km te fietsen… en zo ging ik halverwege februari opnieuw voltijds werken. Een goed herstel kan voor mij immers via een snelle en goede integratie van mijn vertrouwde leven : dus werken en fietsen.

Trainingsarbeid

Het voorjaar van 2012 werd in mijn herinnering toch vooral gekenmerkt door bijzonder veel regen. Dit maakte er die eerste fietstrainingen niet plezanter op. Na drie maand inactiviteit, waarbij mijn lichaam bovendien ook compleet werd gesloopt was het keihard werken om trainingsafstanden te laten evolueren van 10 naar 50km. Ontzettend veel dankbaarheid gaat hierbij uit naar mijn zoon Michiel die mij voor die eerste fietstochten telkens in zijn zog meenam… terwijl ik continu riep ‘Trager, trager… ‘
Op karakter nam ik deel aan de toertocht Kuurne-Brussel-Kuurne. De volledige rit gleed ik mee in de wielen, maar voor het eerst haalde ik weer een snelheid van 30km/u. Ik vermoed dat ik nooit eerder met zo een gelukzalige glimlach thuiskwam.

In maart was er voorzichtig positief nieuws : De kankercellen zijn misschien nog aanwezig, maar alvast niet actief. Dit sterkte mij in mijn overtuiging dat ik op de ingeslagen weg diende verder te gaan : zorgen voor een goed evenwicht in werk – sport – gezin.

Qua sporten impliceerde dit verdere deelnames aan tochten in de Vlaamse Ardennen en de Ardennen zelf. Ik nam opnieuw deel aan de cyclo’s Steven Rooks Classic, en Trois Ballons.

Vriendschap

In moeilijke tijden kent mijn zijn vrienden! De quasi dagelijkse steun van collega Bart blijft hierbij in mijn geheugen gegrift.. , net zoals de bezoekjes van collega’s. Bijzonder veel begrip en steun kreeg ik tevens uit de fietsgemeenschap : Dank aan Cyclobenelux voor het mooie artikel op hun site, dank aan de diverse cyclorenners voor hun berichten. Ook meerdere leden van de Nieuwenhovespurters & MeRijenNieZere staken me herhaaldelijk een hart onder de riem : Thx!

De weken voorafgaand aan La Marmotte werd er ook herhaaldelijk met MRNZ getraind. Tijdens het weekend in de Vogezen werden de banden nog wat aangehaald zodat we begin juli in opperbeste stemming naar de Alpen trokken. Voor mijn Marmotte-verblijf opteerde ik immers net als de MRNZ-delegatie voor het Mercure Hotel op Les2Alpes.

Ontstressen voor La Marmotte

Nooit eerder was ik zo ontspannen voor mijn deelname aan La Marmotte. Dit heeft alles te maken met de fantastische invulling van 5 en 6 juli. Beide dagen was het gewoon ontzettend genieten met Jeroen, David, Erik, Dirk, Vincent, Maarten, Chris & Corine.

We supporterden als gekken voor de dames tijdens hun beklimming op de Alpe, … onze interviews tijdens de beklimming van Les2Alpes zijn nu reeds legendarisch.. en de strijdkreet ‘New Zealand’ heeft voor ons een bijzondere dimensie.

En of het nu voor Seedorf, of voor een lokale schone was, … ja ik speel graag voor tolk!

07/07/2012 : Mijn missie

Net zoals bij mijn vorige deelnames stond ik als één van de eersten in het voorziene startvak. In tegenstelling tot de voorziene 7000 deelnemers, blijkbaar 8500 ingeschrevenen! Deze organisatie barst echt uit zijn voegen.

Voor de start zijn er zo van die rituelen : één van die toffe rituelen is de babbel met Rob de Jong. Broer van de Kameel en reporter voor CycloBenelux, de referentie over het cyclogebeuren! Het was tijdens deze babbel dat ik me plots realiseerde geen doelstelling te hebben bij mijn 6e deelname. Vroeger was het duidelijk : telkens proberen uit te rijden en indien mogelijk mijn vroegere tijd verbeteren. En nu, vandaag… voor wat was ik hier… Lang was ik niet verzonken in mijn overpeinzingen. Nee mijn missie voor vandaag is duidelijk dacht ik bij mezelf : Een statement maken dat men als kankerpatiënt ook nog prestaties kan leveren, dat het leven niet ophoudt te bestaan… en dat kanker toch meer evolueert naar een chronische ziekte dan tot de onvermijdelijke onmiddellijke dood.

07/07/2012 : Glandon

Vijf minuten over 7 klonk het startschot… in het zog van de 400 bevoorrechte renners zette ik de gashendel open op de eerste strook naar de voet van de Glandon. De snelheid daalde nauwelijks onder de 40km/u… maar het ging goed, … Ondanks het feit dat ik niet op snelheid trainde had ik geen probleem met dit hoge aanvangstempo. Ik diende uiteraard vooral beducht te zijn voor het tweede deel van deze Marmotte… Gezien de onvoldoende basis en mindere trainingskilometers zou ik ongetwijfeld moeten harken om de finish te halen… Op dit moment wou ik daar niet veel aan denken : Dit is nu wellicht echt mijn laatste deelname en dus moet ik genieten, en toch op een behoorlijk tempo de top van deze eerste col halen.

Bij de eerste hellende stroken maak ik de overstap naar het binnenblad, en zie de hartslag tot op overslag-niveau evolueren. Goed zo,… nu dit tempo aanhouden, en warempel ik slaag erin om enkele van de bevoorrechte renners in te halen.
Dit heeft me moed en ik ga op dit elan verder… Het duurt iets langer dan ik dacht voor ik aan de verpozing op deze col kom : ergens halverwege is er een kleine afdaling. Tijd om even te drinken en te eten.

De eerste hoogtemeters die volgen zijn aan een hellingspercentage > 11% en zelfs dit blijkt redelijk te gaan. Ik word zowaar euforisch en haal de ene na de andere bevoorrechte renner in. In iedere bocht kijk ik wel even om waar Erik blijft. Ik schat hem als sterkste MRNZ-fietser in en verwacht hem ieder ogenblik.

Toch haal ik als eerste de top, … Jeroen staat er aan de zijkant van de weg, en net als bij de profs kan ik mijn drinkbus gewoon weggooien en geeft hij me een nieuwe aan. Heerlijke service!

Ik start de afdaling en zie in heel wat bochten gevallen renners… Ongelooflijk, nooit eerder zoveel valpartijen. Ik denk aan de dodelijke slachtoffers bij mijn vorige deelnames (2004 & 2005) en daal behoedzaam af. Erik en David halen me snel bij, en ik slaag er niet in om hun spoor te volgen…

Aan het einde van de afdaling gekomen ben ik in het gezelschap van een viertal renners. Ik maan hen aan om rond te draaien, en met ons vijftal naar de grote groep die zo een 500m voor ons uitfietst te rijden. Het duurt even, doch uiteindelijk kan ik hen overtuigen om zo snel als mogelijk aan te sluiten bij een peloton en we vinden na enkele kilometers de aansluiting.

Dit is een mooie groep, enkele collega’s van Cyclobenelux maar ook Gaul! & Veltec renners bevinden zich hier. Bovendien vind ik er ook Erik en David terug.

07/07/12 : Télégraphe

Bij de start van de tweede col van de dag laat ik onmiddellijk David & Erik gaan, ze rijden me te snel en ik kies voor mijn eigen tempo. Ik merk dat ik mooi tegen de overslagpols kan blijven fietsen en houd een gelijkmatig tempo aan. Het gaat me niet zo goed als in 2005, ik fietste toen als snelste uit de groep deze Télégraphe omhoog, maar toch weet ik dat een goede prestatie aan het leveren ben.

Inmiddels probeer ik te genieten en praat met enkele andere fietsers. Het gros van hen is afkomstig uit Denemarken, gelukkig begrijpen ze Engels… we keuvelen wat en zo heb ik nauwelijks door dat ik na amper 50min ook de tweede col boven ben.

Een kleine afdaling voor de start van de Galibier volgt.

07/07/2012 : Galibier

Bij de start van de Galibier zie ik David aan de bevoorrading bij de Leierenners. Ik put hier moed uit, blijbaar reed ik de Télégraphe dus toch voldoende snel omhoog. Toch dien ik David bij de eerste zwaardere stroken opnieuw te laten gaan… Inmiddels krijg ik het echt warm : er is nauwelijks wind en ik zweet me kapot… Veel drinken maar, ook neem ik opnieuw enkele W-Cup-gels in.

De garmin leert me inmiddels dat ik de hartslag nog nauwelijks de hoogte inkrijg, … mijn trapfrekwentie daalt, … o wat gaat het plots moeilijk : amper halverwege en ik krijg een ernstige klop van die bekende man met de hamer! O wat doet dat pijn…
Pijn… ben ik me niet te veel aan het pijnigen, dit kan toch geen kwaad voor mijn herstel? Heeft dit een invloed op de evolutie van mijn kanker? Vertwijfeld fiets ik verder… Enkele kms verder, nog ruim voor het befaamde bruggetje naar rechts, stop ik even. Dit gaat niet. Ik martel me zelf te veel… Nee, dit is het niet waard : ik geef op. Ik sta enkele minuten met mijn fiets in de hand links van de weg… Plots zie ik Niko Eeckhout afkomen. Vorig jaar reed ik nog met hem een deel van deze beklimming, … Tegen de kids zeg ik steeds nooit op te geven, dit is immers geen optie! Wou ik hier geen statement maken… en zei mijn sportarts niet dat ongeacht het on/gezonde karakter van cyclo-deelnames dit geen invloed zou hebben op de kanker. Dus : gaan en blijven gaan!

Ik nestel me in het spoor van Niko, kan er nauwelijks 10m inblijven, maar zit alvast weer op de fiets. Ik plaats de Garmin op een tweede scherm zodat ik geen hartslag, snelheid of trapfrekwentie meer zie… Ik heb nog één doel : deze top halen ongeacht het tempo, ongeacht de stijl en manier waarop. Dan maak ik alvast een statement : In nauwelijks vier maand tijd > van de canapé naar de galibier!

Harkend van de ene bocht naar de andere, hoe hoger ik kom ook beukend tegen de wind in… ik zie honderden renners mij inhalen… Tranen springen me in de ogen : denk aan de moeilijke maanden januari en februari… denk aan al die tijd dat ik medische studies op het internet zat uit te pluizen, aan mijn correspondentie en/of informatieuitwisseling met de universiteiten en patiënten uit Oregon, Maastricht, Utrecht, Leuven, Gent… ik denk aan die middag toen ik de begraafplaats te Desselgem opzocht, … en kijk rond, zie die prachtige natuur die een ongelooflijke sereniteit uitstraalt en prijs me gelukkig dat ik dit kan en mag beleven.

Zo haal ik uiteindelijk de top van de Galibier. Ik ben volledig kapot, en vind geen kracht om zelf naar de bevoorrading te gaan. Een militair ziet mijn staat van uitputting en vult mijn drinkbussen in mijn plaats.

07/07/2012 : Alpe d’Huez

Bij vorige edities poogde ik in de afdaling van Galibier, Lautaret nog wat tijd goed te maken door mij in een goed groepje te nestelen. In deze staat van uitputting laat ik mij gewoon naar beneden glijden, bijtrappen zit er niet echt bij. Pogingen om aansluiting te vinden bij een groepje laat ik aan mij voorbijgaan… Ik probeer rustig te fietsen, te herstellen… en neem vooral tijd om te eten en te drinken.
Straks volgt de beklimming van de Alpe en ik ben vastbesloten op de top en de finish te halen!

Bij de start van de beklimming van de Alpe komen plots Jeroen en David naast mij fietsen. Tiens, uiteindelijk heb ik nauwelijks achterstand op David opgelopen… Beiden manen me aan om echt wel door te zetten, ik moet deze rit uitrijden. Schitterend om twee vrienden te hebben die je zo aanmoedigen. Jeroen geeft me al rijdend nieuwe drinkbussen aan… en rijdt de eerste twee steile stroken aan mij zijde. Vervolgens gaat hij opnieuw naar de voet om ook Vincent & Maarten te bevoorraden. Erik & David zijn dus voor mij, Vincent & Maarten na mij… Verder rijden van bocht naar bocht. Ik ontwikkel opnieuw mijn eigen tempo en tel de bochten af… Ben bijzonder dankbaar voor de mensen die me water aanreiken… en geniet.

Ongelooflijk maar waar hoe verder ik kom op deze col hoe beter ik mij opnieuw voel, … de zekerheid de finish binnen bereik te hebben geeft me moed. Ik bewonder de schoonheid van deze col, natuur… en jawel ik bemerk zelfs opnieuw de mooie schaars geklede dames langs de kant van het parcours. Nooit eerder zag ik overigens zoveel supporters langs de kant van de weg!

De laatste km is dan ook een echte triomftocht voor mij. O wat ben ik trots om deze 6e Marmotte tot een goed einde te brengen. Ik vind nog de kracht om Chris & Corine te ontwaren en zwaai naar hen terwijl ze mijn finishfoto nemen. In exact 8u18 fiets ik over de finish (volledige rijtijd), en val quasi onmiddellijk in de armen van Rob… en enige tijd later van David & Erik!

Korte tijd later kan ik samen met hen supporteren voor Maarten en Vincent die in deze cyclo tevens een absolute tijd realiseren!

07/07/2012 : Statement

Mijn zesde deelname was ongetwijfeld mijn zwaarste, deze keer niet omwille van de weersomstandigheden (2010) maar vooral als een gevolg van te weinig trainingsbasis inherent aan de kankerdiagnose einde 2011.

Ze schenkt me evenwel de meeste voldoening omdat ik er de boodschap uitput om Nooit, maar dan ook nooit op te geven… en dat ook kankerpatiënten nog tot prestaties in staat zijn!

En nu?

Ik ben ervan overtuigd dat een sportief persoon sneller herstelt na ziekte/kankerbehandeling, of hoe we sporten in al zijn facetten meer dienen aan te moedigen! Ondermeer daarom nodigde ik mijn medewerkers uit om samen deel te nemen aan de Brussels Ekiden. Zo nemen we op 13 oktober met twee teams uit Zuid-West-Vlaanderen deel aan deze ‘aflossings’marathon.

Of hoe de koersschoenen even voor loopschoenen worden omgeruild.

En uiteraard hoop ik dat de check-up einde 2012 aantoont dat de kankercellen iet alleen niet meer actief zijn, doch ook verdwenen zijn. Daar ga ik nu reeds van uit, een andere optie is er niet!

Mijn Marmotte-Vakantie in 100 foto's :