La Marmotte 2016

La Marmotte 2016

Ergens eind 2003... als lid van de lokale wielerclub Nieuwenhovespurters sluit ik aan bij het jaarlijkse eetfestijn.  Rond middernacht, met een veel te zware maag, en reeds licht verdoofd als gevolg van een te veel aan pilsjes... plaats ik mijn handtekening op een blad dat - onder initiatiefnemer Davy - de tafels rondgaat... Bovenaan staat vermeld 'Ik ga mee op de fietsuitstap van 2004 : La Marmotte'.

Enkele weken later zoek ik wat meer informatie op, ik kom te weten dat La Marmotte een cyclosportieve tocht is... dat vier cols worden overwonnen... tot dan fiets ik jaarlijks maximaal 2500km en boezemen afdalingen van Vlaamse heuvels als Kluisberg mij reeds angst in.

Toch ben ik zowat 7 maand later mee met de Nieuwenhovespurters-delegatie op de Alpe, we verblijven er op de top, in residentie Le Taburle.  Met een 15tal clubleden + enkele begeleiders beleven we bijzonder veel plezier.  Op D Day slaag ik er bovendien in om deze eerste deelname af te sluiten met een zilveren brevet, maar vooral met bijzonder veel goesting om meer cyclo's te fietsen, hier terug te keren!

Met dank aan het begrip voor deze Gran Fondo Honger van mijn gezin kan ik deze uitdaging ook in 2005, 2007, 2010 en 2011 fietsen.  In 2011 zou ik mijn beste tijd realiseren : bruto (inclusief geneutraliseerde Glandon-Afdaling) exact 8u00.  Of hoe dit voor mij de bevestiging van een goede gezondheid betekende.

Helaas zou ik enkele maanden later de diagnose van kanker krijgen, gevolgd met een vermoeden van uitzaaiingen in de longen, net even voor Kerstmis.

Wat mij door die moeilijke periode hielp?  Mijn overtuiging om ook in 2012 La Marmotte te fietsen!

Na een moeilijke trainingsperiode, waarbij 100 meter wandelen een eerste uitdaging betekende... over 20km fietsen in het wiel van mijn zoon Michiel... tot ritjes van 60km en langer... slaagde ik er in om dankzij de steun van Cyclo4Cancer sympathisanten David & Jeroen om ook deze 6e deelname met een gouden brevet te bekronen.

Toen ontstond het idee om na 5 deelnames voor de kankerdiagnose, ook 5x na de kankerbehandeling deel te nemen.

Zo stond ik na verdere deelnames in 2013, 2014 en 2015 op 2 juli 2016 zoals steeds om 6u op de eerste rij van de startbox!

Ik tref er Brecht, een absolute topper in het Gran Fondo gebeuren, die net als mij vanuit de 2e startbox start, maar uiteindelijk top 50 zal realiseren.  In totaal zijn we met een tiental Cyclo4Cancer sympathisanten aanwezig.  Zowel Hans als Jonas mogen op basis van hun uitmuntende eerdere resultaten vanuit de prioritaire startbox vertrekken.  De overige Cyclo4Cancer-sympathisanten, Vincent - Gunther - Joeri - Nico - Dieter - Peter - David DV - Bruno, starten samen met mij of vanuit één van de volgende startboxen.

Even na 7u wordt het startschot gegeven.

In tegenstelling tot alle vorige edities waar ik quasi steeds als een pijl uit een boog vertrok laat ik me rustig mee glijden met de massa.  Er is het besef dat ik de voorbije weken enkel van zondag naar zondag fietste, het vraagteken hoe de gevolgen van de recente valpartij zich bij het klimmen zullen laten voelen, ... maar ook vooral het besef dat ik deze maal niet voor een tijd fiets maar enkel voor het uitrijden.  Deze 10e en meteen ook laatste deelname van La Marmotte wil ik in schoonheid afsluiten : op de top van de Alpe dus!

Ik bevind me inmiddels in één van de vele pelotons die naar de voet van de Glandon fietsen.  Ik heb de indruk dat de kop van de wedstrijd trager vertrok, want nog voor we de eerste hoogtemeters van de eerste col buiten categorie van de dag aanvatten smelten de groepjes tot een wel erg omvangrijke groep van zo een 600 man samen.  Ik ontwaar meteen ook Hans en Jonas.  Bij de eerste bocht bergop zit ik op zo een tiental meter van hen, ... tegen mijn natuur in lever ik geen inspanning om ze bij te benen... neen rustig deze col van de dag naar boven fietsen is de opdracht.  Dit betekent dat ik tijdens deze beklimming probeer de hartslag enkele tellen onder de overslagpols (162) te houden.

De Glandon bedwong ik inmiddels 9x in La Marmotte, maar ook nog enkele keren buiten deze cyclo... de beklimming ken ik vrij goed en het lukt me dus om deze inspanning goed in te delen.

Bovengekomen staat er voor het eerst geen verzorger op mij te wachten, dan maar aanschuiven bij de bevoorrading.  Ik opteer voor een extra drinkbus met water en laat me de afdaling inglijden.  Ik ontwaar geen enkele valpartij en stel effectief vast dat overige fietsers geen risico's nemen!  Mooi zo!!

In de vallei gekomen probeer ik steeds in een goed groepje de brug naar de Télégraphe te maken... zo ook dit jaar.  Het spontaan ontstane peloton na de afdaling telt zo een 40tal renners, maar allen met een grotere motor dan mezelf.  Ik twijfel even... blijf ik hun gezelschap, wat impliceert dat ik tegen overslag verder fiets... of laat ik me uitzakken.  Ik opteer voor het eerste en kan zo snel de volgende col van de dag opdraaien.

Ik laat de groep nu onmiddellijk rijden, en opteer voor het eigen tempo.  Zo zal ik de volledige klim quasi alleen fietsen.  Ideaal voor wat overpeinzingen.  Ik denk aan de moeilijkheden van de kanker : de extreme vermoeidheid waar ik dagelijks tegen vecht, ... de grotere vereiste recuperatie-tijd na iedere inspanning... maar ook aan de vele lotgenoten die na hun schildklierverwijdering er helemaal niet meer in slagen om te sporten, te werken... of hoe ik me gelukkig mag prijzen dat ik wel nog aan fietsen toekom... al kan ik de hogere intensiteit niet meer aan... ik zit hier potjandorie wel in La Marmotte!!

O ja, om deze tot een goed einde te brengen kan ik beide drinkbussen beter opnieuw bijvullen aan het waterpunt op de top van de Télégraphe.  De afdaling naar Valloire volgt.

Wat nu komt is qua natuurschoon het mooiste wat je in de Alpen aantreft, alleen is die Galibier ook een bijzonder harde Alpennoot om kraken.  Blijven op hartslag fietsen dus.  Ik voel dat ik beter een sanitaire stop bij de bevoorrading had ingelast, ... maar wil tijdens het klimmen hier niet echt voor stoppen... maar afwachten tot halverwege de klim, waar we de bocht naar Plan Lachat maken.  Eens deze bocht voorbij is het prachtig kijken naar de sliert renners die volgt, maar weet ik ook dat enkele loodzware kilometers wachten.  Van de 10 edities is dit ook de editie waar de wind het hardste waait op deze Galibier : Het is echt stoempen om hoogtemeter per hoogtemeter te overwinnen!

Aan de top is het even uitkijken naar de juiste route : we moeten voor de tunnel opteren want de dag ervoor was er op de top omwille van het wegschuiven van sneeuw en ijs nog een auto over kop gegaan, en men wou met die 7500 renners geen risico nemen.  Voor het eerst door de tunnel dus en zo naar de top van de Lautaret.

De afdaling gaat makkelijk, al had ik wat schrik.  David DB had me gewaarschuwd dat hoge velgen me parten zouden spelen tijdens de afdalingen, doch ondanks de harde wind voel ik geen enkel negatief effect.  Super dus!  De nieuwe Speed wielen zijn er voltreffer!  Ze bollen uitstekend, ook over de nieuw aangelegde weg langs de zijkant van het meer.  Het is dankzij deze weg dat we het vertrouwde marmotte-parcours in '16 opnieuw kunnen afleggen.  Hierdoor werd La Marmotte wel een 2tal km langer, maar dat geeft niet.

Even voor het opnieuw binnen rijden van Le Bourg d'Oisans staat de echtgenote van Hans langs de kant van de weg.  Ik weet dat ze een drinkbus voor mij heeft, doch zie dat ik nog voldoende drank heb.  Ik roep haar toe dat alles ok is, en geen tussenstop nodig heb.  

Net voor de voet van de Alpe ligt een fietser kermend van de pijn.  De ordediensten zijn er bij, ... later verneem ik dat zijn voorwiel gewoon wegjumpte met een valpartij als gevolg.  Een weekje later is deze Nederlander nog steeds gehospitaliseerd te Grenoble, ik wens hem een goed herstel!

De vierde en laatste col komt er aan, er staan nogal wat applaudisserende supporters, ... en ik word zowaar emotioneel!

Ik denk aan de voorbije 9 edities, aan ieder van de renners met wie ik deze ervaring mee mocht beleven.  In het bijzonder gaan mijn gedachten naar de inmiddels overleden Geert M.   Tranen schieten me in de ogen...

Ik moet evenwel blijven trappen om er voor te zorgen dat ik de finish haal!  

Zo wat halverwege de klim gebeurt dan waarvoor we op vrijdag vreesden : De hemelsluizen worden open gezet, de regen valt met bakken uit de hemel!  Ik beken : in dit stadium van de rit is dit gewoonweg een aangename verfrissing, ...  dit geeft me zelfs extra moed... en tel de bochten verder af!

Als ik de fotografen in één van de laatste bochten ontwaar komt alle emotie in mij opnieuw naar boven.  Ik denk aan alle vorige edities, aan alle emoties die daarmee gepaard gingen, ... aan mijn strijd tegen de kanker, aan de ondersteuning van mijn gezin, de opgebouwde Gran Fondo Spirit met cyclo4cancer... deze gevoelens komen samen in de gebalde figuurlijke 10 die ik met beide handen aan de fotografe toon.  Kracht om de armen omhoog te brengen heb ik niet meer...

Nog enkele kilometers tot de top, ... nog enkele kilometers tot Marleen die boven op me wacht!  Geen redbull, maar dit geeft me wel vleugels!  Ik slaag er op het einde zelfs in om nog wat extra tempo te maken en kan met een grote grijns de finish overschrijden.

Ik duw de garmin af, en zie dat ik de bruto-tijd onder de 8u30 bleef.  Geen toptijd, maar wel een meer dan geslaagde tijd!

Een heel mooi avontuur zit er op : 5x La Marmotte voor de kankerdiagnose, 5x na de kankerbehandeling.  De cirkel is rond!

Die avond kan ik aan de bar van mijn vertrouwde verblijfplaats voor La Marmotte - het Mercure Hotel op Les Deux Alpes - bijzonder tevreden het glas heffen op mijn 10e deelname en aan alles wat voorafging!

Viva La Vida!!

La Marmotte in beeld

Een terugblik op mijn eerdere edities?

5 Edities voor de kankerdiagnose : 

- 2004 : Zilver
- 2005 : Zilver 
- 2007 : Goud
- 2010 : Goud
- 2011 : Goud

5 Edities na de kankerbehandeling : 

- 2012 : Goud 
- 2013 : Goud
- 2014 : Goud
- 2015 : Marmotton
- 2016 : Goud

Wil ook jij aan Gran Fondo's of cyclo's deelnemen?

En wil je tevens de strijd tegen kanker steunen?  Informeer vrijblijvend naar het initiatief Cyclo4Cancer : johan.devroe apenstaartje cyclo4cancer.be

Wil je Marmotte-tips van een ervaringsdeskundige?  Aarzel niet om jouw vragen naar het opgegeven mailadres te sturen.

Ben je een lotgenoot?  Jouw verhaal is steeds welkom (cfr mail-adres).  We verwijzen je ook graag door naar onze website : www.cyclo4cancer.be

Hemelvaartweekend 2016

In de eerste 4 maand van dit jaar realiseerde ik 2300 fietskilometers. Dit is beduidend onder het streefdoel om met een voldoende goede conditie de zomer in te gaan. Daarom de 'note to my self' om in het Hemelvaart-weekend extra trainingskilometers malen.

Op woensdag startte ik met een rustige, vlakke, trainingsrit :


Op donderdag fietste ik met dank aan het heerlijke lenteweer naar het kasteel van Beloeil, zoals uit het filmpje blijkt pikte ik tevens enkele mooie hellingen uit de Vlaamse Ardennen mee : Kluisberg - Muur van Geraardsbergen ...



Op vrijdag volgde een herstelrit langs het water :


Op zaterdag volgde dan de apotheose met de Waalse Pijl :


Resultaat : 450km op 4 dagen tijd.

Conclusie :

• Het blijft hard werken om de conditie op een hoger peil te brengen! Meer trainingen zijn hiertoe vereist, alleen laat de drukke job hier niet veel ruimte voor.  Anderzijds is er telkens opnieuw de confrontatie - en moeilijke aanvaarding - dat de recuperatie als gevolg van - en sedert - de kanker(behandeling) veel moeilijker en onvoorspelbaarder verloopt.
• Het was een prachtig weekend met fantastisch zomerweer... en ik genoot met volle teugen op de fiets, ... en dit is uiteindelijk waar het om draait!

GF Saint Tropez 2016

Eén van de nieuwe cyclo's die ik in 2016 wou beleven was de Gran Fondo Saint Tropez.

Een dubbele motivatie voor deze keuze :

• Extreme vermoeidheid als gevolg van de kanker zorgt voor minder trainingszin.  Met een cyclo begin april in de agenda verplichtte ik me zo om ook in de wintermaanden wat te fietsen.
• Ik bezocht deze gekende Franse regio niet eerder, ... en wou de streek van Ludovic Cruchot eindelijk eens ontdekken.

Zoals steeds bij een autorit naar het Zuiden sliepen we een nacht uit in Troye.

Zo naderden we op donderdag al snel de Provence... we zagen de Ventoux op onze rechterkant liggen, ... daar speelt de volgende cyclo, begin juni, zich af.  Het was super om begin april  op zonovergoten snelwegen Frankrijk te doorkruisen.

Aangekomen vonden we makkelijk ons verblijf : Villa Ingrid.  Een gewezen hostess van Lufthansa heeft er een woning waarbij ze meerdere kamers verhuurt.  Een betaalbare locatie met een mooi uitzicht op de baai tussen Saint Tropez en Saint Maxime.

Uiteraard bezochten we ook het gezellige centrum :

En vonden er een heerlijke keuken terug : 

Zo had ik alvast voldoende krachtvoer voor de verkenning van de start- en aankomstplaats van de Gran Fondo op vrijdag.

Op zaterdag vervulde ik de klassieke inschrijvingsformaliteiten : naar de stand van Sportcommunication/GrandTrophee om er het 'rugnummer' af te halen.

Wat me meteen opviel : nogal wat Fransen, Vlamingen, Nederlanders... schreven zich ter plaatse in.  Bij de vraag naar medisch attest of licentie was het bijna steeds een licentie die werd bezorgd...  Of hoe ik meteen met twee voetjes op de grond stond, en het toch jammer vond dat ik niet aan meer trainingskilometers tijdens dit eerste trimester toekwam.  De benen voelden gisteren goed aan... dus het zou wel goed komen.  Zelden was ik zo overtuigd van de goede afloop... doch misschien omdat ik hier helemaal geen verwachtingen had... of toch wel : Ik vertelde tegen Marleen dat ik zou proberen goud te halen en dat ze dus rond 7u na de start aan de aankomst diende te staan.  O ja, ik geef nog mee : de start vindt plaats in de haven van Saint Tropez.  Enkele kms verder is de aankomst in Gassin, een historische site iets hogerop in het hinterland.

Zaterdagmiddag bezochten we de kunstmatige lagune van Port Grimaud

Tevens bezochten we een lokaal wijndomein om de eigen kelder wat aan te vullen :

Zondagochtend was ik te vroeg aan de jachthaven, ... nog steeds schreven nieuwe renners zich in.  Ik nam de tijd voor een expresso in één van de vele etablissementen op de befaamde kaaien.  O ja, 9 euro voor een cola, ... dus toch maar even de kaart vragen voor je er een rondje geeft ;-)

Tussen al deze renners kende ik mijn plaats ... zodat ik me in tegenstelling tot mijn vast gewoonte helemaal niet in de eerste regionen postvatte.

Van bij de start werd er een behoorlijk tempo gefietst... Dit had als gevolg dat ik reeds na 4 km mijn eigen tempo zocht... met als resultaat dat de pelotons uit mijn zicht verdwenen.  Tot km 35 met een 2tal, dan een 5tal km in een 30koppige groep... om bij de eerste serieuze col van de dag die men mij vooraf omschreef als een dubbele Redoute, en inderdaad 5 km lang hoge stijgingspercentages kende opnieuw de eigen trapfrekwentie op te zoeken.

Bovengekomen wist ik dat er nog 110 eenzame kilometers volgden... doch dit hinderde niet : het was schitterend weer, de benen voelden goed... en op die wijze kon ik er een mooie doorgedreven training van maken.

Bovendien bleek dit echt een fantastisch parcours : 2 cols van 10km, enkele van 5km... en verder continu op en af waarbij je elke keer je richting kust fietste een bijzonder warm beeld van de stralende zon op de heldere Middellandse Zee zag!

De bevoorradingen waren kleinschalig doch meer dan voldoende... voor zover ik me herinner was dit overigens de eerste maal dat er ook banaan te krijgen was.  Of hoe de bevoorradingen meer en meer de kwaliteit van de Belgische Cycling Tour benaderen.  Overigens waren er slechts een 900 deelnemers, volgens de speaker bij de start, uit 24 verschillende landen.  Een 400tal zou uiteindelijk de 'grote tour' uitfietsen.

Naarmate de tijd vorderde en de kms onder de wielen heen verdwenen... kwam het geruststellende gevoel dat 'goud' tot de mogelijkheden behoorde.

Alleen bleken het laatste uur de 'Rafales van 40km/u' een serieuze tegenstander... en was er nog een bijzonder lastige kuitenbijters net voor de finish!

Uiteindelijk bereikte ik de finish met 40min overschot op Goud : Opdracht volbracht, tevreden met de prestatie :-)

Tijd om even goed uit te rusten :

En nog eens lekker te genieten van de keuken uit deze regio!

En uit te zien naar de rest van het seizoen!

Volgend filmpje biedt de geïnteresseerde een impressie van mijn deelname :


Met dank aan mijn trouwe supporter en bevoorrader :

Waarom ik als wielertoerist de toertocht Gent-Wevelgem boven de E3 verkoos!

We kunnen er helaas niet om heen!  België kreeg de voorbije week de zwaarste klap in ruim 70 jaar!

Zoveel onrecht, zoveel vernietigde levens, zoveel gebroken families...  

Voor zij die net als ik actief zijn op de diverse social media zullen de rollercoaster van emoties wel herkennen : van angst en medeleven over woede ... tot frustratie over de politieke recuperatie door ondermeer belangenverenigingen!

En toch gaat het leven verder, en zou er ook dit weekend gefietst worden!

Aanvankelijk een eenvoudige keuze : de weersvoorspellers gaven de beste voorspelling voor zaterdag : dag van Gent-Wevelgem!  Toen ik vernam dat ook E3 op zaterdag plaatsvond was er de twijfel... tot ik besefte dat Gent Wevelgem een passage door Ieper voorzag : de ultieme passage voor een ode aan de vrede!

Starten deed ik met 2 van de Cyclo4Cancer-kopmannen!  Cyclo4Cancer, een project voor hoop omwille van de mogelijkheden dankzij meer wetenschappelijk kankeronderzoek... vandaag werd het ook een beetje project van hoop op een betere wereld.

Eric en Hans hielden er van meet af aan een strak tempo op na.  Niet alleen hebben ze meer trainingskilometers in de benen, ze hebben nu éénmaal meer klasse.  Al snel besloot ik om daarom toch maar de 135km te fietsen.

Uiteindelijk miste ik deze afslag en bevond me dan toch maar op het parcours van de 220km.  Twee maal nam ik ter hoogte van het meest zuidelijke punt in deze tocht een verkeerde afslag waardoor het er uiteindelijk zelfs 226km zouden worden.

Het parcours was er evenwel één om duimen en vingers af te likken : alle hellingen rond de schreve, zoals de grensstreek in de westhoek wordt genoemd, werden aangedaan : witte, groene, rode, zwarte berg... uiteraard kwam ook de nieuwe zwaarste helling van België de zuidkant van Kemmelberg aan bod!

Dit alles maakte de rit, in combinatie met de kracht van de wind, bijzonder zwaar!  Maar het was het waard : het deed me terugdenken aan de Freddy Maertens Classic, één van de vroegere Belgische cyclo's (waar ik ooit met een 4e plaats - 220km aan 36km/u - mijn beste prestatie neerzette) die ook al deze hellingen in het traject voorzag!

Het moment van de rit was evenwel de passage aan de Mensenpoort te Ieper : wielertoeristen stonden ingetogen tot bezinning te komen... hier werd iedereen stil!

Gelukkig was er nadien een bevoorrading om even te bekomen, ... en de laatste 35km naar de finish aan te vatten.  Mijn krachtenarsenaal was inmiddels opgebruikt zodat ik me na het laten mee glijden in de eerste 70km ik ook voor de laatste 20km een groepje opzocht.  Al bij al 225km op de teller, waarvan ruim 135 alleen tegen de wind werd gebeukt : een goede training voor wat komen gaat!

Een impressie :

Ename Classic 2016

In leuk gezelschap een mooie Ename Classic gefietst : één van mijn favorieten => prachtige Vlaamse Ardennen met vooral de licht glooiende wegen zonder ook maar één kasseistrook!

Omloop Van Vlaanderen 2016

In, voor mij te sterk gezelschap, de Omloop Van Vlaanderen gefietst.

Tevreden dat ik de 150km volbracht :-)

Een impressie :

Openingsrally Nieuwenhovespurters 2016

Een impressie van mijn deelname aan de openingsrally te Waregem : zware opdracht na de intense Kuurne Brussel Kuurne op zaterdag!

Kuurne Brussel Kuurne 2016

Een impressie van mijn eerste toertocht in 2016!

Wintertraining 2015

De temperaturen namen de voorbije dagen een ware duikvlucht : de hit 't is weer voorbij die mooie zomer helaas weer actueel!

Stilaan denken we dus hoe we die periode van kortere dagen sportief invullen!

Bij het doorkruisen van de Vlaamse wegen valt alvast de natuurpracht op : het kleurenpallet dat de natuur ons nu te voorschijn tovert is magnifiek!  De keuze om buiten te spelen ligt voor de hand : hetzij met de MTB, de crossfiets... of waarom ook niet door de loopschoenen even aan te trekken!

Helaas nadert met de herfstvakantie in zicht ook de periode van meer regen en wind.  Binnen actief zijn kan : hetzij in de fitness, de spinning, ... loopband of rollen!

Mijn keuze is alvast bepaald : de voorbije weken proefde ik van het online fietsen!  Ik downloadde onder andere de toepassingen van TrainerRoad en Zwift...  Jawel ik ben verkocht!  Vooral Zwift vind ik schitterend : samen met andere fietsers - wereldwijd verspreid - virtueel samen fietsen, en inmiddels gericht trainen spreekt mij bijzonder aan!  

Na ruim 6 weken waar ik door de Levensloopdrukte en een periode van ziekte niet aan sport toekwam, ... zal ik me dus online weer op gang fietsen :-)

In de komende weken mag je dan ook enkele updates verwachten over mijn fietsen met de toepassingen Tacx - Zwift - ...

Anderzijds nodig ik je nu reeds graag uit voor

Voordracht wintertraining

Wanneer : Zaterdag 17 oktober 11u30

Waar : Utrecht - Bike Motion

Wat : Wintertraining voor de gedreven wielrenner - voordracht Energylab

Spinningmarathon tvv de strijd tegen kanker

Wanneer : Vrijdag 13 november 18u30 (3u) & Zaterdag 14 november 09u00 (6u)

Waar : Waregem - Bike Fun - Jeugdcentrum

Wat : Spinningmarathon Cyclo4Cancer

Hoe : Online inschrijven via http://www.cyclo4cancer.be/nl/spinningmarathon-2015/

Uiteraard is de winter ook een periode van plannen maken

Daarom zitten we met zij die in 2016 de Cyclo4Cancer boodschap op cyclo's wensen uit te dragen ook al eens samen

Brainstorming seizoen 2016

Wanneer : Vrijdag 16 oktober 20u00

Waar : Waregem - Sportsbar Treffer - Zwembad

Wat : Bespreking kalender 2016

Hoe : Aanmelden via mail naar cyclo4cancer@hotmail.be

Velomediane 2015

Na de Marmotte was het tijdens de vakantie in Toscane echt puur genieten met de fiets : ik fietste er zonder druk, noch qua aantal kilometers, noch qua snelheid... helemaal alleen, tot mezelf komend en mij letterlijk en figuurlijk verliezend in de mooie natuur!

In totaal fietste ik er een 6tal keer : telkens slechts enkele uurtjes maar wel met steevast heel wat hoogtemeters!

Dit alles maakte dat tijdens de ritjes die thuis volgden ik voor het eerst dit jaar een goed gevoel in de benen had. Zo liet ik me door de vrienden toch overhalen aan de start van de Vélomediane te verschijnen.

Door het gouden brevet van twee jaar terug kon ik er bovendien nog aansluiten in het prioritaire vak waardoor ik samen met Hans, Vincent, David & Eric stond.

Ik startte er wellicht te snel, doch probeerde de eerste hellingen in de slipstream van Eric te blijven. Lukte dit me nog net op de eerste twee hellingen, en wat was die eerste helling een echt lange beproeving, in de bijhorende afdalingen was het alle hens aan dek om de achterstand niet te groot te laten worden.

Ik slaagde evenwel in mijn opzet om bij Eric te blijven en wist enkel Hans als vertegenwoordiger van Cyclo4Cancer in het eerste peloton voor ons.

Na Nisramont riep Eric me toe dat ik echt wel heel goede dag had waarop hij paste, ... voor mij de bevestiging van mijn persoonlijk aanvoelen 'ik ben weeral te snel gestart', en besliste dat ik nu maar verder moest op mijn élan, en zou wachten tot wanneer de gebruikelijke klop van de hamer zou volgen... momentum waarop de overige vrienden van Cyclo4Cancer me wel zouden inhalen.

De 20km die volgden tot La Roche slaagde ik er in om in een goede groep te blijven : een mooi onderhoudend tempo. Bij de start van de Haussire wist ik dat voor de vier hellingen die nu volgden ik het beste een eigen tempo koos. Ik prees me gelukkig met de combinatie 34x32 bij deze steile kuitenbijters en zwaaide halverwege de beklimming nog eens naar één van onze trouwste supporters : Corine!

Na de afdaling van de Samréé had ik de pech om alleen te zitten, de groepjes die me inhaalden fietsten telkens te snel, ... zodat ik maar alleen verder fietste, het tempo stokte en ik nam wat tijd om te eten en te drinken. Alleen een groepje met passend tempo volgde niet.

Zo was het voor het tweede gedeelte van deze cyclo toch vooral alleen of met twee, max drie verder fietsen. Echte hinder leverde dit niet op, er stond vandaag immers niet zoveel wind... maar het zorgde er wel voor dat het tempo er werd uitgehaald.

Zo kwam het dat op 20km van de finish Vincent bij mij kwam. Net op het moment dat ik overtuigd was om een ideale gangmaker voor de finale te hebben werd ik geconfronteerd met mijn allereerste krampen! Cyclo's fietsen sedert 2004 maar pas 11 jaar later de eerste keer krampen hebben... ik mag dus niet klagen, doch mijn ideale copain was wel gaan vliegen!

Ook de laatst kilometers werden dus een solorit... al moet ik toegeven dat de laatste 6km in rechte dalende lijn naar de finish waren.

Ik kwam een minuutje later dan Vincent toe, maar zette daarmee wel een persoonlijke recordtijd neer... en bovenal : ik besefte het ... ondanks de mindere cyclo's in de voorbije periode : als ik maar voldoende trainingkilometers maal dan kan ik het nog steeds :-)

Of hoe ik me nu al voorneem om me nu vooral te focussen op Levensloop Kortrijk - iedereen welkom op 12 en 13 september -, nadien wat rust te nemen in vanaf oktober te starten met de opbouw voor een mooie fietsseizoen 2016!

La Marmotte 2015

Mijn eerste bezoek aan de Franse Alpen dateert van 2004... dit naar aanleiding van mijn eerste Marmotte.

Sedertdien heb ik een voorliefde voor deze regio : vlot bereikbaar vanuit België, voldoende aanbod aan accommodaties, goede zon-kansen... en vooral een mooie waaier aan cols!

Dit alles maakt dat ik jaar na jaar graag terugkom voor deelname aan La Marmotte.  Dit jaar inmiddels voor de 9e keer.

Deze 9e deelname zou evenwel nogal wat verschillen in vergelijking met de vorige : 

- Ander parcours - want helaas geen Galibier (tgv werken aan de tunnel op Lautaret)

- Geen Mercure of hotelservice op Les2Alpes wel een vakantiewoning in Venosc

- Mijn echtgenote kon helaas niet aansluiten, dus geen persoonlijke verzorgster ;-)

- Beduidend mindere voorbereiding zoals bij de vorige edities

Toch zag ik bijzonder uit naar deze trip.  Even ontspannen, en de drukte van de professionele en vrijwilligerswerk bezigheden achterlaten... daar had ik echt nood aan!

De eerste dag was onmiddellijk een schot in de roos : puur genieten!!  Samen met Jonas, Gunther & Tom opteerde ik voor een bezoekje aan het Lac du Besson. 

Na de sight-seeing was het tijd voor een heerlijke lunch in het nabijgelegen restaurant :

De rugnummers voor La Marmotte kan men telkens hetzij op donderdagnamiddag, hetzij op vrijdag afhalen.  Net zoals voorheen opteerde ik om nu we toch op de Alpe waren om meteen deze formaliteiten te vervullen.  Dit biedt het voordeel dat je op vrijdag dan volledige vrije keuze qua invulling hebt.

Voor Tom, Gunther en Jonas was het hun eerste deelname zodat ze ruim de tijd namen voor het rond slenteren in het promo dorp.

In de vooravond namen we onze intrek in de vakantiewoning te Venosc.  Daar ontmoetten we tevens de andere Cyclo4Cancer-teamleden : Eric, Vincent, David en de verzorgers van dienst Dirk, Corine & Chris.

Snikheet, maar toch opteerden we om even te fietsen

De vrijdag werd al even traditioneel ingevuld met het klaarmaken van de fiets, wat in te kopen in Le Bourg d'Oisans, en 's avonds een gemeenschappelijke pasta maaltijd.

Voor het eerst in 9 deelnames zou ik met de fiets naar de start gaan, en droeg ik slechts 1 truitje.  Er werd voor la Marmotte een ware hitte voorspeld... 38° in de schaduw volgens het weerbericht op Antenne 2.

Een groepsfoto aan de chalet werd door verzorgster Chris genomen : 

Je herkent van links naar rechts Jonas - Tom - Gunther - Eric - Johan - David - Vincent.  Naast hen sloten ook nog Hans, Nico, David, Geert & Dieter aan.

Omdat dit jaar enkel genieten voorop stond, was er geen ambitie... en dus voor het eerst ook niet op de eerste rij aan de start.  Wel allen met een brede smile... want geef toe : in prachtig weer door een schitterende omgeving fietsen... #MeerMoetDatNietZijn

Even na 7u klonk het startschot en fietsten we over de mat van de tijdsregistratie naar de eerste col van de dag : de Glandon.  Dit traject ken ik inmiddels vrij goed, ... ik koos in tegenstelling tot anders niet voor de vlucht naar voor... maar liet me meeglijden in enkele groepjes tot de beklimming begon.  Van bij de start van de klim zat ik alleen, al zag ik lange tijd Vincent een 100tal meter voor mij uitrijden.  

Het continu rijden op hartslag was me in Trois Ballons goed bevallen zodat ik ook nu een continue blik op de garmin 810 hield : continu even onder de overslag fietsen... en vooral voldoende drinken!   Zo halverwege de col is er een klein stukje vlak gevolgd door een afdaling.... Een eerste drinkbidon was al leeg en ik besloot toch al een halve reep op te eten.  Dit alles maakte dat ik na deze afdaling en de steile klim-km die erop volgde Vincent aan de horizon zag verdwijnen.  Ok, geen cyclo4cancer-truitjes in de omgeving meer... verder verstandig blijven fietsen en het eigen tempo onderhouden.  Zo kwam ik vrij fris aan de top waar Corinne en Dirk me twee nieuwe drinkbussen gaven.  Een 10tal minuutjes trager dan bij vorige edities, maar slechts drie minuten na Vincent, Eric en David volgens de verzorgers.

De afdaling nam ik behoedzaam.  Bij de eerdere deelnames zag ik hier reeds twee fietsongevallen met dodelijke afloop... en ook collega Jan leerde na een valpartij op deze col de afdeling intensieve zorgen van Grenoble te goed kennen.

Vanaf nu volgde een nieuw parcours : de lacets de Montvernier werden ons voorgeschoteld : een prachtig stukje natuur en een opeenvolging van haarspeldbochten.  Deze lacets kende ik nog van de fietsvakantie in St Jean de Maurienne.  Inmiddels bleef ik geregeld wat eten, maar toch vooral veel drinken.

De col de Mollard was de volgende uitdaging op de menu.  Vanaf hier totaal nieuw parcours... en al was het hard fietsen... ik nam de tijd om toch af en toe eens naar de prachtige vergezichten te kijken.  Echt wondermooi!  Dit in tegenstelling tot het fietsen in de hitte. Ik bleef evenwel vrij helder denken, en zorgde ervoor dat de drinkbussen tegen iedere volgende bevoorrading uit waren, ... hield continu de hartslag onder de overslagpols.

Vervolgens was de Col de Croix de Fer aan de beurt : een mooie col met niet al te steile fietskilometers... maar toch was het na al dat klimmen vrij uitputtend.  Gelukkig waren er voldoende bevoorradingen zodat we telkens opnieuw even op adem konden komen.

Superblij was ik bij de aankomst op de top.  Nu volgde enkel nog de afdaling van de Glandon, die ik reeds enkele keren fietsten, en opnieuw de Alpe op.  Tijd om de hartslag even te laten dalen... en te recupereren...

Alleen van zodra ik de afdaling startte voelde ik de temperatuur stijgen, ... de warmte gaf een bijzonder beklemmend gevoel... ik werd misselijk en draaierig in het hoofd... het enige waar ik kon aan denken was een vermoedelijke zonneslag...  rustig naar beneden fietsen... het was een afdaling maar ik kwam nauwelijks vooruit, uit de vrees te vallen door het lichte gevoel in mijn hoofd.  Uiteindelijk stopte ik enkele keren langs de kant van de weg... Jonas kwam me voorbij gevlogen... en de verzorgers van de Leierenners vroegen of ze me mee moesten nemen... Neen, dit komt niet goed maar opgeven doe ik niet... Al haal ik dan geen brevet van de Marmotte, ik moet wel de Marmotton (tot aan de voet) realiseren.

Uiteindelijk werd de afdaling een ware lijdensweg... bij de bevoorrading van Sybille kon ik nog even uitrusten, en frisse drinkbussen aannemen... maar hoe zeer het hart me vertelde om verder te fietsen... mijn hoofd vertelde me dat de Marmotton dit jaar het hoogst haalbare was.

Aan de voet van de Alpe, waar het inmiddels 42° was, kwam ik tot rust en plaatste me een kwartiertje in de schaduw met een 1.5l fles cola.  Ik belde naar het thuisfront en hakte de knoop door : Marmotton had ik gehaald en daar bleef het bij.

Ik fietste nog wat verder tot bij verzorgster Corine en drukte de garmin uit.  Net geen 8u.

Uiteindelijk vond ik dit een supermooie editie : aanvankelijk ontgoocheld dat men diende af te wijken van het vaste parcours wist men ons echt wel een heel mooi alternatief voor te schotelen!  Het klimmen zelf ervaarde ik niet als zwaarder... wel waren er minder recuperatiemomenten, momenten waar je je even in groep kon verschuilen.  De hitte, en ik beken ik heb dit nog altijd liever dan regen of wind, was voor mij evenwel te versmachtend.... maar toch tevreden want ik had een mooie dag en haalde er uit wat mogelijk was.  

Toch is er op dergelijke momenten, wanneer het lichaam in vergelijking met andere periodes anders reageert... steeds wat twijfel : het zal toch niet de kanker zijn die opnieuw actief is, en mijn inspanningsvermogen aantast?   Daarom volgde er kort na mijn aankomst in België een afspraak bij de behandelende arts.  Deze gaf aan dat mijn medicatie als gevolg heeft moeilijker met hitte te kunnen omgaan...  Of hoe ik in het najaar maar eens op zoek ga naar een nog betere afstemming... Het lot van een schildklierkanker patiënt.

Belangrijkste is evenwel dat alle cyclo4cancer renners er een mooie dag van maakten.  Naast mij opteerden ook Geert, Dieter en Tom voor de Marmotton... Hans (primus) en Eric zetten er de kroon op een prachtige Trophée de l'Oisans (weekje met vier cyclo's), en ook Jonas, Vincent, David, Gunther & Nico realiseerden een mooie Marmotte!

Voldoende reden om gezellig na te praten, en vooruit te kijken naar een volgende editie!

Mijn 9 deelnames aan La Marmotte resulteerden tot op heden dus in 6 gouden diploma's, 2 zilveren diploma's en 1 Marmotton. Tevens was dit de tweede parcourswijziging waardoor ik nu 3 types parcours voor de wielen kreeg geschoven... vooral benieuwd wat mijn 10e deelname brengt... al valt de datum voor 2016 niet zo gelegen.  Toekomst wijst uit wanneer, maar de 10e deelname volgt zeker!