Trois Ballons 2015

Voorbereiding

De voorbije weken kwamen de verhalen over mijn deelnames aan Trois Ballons opnieuw in de top van meest gelezen verhalen te staan... of het signaal dat de volgende editie naderde.

Belangrijk bij een cyclo met meer dan 200km, meer dan 4000hm... is uiteraard de voorbereiding.  Deze bestaat grosso modo uit drie items :

1. Opbouw van een voldoende trainingsbasis
2. Verkenning van het parcours
3. Een rustige ochtend op D-Day

Opbouw Trainingsbasis

Niettegenstaande alle goede voornemens slaagde ik er in 2015 niet in om een voldoende trainingsbasis uit te bouwen.  Op 10 dagen na, met ondermeer Klimclassic, Waalse Pijl en Tilff Bastogne Tilff, kwam ik onvoldoende aan fietsen toe.  De redenen zijn genoegzaam bekend : de combinatie van een drukke job en het vele vrijwilligerswerk voor Cyclo4Cancer, Levensloop Kortrijk & Advisory Board Stichting tegen Kanker.  Bovenop die drukke agenda komt het verminderde recuperatievermogen als gevolg van de schildklierverwijdering, en -kanker.  

Daar waar het drieluik in de Ardennen tussen Hemelvaart en Pinksteren me nog vertrouwen inboezemde was de traditionele hoogmis van de Nieuwenhovespurters - de Flanders Field Classic - een erg pijnlijke confrontatie.  

De Flanders Field ging na 2 weken zonder fiets door ; 160km op een mooi parcours, waar deze hoogmis voor bekend staat.  Uiteindelijk werd het 110km genieten, en 50km pijnlijk afzien.... met herhaaldelijk vragen aan de fietsmakkers om trager, ... nog trager... te fietsen, ... mij uit de wind te plaatsen.  Al een geluk dat ik mij uit clubliefde engageerde om deze rit met een cyclo4cancer-delegatie te fietsen, en de dag erna voor de verkenning van het kleine parcours in te staan.  Zo had ik dat weekend uiteindelijk 240km op de teller... een lichtpuntje.  Alleen als ik geen 160km op een relatief vlak parcours kan fietsen... wat ging ik dan op een parcours van 215km met zowat alle Vogezencols zoeken?  

De strava digits toonden tevens aan dat ik een 2000 à 3000km minder op de jaarteller staan had in vergelijking met de vorige edities.

Het was mijn echtgenote die me de dagen erna overtuigde om toch richting de Vogezen te trekken... al was het maar om in te staan voor de bevoorrading van de Cyclo4Cancer-delegatie.  Vaste trainingsmakker David adviseerde me om vooral te genieten en eerder voor de verkorte versie van Trois Ballons te gaan.

Verkenning Parcours

Voor zover ik deze editie effectief zou fietsen was dit de derde deelname op dit parcours.  Mijn eerste twee deelnames eindigden op La Blanche des belles filles.  De mooie meisjes vind ik nog steeds een geschiktere aankomstplaats... en ik blijf het jammer vinden dat men zich bij de bepaling van het parcours oa heeft laten leiden door het geld dat Luxeuil-Les-Bains bereid was te betalen om dit evenement tot bij hen te krijgen.

Uit de eerdere deenames weet ik dat je deze tocht vrij moeilijk kan indelen... het is immers een continue opeenvolging van klimmen, de ene al lastiger dan de andere... belangrijkste gegeven vind ik dat je best nog wat jus overhoudt voor het dessert van de laatste 30km.

Ik liet me dan ook niet meeslepen in de verkenning op papier door de cyclo4cancer-vrienden... deze papieren verkenningen laten die cols alleen nog schrikwekkender voorkomen :-)

Rustige ochtend op D-Day

Waar ik me traditioneel wel door laat beïnvloeden zijn de weersvoorspellingen... voor de Vogezen is er hier één constante bij : deze variëren van uur tot uur... gelukkig gaven op vrijdagavond de belangrijkste weerapps voldoende indicatie van een droge editie.

D-Day

Nogal wat Cyclo4Cancer vrienden sliepen net als ik in het Mercure Hotel.  Dit hotel is ideaal gelegen want heel dicht bij de start... wat ons het voordeel bood om iets langer te slapen.  Zo zagen we er alvast bij de start fris en monter uit.

Met enkelen namen we op de eerste rij van het tweede startvlak plaats...  David wou vanuit deze positie zo snel kunnen aansluiten bij Vincent, Hans, Jonas & Sven die op basis van hun betere prestaties uit het verleden recht hadden op een plaats in het bevoorrechte vak.  Naast mij stonden ook nog Gunther, Joeri, Erik en Kristof.  Iets verder in het startvak Nico, Frederik C, Chris VN, Frederik DC & Tom.  Terwijl deze 15koppige cyclo4cancer groep aftelde tot 7u15 waren onze cyclo4cancer begeleiders 'Chris - Corine - Sybille - Marlies' onderweg naar het eerste extra bevoorradingspunt.

Rond 7u18 fietste ik de mat van de tijdsregistratie over... het ging onmiddellijk in een sneltreinvaart.  David démareerde onmiddellijk, en gedurig om zo snel mogelijk aansluiting te vinden bij het eerste peloton van de 'bevoorrechten' die een 200tal meter voor ons uitfietste.  Alleen met hun snelheid ruim boven de 50km/u geen evidente opdracht.  Erik volgde het spoor van David, en ik probeerde samen met Gunther in dit zog mee te gaan.  Toen ik na amper een 3tal km mijn hartslag reeds boven de overslagpols zag gaan besefte ik het nutteloze van dergelijke  poging zonder conditie... Ik liet me uitzakken.  Gunther bleef bij mij.  Ik keek naar de garmin 810 en zag een hartslag rond de overslag, ok dit was al te snel... aandringen heeft geen zin... Waar ben ik eigenlijk aan begonnen?  Wat doe ik nu vandaag : het kleine parcours, of fietsen tot ik niet meer kan en dan de vrachtwagen van sportcommunication afwachten?  Enfin... gewoon de knop omdraaien, ... fietsen en ik zie straks wel verder...

Bij de eerste beklimming Faucogney na een 15tal km verloor ik Gunther uit het oog, maar toen Joeri bij mij kwam vertelde hij me dat ik nu in laatste positie van ons startgroepje fietste.  Ok, ... tegen de gewoonte in... maar dat betekent dan wellicht dat ik het iets verstandiger dan bij de vorige edities aanpak bedacht ik bij mezelf.  Gewoon op hartslag verder fietsen dus.

Nog voor de volgende beklimming, de Chevrières fietste Frederik DC me voorbij, en gaf hij aan dat ook Tom zo meteen voorbij zou komen... een blik op de garmin gaf aan dat ik echt niet sneller mocht fietsen, dus ja niet in het zog blijven, wel de hartslag volgen : net onder het overslagpunt blijven.

De Chevrières is een col die net geen 10km lang is maar toch wel enkele echt steile passages kent... een echt beest!  Het was net op die stroken dat ik Frederik DC opnieuw inhaalde... hij stond te voet want net als vorig jaar geen klimcassette gemonteerd.

De afdaling nam ik heel voorzichtig.  Het nog natte wegdek in combinatie met mijn beperkte daalcapaciteiten behoedde me voor het nemen van risico's zodat ganse slierten fietsers me voorbij stoven.

Dit belette niet dat ik toch in een goed groepje tot aan de Ballon d'Alsace kon fietsen.  Deze col is eigenlijk een ideale trainingscol : een 10tal km lang, en nooit heel steil.  Ik fietste hem op hartslag omhoog, en kwam meer en meer in de mist terecht.  Plots zag ik op de rechterkant Erik staan... een lekke band.  Ik vroeg of ik hem kon helpen, doch hij zei dat hij bijna klaar was... ok ... al bij al was ik dus toch niet zo traag aan het fietsen.  Ik rekende uit : Erik is snel in het vervangen van een band, dus ik had op deze 75km hoop en al een 5tal minuutjes achterstand... Hm, niet slecht bezig... of net wel : fiets ik toch weer te snel in de aanvangsfase.  Bij onze eerste extra bevoorrading voor de top kreeg ik 2 nieuwe drinkbussen van Chris & Corine.   

Ik sloot hier ook opnieuw bij David aan.  Hij vertelde me dat Hans de strijd had moeten staken tgv kapot achterwiel.  Jammer, tedju toch.... onze kopman die net bij deze cyclo te voet stond.  

Samen namen we de afdaling... maar al snel liet ik David rijden.  Hij is een veel betere daler dan ik... en samen met hem verder fietsen zou me alleen maar te snel laten fietsen.  Niet doen dus.  Opnieuw had ik het geluk om na deze afdaling in een groepje naar de Hundsruck te kunnen fietsen.  Met wat we al achter de kiezen hadden was dit een eenvoudige en snel genomen col.

De Grand Ballon daarentegen was het ernstige werk : een echt moeilijke Vogezencol!  15km lang afzien... door continu rond de overslagpols mezelf naar boven te harken.  Hoedanook bovengekomen had ik een wel verdiende rustpauze : een sanitaire stop - wat eten, bidons bijvullen en toch ook wel even van het landschap genieten.

Een lange en mooie afdaling volgde.  Deze nam ik alleen, en dus wellicht wat te traag.  Ik verwachtte dan ook om snel Frederik DC die net toekwam aan de bevoorrading toen ik er vertrok opnieuw te zien.

Het was pas bij de Col d'Oderen dat Frederik DC aansloot.  Hij versnelde onmiddellijk zodat ons groepje in twee brak.  Ik vloekte.  In dit groepje werd goed rondgedraaid... en mij nu in het tweede deel ervan bevindend zou dit wellicht wat minder zijn.  Toch konden we het tempo hoog houden en net voor de Le Thillot smelten de twee groepjes opnieuw samen.  Frederik DC verhoogde opnieuw het tempo en het verhaal van de Col d'Oderen herhaalde zich.

Ik liet me uitzakken tot de laatste positie en nam deze voorlaatste col rustig voor mijn rekening.  Als ik dit verstandig bleef aanpakken zou ik deze cyclo tegen alle verwachting in toch uitfietsen.

De extra bevoorrading door onze Cyclo4Cancer-dames had ik niet nodig, dus ik zwaaide even en deed teken dat alles nog ok was.  Bij het opdraaien van de laatste col schakelde ik  onmiddellijk naar het kleinste verzet.  Ook de bevoorrading van sportcommunication had ik niet nodig zodat ik rustig verder fietste.  Enkele renners van het granfondoteam.be kwamen me voorbij gesneld maar ik kon hun tempo niet volgen... ook Leierenner Bart deed teken om in zijn wiel door te gaan doch ik gesticuleerde kapot te zitten en hield het eigen tempo aan.

Op de steilere stukken haalde ik uiteindelijk Leierenner Bart opnieuw in, en ook Frederik DC stond hier opnieuw te voet.

Over de glooiende wegen langs de meren die deze Vogezenregio rijk is was het nu verder fietsen tot aan de grote weg richting finish.  

Uiteindelijk kon ik deze cyclo na 8u14 beëindigen.  Ik viel net uit de Cyclo4Cancer-top5 maar voor mij was het gezien de geschetste context een overwinning!

Iedereen haalde de finish... waaronder ook Hans die na een oponthoud van quasi 2 uur (wachten op nieuw wiel) toch nog de moed vond om deze cyclo uit te rijden : chapeau!

Klassement (3000 starters) : 

097. Sven Vandemoortele

166. Jonas Cnockaert

282. Vincent Meesschaert

395. David De Bie

396. Kristof De Sloover

591. Johan Devroe

605. Frederik De Clercq

686. Eric Van Keirsbilck

727. Tom Van Leerberge

774. Gunther Carton

865. Frederik Courtens

883. Nico Himpe

922. Joeri Vincent

1267. Chris Vannieuwenhuyse

1495. Hans Vanhaezebrouck

Na de finish overigens enkel lachende gezichten... het was immers niet alleen een geslaagde tocht  maar ook bovenal een mooie Cyclo4Cancer-uitstap!  Dank ook aan de verzorgers : Chris - Corine - Sybille - Marlies!!

Andere gekende finishers : 

Nieuwenhovespurters A : Dieter (plaats 872) Marc (2197)

Proud2beING.be : Bruno (plaats 786)

Granfondoteam.be : Michiel (plaats 1) Jari (2) Michaël (46) Arne (525)

Leierenners : Frederic (plaats 6) Bob (7) Steven (175) Bart (616)

Wakken : Hans (1314) Bart (1372)

Trois Ballons 2013

Begin 2013 werd Cyclo4Cancer boven de doopvont gehouden.

Doelstelling hierbij was om
- de noodzaak aan nog meer wetenschappelijk kankeronderzoek nog duidelijker te maken
- een platform te creëren waar zowel sporters als lotgenoten hun sportieve ervaringen (van welke orde ook) kunnen uitwisselen
- geld in te zamelen via specifieke initiatieven (waarvan al snel duidelijk werd dat we starten met een spinningmarathon : november 2013).

Even snel bleek dat ieder initiatief ook wat publiciteit nodig heeft. De link naar het fietsen was voor mij als initiatiefnemer evident... de creatie van wielerkledij een logisch gevolg. Dat al snel een 50tal sympathisanten zich - via het dragen van het shirt - aansloten bij dit initiatief was onverhoopt maar vergrootte alleen mijn enthousiasme!

Enthousiasme dat blijkbaar aanstekelijk werkte want ondermeer David, Nico & Pascal werden bereid gevonden om dit project mee nog meer vorm te geven.

Dit vorm geven gebeurt uiteraard via de organisatie van de spinningmarathon - waarover binnenkort meer informatie verschijnt - maar ook via het bekend maken van Cyclo4Cancer in de Cyclo-Community. Dat dit het beste kan via deelname aan één van de bekendste cyclo's, Trois Ballons, is evident... dat we uiteindelijk met 10 Cyclo4Cancer-sympathisanten, ondersteund door 4 Cyclo4Cancer-begeleiders, aan de start zouden verschijnen maakte me vooral blij!

Daarom ook was de editie Trois Ballons 2013 voor mij bijzonder! In tegenstelling tot mijn vorige deelnames was er ook geen stress : met 10 cyclo4cancer-starters was mijn editie reeds geslaagd. Toen men me vroeg hoe ik deze tocht zag was ik dan ook eerlijk in mijn antwoord : Op basis van het recente advies van de dokters was een gezond uitrijden de enige doelstelling, en ik vond dat dit diende te kunnen in een 'gouden' tijd, of met andere woorden binnen de 9u40. En neen, in tegenstelling tot al mijn vorige edities zou ik niet op de eerste startrij verschijnen, zodat ik me niet zou laten overhalen tot teveel spielerei in de eerste wedstrijdhelft.

De verschillende cyclo4cancer-sympathisanten logeerden voor deze editie verspreid over de diverse hotels in de ruime omgeving van Luxeuil-Les-Bains, de startplaats van deze cyclo. Enkelen kwamen dan ook met de wagen naar de start, zij die dicht bij de start logeerden verzamelden aan het Mercure hotel waar ook het Grinta-Team en het Leierenners-Cyclo-Team verbleven.

Van hieruit ging het naar de start waar we toch wel geïmponeerd werden door de grote aantrekkingskracht van deze cyclo : ruim 4300 deelnemers, waarvan ongeveer 75% voor de langste afstand. Meteen ook een deelnemersrecord voor deze cyclo! Samen met het grootste gedeelte van de cyclo4cancer-sympathisanten sloten we aan in het tweede startvak : van nummer 400 tot nr 1000. Aanvankelijk dan toch op zowat de derde of vierde rij gepositioneerd zag ik al snel Christine... Ze herkende me van bij de vorige cyclo's en wou wat foto's nemen... Tja dan toch opschuiven naar de eerste rij hé. Deze keer geen sympathieke Rob van CycloBenelux als fotograaf, wel de sympathieke Christine die net als Rob op heel veel cyclo's aanwezig is en telkens behoorlijk wat foto's neemt. Doet Rob dit samen met zijn broer Paul, dan doet Christine dit voor haar echtgenoot : Michel Aubriot, een cyclo-renner die steeds in de prioritaire box mag starten en dus over uitstekende papieren, lees benen, beschikt!

Overigens zag ik op deze startrij nogal wat bekend volk : ondermeer Geert64 en Suma van wielertoerist.be. Leuk is dat je bij meerdere deelnames aan cyclo's ook de medewerkers van Sportcommunication begint te kennen. Veel tijd om met hen te praten was er evenwel niet. Zij hadden meer dan hun handen vol om de fietsers met een hoog rugnummer er van te weerhouden in de prioritaire box plaats te nemen.

Iets voor half acht werd het startschot gegeven... en dan... dan is het als of er een toverstokje boven mijn hoofd wordt gehouden : al mijn voornemens om deze tocht op een verstandige wijze te fietsen verdwijnen. Ik waan me plots weer die renner en baan me al wringend tussen de prioritairen zo snel mogelijk een weg naar de startboog. Ik overschrijd de mat van de tijdsregistratie, klik me in de pedalen en neem een vliegensvlugge start.

De eerste kilometers van deze editie (die voor het eerst in Luxeuil-Les-Bains start) zijn relatief vlak en de snelheid schiet dus al snel de hoogte in : ik zie dat er al van bij de start een tweetal pelotons werden gevormd en wil nu zo snel mogelijk dit tweede peloton inhalen. Uiteraard ben ik niet de enige, en er vormen zich al snel enkele slierten van renners die telkens aan een tempo van 40à45km/u van groepje naar groepje fietsen. Ik bevind me in één van die slierten en merk dat ook Eric en David zich bij mij bevinden.

Na enkele kilometers slagen we er in om het eerste peloton bij te halen, en van dan aan wordt het een continue hectische opeenvolging van optrekken en remmen : iedere geparkeerde auto, verkeersdrempel, rond punt geeft aanleiding tot het massaal in de remmen gaan, en opnieuw op de pedalen staan om het grote verzet snel genoeg opnieuw rond te draaien... Eric zie ik quasi continu enkele posities voor mij uitrijden en ik doe mijn beste om zelf geen posities te verliezen. Het is chaotisch, gevaarlijk fietsen ook... maar ik amuseer me als een klein kind : ik voel dat ik superbenen heb, het is mooi weer en ik ben in uitstekend gezelschap. Dit wordt mijn superdag!

De richtlijnen van de dokters ben ik al helemaal vergeten, ... de hartslag neigt continu naar mijn maximum... en toch heb ik een schitterend gevoel... ik fiets op adrenaline! Wanneer de eerste kleine helling eraan komt is het wel even harken om in het spoor van Eric te blijven maar ik slaag er in en ben tevreden. David liet een gaatje zodat ik nu samen met Eric in de kop van de wedstrijd terechtkwam. Dit gaat gewoon super. Verlies ik tijdens de afdaling die volgt Eric uit het oog... kom ik bij de start van de eerste col, Col des Chévres, opnieuw in zijn wiel.

Deze col werd vooraf op internetfora aangekondigd als een bijzonder lange Stockeu, Redoute... En jawel dit is echt een beest : de 34x25 wordt op de macht rondgedraaid. Hoedanook ik behoud mijn positie... bij de start van de afdaling zie ik onmiddellijk een waarschuwingsbord : "19%" en even later zie ik twee gevallen renners. Voldoende om opnieuw bij mijn positieven te komen en te beseffen dat ik hier geen koers moet van maken : voorzichtigheid primeert! Ik neem deze afdaling behoedzaam en David komt voorbijgesneld. Ik vloek dat ik nu opnieuw geïsoleerd zit : zowel Eric als David rijden nu voor me uit. Dan maar tempo maken, ... ik probeer het met een andere Westvlaming. Beurtelings ronddraaiend rijden we richting de Ballon d'Alsace.

Ter hoogte van deze col zie ik David een twee tal bochten voor me uitrijden... ik versnel op deze gelijkmatige col en kom al snel in zijn wiel te zitten. Ik geef hem een teken van aanwezigheid en hij stoomt door naar de top. Een meer dan behoorlijk tempo maar ik voel me goed en blijf mooi in het wiel. Aan de top wachten de verzorgers... David zal er een bevoorrading nemen denk ik bij mezelf, ik dan maar niet. Zo kan ik wat voorsprong nemen in de afdaling en wellicht slaag ik er in om samen met hem het vlakke stuk naar de Grand Ballon te verteren.

Het gebeurt zoals verwacht... alleen word ik reeds in het begin van de afdaling door David ingehaald. Tja hij is nu eenmaal een uitstekende daler. Voor mij wordt dit opnieuw op eigen tempo naar de volgende Ballon doorfietsen. Toch kan het me niet deren. Ik heb echt super benen! Inmiddels staan er zo een 80 kilometers op de teller en ik blijf woekeren met mijn krachten. Ook wanneer ik bij een grotere groep terecht kom blijf ik samen met een viertal renners de koppositie innemen en ronddraaien. Ik geniet op de fiets, het weer is super... en weet me nog steeds in de eerste regionen van deze wedstrijd. Ik schat zowat in 150e positie.

Na een vier tal uur fietsen kan ik starten aan de Grand Ballon. De langste col van de dag, een 18km klimmen. Langere klimmen moet ik absoluut op eigen tempo naar boven fietsen. Ik kies voor mijn kleinste verzet, 34*25, en slaag er in om deze vlot rond te draaien. Toch zie ik de rest van mijn fietsgezellen steeds verder voor me uit rijden. Ik val alleen en plots heb ik de tijd om na te denken... Na ruim vier uur in een roes te hebben gefietst overvalt de realiteit me. Wat is het warm! Was die snelle start wel nodig, laat staan verstandig? En waarom nam ik geen drinken aan op de bevoorradingen van de organisatie en ook al niet van de Cyclo4Cancer-begeleiders? Hoe idioot ben ik bezig? Neen, zo kom ik straks nog in de problemen. Ik neem me voor om rustiger te fietsen, met mijn snelle start zit een goede klassering er hoedanook nog in, en voortaan zal ik aan iedere bevoorrading wat drinken aannemen.

O wat gaan deze kilometers traag voorbij... ik merk dat mijn snelheid daalt. Merde, ik heb drank nodig... er is toch een bevoorrading aan de top? Ik word bijgehaald door enkele bekenden : ondermeer Arnito van wt.be die me meedeelt dat er een bevoorrading van wt.be boven is waar ik kan aanschuiven. Ook Bruno Martin, mijn gezel van tijdens de klimclassic komt me voorbij. Hij vraagt hoe het met me is... ik buig het hoofd, neen het gaat echt niet goed : deze klim is echt veel te lang! En o wat is het warm, ... Heet is het! 33° Voor het eerst dit jaar is het zo warm en ik heb er echt last van. Bruno merkt dat ik het moeilijk heb, en plaatst zich voor mij... ik slaag erin om een kilometer in zijn spoor te blijven maar gebaar uiteindelijk dat hij verder dient te rijden... op eigen tempo verder fietsen is wellicht de enige juiste oplossing.

Even voor de top word ik bijgehaald door Andy, een Nieuwenhovespurter en Elite Zonder Contract. Ik merk dat bij velen het echt niet echt vlot gaat en besef dat iedereen wellicht wat moeite heeft met dit warme weer. Aan de top ben ik uiteindelijk een tiental minuten trager dan David. Al bij al valt dit nog mee. Wat drinken aannemen en dan weer verder. Ik geef mijn drinkbussen. Een grote tobbe met een geel soort water staat op de grond, mijn drinkbus werpen ze erin en eenmaal gevuld wordt ze opnieuw aan mij bezorgd. OK ik ben klaar voor de afdaling.

Echt snel gaat het niet, een supertijd zal ik toch niet meer realiseren : gewoon een goed tempo onderhouden voor deze laatste 90km dan maar. Alleen die gele drank die me werd aangeboden, wat is dat? Mijn maag verteert dat niet, quasi onmiddellijk moet ik kokhalzen, ligt het aan die drank, of is het de uitputting? Neen dit laatste kan toch niet : ik ben voldoende getraind... straks gewoon wat water bedelen, of een cola... Zo kom ik er wel weer door.

Dat de wedstrijd verder gaat merk ik aan de ruim honderd renners die me in de afdaling voorbij snellen. Neen die goede prestatie die komt er vandaag niet! Och een probleem is dit niet : de grootste realisatie is toch met zo een ruime cyclo4cancer-delegatie aanwezig zijn. En uitrijden dat is de evidentie, ik heb al voldoende cyclo's gereden en kan dit dus op eigen ervaring uitfietsen.

Het zwaarste is achter de rug : er komen nog twee kleinere cols, en dan is er nog één steile helling van zo een anderhalve kilometer lang, liet ik me vertellen. Bovendien zijn de laatste 30km één grote afdaling. Ok, mijn moed opnieuw bij elkaar rapen en goed verder fietsen. Top 300 behoort wellicht nog tot de mogelijkheden.

Ik fiets in mijn eigen tempo de twee volgende cols naar boven : de Col d'Oderen (6km) en de Col des Croix (4km). Het gaat moeilijk maar de extra bevoorrading van Dirk & Sarah van cyclo4cancer deed deugd... dit laat me hopelijk toe te herstellen voor de laatste passage...

En dan gebeurt het onvermijdelijke, na de Col des Croix, op het ogenblik dat ik weet dat er slechts nog anderhalve km moet geklommen worden val ik plots helemaal stil : het draait me in mijn hoofd, ... ik moet braken... ik ben niet goed... ik voel me licht in mijn hoofd, o wat is het warm... neen ik moet stoppen. Dit gaat niet meer. Ik dwars de weg en ga aan de overkant stilstaan. Waar is er hier schaduw : nergens, o merde, heb ik een zonneslag. Neen... ik kan toch niet stoppen : Bij de eerste cyclo in Cyclo4Cancer-tenue. Mijn motto is toch dat opgeven geen optie is! Komaan verman je en fiets verder! Ik lever een strijd tegen mezelf en fiets uiteindelijk een km aan de linkerzijde van de weg aan zo een 10km/u (op een vlak stuk weg). Rechts van de weg zie ik de ene groep na de andere voorbij fietsen... Even verder draait de weg rechts op : de drietrapsbeklimming van de Côte de Beulotte start. Het is harken om boven te komen, Bernarke van de Nieuwenhovespurters haalt me in, en even later ook Jonas van MRNZ. En o ja, ook Vincent en Maarten van Cyclo4Cancer staken me reeds voorbij... Honderden renners rijden me voorbij... 6km/u zie ik op mijn garmin. Nooit, nee nooit eerder zag ik zo af!

Ik kom in de zone van La Petite Finlande : een mooie regio van meren en helaas ook glooiende wegen. De hoogtemeters blijven elkaar opvolgen, ik blijf harken... en zie plots een bordje van nog 20km als ik overtuigd ben in de laatste 10km te zijn. Neen... dit is de druppel die er teveel aan is. Ik rijd deze cyclo niet uit! Dit is niet meer gezond! Ik ga in de schaduw tussen de bomen staan en zie groepen renners voorbij komen. De schaduw doet me deugd. Misschien als ik een cola drink geraak ik toch nog aan de finish. Even verder fietsen... aan de linkerzijde van de weg zie ik een oudere dame die haar huis binnengaat. Ik klop aan, de oudere dame vraagt me wat er is. 'Vous n'avez pas un coca pour moi? svp?' 'Ici on ne boit pas de coca' is het antwoord en de deur gaat dicht... Tja dan toch maar verder fietsen... Maar neen dit gaat niet meer, ik ben echt kapot, voel me niet goed. Ik heb veel te warm en dronk natuurlijk veel te weinig! Ik neem mijn gsm uit het hoesje, tja wat moet ik nu doen, naar wie moet ik nu bellen? Neen!!! Ik kan dit niet maken. Opgeven is geen optie. Ik moet dit uitrijden. Eerst even uitrusten. Ik plaats me op de grond en zie honderden renners voorbij komen... De rustpauze doet me goed.

Ik kruip weer op mijn fiets en ga voor de laatste 10km. Aan amper 15km/u fiets ik deze dalende weg verder. Meerdere groepen van telkens een 15tal fietsers halen me in, ik doe geen moeite om aan te pikken. Als ik de finish maar haal!

Het enige waar ik nu nog aan denk is hoe idioot ik kon zijn om me naast Trois Ballons ook in te schrijven voor de Stelvio (volgende week reeds) en voor La Marmotte. Voor de eerste uitdaging geraak ik nooit tijdig hersteld, en voor het tweede lijkt finishen op basis van de huidige ervaring quasi onhaalbaar... Hoedanook niet te veel nadenken, en fietsen om die eindmeet te bereiken!

Uiteindelijk overschrijd ik na 8u53 de finish.

Deze editie werd een echte lijdensweg. Mijn eigen fout : een te intensieve start, onvoldoende drinken, onbekende dranken aannemen als boosdoeners. Het echt wel warme weer als externe factor. Anderzijds slaagde ik er in om de finish te bereiken met de slagzin 'Opgeven Is Geen Optie'. En dat is toch waar het met Cyclo4Cancer om draait!

Overigens was ik net op tijd om aan te schuiven voor de fotografen :

Achteraf bleek dat nogal wat fietsers zich verkeken op de lastigheidsgraad van deze tocht, en gezien het warme weer waren er meerderen met dezelfde moeilijkheden op het tweede deel van het parcours.

Missie hoedanook geslaagd want Cyclo4Cancer kwam mooi in beeld : David bereikte in een tijd net boven de 8u de finish (of 441e van het totale pak), al snel gevolgd door Eric, Vincent en Maarten. Zelf bolde ik als 5e (of 957e van het totale pak) over de meet. Na mij volgden Pascal, Nico, Geert en Dieter. 5 Gouden brevetten, 3 Zilveren brevetten en 1 bronzen brevetten : een supergeslaagde start voor Cyclo4Cancer!!

Proficiat aan iedereen die deelnam aan deze tocht, en een dikke merci aan Sarah, Dirk, Chris & Corinne voor de begeleiding!

Mijn weg naar Trois Ballons & Marmotte

We zijn inmiddels half januari, en volledig medisch goedgekeurd! Of alle voorwaarden zijn voldaan om onze fietskalender vorm te geven.

Zoals voorheen probeer ik waar mogelijk de toertochten over een geaccidenteerd parcours mee te pikken, niet alleen als voorbereiding op de cyclo's, maar telkens omdat ik de tochten zelf een mooie belevenis vind.

In 2012 realiseerde ik, ook omwille van de herstelperiode na kanker, slechts een 7000 fietskms. In 2013 hoop ik, op basis van het hieronder gevormde schema, opnieuw de kaap van de 10.000km te overschrijden.

Januari
Zondag 20 januari, 09u00 : 3D Spinning Nieuwenhovespurters (Deerlijk)
Vrijdag 25 januari, 19u30 : Nieuwjaarsreceptie Nieuwenhovespurters (Nieuwenhove)
Zaterdag 26 januari, 10u00 : Velofollies (Kortrijk)
Zondag 27 januari, 10u00 : Velofollies (Kortrijk)

Februari
Zaterdag 23 februari, 08u00 : Kuurne Brussel Kuurne - Kuurne - 90km
Zondag 24 februari, 07u30 : Openingsrally Leiedal - Nieuwenhove - 100km

Maart
Zondag 03 maart, 08u30 : Clubrit naar Gent by Ditram - 85km
Zaterdag 09 maart, 07u30 : Dwars door Vlaanderen - Waregem - 120km
Zondag 10 maart, 08u00 : Verada Follens - Zwevegem - 100km
Zaterdag 16 maart, 07u30 : Omloop van Vlaanderen - Merelbeke - 148km
Zaterdag 23 maart, 07u30 : Ename Classic - Gent - 141km
Zondag 24 maart, 07u30 : E3 Prijs - Harelbeke - 133km
Zaterdag 30 maart, 07u00 : RVV - Oudenaarde - 140km

April
Maandag 1 april, 07u30 : Clubrit naar Mont de Cats by Schleck - 110km
Zaterdag 6 april, 07u30 : Brabantse Pijl - Leuven - 130 km
Zondag 7 april, 07u30 : Clubrit naar Wodecq by Briek - 110km
Zaterdag 13 april: Peter van Petegem Classic - Aalst - 162km
Zondag 14 april, 07u30 : Clubrit naar Nederbrakel by Bernarke - 110km
Zaterdag 20 april: Liège-Bastogne-Liège Challenge - Luik - 271km
Zondag 21 april, 07u30 : Clubrit naar Woubrechtegem by Mancebo - 110km
Zaterdag 27 april, 07u00 : Davitamon Classic - Nazareth - 140km
Zondag 28 april, 07u30 : Clubrit naar Paradijs by Djorre - 110km


Mei
Woensdag 1 mei, 07u00 : Mons Chimay Mons - Mons - 205km
Zaterdag 4 mei, 07u30 : Grinta! Challenge - Doornik - 145km
Zondag 5 mei, 06u00 : Clubrit naar Halle by Bestuur - 160km
Donderdag 9 mei, 08u00 : Klimclassic - Maastricht - 160km
Zaterdag 11 mei, 07u30 : Flèche de Wallonie - Spa
Zondag 12 mei, 07u30 : Clubrit naar Wijnendale by Van Kwikenborne - 95km
Zondag 19 mei, 06u30 : Tilff-Bastogne-Tilff - Angleur - 240km
Maandag 20 mei, 07u30 : Clubrit naar St Sauveur by Ervé - 110km
Zondag 26 mei, 07u30 : Clubrit naar St Blasius Boekel by Etienne - 110km

Juni
Zaterdag 1 juni, 07u30 : La Chouffe Classic - Houffalize - 140km
Zondag 2 juni, 07u30 : Clubrit naar 13bergen by Johan D - 110km
Zaterdag 8 juni, 07u15 : Les Trois Ballons - Luxeuil les Bains - 220km
Zondag 9 juni, 07u30 : Flanders Field Classic - Nieuwenhove - 120km
Vrijdag 14 juni, 09u00 : Giro dello Stelvio - Bormio - 98km
Zaterdag 15 juni, 08u00 : Passo dello Stelvio - Bormio - ?km
Zondag 16 juni, 08u00 : Passo Gavia & Passo Mortirolo - Bormio - ?km
Zaterdag 22 juni, 07u30 : Cycling.be Classic - Tongeren - 150km
Zondag 23 juni, 07u30 : Clubrit naar Houdaing by Geert - 120km
Zaterdag 29 juni, 07u30 : Montroeul au bois - Stasegem - 135km
Zondag 30 juni, 07u30 : Clubrit naar Dendermonde by Djorre - 120km

Juli
Zaterdag 6 juli, 07u15 : La Marmotte - Le Bourg d'Oisans - 175km

Augustus
Zaterdag 17 augustus, 07u30 : Géants des Ardennes - Luik - 150km
Zaterdag 24 augustus, 08u00 : Vélomediane - La Roche - 170km
Zondag 18 augustus, 08u00 : Clubrit naar Zonnebeke by Pervélo - 100km
Zondag 25 augustus, 08u00 : Clubrit 'Grote Prijs Briek' by Briek - 100km

September
Zondag 01 september, 08u00 : Clubrit naar Rozebeke by Eddy - 100km
Zondag 08 september, 08u00 : Clubrit naar Elders by Nuyttens - 100km
Zaterdag 14 september, 08u00 : La Ronde Picarde - Abbeville - 180km
Zondag 15 september, 08u00 : Clubrit naar Baaigem by Jo - 100km
Zondag 22 september, 08u00 : Clubrit naar Warcoing by Nico - 100km
Zondag 29 september, 08u00 : Clubrit naar Verrassing by Bestuur - ?km


Oktober
1e Cyclo4Cancer Event : Meer info volgt!!

De fietskalender wordt in de eerstkomende dagen nog wat aangevuld... heb je zelf tips?
Reageer hieronder!

Zin om mee te fietsen?
Mail me op fietsverhalen apestaartje hotmail dot com.

Cyclo4Cancer

Opnieuw een jaar voorbij… dus goed om even terug te blikken en vooruit te zien naar 2013!

Werden de eindejaarsfeesten 2011 nog in quarantaine doorgebracht… al snel kon ik me mentaal opladen aan de positieve ondersteuning van het doktersteam, de nog intensere band met het gezin die me opnieuw op een hoger niveau bracht, … en jawel de stelselmatig langere fietsritjes met een eerste voldaan sportief gevoel tijdens de Kuurne-Brussel-Kuurne toertocht.

Hieruit werd voldoende moed geput om de nog in goed gezonde toestand in 2011 ingeplande fietsafspraken ‘Marmotte’ & ‘Trois Ballons’ na te komen. Ik bracht deze, dankzij opbouwende trainingen met de Nieuwenhovespurters, tot een goed einde. Ik herinner me evenwel vooral de ontspannen en plezante sfeer waarvoor dank aan het MRNZ-team & collega’s Jo & Nico.

Tijdens de zomer was het in Italië intens genieten met het gezin, en werd de fiets toch deels aan de haak gehangen.

In plaats hiervan werden de loopschoenen aangetrokken en maakte ik me op voor de trainingen voor de Ekiden.

Deze loopwedstrijd met een 11tal collega’s kunnen lopen in een supertoffe sfeer, en dit ondanks de helse weersomstandigheden, was een eerste sportief hoogtepunt in het lopen. Omdat het nu eenmaal de aard van het beestje is volgden ook andere loopwedstrijden : Deinze & Nazareth passeerden de revue.

2012 gaat ook de geschiedenis in als het jaar dat ik de passie van het sporten kon overbrengen op mijn partner. De begeestering van mijn fitnessavonden sloeg immers over, en dankzij de fantastische begeleiding van personal coach Nele werd ook Marleen een fitness-addict.

Dat het niet alleen in de fiets-community heerlijk toeven is ervaarde ik na een loopje met Chris en de ‘Rode Lopers’. Van hieruit werd koers gezet naar enkele langere lopen. Zo werden de Kerstloop te Brugge & de Kerstcorrida te Deerlijk aangevat.
Dat het bij lopen uiteindelijk ook wel uitkijken is voor blessures mocht ook ik ondervinden… gelukkig staat mijn dokter ook nu weer voor mij klaar, en blijf ik de leuze ‘opgeven is geen optie’ trouw.

Bij de Kerstcorrida was er na afloop een mooie fles Duchesse de Bourgogne voor alle 40plussers… dat men twijfelde of ik wel tot die categorie behoorde sterkt me dan weer dat ik nog niet versleten ben, en ook in 2013 enkele sportieve doelen mag stellen.
Het eerste semester staat opnieuw voluit in het teken van fietsen. Met mijn nieuwe project ‘Cyclo4Cancer’ wens ik tijdens cyclo’s de noodzaak voor meer wetenschappelijk kankeronderzoek onder de aandacht te brengen. In die context situeren zich ook mijn deelnames aan 3Ballons & Marmotte 2013. Wellicht voeg ik hier nog enkele cyclo’s aan toe, tevens hoop ik met een Cyclo4Cancer-Team aan de klimclassic te Maastricht deel te nemen.

Na de zomer volgen hopelijk goede medische check-ups, dan trek ik wellicht opnieuw de loopschoenen aan om ook in deze discipline verdere doelstellingen te realiseren.

Prettige Kerstdagen!!

Johan

Trois Ballons 2012 : Een bijzondere ervaring!

Vrijdag 8 juni


Net zoals bij mijn eerste deelname opteerde ik ook nu weer om op vrijdag af te reizen naar Champagney. Deze keer evenwel niet met schoonbroer Pascal, doch met collega & tevens Nieuwenhovespurter Nico. Reeds om 8u volledig klaar... bekijk ik, in afwachting van de komst van Nico bij mij thuis, nog even de documentaire 'De Laatste Bocht'. Deze documentaire vertelt de laatste 4 levensjaren van Bas Mulder, één van de iconen van Alpe d'Huzes. Deze organisatie zamelt jaarlijks geld in voor de stichting tegen kanker. Bas Mulder inspireerde velen met zijn levenslust en doorzettingsvermogen. Hij overleed op 24jarige leeftijd aan klierkanker. Toch blijft hij via het initiatief Alpe d'Huzes zijn stempel drukken : dit jaar werd er 28 miljoen euro opgehaald! Schitterend!!

De documentaire was hoedanook beklijvend en aanvankelijk zal ik wel wat stil geweest zijn in de wagen. Hoedanook naarmate we onze bestemming naderen verhoogt de temperatuur, en kom ik echt op dreef. Finaal rijden we Champagney binnen, luidop dollend op zowaar schlagermuziek!

We vervullen de inschrijvingsformaliteiten, en vernemen dat er nooit eerder een zo hoog deelnemersaantal voor deze cyclosportieve was. 4.000 deelnemers zo waar! De touraankomst (op 7 juli) in dit stadje, op La Planche des Belles Filles zal daar wel voor iets tussen zitten.







Korte tijd later treffen we ook collega Jo en 2 van zijn clubleden. Samen overleggen we over de mogelijke hotelaccomodaties voor ons verblijf in september. De Vogezen zijn immers ook onze bestemming voor de jaarlijkse fietstrip met collega's in september.

Veel tijd hebben we evenwel niet : Jo wenst nog enkele cols met de wagen te verkennen, samen met Nico wil ik toch nog even losfietsen.

Snel naar het hotel in Danjoutin dus. Hier tref ik onmiddellijk de delegatie van MeRijenNieZere aan. Het is een hartelijk weerzien, en op de parking nog word ik tevens aangesproken door een voor mij onbekende wielertoerist, doch iemand die mijn blog leest en me een hart onder de riem steekt. Tof! Altijd leuk om met nieuwe wielertoeristen kennis te maken. Overigens blijken nog andere collega's voor dit IBIS-hotel gekozen te hebben. Of hoe de voertaal heel duidelijk Vlaams is.

Samen met Nico ga ik voor een rondje losrijden... Ik herinner me het parcours dat Manfred & Pascal W hiertoe kozen in 2010 en volg ditzelfde traject langs het kanaaltje.



's Avonds is het een echt gezellig samenzijn, bijzonder lekker eten... en de ballons al enkele keren woordelijk beklimmen ;-) Men polst me naar mijn verwachtingen : in alle eerlijkheid deel ik mee gewoon blij te zijn om er toch opnieuw te kunnen bij zijn, dat tijd geen rol speelt... en dat ik vooral hoop dat mijn 'late' beslissing om toch het volledige parcours te fietsen me niet zuur zal opbreken.

Zaterdag 9 juni

Omstreeks half zeven komen we aan in Champagney. Voor de organisatoren is het wat improviseren. Gezien het grote deelnemersaantal dient men de deelnemers in vakken in te delen (cfr Marmotte) en worden in tegenstelling tot de vorige edities niet 1 maar 2 straten ingepalmd. Samen met Nico positioneer ik me vooraan het 2e startvak, onmiddellijk na de prioritairen dus.



Terwijl ik hier sta te wachten zie ik enkele bekenden, oa Paul van Cyclobenelux,... doch word ik tevens aangeklampt door enkele bloglezers, en fietsers die me op twitter volgen. Inmiddels stijgt de spanning en de fysieke druk van de duizenden fietsers achter ons... Kwart na 7 weerklinkt het verlossende startschot. Twee minuutjes later overschrijden ook wij de matten van de tijdsregistratie.

Mijn temperament drijft me voort... ik wil zo snel als mogelijk die twee minuten tijd goed maken op de eersten, en fiets als een bezetene over de groepjes voor mij heen... De snelheidsmeter evoluuert naar de 50km/u. Als ik dit merk besef ik dat dit gekkenwerk is, mijn hartslag situeert zich quasi onmiddellijk boven de overslagpols. Hoedanook ik wens in een goede positie aan de eerste klim van de dag, de Ballon de Servance, te starten. Dit lukt me ook. Halverwege de klim kom ik zelfs naast Paul de Jong te fietsen die als één van de eersten in het prioritaire vak stond. Naast hem zie ik nog een tweetal fietsers in cyclobenelux-tenue. Ik probeer gelijke tred met hen te houden en hou vol tot op de top, 1200m hoog.

De afdaling die volgt is de meest technische van de dag, hier en daar zijn wat putten... en ik neem ze zoals steeds bijzonder voorzichtig... te voorzichtig... Ik tel 78 fietsers die me inhalen. Soit... ik maak me er niet druk om, schreef ik op de internetfora niet dat ik vooral kwam om te genieten? Daar mag ik dan wel dringend mee starten.

En zo waar dit lukt me : op de cols die volgen, du Ménil (621) & d'Oderen (884) fiets ik op een goed tempo in een groep van zo een dertig man naar boven... Ik kijk rond me, praat met enkele Nederlanders & Belgen... en geniet van het fietsen en het landschap. Zo worden ook de Col de Bramont & du Herrenberg bedwongen. Inmiddels tref ik ook het supportersteam van MeRijenNieZere langs de kant van de weg : super!!

In de passage die voorafgaat aan Le Grand Ballon is er gedeeltelijke zijwind, een schitterend uitzicht is ons deel... maar veel tijd om dit te bewonderen is me niet gegund. De groep waar ik in terecht kwam legt een hoog tempo op, en vraagt continu om rond te draaien... Aanvankelijk weiger ik, doch besef dat ik toch ook enkele beurten voor mijn rekening moet nemen... Het gaat goed en ik amuseer me echt!

En dan net voor de top van Le Grand Ballon (1325) is er nog een steile passage... en ik voel dat ik de pedalen niet meer vlot rondkrijg... Vermoedelijk enerzijds het gevolg van de snelle overschakeling van het grote verzet naar de 39-30, doch anderzijds ongetwijfeld het gebrek aan voldoende 'basis'... We hebben inmiddels 100km op de teller.

De bevoorrading boven is dan ook welgekomen. Ik weet dat de afdaling die nu volgt niet gevaarlijk is en probeer de snelheid de hoogte in te jagen. Helaas zorgen mijn beperkte daalkunsten ervoor dat ik de groep opnieuw moet laten rijden. Zo kom ik in de passage tot de Col du Hundsruck alleen te zitten. Ik wacht een fietser op en nestel me in zijn wiel. Als hij aandringt om over te nemen maak ik hem duidelijk dat dit nu echt niet kan. Ik ben er nu van overtuigd dat ik toch beter voor het kleine parcours gekozen had... Dit komt niet goed, de finish halen doe ik nooit... De moed zinkt me in de schoenen, ... Ik denk evenwel terug aan het motto van Bas Mulder : Opgeven is geen optie, en zet door!

Op de Ballon d'Alsace fiets ik opnieuw even naast Paul de Jong. We wisselen enkele woorden, maar ik moet hem al snel laten gaan... Nu is het echt naar boven kruipen. Ik ben volledig kapot, uitgeput, ik haal geen 10km/u meer... Dit is afzien... Tja, fietsen is een eerlijke sport : als je te weinig trainde, minder basis hebt... dan betaal je dat cash!

Bovengekomen moedigt Michael (wt.be) me aan, hij schiet enkele foto's (dit moeten echt beelden van een 'stervende fietser' zijn)... de aanmoedigingen geven me courage. Ik nestel me opnieuw in het wiel van een fietser en zet door. In de afdaling die volgt slaag ik er in om geen posities meer te verliezen.

Samen met een 15tal fietsers zet ik koers naar Champagney. Er wordt een stevig tempo op na gehouden, doch in deze groep vind ik beschutting tegen de wind, en ik slaag erin te herstellen.

Broodnodig! Het toetje van deze rit, La Planche des Belles Filles, is immers een echte verschrikking : 5km lang, en gemiddeld zo een 9 à 10%.

Ik sla aan het rekenen en weet dat ik zonder ongelukken binnen de acht uur zal binnen komen. Ik kan nauwelijks geloven dat ik, ondanks het slechte gevoel, hier zal in slagen... Ik denk terug op de diverse aanmoedigingen, de gesprekken met fietsers waaruit bleek dat mijn blog echt wel veel gelezen wordt... En ik word zowaar emotioneel! Eigenaardig doch dit helpt me die 5 zware kilometers door.

De laatste 500meter schakel ik op de 53/15 en ik kom spurtend in een eindtijd van 7u48 boven volgens het electronische bord. Gezien ik 2 minuten later startte is mijn officiële tijd 7u46. Supertevreden!! Boven realiseerde ik een 502e plaats op een uitermate sterk deelnemersveld (4000).

Korte tijd later zie ik mijn reisgezellen Jo & Nico, alsook Nieuwenhovespurter Steven, aankomen. Ook andere collega's, waaronder David, reden een sterke Trois Ballons... idem overigens voor het MeRijenNieZere team die niet alleen individueel maar ook collectief een heel sterke prestatie neerzette! Stadsgenoot Christ Himpe met wie ik enkele kms fietste realiseerde tevens een bijzonder sterke tijd. Proficiat aan alle deelnemers!!

Op het podium twee vertrouwde namen : David Motte (Grinta) & Michel Snel (Veltec). Het bovenste schavotje was evenwel voorbehouden voor Hornetz.

Trois Ballons 2012 samengevat : een ideale mix van
- toffe sfeer waarvoor ik mijn 4 reisgezellen dank
- positieve fietsersspirit met dank aan aan de wielertoeristen van ondermeer MeRijenNieZere, de CycloBenelux-shirtdragers, Christ Himpe, Ward De Bock, en zovele anderen
- de vele aanmoedigingen van ondermeer de supporters van MeRijenNieZere, Michael (wt.be), ...
- het lekkere eten in Champagney & Danjoutin
- tevredenheid van het volbrengen van de opdracht, waarmee ik misschien ook voor andere kankerpatiënten een statement maakte.
maar vooral en niet in het minst bleef het toch ook een zwaar emotioneel beladen ervaring.

Later volgen meer foto's.

Ballonnenkoorts

Ergens medio december was het... in het kabinet van mijn huisdokter : Een diepgaand gesprek over verleden en toekomst, ... om uiteindelijk te besluiten met mijn lijfspreuk 'Carpe Diem', of hoe de arts het verwoordde : Leef iedere dag zoals het jouw laatste is... Gezien het medische verdict enerzijds luguber, anderzijds bijzonder juist.

Uit mijn recentste posts op deze blog kon je reeds vernemen hoe ik bewust koos voor een actief genezings- en verwerkingsproces : Zo snel mogelijk opnieuw voltijds aan de slag, asap de hobby's - en dus het fietsen - opnemen als voorheen. Na 3 maand afwezigheid startte ik halverwege februari met de eerste fietstrainingen.

Aanvankelijk moeilijk, maar vooral met dank aan mijn zoon die me tijdens die eerste tripjes begeleidde... verliep dit vlotter en vlotter. Einde maart kreeg ik bovendien een eerste positief signaal : de kankercellen zijn momenteel niet actief, einde 2012 weten we of ze überhaupt nog aanwezig zijn in mijn lijf.

Onmiddellijk het signaal om er nog harder tegen aan te gaan : ik nam opnieuw deel aan enkele clubritten en op de eerste fietstochten van de cycling tour tekende ik present.

En toen haperde het fietsen even : het nog intensere genieten van het leven, de quasi dagelijkse restaurantbezoekjes, de veelvuldige afspraken in het Gentse Café Théatre, of in de Waregemse horeca... leverden 8kg overgewicht op. Plezant, maar niet echt bevorderend voor het fietsen.

Na het fietsen van la Magnifique kreeg het fietsen opnieuw een boost, en ik putte moed uit mijn prestatie in de Klimclassic.

Op basis hiervan werd een intensieve trainingsweek ingelast met als hoogtepunt het Brevet Ardennais du Randonneur : 210km uit Bastogne. Een heerlijke tocht!!

De ontlading volgde in een week met vertier...

Straks worden die 8kg overgewicht 12kg... dit wil ik absoluut niet, en ik moet me dus opnieuw doelen stellen. Bij een volgend consult bij de sportarts kreeg ik het medische attest voor sportcommunication.

Hiermee ligt de weg voor een 6e deelname aan La Marmotte open. Mijn inschrijving, alsook de hotelreservering, werd immers net voor het kanker-verdict geboekt.

Dat mijn 6e deelname aan La Marmotte een kippenvel-moment wordt, daar ben ik nu reeds van overtuigd. Dit uiteraard gezien de context, maar ik wil er toch ook zonder al te veel uitputting aan deelnemen, dus volgen er vier gedisciplineerde trainingsweken.

In deze eerste trainingsweek staat mijn 2e deelname aan Trois Ballons met stip vermeld.

2 jaar na mijn 1e deelname (ik eindigde toen op een 229e plaats in een tijd van 7u38min) sta ik er opnieuw aan de start. Deze keer niet met cyclokoorts... ongetwijfeld wel met kippenvel om de vele fietsvrienden die ik er zal aantreffen, ... omwille van het besef dat ik amper 6 maand na het kankerverdict, de operatie en behandeling die erop volgden... toch weer bij ben.

Aanvankelijk overtuigd dat ik zou opteren voor het kleine parcours, ... sla ik nu toch aan het twijfelen : misschien toch maar voor de grote editie gaan.

Inmiddels merk ik dat de ballonnenkoorts bij velen toeneemt : het verhaal over mijn vorige deelname wordt weer veel gelezen, de mailbox wordt weer overstelpt met vragen naar tips.... en ook op de internetfora staat de 3B-rubriek bovenaan in de hitlijsten.

Aan de fietsers besmet met het ballonnenkoorts-virus : Vergeet niet te genieten, de Vogezen blijven een mooie fietsstreek... en uiteindelijk hebben we allen maar één doel : behouden en niet kapot aankomen bij de mooie meisjes!

Tot op La Planche des Belles Filles!

Johan

Trois Ballons - This is it!

Bij het ontwaken zie ik '04:20 zaterdag 12 juni' op mijn IPhone, of... jawel 3B-Day! Een goed half uur later schuiven we, samen met andere Vlaamse wielertoeristen, in rennerstenue aan bij het ontbijtbuffet. Gisteren wist ik Rémy van het Ibishotel te overtuigen om dit buffet reeds om 5u00 's ochtends te openen. Alvast een welgemeende merci aan deze hotelmedewerker(s) hiervoor! Toch is de sfeer aan tafel bedrukt : de regen blijft hard kletteren tegen de ruiten, ... wacht er ons echt een flandrien-editie van deze 3Ballons? Nee toch!?

Een uurtje later zijn de fietsen in de wagens ingeladen en rijden we de 20km naar Champagney. Bjorn vindt een goede parkeerplaats dicht bij de start. Stefaan parkeert net als ikzelf zijn wagen in dezelfde straat. Alles wordt nog eens gecheckt : bandendruk, voldoende voeding bij, regenvest... Jawel, alles ok... de buien zijn overigens even weg... We begeven ons naar de start. Na de recordopkomst in 2009 (2300 deelnemers) wordt een nieuw record aantal wielertoeristen genoteerd : 2500 waarvan 60% uit de Benelux.

Ik sta als enige Nieuwenhovespurter in het eerste startvak, de anderen sluiten aan in het tweede vak. Nog een half uur te gaan voor het startschot en de stress slaat toe : ik heb te veel in mijn fietsshirt opgeborgen (vier bandjes, teveel bommetjes, en die 8 WCups zijn wellicht ook wat te veel van het goede), ik pruts aan mijn hartslagmeter die maar geen slagen registreert, ... kortom gespannen afwachten... Ik zie de voltallige Veltec-ploeg vooraan plaatsnemen, ... ook andere cyclorijders met reputatie (top 10 in andere Europese Cyclo's) sluiten aan... Net als in andere cyclo's kan ik alleen maar vaststellen dat ik hier als gewone wielertoerist niet echt op mijn plaats sta...

Om 7u20 wordt er vertrokken : De honderden wielertoeristen zetten zich in beweging... De Veltec renners positioneren zich op de eerste rij... Echt koersen is er nog niet bij : de auto's milderen het tempo... Ondertussen is het hypergeconcentreerd fietsen : de renners van het tweede vak wensen zo snel als mogelijk vooraan post te vatten zodat het een continu geharrewar is, als we enkele ronde punten dwarsen is het hek helemaal van de dam, en valt de eerste valpartij te betreuren... Tot drie maal toe klik ik me uit de pedalen... en stel vast dat ik na een start op een 50e plaats 7 km verder teruggedrongen ben tot wellicht een 200e plaats. Tja ook behendigheid is een vereiste!

Inmiddels versmalt de weg en starten we met de eerste col : Le Ballon de Servance. Ik herinner me mijn stelling van gisteren : een rustige afdaling kan enkel na een sterke klim. Ik probeer op deze smalle weg omhoog opnieuw plaatsen te winnen.... Dit lukt me wonderwel, op een relatief groot verzet klim ik omhoog... Enkele kms verder krijg ik de Veltec-tenues opnieuw in het vizier... Alleen hoe lang duurt deze klim eigenlijk, dit begint wel krachten te kosten... De polar toont al continu een hartslag die zo een 15 tellen boven mijn overslagpols situeert.... Dit blijf ik niet volhouden, ik schakel kleiner en poog op basis van een hogere trapfrekwentie nog dichter bij de toppers te komen... Alleen de weg wordt nu ook wel steiler. Ik kijk om me heen en kan enkel vaststellen dat iedereen op deze eerste klim behoorlijk (te) diep gaat. Volharden dus! In de laatste km voor de top kijk ik even achterom : pas een 15tal meter na mij situeert zich de eerste volger. Voor mij nog zo een 60tal renners. Zij duiken de afdaling in, ik ga onmiddellijk uiterst rechts fietsen, wil niemand hinderen en daal op een rustig tempo. In de afdaling halen een honderdtal andere fietsers mij in. De weg blijkt uiteindelijk er minder erg aan toe te zijn : waar zijn al die putten, al dat grind uit de verhalen.... In het tweede deel van de afdaling ga ook ik nu wat sneller fietsen... probeer af en toe te volgen in het wiel van andere renners.

Beneden gekomen wordt er verzameld : al snel vormen we een peloton van ruim 100 renners. Ook Stefaan komt hier aansluiten. Hij geeft me het signaal om niet achteraan te blijven zitten maar om vooraan positie te kiezen. Ik volg hem bij dit initiatief, ... hij roept me toe om tijdig te eten en te drinken : voegt zelf de daad bij het woord en ik volg hem hierin. Ik vraag hem waar de andere Nieuwenhovespurters zijn : hij blijft het antwoord schuldig, in het geharrewar bij de start raakten zij zijn spoor bijster.

Veel tijd voor overleg is er overigens niet : de cols des Croix & d'Oderen dienen zich snel aan : op een gelijkmatig tempo wordt hier naar boven gefietst... Telkens treedt er een kleine verbrokkeling op in het peloton, maar de afdaling brengt alles opnieuw samen.

De volgende hindernis die wacht is de Col de Bramont : Stefaan positioneert zich hier in de eerste gelederen en bepaalt mee het tempo van dit grote peloton. Resultaat is dat dit peloton splitst in meerdere groepen. Op de Route des Américains zie ik in de verte het eerste deel (met Stefaan) zo een 200tal meter voor me uitrijden, ik kijk om en zie de rest van de groep op ruime afstand na mij. Ik twijfel, opnieuw een 'cartouche verschieten' om bij Stefaan aan te sluiten, of wachten op de achtervolgers... Ik kies voor het eerste, het kost me wat tijd maar opnieuw kan ik me in Stefaans spoor nestelen... De Route des Crêtes volgt, hier speelt de wind voluit. Verder klimt de weg opnieuw, nu helemaal naar het dak van deze tocht : Le Grand Ballon. Opnieuw geef ik een 100tal meter prijs... Enkelen stoppen aan de bevoorrading. Tja, als ik na deze col in de groep wil blijven kan ik me geen stop veroorloven. Ik kies resoluut voor de afdaling, en neem deze gezwind : het is een mooie afdaling, helemaal niet technisch... en ik behaal een behoorlijk tempo.

Net op het einde van de afdaling komt Stefaan opnieuw naast mij. Er staan inmiddels 100km op de teller. Quasi halverwege... We zijn ruim drie uur aan het fietsen, en de hartslag zich quasi continu op of boven de overslagpols... Ik neem me voor om bij de volgende col toch mijn eigen tempo te zoeken.

Bij de Hunsdruck laat ik de groep rijden, en op eigen tempo fiets ik omhoog, ik zie de hartslag snel dalen... en sluit me aan bij één van de Veltec-dames. Met een vijftal fietsers bereiken we ook deze top, waarna we gezamenlijk de afdaling voor onze rekening nemen... Ik stel vast dat ik ofwel beter begin te dalen, of dat de andere renners er de fut niet meer voor hebben... Wellicht een combinatie van beiden, maar ik krijg opnieuw moed. De Veltec-dame start het ronddraaien met een Franse wielertoerist en ik volg hun voorbeeld. Op een behoorlijk tempo rijden we naar de Ballon d'Alsace. Deze klim is toch wat langer dan gedacht... en ik ga hier behoorlijk diep in mijn krachtenarsenaal...

Met vijf wielertoeristen fietsen we naar Champagney. Op deze weg draaien we wat rond, doch ik voel de krachten compleet wegvloeien. Ik blijf enkele kms meedraaien in de aflossingsbeurten tot we Champagney in het vizier krijgen. Slechts 2 drinkbussen werden geledigd, maar toch volgt een noodzakelijke tweede plaspauze.

De weg tussen Champagney en de laatste col is licht oplopend, ik slaag er in om een behoorlijk tempo te onderhouden, maar wanneer net voor het opdraaien van de col des belles filles ik door een 50koppig peloton wordt bijgehaald zinkt me de moed in de schoenen. Een goede plaats mag ik nu wel vergeten : top 300 (garantie voor een plaats in het bevoorrechte startvak en heimelijk mijn ambitie) zal niet meer lukken.

Vijf kilometer resten me nog naar de top : alleen welke kilometers! Dit is afzien, delen van 14% stijgingspercentage worden ons voor de wielen geschoven... Ik zie de snelheid dalen tot 12, 11, 10km/u. Even verder wordt het één digit! Ik word zelfs nog ingehaald.... Ik ga hier compleet kapot! Het licht gaat volledig uit, ik neem alsnog een W-Cup (mijn 6e van de dag), pers de laatste druppels uit mijn drinkbussen en ga met hernieuwde moed het gevecht met deze col aan. Even is er een kleine verpozing, ... ik kan even groter schakelen... ik slaag er opnieuw in om enkele renners voor mij in te halen.

En plots is daar de verlossing : auto's en supporters links en rechts van de weg, ... en daar helemaal aan de top situeert zich de eindstreep... als ik over de matten van de tijdsregistratie fiets licht 7:38:00 op.

Heel diep ben ik geweest, ik zie Stefaan die 27 minuten eerder aankwam en rust bij hem uit. We praten wat en 11 minuten later komt ook Pascal W aan. Met ons drietal gaan we kijken naar onze uitslag :

Stefaan N : 81e en 32e in zijn leeftijdscategorie

Johan D : 229e en 71e in mijn leeftijdscategorie (dus toch nog de beoogde top 300)

Pascal W : 305e en 101e in zijn leeftijdscategorie.

Vervolgens vatten we post aan de finish. We moedigen iedereen aan voor de laatste 100 meter, en turen in de verte om de drie kompanen te zien.

Een uurtje na Pascal W verscheen Bjorn N in ons vizier : ook voor Bjorn een sterke prestatie! Nauwelijks tien minuten later verscheen ook een supertevreden Manfred A. Zijn doel om binnen de negen uur te finishen werd gehaald. Op dit zelfde ogenblik startte ook Pascal D voor de laatste col.

Op die wijze kunnen we enkel tevreden terugblikken : uiteindelijk werd het een droge editie van Les Trois Ballons, en kwamen we met ons zessen zonder valpartijen aan!

Trois Ballons - Geen weg terug...

De start van de cyclo 'Trois Ballons' situeert zich in het centrum van het kleine dorpje Champagney. Ook de dag voorafgaand aan de wedstrijd wordt Champagney volledig ingenomen door de fietsers : iedereen vervult er de startformaliteiten, ... en loopt even doorheen het mini-promo-dorp.

Het is middag als ik samen met Pascal D de startnummers afhaal. De overige Nieuwenhovespurters melden ons dat ze nog 2 uur autorijden voor de boeg hebben waarop wij beiden al snel het enige hotel - Logies de France - van het dorpje binnenlopen. Wanneer we door de ober het restaurant worden binnengeleid, de keurig geschikte tafels (met behoorlijk veel bestek) aanschouwen wordt duidelijk dat de obligate spaghetti niet voor deze middag zal zijn. Beiden opteren we voor de kalfszwezerikken, ... een aanrader!

Een uurtje later bevinden we ons aan het Ibis-Hotel te Danjoutin waar we de wagens van Stefaan N & Bjorn N met respectievelijke passagiers Manfred A & Pascal W zien aankomen.

Samen besluiten we om toch nog een training van een uurtje in te lassen. Het is drukkend warm, 28°, en Manfred A & Pascal W houden er een behoorlijk tempo op na. We doorkruisen de regio tussen Danjoutin & Belfort om na een uurtje het hotel opnieuw op te zoeken.

's Avonds dineren we in een Italiaans restaurant te Belfort. Hier staat de spaghetti uiteraard wel op het menu zodat we alsnog de voorraad koolhydraten verder aanvullen. Het volledige restaurant vult zich al snel met andere wielertoeristen van diverse nationaliteiten.... De gesprekken aan tafel focussen zich uiteraard op de moeilijkste passages van Les Trois Ballons.... Als ik de verhalen aanhoor zinkt me de moed in de schoenen : een uiterst gevaarlijke 1e afdaling, verdere afdalingen hebben passages met kasseien wat bij regenweer om valpartijen vragen is, ... langere beklimmingen dan gedacht, ... een slopende slotklim, ... elk jaar vele valpartijen... En vermoedelijk wordt deze cyclo vergezeld van enkele regenbuien.

Manfred A & Pascal W blijven optimist : beiden realiseerden bij de nog zwaardere Marmotte-cyclo reeds een gouden diploma, zijn bijzonder stuurvaardig (ook participeerden ze in het OVWF-circuit) en zijn sterke dalers... Bjorn N blijft dan weer heel nuchter bij dit alles. Daar waar zijn gewicht in het nadeel speelt kan hij zich beroepen op zijn grote motor. Goed uitrijden is zijn doel. Stefaan N (gewezen renner bij de juniores) heeft als rasechte klimmer de grootste ambitie : hij wenst een goede tijd neer te zetten. Pascal D (reed tevens in de juniorescategorie) is vooral begaan met de weersomstandigheden : bij regenweer dan toch maar opteren voor de kortere afstand van 110km, al dan niet een optie? De vraagtekens blijven... Voor mezelf brachten de verhalen aan tafel alvast één iets duidelijk : om die eerste afdaling de baas te kunnen kom ik best met de eerste groep aan de top van de eerste col. Enkel dan kan ik het me veroorloven met de remmen dicht af te dalen.

Hoedanook er is geen weg terug : Na de 600 auto-kms van vandaag wachten morgen de 205 fiets-kms!