Graag wens ik iedereen een succesvol 2010, veel hoge toppen en weinig diepe dalen!
Om met je goede voornemens succesvol te zijn dien je ze zo snel als mogelijk in de praktijk om te zetten. Na het traditionele gefeest op 1 januari, was het vandaag dan ook tijd voor de eerste fietstraining.
De vaste trainingsmaat Pascal kon zich deze voormiddag niet vrijmaken zodat ik iets na 11u alleen op pad vertrok. Ik nam het zekere voor het onzekere en koos gezien de vriestemperaturen toch maar voor de MTB.
Voor deze eerste dag van het jaar koos ik voor een vertrouwd trainingsparcours : Over Tiegem naar Kwaremont & Hotond. Zo werden de eerste hoogtemeters voor 2010 opgetekend. Terwijl ik doorheen het glooiende landschap richting Schorisse fietste kwam ik nogal wat wielertoeristen tegen : steeds verkleumd & alleen vechtend tegen de koude & wind. Net voor Schorisse kruiste ik Stefaan. We wensten elkaar een mooie fietsjaar toe... met als hoogtepunt een geslaagde Marmotte op 3 juli. Stefaan hield alvast een mooie training : Waregem - Geraardsbergen - Waregem. Na dit kort oponthoud vervolgde ik mijn rit doorheen Schorisse waarna Berg Stene volgde.
Bovengekomen draaide ik - cfr parcours E3 prijs - linksaf richting Oudenaarde. Van hieruit ging het richting Wortegem, Grijsloke, Wortegem & Kruishoutem.
Na de afdaling van Kruishoutem naar Waregem trof ik Patrick aan. Nog een Nieuwenhovespurter met Marmotte-ambities voor 2010! Ter hoogte van de Biest fietste Patrick links voor de Gapersroute. Ik fietste rechtdoor richting Desselgem.
Andere Nieuwenhovespurters waren inmiddels ook op pad : Dominique werd ook trainend gespot.
Met 80km op de teller was dit al bij al een geslaagde eerste rit! En nu maar hopen dat het witte sneeuwtapijt ook morgen achterwege blijft. Ook voor morgen opteer ik liever voor een ritje in de natuur dan voor een uur zweten op de tacx.
Johan
zaterdag 2 januari 2010
zondag 27 december 2009
Wintertraining
Het laatste item op deze blog dateert inmiddels van 1 november. In november startte ik enkel nog voor de MTB-Toertocht te Kruishoutem. Tijdens deze toertocht was er evenwel een valpartij waarna ik enkele weken 'out' was..., en toen was er die eerste winterprik!
Met het jaareinde in zicht komen natuurlijk de goede voornemens : de plannen voor het fietsen van toertochten, cyclosportieven en fiets-week-ends krijgen vorm.
Dit alles vereist voorbereiding, en dus in eerste instantie : het malen van trainingskilometers.
Samen met Pascal zijn we er dit week-end dan maar mee gestart : zowel op zaterdag als op zondag fietsten we een tweetal uren met de mtb op de weg. Nog een beperkt aantal kilometer... rustig opbouwen is immers de boodschap!
Johan
Met het jaareinde in zicht komen natuurlijk de goede voornemens : de plannen voor het fietsen van toertochten, cyclosportieven en fiets-week-ends krijgen vorm.
Dit alles vereist voorbereiding, en dus in eerste instantie : het malen van trainingskilometers.
Samen met Pascal zijn we er dit week-end dan maar mee gestart : zowel op zaterdag als op zondag fietsten we een tweetal uren met de mtb op de weg. Nog een beperkt aantal kilometer... rustig opbouwen is immers de boodschap!
Johan
zondag 1 november 2009
MTB-Toertocht te Ruiselede
Gisteren haalde ik nog eens de race-fiets van de haak. Heerlijk fietsen doorheen de Vlaamse Ardennen : Tiegem - Ruien - Amougies - Ronse - Kruisberg - Oudenaarde - Wannegem - Kruishoutem - Waregem. En met Tiegem & Kruisberg werden ook wat hoogtemeters overwonnen.
Maar vandaag keerde de mountainbike terug op de voorgrond. Na jaren afwezigheid wou ik nogmaals de toertocht te Ruiselede fietsen. Bij aankomst zag ik Nico Eeckhout. Hij deelde me mee dat Andy verstek gaf, ... Ook Manfred was niet te bespeuren... Dan maar alleen vertrokken. Alhoewel : bij deze toertocht ben je nooit alleen.
De eerste kilometers, voor het verlaten van Ruiselede, weinig off-road. Zo realiseerden we vrij hoge snelheden. Een tempo dat ook werd onderhouden eens de onverharde stroken voor de wielen werden geschoven. Deze passages lagen er verrassend goed berijdbaar bij. Daar waar andere organisaties zich onder druk van internetfora laten opjutten om hun parcours jaar na jaar technischer te maken blijft deze organisatie zich aan de essentie houden : mountainbiken door een prachtige natuur. Prima wat mij betreft!
De bossen in de omgeving werden meerdere malen doorkruist... en - met dank aan het droge weer - het was telkens genieten van de natuur, en de diverse kleurschakeringen die de herfst ons biedt!
De bevoorradingen waren prima in orde : 2x een mooi buffet, en goed qua locatie (na 15km en na 40km).
Gedurende de volledige tocht bleef het een aangename opeenvolging van bospaden, diverse off-road-passages, kleinere wegen, ... maar zoals reeds geschetst waren alle stroken perfect berijdbaar. Zo werden de 49km uiteindelijk aan 25.1 km/u afgehaspeld. Dit betekende, gezien de aanwezige windkracht, toch vrij intensief fietsen : 153 gemiddelde hartslag.
Johan
Maar vandaag keerde de mountainbike terug op de voorgrond. Na jaren afwezigheid wou ik nogmaals de toertocht te Ruiselede fietsen. Bij aankomst zag ik Nico Eeckhout. Hij deelde me mee dat Andy verstek gaf, ... Ook Manfred was niet te bespeuren... Dan maar alleen vertrokken. Alhoewel : bij deze toertocht ben je nooit alleen.
De eerste kilometers, voor het verlaten van Ruiselede, weinig off-road. Zo realiseerden we vrij hoge snelheden. Een tempo dat ook werd onderhouden eens de onverharde stroken voor de wielen werden geschoven. Deze passages lagen er verrassend goed berijdbaar bij. Daar waar andere organisaties zich onder druk van internetfora laten opjutten om hun parcours jaar na jaar technischer te maken blijft deze organisatie zich aan de essentie houden : mountainbiken door een prachtige natuur. Prima wat mij betreft!
De bossen in de omgeving werden meerdere malen doorkruist... en - met dank aan het droge weer - het was telkens genieten van de natuur, en de diverse kleurschakeringen die de herfst ons biedt!
De bevoorradingen waren prima in orde : 2x een mooi buffet, en goed qua locatie (na 15km en na 40km).
Gedurende de volledige tocht bleef het een aangename opeenvolging van bospaden, diverse off-road-passages, kleinere wegen, ... maar zoals reeds geschetst waren alle stroken perfect berijdbaar. Zo werden de 49km uiteindelijk aan 25.1 km/u afgehaspeld. Dit betekende, gezien de aanwezige windkracht, toch vrij intensief fietsen : 153 gemiddelde hartslag.
Johan
zaterdag 31 oktober 2009
Bike MOTION 2009
Na een dag relaxen in de Holiday Thermen te Schiedam - met een heerlijke afsluiter in het Patershol te Gent - stond voor vandaag, vrijdag, opnieuw een trip naar Nederland op het programma.
De Fietsbeurs BikeMOTION te Utrecht had zich via diverse media groots aangekondigd. Een bezoek kon dus niet uitblijven. Bovendien is er na het verdwijnen van de beurzen te Mechelen & Brussel - dan toch crisis in de fietsindustrie? - enkel nog VéloFollies in België... En dit is pas begin 2010.
Samen met Michiel werden de Nederlandse autowegen getrotseerd om na een kleine drie uur te Utrecht aan te komen. De grootte van het beurscomplex, de volle parkings deden een lang aanschuiven aan de ticketservice vermoeden... Gelukkig : een zeer vlotte doorgang!
Wat meteen opviel : zeker de helft van de bezoekers was Vlaams! Naast Antwerps en Limburgs ook relatief veel West- & Oost-Vlaamse dialecten te horen bij het aanschuiven van de diverse standen.
Standen waren er in overvloed : Eén van de grotere fietsstanden was voorbehouden voor Bianchi, onmiddellijk bij het binnenkomen. Maar ook Specialized, Cannondale, Scott, Pinarello, De Rosa, Cube, Stevens, ... namen nogal wat ruimte in.
Interessant was de stand van Museeuw Bikes waar men via een technische proef het comfort-verschil tussen carbon en vlasvezel aantoonde. Toch een imponerend voordeel voor de Museeuw Bikes!
Niet alleen de fietsconstructeurs, maar ook de fietskledingproducenten spaarden kosten noch moeite : mooie standen van ondermeer BioRacer, Vermarc, Craft...
Wie er echt uitsprong was verdeler Veltec : Een waar Veltec-dorp was in geheel Italiaanse stijl aangekleed met hun diverse producten : Willier, Cervélo, Veltec-kleding... Het aangeboden ijsje smaakte er heerlijk!
Van volgende standen verwachtte ik misschien net iets meer : Garmin ontgoochelde me met de grootte van de stand, ... geen brochures, noch verkopers te bespeuren...! Ook de stand van Eddy Merckx, mijn inziens overigens met één van de mooiste gamma's sedert jaren!, nam wat weinig ruimte in.
Volgende leveranciers sprongen dan weer positief op : Tacx, Powerbar, ... En dit door hun interactie met de bezoekers. Tussen de bezoekers ontwaarde ik naast een collega overigens ook Niels Albert, Ludo Diericksen, Johan Museeuw, Boonen Sr, ...
En tot slot > De trofee voor de meest dynamische verkopers gaat naar : 1/ Scott 2/ Polar 3/ Webtrainer.
Neem ook een kijkje op mijn voorstelling van de highlights Bike MOTION Utrecht :
Johan
De Fietsbeurs BikeMOTION te Utrecht had zich via diverse media groots aangekondigd. Een bezoek kon dus niet uitblijven. Bovendien is er na het verdwijnen van de beurzen te Mechelen & Brussel - dan toch crisis in de fietsindustrie? - enkel nog VéloFollies in België... En dit is pas begin 2010.
Samen met Michiel werden de Nederlandse autowegen getrotseerd om na een kleine drie uur te Utrecht aan te komen. De grootte van het beurscomplex, de volle parkings deden een lang aanschuiven aan de ticketservice vermoeden... Gelukkig : een zeer vlotte doorgang!
Wat meteen opviel : zeker de helft van de bezoekers was Vlaams! Naast Antwerps en Limburgs ook relatief veel West- & Oost-Vlaamse dialecten te horen bij het aanschuiven van de diverse standen.
Standen waren er in overvloed : Eén van de grotere fietsstanden was voorbehouden voor Bianchi, onmiddellijk bij het binnenkomen. Maar ook Specialized, Cannondale, Scott, Pinarello, De Rosa, Cube, Stevens, ... namen nogal wat ruimte in.
Interessant was de stand van Museeuw Bikes waar men via een technische proef het comfort-verschil tussen carbon en vlasvezel aantoonde. Toch een imponerend voordeel voor de Museeuw Bikes!
Niet alleen de fietsconstructeurs, maar ook de fietskledingproducenten spaarden kosten noch moeite : mooie standen van ondermeer BioRacer, Vermarc, Craft...
Wie er echt uitsprong was verdeler Veltec : Een waar Veltec-dorp was in geheel Italiaanse stijl aangekleed met hun diverse producten : Willier, Cervélo, Veltec-kleding... Het aangeboden ijsje smaakte er heerlijk!
Van volgende standen verwachtte ik misschien net iets meer : Garmin ontgoochelde me met de grootte van de stand, ... geen brochures, noch verkopers te bespeuren...! Ook de stand van Eddy Merckx, mijn inziens overigens met één van de mooiste gamma's sedert jaren!, nam wat weinig ruimte in.
Volgende leveranciers sprongen dan weer positief op : Tacx, Powerbar, ... En dit door hun interactie met de bezoekers. Tussen de bezoekers ontwaarde ik naast een collega overigens ook Niels Albert, Ludo Diericksen, Johan Museeuw, Boonen Sr, ...
En tot slot > De trofee voor de meest dynamische verkopers gaat naar : 1/ Scott 2/ Polar 3/ Webtrainer.
Neem ook een kijkje op mijn voorstelling van de highlights Bike MOTION Utrecht :
Johan
zondag 25 oktober 2009
Mijn eerste test van Nike+
Na het mountainbiken van deze ochtend, en nadat we deze middag net over de grens, in Rijsel, wandelden was het tijd voor een eerste test van Nike+.
Enkele dagen terug werd een nieuwe I-Pod Nano aangeschaft. Deze keer werd ook de Nike+ Sport Kit mee aangeschaft.
Deze avond volgde de test :
- De sensor werd in de Nike+ schoen geplaatst
&
- De ontvanger in de Nano ingeplugd.
Sensor en ontvanger detecteerden elkaar en het lopen kon starten.
Ik opteerde opnieuw voor 4 rondjes op de piste te Waregem. In tegenstelling tot maandag waren er meer gelijkgestemde zielen aanwezig : een 20tal lopers toch. De vier rondjes op mijn favoriete muziek werden vlot gelopen zodat ik al snel het resultaat van de Nike+ applicatie kon zien.
Via I-Tunes werden mijn loopgegevens doorgegeven naar Nike+. Een geslaagde test : zeer gebruiksvriendelijke toepassing... en met een motiverende dimensie!
Voor de geïnteresseerden de digits op de I-Pod :
Duur : 31min10s
Begintijd : 17:35
Eindtijd : 18.06
Tempo : 5m52s min/km
Afstand : 5.31km
Calorieën : 318
Johan
Enkele dagen terug werd een nieuwe I-Pod Nano aangeschaft. Deze keer werd ook de Nike+ Sport Kit mee aangeschaft.
Deze avond volgde de test :
- De sensor werd in de Nike+ schoen geplaatst
&
- De ontvanger in de Nano ingeplugd.
Sensor en ontvanger detecteerden elkaar en het lopen kon starten.
Ik opteerde opnieuw voor 4 rondjes op de piste te Waregem. In tegenstelling tot maandag waren er meer gelijkgestemde zielen aanwezig : een 20tal lopers toch. De vier rondjes op mijn favoriete muziek werden vlot gelopen zodat ik al snel het resultaat van de Nike+ applicatie kon zien.
Via I-Tunes werden mijn loopgegevens doorgegeven naar Nike+. Een geslaagde test : zeer gebruiksvriendelijke toepassing... en met een motiverende dimensie!
Voor de geïnteresseerden de digits op de I-Pod :
Duur : 31min10s
Begintijd : 17:35
Eindtijd : 18.06
Tempo : 5m52s min/km
Afstand : 5.31km
Calorieën : 318
Johan
MTB-Bloso Route te Wortegem-Petegem
Het resultaat van het sms-verkeer met enkele clubleden op zaterdag : In plaats van deel te nemen aan de toertocht te Pittem stond de bloso-route te Wortegem-Petegem op het programma.
Omstreeks half negen werd er ter hoogte van "'T Stokerijtje" afgesproken met Dieter & Bjorn. Toen Pascal me - na lekke band - pas om kwart na acht kwam oppikken was de eerste opdracht duidelijk : in 15 minuten de 10km tot 'T Stokerijtje overbruggen. Het werden er een kleine 20 minuten... hoedanook een eerste cartouche was verschoten!
Vanuit deze afspraakplaats volgden we de afdaling tot aan de eerste off-road-strook. Pascal & Dieter namen resoluut de leiding, samen met Bjorn volgde ik op korte afstand. We konden quasi onmiddellijk opnieuw aansluiten en samen reden we naar de verbindingsweg tussen Waregem & Wortegem. De passage op dit fietspad was kort, de volgende onverharde strook nam ik de leiding... de hogere hartslagzones werden opgezocht... Vandaag was het, na het wielertoeristenseizoen, de derde maal op de mtb : en eindelijk had ik een redelijk goed gevoel. Plezant!
Wat nu volgde was een aangename afwisseling van off-road, stap-paadjes & kleinere wegen. Met het doorkruisen van Grijsloke stapelden ook de hoogtemeters zich op. We onderhielden een aangenaam tempo, en met zijn vieren wisselden we elkaar af aan de kop.
Een gekende passage ter hoogte van domein de Ghellinck was voor mij het signaal om stevig door te fietsen... Zowat halverwege zijn er twee vervelende balken over te fietsen, en ik wou deze met wat voorsprong nemen. Ik slaagde in mijn opzet, en pas ter hoogte van de abdij van Beaulieu kwam het drietal opnieuw aansluiten.
Dieter & Bjorn namen de koppositie over, gelukkig maar... uitrusten in het wiel was een noodzaak. De wind blies inmiddels in het nadeel. Pascal gaf ook aan dat het tempo wat mocht gebroken worden. In rustig tempo namen we de volgende passages voor onze rekening : naast de spoorweg & dwars door de velden van Petegem...
De laatste strook te Wortegem ontbond Dieter zijn duivels : dit behoorlijk lange stuk off-road waar precies wat extra zand werd aangebracht reed hij in één ruk van ons weg. Bijschakelen, extra hard fietsen... Het mocht niet baten. Hij was superieur en ik was genoodzaakt tot volgen. Samen reden we opnieuw naar 't Stokerijtje waar ook Bjorn & Pascal al snel kwamen aansluiten.
De après werd in de Fazant gehouden! Diverse anekdotes werden in geuren en kleuren verteld... Jammer genoeg zijn deze niet voor publicatie vatbaar!
Johan
Omstreeks half negen werd er ter hoogte van "'T Stokerijtje" afgesproken met Dieter & Bjorn. Toen Pascal me - na lekke band - pas om kwart na acht kwam oppikken was de eerste opdracht duidelijk : in 15 minuten de 10km tot 'T Stokerijtje overbruggen. Het werden er een kleine 20 minuten... hoedanook een eerste cartouche was verschoten!
Vanuit deze afspraakplaats volgden we de afdaling tot aan de eerste off-road-strook. Pascal & Dieter namen resoluut de leiding, samen met Bjorn volgde ik op korte afstand. We konden quasi onmiddellijk opnieuw aansluiten en samen reden we naar de verbindingsweg tussen Waregem & Wortegem. De passage op dit fietspad was kort, de volgende onverharde strook nam ik de leiding... de hogere hartslagzones werden opgezocht... Vandaag was het, na het wielertoeristenseizoen, de derde maal op de mtb : en eindelijk had ik een redelijk goed gevoel. Plezant!
Wat nu volgde was een aangename afwisseling van off-road, stap-paadjes & kleinere wegen. Met het doorkruisen van Grijsloke stapelden ook de hoogtemeters zich op. We onderhielden een aangenaam tempo, en met zijn vieren wisselden we elkaar af aan de kop.
Een gekende passage ter hoogte van domein de Ghellinck was voor mij het signaal om stevig door te fietsen... Zowat halverwege zijn er twee vervelende balken over te fietsen, en ik wou deze met wat voorsprong nemen. Ik slaagde in mijn opzet, en pas ter hoogte van de abdij van Beaulieu kwam het drietal opnieuw aansluiten.
Dieter & Bjorn namen de koppositie over, gelukkig maar... uitrusten in het wiel was een noodzaak. De wind blies inmiddels in het nadeel. Pascal gaf ook aan dat het tempo wat mocht gebroken worden. In rustig tempo namen we de volgende passages voor onze rekening : naast de spoorweg & dwars door de velden van Petegem...
De laatste strook te Wortegem ontbond Dieter zijn duivels : dit behoorlijk lange stuk off-road waar precies wat extra zand werd aangebracht reed hij in één ruk van ons weg. Bijschakelen, extra hard fietsen... Het mocht niet baten. Hij was superieur en ik was genoodzaakt tot volgen. Samen reden we opnieuw naar 't Stokerijtje waar ook Bjorn & Pascal al snel kwamen aansluiten.
De après werd in de Fazant gehouden! Diverse anekdotes werden in geuren en kleuren verteld... Jammer genoeg zijn deze niet voor publicatie vatbaar!
Johan
maandag 19 oktober 2009
Een rustige looptraining
De herfst brengt niet alleen de natuur in een ander stadium! De komst van de donkere dagen, de vrieskou... Dit is voor mij tevens het signaal om de fiets wat vaker aan de kant te laten.
Zoals de voorbije jaren poog ik dan wat looptrainingen in te lassen.
Zo ook vanavond : Voor het eerst deze winter ga ik, samen met mijn oudste dochter, lopen op de piste te Waregem. Vermoedelijk was het een spannende TV-avond, want naast ons beiden slechts 2 andere lopers te bespeuren.
Hoedanook het leverde me een goed gevoel op, ... ik slaagde erin om enkele gedachten te ordenen..., en voor ik het wist waren de vier rondjes voorbij.
Voorlopig geen kniepijn... Als dit probleem achterwege blijft, dan loop ik deze week wellicht nog eens.
Zoals de voorbije jaren poog ik dan wat looptrainingen in te lassen.
Zo ook vanavond : Voor het eerst deze winter ga ik, samen met mijn oudste dochter, lopen op de piste te Waregem. Vermoedelijk was het een spannende TV-avond, want naast ons beiden slechts 2 andere lopers te bespeuren.
Hoedanook het leverde me een goed gevoel op, ... ik slaagde erin om enkele gedachten te ordenen..., en voor ik het wist waren de vier rondjes voorbij.
Voorlopig geen kniepijn... Als dit probleem achterwege blijft, dan loop ik deze week wellicht nog eens.
zondag 18 oktober 2009
MTB-Toertocht te Overijse
Reeds enkele jaren staan de toertochten doorheen het Zoniënwoud in mijn agenda aangestipt. Het kwam er evenwel nooit van. Ook voor vandaag was het even twijfelen : Twee events op donderdag- en vrijdagavond, het lekkere tafelen op zaterdagavond wakkerden de verleiding om uit te slapen aan.... maar de goesting om in het Zoniënwoud te biken haalde het!
Na het verlaten van de autosnelweg zag ik al snel de pijlen naar de start... Alleen een parkeerplaats vinden... geen sinecure! Men kon zich inschrijven tot 10u30. Uiteindelijk schreef ik me, in het gezelschap van een 20tal overige mountainbikers, volgens het just-in-time principe in.
Na een korte passage op het fietspad volgde de eerste splitsing (66km linksaf, 44 & 30km rechtdoor). Even verder sloot iedereen weer op hetzelfde parcours aan : een nijdige, behoorlijk lange klim over deels onverharde weg. Het peloton versplinterde. Een lange sliert mountainbikers stoempte zich vooruit naar de top. Bovengekomen kon men genieten van de prachtige natuur... Het aangename herfstzonnetje verwarmde ons niet alleen, maar zorgde voor een prachtige gloed op het bladerdek.
Na enkele kasseistroken volgde een single-track door een bos om uiteindelijk, na een mooie afdaling, richting de eerste bevoorrading te fietsen. Hiervoor had men geopteerd voor een leuke locatie aan een meer. Helaas was naast sportdrank geen voeding meer te verkrijgen. Het succes van de tocht, blijkbaar 1400 deelnemers ipv de 800 in 2008, had men niet voorzien.
Hierna reden we vrij snel naar het Zoniënwoud. Voor mij de eerste kennismaking. En ze is me ongelooflijk bevallen : een zeer mooie afwisseling van single-tracks, bredere paden, en een twee-tal technische passages. Bijzonder mooi fietsen, ... uiteraard zullen de mountainbikers-pur-sang meer technische stroken wensen... voor mij hoeft dit niet. Echt mooi, af en toe goed uitkijken naar de pijltjes... en naar de vele andere sporters in het zoniënwoud. Heel wat mountainbikers die in tegenstelde richting fietsten, veel lopers & ruiters. Het bos is er natuurlijk voor iedereen. Bovendien bleef iedereen hoffelijk, dank je wel aan zij die rustig achter mij bleven op de technische passages, of die rechts invoegden op de bredere paden bij het inhalen.
Ter hoogte van Ukkel kregen we de tweede bevoorradingspost. Deze post was inmiddels een tweede maal bevoorraad : voldoende cake, koekjes en sportdrank! Deze verpozing was welgekomen. Eenmaal opnieuw op krachten dan maar de baan gedwarst voor het tweede luik doorheen de bossen. Ook hier kregen we enkele tracks voor de wielen geschoven.
De laatste kilometers brachten ons doorheen Hoeilaart. Hier kregen we diverse paden, en toch ook nog wat hoogtemeters te verwerken. In plaats van natuurschoon konden we ons hier vergapen aan villa's die in de serie de Rodenburgs niet zouden misstaan. De laatste loodjes begonnen inmiddels zwaar te wegen : regelmatig zag ik pijlen richting Overijse, en toch stuurden de parcoursbouwers ons opnieuw een andere richting uit... en deze richting bracht ons vooral naar alle hoogtes uit de omgeving.
De laatste paden brachten ons opnieuw naar het voetbalstadion van Overijse. Snel afspuiten van de MTB, een goede warme douche en ik vertrok opnieuw huiswaarts.
Een geslaagde tocht!
Al is het een ruim uur auto rijden tot in Overijse, hier kom ik zeker en vast terug!
Johan
Na het verlaten van de autosnelweg zag ik al snel de pijlen naar de start... Alleen een parkeerplaats vinden... geen sinecure! Men kon zich inschrijven tot 10u30. Uiteindelijk schreef ik me, in het gezelschap van een 20tal overige mountainbikers, volgens het just-in-time principe in.
Na een korte passage op het fietspad volgde de eerste splitsing (66km linksaf, 44 & 30km rechtdoor). Even verder sloot iedereen weer op hetzelfde parcours aan : een nijdige, behoorlijk lange klim over deels onverharde weg. Het peloton versplinterde. Een lange sliert mountainbikers stoempte zich vooruit naar de top. Bovengekomen kon men genieten van de prachtige natuur... Het aangename herfstzonnetje verwarmde ons niet alleen, maar zorgde voor een prachtige gloed op het bladerdek.
Na enkele kasseistroken volgde een single-track door een bos om uiteindelijk, na een mooie afdaling, richting de eerste bevoorrading te fietsen. Hiervoor had men geopteerd voor een leuke locatie aan een meer. Helaas was naast sportdrank geen voeding meer te verkrijgen. Het succes van de tocht, blijkbaar 1400 deelnemers ipv de 800 in 2008, had men niet voorzien.
Hierna reden we vrij snel naar het Zoniënwoud. Voor mij de eerste kennismaking. En ze is me ongelooflijk bevallen : een zeer mooie afwisseling van single-tracks, bredere paden, en een twee-tal technische passages. Bijzonder mooi fietsen, ... uiteraard zullen de mountainbikers-pur-sang meer technische stroken wensen... voor mij hoeft dit niet. Echt mooi, af en toe goed uitkijken naar de pijltjes... en naar de vele andere sporters in het zoniënwoud. Heel wat mountainbikers die in tegenstelde richting fietsten, veel lopers & ruiters. Het bos is er natuurlijk voor iedereen. Bovendien bleef iedereen hoffelijk, dank je wel aan zij die rustig achter mij bleven op de technische passages, of die rechts invoegden op de bredere paden bij het inhalen.
Ter hoogte van Ukkel kregen we de tweede bevoorradingspost. Deze post was inmiddels een tweede maal bevoorraad : voldoende cake, koekjes en sportdrank! Deze verpozing was welgekomen. Eenmaal opnieuw op krachten dan maar de baan gedwarst voor het tweede luik doorheen de bossen. Ook hier kregen we enkele tracks voor de wielen geschoven.
De laatste kilometers brachten ons doorheen Hoeilaart. Hier kregen we diverse paden, en toch ook nog wat hoogtemeters te verwerken. In plaats van natuurschoon konden we ons hier vergapen aan villa's die in de serie de Rodenburgs niet zouden misstaan. De laatste loodjes begonnen inmiddels zwaar te wegen : regelmatig zag ik pijlen richting Overijse, en toch stuurden de parcoursbouwers ons opnieuw een andere richting uit... en deze richting bracht ons vooral naar alle hoogtes uit de omgeving.
De laatste paden brachten ons opnieuw naar het voetbalstadion van Overijse. Snel afspuiten van de MTB, een goede warme douche en ik vertrok opnieuw huiswaarts.
Een geslaagde tocht!
Al is het een ruim uur auto rijden tot in Overijse, hier kom ik zeker en vast terug!
Johan
zaterdag 10 oktober 2009
MTB-Toertocht te Elsegem
Vorige week reden we de laatste rit met de club. Signaal om de mountainbike van onder het stof te halen.
Voor dit week-end worden we verwend met nogal wat toertochten in de regio : Gullegem, Heestert & Wortegem-Petegem op zaterdag, Waregem op zondag.
Een overaanbod? Ik vermoed van wel, ... zo wordt het voor iedere organisatie moeilijk om hun vorige records in aantal deelnemers te verbeteren. En toch, van mij mag het wel : het zorgt voor minder drukte op de smalle paden, ... en wat concurrentie brengt de kwaliteit van de tocht (en voorzieningen) meestal tot een hoger niveau.
Hoedanook na wat heen en weer sms'en opteerde ik, samen met Pascal, voor de tocht te Wortegem-Petegem.
Terwijl we richting de vertrekplaats, bedrijventerrein 'Willy Naessens', fietsten, hadden we het over allerhande fietsmateriaal... En wordt een bezoek aan Bike Motion, eind oktober, niet uitgesloten.
Na een vlotte inschrijving vertrokken we richting Oudenaarde. Vrij snel kregen we mooie passages langs en doorheen het domein 'De Ghellinck'. Niettegenstaande de hevige regens van de voorbije dagen bleven alle stroken goed berijdbaar. Op het gekende paadje aan de Scheldeboorden met zicht op de Golf verhoogden we de snelheid. Deze tempo-versnellingen leverden alvast nieuwe pieken op mijn polar op.
Bij het naderen van het recreatief domein 'Donck' haalden we enkele andere deelnemers in, en voor we het wisten kregen we een single-track aan de boorden van de vijvers voorgeschoteld. Pascal, als behendige fietser, wist deze - behoorlijk lange passage - snel en vlot af te werken. Ergens zo wat halverwege, bij het bordje 'Pas Op' diende ik voet aan de grond te zetten, tempo eruit... en dan maar opnieuw het evenwicht vinden op de glibberige ondergrond... en snel door fietsen om Pascal bij te benen.
Daarna volgde een deel van het traject van de plaatselijke bloso-route. Ondermeer de passage langs de spoorweg kregen we voor de wielen geschoven. Na enkele bos-passages kregen we een klim, op het asfalt, te verwerken. Bovengekomen kwam de verlossing : een mooie bevoorrading! Een 15tal andere bikers kwamen er ons vervoegen.
Onmiddellijk na deze bevoorrading volgde een 50meter geploeter in de modder. Wellicht het enige minpuntje voor deze tocht. Gelukkig was het een korte passage en was wat volgde de moeite waard : doorheen enkele velden kregen we hoogtemeters te verwerken.
Inmiddels reden we opnieuw op grondgebied Wortegem-Petegem en naderden we Bouvelo-Bos. In het verleden werd dit domein reeds meermaals opengesteld, maar nog nooit kregen we zo een mooie 4 km op ons bord geserveerd. Prachtig! Subliem! Veel heeft natuurlijk ook te maken met de weersomstandigheden van de zomer. Op alle stroken konden we goed doorfietsen.
Na deze passage, een tweede bevoorrading, en enkele stroken uit het lokale bloso-parcours fietsten we doorheen Anzegem. Ook hier vonden de parcoursbouwers leuke off-road-stukken. Mooi werk!
Na een blik op het uurwerk, en met Wortegem-Petegem in het vizier beslisten we samen om onmiddellijk huiswaarts te fietsen. De barbecue-worst houden we maar voor een andere keer.
Na tien km tegen de wind in beuken konden we de mountainbike thuis afspuiten.
Een zeer leuke, geslaagde, tocht! Niet druk, goed uitgepijld, voldoende bevoorradingen, een mooi parcours... en wat een goede passage in Bouvelo-Bos!
Johan
Voor dit week-end worden we verwend met nogal wat toertochten in de regio : Gullegem, Heestert & Wortegem-Petegem op zaterdag, Waregem op zondag.
Een overaanbod? Ik vermoed van wel, ... zo wordt het voor iedere organisatie moeilijk om hun vorige records in aantal deelnemers te verbeteren. En toch, van mij mag het wel : het zorgt voor minder drukte op de smalle paden, ... en wat concurrentie brengt de kwaliteit van de tocht (en voorzieningen) meestal tot een hoger niveau.
Hoedanook na wat heen en weer sms'en opteerde ik, samen met Pascal, voor de tocht te Wortegem-Petegem.
Terwijl we richting de vertrekplaats, bedrijventerrein 'Willy Naessens', fietsten, hadden we het over allerhande fietsmateriaal... En wordt een bezoek aan Bike Motion, eind oktober, niet uitgesloten.
Na een vlotte inschrijving vertrokken we richting Oudenaarde. Vrij snel kregen we mooie passages langs en doorheen het domein 'De Ghellinck'. Niettegenstaande de hevige regens van de voorbije dagen bleven alle stroken goed berijdbaar. Op het gekende paadje aan de Scheldeboorden met zicht op de Golf verhoogden we de snelheid. Deze tempo-versnellingen leverden alvast nieuwe pieken op mijn polar op.
Bij het naderen van het recreatief domein 'Donck' haalden we enkele andere deelnemers in, en voor we het wisten kregen we een single-track aan de boorden van de vijvers voorgeschoteld. Pascal, als behendige fietser, wist deze - behoorlijk lange passage - snel en vlot af te werken. Ergens zo wat halverwege, bij het bordje 'Pas Op' diende ik voet aan de grond te zetten, tempo eruit... en dan maar opnieuw het evenwicht vinden op de glibberige ondergrond... en snel door fietsen om Pascal bij te benen.
Daarna volgde een deel van het traject van de plaatselijke bloso-route. Ondermeer de passage langs de spoorweg kregen we voor de wielen geschoven. Na enkele bos-passages kregen we een klim, op het asfalt, te verwerken. Bovengekomen kwam de verlossing : een mooie bevoorrading! Een 15tal andere bikers kwamen er ons vervoegen.
Onmiddellijk na deze bevoorrading volgde een 50meter geploeter in de modder. Wellicht het enige minpuntje voor deze tocht. Gelukkig was het een korte passage en was wat volgde de moeite waard : doorheen enkele velden kregen we hoogtemeters te verwerken.
Inmiddels reden we opnieuw op grondgebied Wortegem-Petegem en naderden we Bouvelo-Bos. In het verleden werd dit domein reeds meermaals opengesteld, maar nog nooit kregen we zo een mooie 4 km op ons bord geserveerd. Prachtig! Subliem! Veel heeft natuurlijk ook te maken met de weersomstandigheden van de zomer. Op alle stroken konden we goed doorfietsen.
Na deze passage, een tweede bevoorrading, en enkele stroken uit het lokale bloso-parcours fietsten we doorheen Anzegem. Ook hier vonden de parcoursbouwers leuke off-road-stukken. Mooi werk!
Na een blik op het uurwerk, en met Wortegem-Petegem in het vizier beslisten we samen om onmiddellijk huiswaarts te fietsen. De barbecue-worst houden we maar voor een andere keer.
Na tien km tegen de wind in beuken konden we de mountainbike thuis afspuiten.
Een zeer leuke, geslaagde, tocht! Niet druk, goed uitgepijld, voldoende bevoorradingen, een mooi parcours... en wat een goede passage in Bouvelo-Bos!
Johan
zaterdag 7 juli 2007
La Marmotte 2007
Cyclosportieve : La Marmotte (07u 07-07-07) : De uitdaging
In tegenstelling tot de twee voorgaande jaren waar ik van de Marmotte telkens het belangrijkste objectief van het seizoen maakte had ik in 2006 geen specifiek streefdoel. Toch slaagde ik er dat jaar voor het eerst in om behoorlijk wat trainingskilometers af te malen : zo een 9000km op jaarbasis. Deze bredere trainingsopbouw resulteerde in een beter gevoel bij mijn deelnames aan wielerklassiekers zoals Ronde Van Vlaanderen en Tilff Bastogne Tilff.
Dit viel blijkbaar ook op bij de collega’s van de wielertoeristenclub, De Nieuwenhovespurters. De leden Andy & Manfred maakten er mij attent op dat ik met deze conditie er wellicht zou in slagen om mijn Marmotte-tijd, zowel in ’04 als in ’05 grootte-orde van 9u10, met een 20tal minuten te verbeteren. Deze opmerking bleef me bij en toen tijdens het najaar van ’06 Pascal D me vertelde dat hij in 2007 opnieuw naar de Franse Alpen, voor zijn tweede Marmotte, zou afreizen was mijn beslissing snel genomen : Ik vergezel Pascal!
In het voorjaar van 2007 troffen we de verdere voorbereidingen en sloten zich ook Dieter & Patrick aan. De bevestiging van onze inschrijving op www.sportcommunication.com volgde snel en ook het appartement in de residentie van Pierre & Vacances werd vlot geboekt.
Tijdens de eerste jaarhelft werden in opbouw naar de Marmotte naast de gebruikelijke clubritten van de Nieuwenhovespurters ook enkele wielerklassiekers voor onze wielen geschoven. Bij iedere deelname van E3-Prijs, Ronde Van Vlaanderen, Van Peteghem-Classic, Davitamon-Classic, Rit van de Gouverneur, Freddy Maertens Classic, Waalse Pijl, Gent Wevelgem werd gekozen voor de langste afstand en schuwden we de inspanningen niet. Dit resulteerde vooral in een geruststellend gevoel : we maalden voldoende kilometers, en viel de Marmotte om welke reden dan ook tegen, dan hadden we toch al lekker gefietst in 2007…
Bovendien leverde ook onze deelname aan de West-Vlaamse cyclo-sportieve Freddy Maertens Classic ons wat zelfvertrouwen op : Op 74 finishers behaalden we elk een gouden brevet en dit met een behoorlijke plaats & tijd >
Bij de afreis naar Alpe D’Huez hadden we met zijn allen bovendien een behoorlijk aantal trainingskilometers op de teller getoverd : Pascal (7500km), Johan (8000km), en ook voor Dieter & Patrick zou dit zich in die grootte-orde situeren. Reden te over om vol zelfvertrouwen aan de cyclosportieve met de grootste uitstraling ter wereld, La Marmotte, te starten…
En toch hadden we aan de vooravond van 07-07-07 voldoende twijfels : door het vele intensieve fietsen was onze conditie-top reeds lang voorbij, de laatste dagen kwamen we omwille van het barre weer onvoldoende aan fietsen toe, de maand juni was om tal van redenen te stresserend geweest, … en tot overmaat van ramp zou de temperatuur op de 7e juli de 30° overschrijden, en dit zelfs op de Alpentoppen… Bovendien was ik opnieuw dermate onder de indruk van de lastigheid van de cols dat ik mijn ambitie van het evenaren van mijn tijd in 2005 & 2006, de 9u10, inmiddels bijstelde tot het uitrijden van deze monstertocht, of zoals de tocht omschreven wordt op het forum van wielertoerist.be : het wereldkampioenschap van wielertoeristen.
Op de magische datum 07-07-07 porden de scherpe tonen van mijn Nokia me omstreeks 4u15 aan om op te staan : daar waar Dieter een uitgebreid ontbijt, pasta & brood, zichzelf voorschotelde, hield ik het traditiegetrouw bij mijn muesli. Toch nuttigde ik net als Pascal & Patrick reeds zo vroeg in de ochtend voldoende sportdrank en namen toch we wat meer koolhydraten dan anders in.
De deur van ons appartement op Alpe d’Huez werd dichtgetrokken, de fietsen ingeladen in de bestelwagen, en we kozen richting Bourg d’Oisans. Hier aangekomen stonden langs beide kanten van de weg fietsers zich klaar te maken : insmeren van de benen, vullen van de fietsshirts met sportvoeding, hier en daar met kleefband nog een pompje aan de fietskader kleven… laatste check van de wielen & banden. We keken naar de diverse deelname-nummers en zagen nogal wat deelnemers uit het selecte ‘400’-groepje : de best geklasseerden uit 2006 krijgen immers een bevoorrecht nummer < 400 en mogen vanuit die context in de eerste startbox plaatsnemen. Hoedanook wij konden ons gezien onze vroege aankomst vooraan in de tweede box positioneren.
Inmiddels 6u10 voelde ik de spanning toenemen, ik checkte mijn polar en zag tot mijn verbazing een
hartslag, zo een 30-tal tellen hoger dan normaal verschijnen. Enfin enige vorm van adrenaline zal wel nodig zijn, pompte ik mezelf moed in. Tijdens het afwachten zag ik enkele overige deelnemers van www.wielertoerist.be , Reumong & zijn vader, Trekkie en ik ging ze even groeten. Verder kon ik enkel vaststellen dat net als voorheen onze Noorderburen voor de grootste afvaardiging hadden gezorgd : Nederland zou 14 uur later 1221 finishers tellen.
Nog een 33 andere nationaliteiten tekenden present aan de start : Mexico (1 finisher), Israël (1 finisher), Brazilië (2 finishers), Zuid-Afrika (2 finishers), Japan (6 finishers), Canada (7 finishers), Polen (15 finishers), Australië (18 finishers), Denemarken (216 finishers), Engeland (354 finishers), … Wij behoorden tot de 700-koppige delegatie uit België. Deze smeltkroes van nationaliteiten, de diverse talen door elkaar… Het beeld van 7000 fietsers na elkaar in een klein dorpje als Bourg d’Oisans : dit is reeds een bezienswaardigheid op zich! De talrijk opgekomen familieleden en supporters van de deelnemers aarzelden dan ook niet en schoten nogal wat plaatjes van de start van La Marmotte.
Even voor 7 uur wakkerde de lokale omroeper de sfeer nog wat aan : zijn geroep doorheen de micro overstijgde nu overal het geroezemoes van de fietsers, … we wensten elkaar allen snel alle succes toe, en klikten onze schoenen reeds in de pedalen… even later weerklonk de muziek ‘C’est partie, c’est partie…’ … we overschreden de mat waar onze tijdschip zich diende te registreren… en een adrenaline-stoot later waren we op weg…
“OK, ik ben goed weggekomen, nu in deze mensenzee veilig verder fietsen, zorgen dat ik niet val” ging er door mijn hoofd… de kmteller wees inmiddels 40km/uur aan… Ik zocht Dieter, Patrick & Pascal. Ik zag geen van allen… plots ontwaar ik aan de kop van een peloton van zo een 40tal renners Dieter… “Tja hij gaat er volledig voor… hoedanook…” ik wil de eerste kilometers bij de vrienden blijven en ik smijt mijn fiets links van het groepje waar ik in zit en haal groepje per groepje in tot ik kan aansluiten in het peloton van Dieter & Patrick, … even later vindt ook Pascal aansluiting.
Samen met Pascal beslis ik om geen al te snelle start te nemen en ik laat Dieter na het indraaien van de eerste bocht verder fietsen, ook Patrick verliezen we hier reeds uit het gezichtsveld. De eerste stijgende kilometers van de Col du Glandon volgen al snel… ik verifiëer mijn hartslag en wens hem zoals vooropgesteld enkele tellen onder de overslagpols te houden. Ik slaag hierin, krijg een goed gevoel en dat geeft me zelfvertrouwen… ik fiets in eigen cadans verder. Beetje bij beetje haal ik overige fietsers in, ook Patrick wordt bijgehaald. Enkele kilometers verder naderen we een klein gehucht waar het iets vlakker wordt. Ik neem de tijd voor het nuttigen van wat sportdrank en een reep en vervolg via de afdaling. Dit is niet mijn sterkste punt, maar bij deze korte afdaling komt nog niet veel stuurmanskunst bij kijken… slechts een beperkt aantal fietsers halen me hier opnieuw in. Wat volgt zijn opnieuw enkele kms met een gemiddelde stijgingspercentage van 10%. Dan maar opnieuw opteren voor de 39x27 als verzet. De laatste kilometers neemt dit stijgingspercentage wat af, ik schakel bij tot 39x24 en bemerk dat ik de top na 1u45 zal bereiken. Dit is een 15 minuten sneller dan tijdens mijn vorige edities. Positief nieuws, minder aangenaam is het gevoel dat ik heb op de achterband : enkele steentjes blijken zich vast te pinnen in de band en bij iedere omwenteling hoor ik het getik. Op de top van de Glandon verifiëer ik één en ander, ik verwijder het steentje en ga voluit voor de afdaling…
Al van bij de eerste bocht zie ik enkele veiligheidsmensen met aanduidingen ‘gevaarlijke bocht’, ‘gevaarlijke afdaling’, … even verder ligt een rouwkrans… als slechte daler voldoende signalen om me tot de orde te roepen : en ik ga in de remmen… ik haal nog een snelheid van 25km/u. Na vier bochten word ik reeds bijgehaald door Patrick… ik kijk naar hem en hij verdwijnt in geen tijd uit mijn gezichtsveld… Ik denk bij mezelf : dat belooft… daar gaat mijn goede tijd… maar heelhuids aankomen is belangrijk, ik denk aan mijn gezin en beslis me niets meer aan te trekken van welke richttijd dan ook… Ik wil het ook veilig houden voor de overige fietsers en kies resoluut voor de rechterzijde van de weg. Ik tel wel nog het aantal deelnemers die me tot aan de voet zal inhalen : uiteindelijk een 87tal in totaal (vanaf bocht 6).
Na de aankomst beneden wens ik zo snel mogelijk aansluiting te vinden met een ‘snelle’ groep, zaak om toch wat verloren tijd goed te maken… Een groepje van een 20-tal fietsers vormt zich, doch we zijn slechts met een 4tal die bereid zijn om rond te draaien en tegen de wind in te beuken… Korte tijd later komt Pascal, die inmiddels aansluiting vond bij deze groep, op mijn schouder tikken : Het is niet aan ons om hier kopwerk te doen, roept hij, … dit zijn allen beter fietsers dan ons, deze groep gaat hier voor richttijden van 8 uur… Ok, dan maar, en ik plaats me samen met hem in de buik van dit peloton.
Van de voorbije edities heb ik één iets geleerd : continu blijven eten en drinken is een must. Eén nadeel levert dit me op : ik heb dringend een plaspauze nodig, aan de voet van de Télégraphe gekomen verwittig ik Pascal van deze stop. Hij rijdt door en we spreken af om elkaar wellicht in Valloir opnieuw aan te treffen.
Een blik op de polar leert me dat mijn sanitaire stop me welgeteld 110 seconden pauze kostte. Inmiddels rijdt een volgende groepje over de spoorweg, en start met de Télégraphe. Ik sluit me bij hen aan, en constateer dat ik nog steeds een goed klimgevoel heb… Ik haal de één na de andere in, en na 5 kilometers kom ik opnieuw bij Pascal. We wisselen enkele woorden, ik rits mijn truitje & windvest helemaal open en ga verder op dit élan door. De snelheid poog ik op de 13km/u te houden, en weet iedereen bij te benen. Dit wordt mijn snelste beklimming ooit… Aan de top van de Télégraphe zoek ik een drank-stop, maar vind enkel een rode-kruis-hulppost terug… Dan maar doorrijden naar Valloir. De afdaling die hieraan voorafgaat gaat uiterst vlot… dit kan niet gezegd worden aan de eerste kilometer bergop die vervolgens volgt. Blijkbaar heeft de inspanning op de Télégraphe me teveel krachten gekost, … dit loopt helemaal niet meer, … ik geraak met moeite vooruit, .. zelfs indien ik kleiner schakel… ik maan me zelf aan rustig te blijven en neem enkele w-cups uit de achterzak. Even later zie ik rechts de bevoorradingspost : ik laat beide bidons bijvullen met extran, beslis om dan toch geen stokbrood aan te nemen, dank de vriendelijke mensen van de bevoorrading, en fiets door…
De warmte begint zijn tol te eisen… Ik vraag me af of ik mijn windvest beter niet uitdoe, wegwerp… Uiteindelijk vind ik het belangrijker om mijn voeding die ik erin kon opbergen, mijn reserve-materiaal, bij te houden en blijf aldus te warm gekleed… Het zweet parelt me uit, ik spreek met enkele Fransen, Italianen, Nederlanders & Belgen… Het gezamenlijke afzien sterkt me om door te doen… Toch zinkt me bij het naderen van het brugje halverwege de Galibier me de moed in de schoenen : ik zie de lange sliert fietsers zich de weg omhoog zoeken en panikeer. Hier geraak ik niet meer boven… Toch is er slechts één oplossing : rustig verder fietsen… alhoewel de wind speelt hier beurtelings in het nadeel… en dit wordt uiteindelijk mijn redding : de hitte wordt dankzij het zalige windje aanvaardbaar…
Tijdens de laatste vijf kilometers zie ik langs beide zijden van de weg fietsers die afstappen, ik zie iemand braken, … en blijf me zelf moed in pompen. Toch krijg ik stilaan een uitgeput gevoel… Drie kilometer voor de top zie ik dan een volledige delegatie Nederlanders de wave uitvoeren bij iedere fietser die voorbijkomt… Ze zien dat ik het moeilijk heb, roepen me aanmoedigingen toe, … ik vraag me af waarom ik hier een derde maal naar toe kwam, welke reden me zover kon brengen, waar dit afzien voor nodig is… ik voel me uitgeput, een traan rolt over mijn wang. Een fotograaf weet dit beeld vast te leggen, … nog een andere fotograaf van www.photobreton.com komt naast mij lopen en schiet enkele plaatjes… tja drama… is het dit wat men wil zien… Nog twee kilometer naar de top, ik schakel op mijn kleinste verzet : 39x30 en put hier opnieuw wat kracht uit : ik kom boven op de top en stel vast dat ik nog steeds geruime tijd voor ben op mijn vorige tijdsschema’s.
Ik schuif aan bij de mensen van het Franse leger en ben hen dankbaar voor de Isostar. Ik rust even uit en neem vervolgens, in alle voorzichtigheid, de afdaling tot de Lautaret voor mijn rekening. Zoals tijdens de afdaling van de Glandon rijden de ene na de andere fietser me voorbij, maar ik maak me er niet verder druk in. Zonder ongelukken ben ik ervan overtuigd dat ik mijn tijd zal verbeteren, en dit is een voldoende prestatie. Ik fixeer me nu op de 9 uur. Aan de voet van de Lautaret gekomen ben ik helemaal alleen, en ik fiets verder naar Bourg d’Oisans. Enkel op het einde komen een 7-tal fietsers, waaronder één wt.be-lid, aansluiten.
De laatste col van de dag is het enige wat me nog rest : Alpe d’Huez. Een kleine 15 kilometer klimmen, ik zit inmiddels 7 uur in het zadel. De eerste kilometers zijn normaal gezien de lastigste, toch neem ik deze eerste horde met een uitstekend gevoel : de 39x27 wordt snel rondgedraaid, en ik voel me euforisch worden. En, dan plots… is er toch die man met de hamer… een hongergevoel maakt zich van me meester, ik geraak nauwelijks nog vooruit : de snelheid daalt tot amper 7km/u… Ik eet een w-cup en ledig mijn bidons…. Gelukkig is er na een 5-tal kilometer een drankstop, daar zal ik één en ander weer aanvullen en hopelijk gaat het dan wat beter… De mensen langs de kant van de weg zien me de Alpe naar boven kruipen… Dit gaat echt niet meer… Die 1.5 kilometer lijkt me een eeuwigheid te duren, … in de eerstvolgende bocht naar links zie ik ze dan toch staan : enkele mensen geven water-bekertjes aan : ik drink er 6 na elkaar, vul beide bidons opnieuw bij, en vertrek opnieuw… Tiens, dit heeft deugd gedaan : ik vind opnieuw mijn tempo, en rijd verder… de hitte is niet meer te harden, ik zoek na iedere bocht of er in de volgende strook ergens wat schaduw te rapen valt : nergens, nergens, … de supporters langs de kant van de weg roepen inmiddels naar éénieder aanmoedigingen, dit drijft me voort, ik dank hen en ben blij als enkele kinderen met flessen bronwater komen aangelopen, … ik neem er ééntje aan en giet ze à la Landis uit over armen en rug… Brrr, ijskoud is dit bronwater, het beneemt me mijn adem, maar ach : alles beter dan die verzengende hitte… Inmiddels kom ik aan bij de volgende drankstop : de plaatselijke mensen van het rode kruis monsteren iedere fietser en oordelen blijkbaar dat ik geen verzorging nodig heb, … maar goed zo… ik drink opnieuw een 5tal bekertjes water en stap opnieuw op de fiets. De volgende bocht krijg ik een 5tal Basken langs de kant van de weg in het vizier : Met blijkbaar een voldoende hoog alcochol-percentage in het bloed zingen zij ons toe… Zij weten er in ieder geval een feest van te maken. Voor mijn feestgedruis hoef ik nog een 4tal kilometers te klimmen : dit lukt me wel, ik zie het nu helemaal zitten, schakel opnieuw naar de 39x27 en haal nu de éne na de andere fietser in. De laatste kilometers staan er nogal wat toeschouwers, ik beslis er nog voluit voor te gaan, en neem de laatste kilometer aan een snelheid van 30km/u… plots is er een Fransman in de roze giro-trui die me nog wenst bij te halen : voor de ogen van Dieter die inmiddels aangekomen is (in een fantastische tijd van 7u39) en als toeschouwer langs de kant van de weg staat pers ik er een spurtje uit, ik schakel bij naar de 14 en win het prestige-spurtje. Het levert me applaus van het publiek op.
Enkele meters verder rijd ik over de mat, ik check de polar en bemerk een gereden tijd van 8u20. Mijn tijd van 2004&2005 wist ik met een 50tal minuten te verbeteren. Fier als een gieter ben ik, ik neem mijn gsm en bel het gezin op, vol trots vertel ik mijn wedervaren!
Uiteindelijk bleek ik Patrick bijgehaald te hebben in Valoir. Hij eindigt een 25tal minuten na mij, en ook Pascal wist zijn tijd met welgeteld 59 minuten te verbeteren en eindigde zo in 9u42. Voldoende reden tot feesten zodat het hoogst gelegen restaurant van de Alpe opnieuw werd opgezocht.
Na dit lange verhaal toch nog enkele slotbemerkingen :
Dit viel blijkbaar ook op bij de collega’s van de wielertoeristenclub, De Nieuwenhovespurters. De leden Andy & Manfred maakten er mij attent op dat ik met deze conditie er wellicht zou in slagen om mijn Marmotte-tijd, zowel in ’04 als in ’05 grootte-orde van 9u10, met een 20tal minuten te verbeteren. Deze opmerking bleef me bij en toen tijdens het najaar van ’06 Pascal D me vertelde dat hij in 2007 opnieuw naar de Franse Alpen, voor zijn tweede Marmotte, zou afreizen was mijn beslissing snel genomen : Ik vergezel Pascal!
In het voorjaar van 2007 troffen we de verdere voorbereidingen en sloten zich ook Dieter & Patrick aan. De bevestiging van onze inschrijving op www.sportcommunication.com volgde snel en ook het appartement in de residentie van Pierre & Vacances werd vlot geboekt.
Tijdens de eerste jaarhelft werden in opbouw naar de Marmotte naast de gebruikelijke clubritten van de Nieuwenhovespurters ook enkele wielerklassiekers voor onze wielen geschoven. Bij iedere deelname van E3-Prijs, Ronde Van Vlaanderen, Van Peteghem-Classic, Davitamon-Classic, Rit van de Gouverneur, Freddy Maertens Classic, Waalse Pijl, Gent Wevelgem werd gekozen voor de langste afstand en schuwden we de inspanningen niet. Dit resulteerde vooral in een geruststellend gevoel : we maalden voldoende kilometers, en viel de Marmotte om welke reden dan ook tegen, dan hadden we toch al lekker gefietst in 2007…
Bovendien leverde ook onze deelname aan de West-Vlaamse cyclo-sportieve Freddy Maertens Classic ons wat zelfvertrouwen op : Op 74 finishers behaalden we elk een gouden brevet en dit met een behoorlijke plaats & tijd >
- 4e op 3 min van de winnaar : Dieter (gemiddelde ‘diploma’snelheid 35.08)
- 5e op 3 min van de winnaar : Johan (gemiddelde ‘diploma’snelheid 35.08)
- 14e op 11 min van de winnaar : Pascal (gemiddelde ‘diploma’snelheid 34.30)
Bij de afreis naar Alpe D’Huez hadden we met zijn allen bovendien een behoorlijk aantal trainingskilometers op de teller getoverd : Pascal (7500km), Johan (8000km), en ook voor Dieter & Patrick zou dit zich in die grootte-orde situeren. Reden te over om vol zelfvertrouwen aan de cyclosportieve met de grootste uitstraling ter wereld, La Marmotte, te starten…
En toch hadden we aan de vooravond van 07-07-07 voldoende twijfels : door het vele intensieve fietsen was onze conditie-top reeds lang voorbij, de laatste dagen kwamen we omwille van het barre weer onvoldoende aan fietsen toe, de maand juni was om tal van redenen te stresserend geweest, … en tot overmaat van ramp zou de temperatuur op de 7e juli de 30° overschrijden, en dit zelfs op de Alpentoppen… Bovendien was ik opnieuw dermate onder de indruk van de lastigheid van de cols dat ik mijn ambitie van het evenaren van mijn tijd in 2005 & 2006, de 9u10, inmiddels bijstelde tot het uitrijden van deze monstertocht, of zoals de tocht omschreven wordt op het forum van wielertoerist.be : het wereldkampioenschap van wielertoeristen.
Op de magische datum 07-07-07 porden de scherpe tonen van mijn Nokia me omstreeks 4u15 aan om op te staan : daar waar Dieter een uitgebreid ontbijt, pasta & brood, zichzelf voorschotelde, hield ik het traditiegetrouw bij mijn muesli. Toch nuttigde ik net als Pascal & Patrick reeds zo vroeg in de ochtend voldoende sportdrank en namen toch we wat meer koolhydraten dan anders in.
De deur van ons appartement op Alpe d’Huez werd dichtgetrokken, de fietsen ingeladen in de bestelwagen, en we kozen richting Bourg d’Oisans. Hier aangekomen stonden langs beide kanten van de weg fietsers zich klaar te maken : insmeren van de benen, vullen van de fietsshirts met sportvoeding, hier en daar met kleefband nog een pompje aan de fietskader kleven… laatste check van de wielen & banden. We keken naar de diverse deelname-nummers en zagen nogal wat deelnemers uit het selecte ‘400’-groepje : de best geklasseerden uit 2006 krijgen immers een bevoorrecht nummer < 400 en mogen vanuit die context in de eerste startbox plaatsnemen. Hoedanook wij konden ons gezien onze vroege aankomst vooraan in de tweede box positioneren.
Inmiddels 6u10 voelde ik de spanning toenemen, ik checkte mijn polar en zag tot mijn verbazing een
hartslag, zo een 30-tal tellen hoger dan normaal verschijnen. Enfin enige vorm van adrenaline zal wel nodig zijn, pompte ik mezelf moed in. Tijdens het afwachten zag ik enkele overige deelnemers van www.wielertoerist.be , Reumong & zijn vader, Trekkie en ik ging ze even groeten. Verder kon ik enkel vaststellen dat net als voorheen onze Noorderburen voor de grootste afvaardiging hadden gezorgd : Nederland zou 14 uur later 1221 finishers tellen.
Nog een 33 andere nationaliteiten tekenden present aan de start : Mexico (1 finisher), Israël (1 finisher), Brazilië (2 finishers), Zuid-Afrika (2 finishers), Japan (6 finishers), Canada (7 finishers), Polen (15 finishers), Australië (18 finishers), Denemarken (216 finishers), Engeland (354 finishers), … Wij behoorden tot de 700-koppige delegatie uit België. Deze smeltkroes van nationaliteiten, de diverse talen door elkaar… Het beeld van 7000 fietsers na elkaar in een klein dorpje als Bourg d’Oisans : dit is reeds een bezienswaardigheid op zich! De talrijk opgekomen familieleden en supporters van de deelnemers aarzelden dan ook niet en schoten nogal wat plaatjes van de start van La Marmotte.
Even voor 7 uur wakkerde de lokale omroeper de sfeer nog wat aan : zijn geroep doorheen de micro overstijgde nu overal het geroezemoes van de fietsers, … we wensten elkaar allen snel alle succes toe, en klikten onze schoenen reeds in de pedalen… even later weerklonk de muziek ‘C’est partie, c’est partie…’ … we overschreden de mat waar onze tijdschip zich diende te registreren… en een adrenaline-stoot later waren we op weg…
“OK, ik ben goed weggekomen, nu in deze mensenzee veilig verder fietsen, zorgen dat ik niet val” ging er door mijn hoofd… de kmteller wees inmiddels 40km/uur aan… Ik zocht Dieter, Patrick & Pascal. Ik zag geen van allen… plots ontwaar ik aan de kop van een peloton van zo een 40tal renners Dieter… “Tja hij gaat er volledig voor… hoedanook…” ik wil de eerste kilometers bij de vrienden blijven en ik smijt mijn fiets links van het groepje waar ik in zit en haal groepje per groepje in tot ik kan aansluiten in het peloton van Dieter & Patrick, … even later vindt ook Pascal aansluiting.
Samen met Pascal beslis ik om geen al te snelle start te nemen en ik laat Dieter na het indraaien van de eerste bocht verder fietsen, ook Patrick verliezen we hier reeds uit het gezichtsveld. De eerste stijgende kilometers van de Col du Glandon volgen al snel… ik verifiëer mijn hartslag en wens hem zoals vooropgesteld enkele tellen onder de overslagpols te houden. Ik slaag hierin, krijg een goed gevoel en dat geeft me zelfvertrouwen… ik fiets in eigen cadans verder. Beetje bij beetje haal ik overige fietsers in, ook Patrick wordt bijgehaald. Enkele kilometers verder naderen we een klein gehucht waar het iets vlakker wordt. Ik neem de tijd voor het nuttigen van wat sportdrank en een reep en vervolg via de afdaling. Dit is niet mijn sterkste punt, maar bij deze korte afdaling komt nog niet veel stuurmanskunst bij kijken… slechts een beperkt aantal fietsers halen me hier opnieuw in. Wat volgt zijn opnieuw enkele kms met een gemiddelde stijgingspercentage van 10%. Dan maar opnieuw opteren voor de 39x27 als verzet. De laatste kilometers neemt dit stijgingspercentage wat af, ik schakel bij tot 39x24 en bemerk dat ik de top na 1u45 zal bereiken. Dit is een 15 minuten sneller dan tijdens mijn vorige edities. Positief nieuws, minder aangenaam is het gevoel dat ik heb op de achterband : enkele steentjes blijken zich vast te pinnen in de band en bij iedere omwenteling hoor ik het getik. Op de top van de Glandon verifiëer ik één en ander, ik verwijder het steentje en ga voluit voor de afdaling…
Al van bij de eerste bocht zie ik enkele veiligheidsmensen met aanduidingen ‘gevaarlijke bocht’, ‘gevaarlijke afdaling’, … even verder ligt een rouwkrans… als slechte daler voldoende signalen om me tot de orde te roepen : en ik ga in de remmen… ik haal nog een snelheid van 25km/u. Na vier bochten word ik reeds bijgehaald door Patrick… ik kijk naar hem en hij verdwijnt in geen tijd uit mijn gezichtsveld… Ik denk bij mezelf : dat belooft… daar gaat mijn goede tijd… maar heelhuids aankomen is belangrijk, ik denk aan mijn gezin en beslis me niets meer aan te trekken van welke richttijd dan ook… Ik wil het ook veilig houden voor de overige fietsers en kies resoluut voor de rechterzijde van de weg. Ik tel wel nog het aantal deelnemers die me tot aan de voet zal inhalen : uiteindelijk een 87tal in totaal (vanaf bocht 6).
Na de aankomst beneden wens ik zo snel mogelijk aansluiting te vinden met een ‘snelle’ groep, zaak om toch wat verloren tijd goed te maken… Een groepje van een 20-tal fietsers vormt zich, doch we zijn slechts met een 4tal die bereid zijn om rond te draaien en tegen de wind in te beuken… Korte tijd later komt Pascal, die inmiddels aansluiting vond bij deze groep, op mijn schouder tikken : Het is niet aan ons om hier kopwerk te doen, roept hij, … dit zijn allen beter fietsers dan ons, deze groep gaat hier voor richttijden van 8 uur… Ok, dan maar, en ik plaats me samen met hem in de buik van dit peloton.
Van de voorbije edities heb ik één iets geleerd : continu blijven eten en drinken is een must. Eén nadeel levert dit me op : ik heb dringend een plaspauze nodig, aan de voet van de Télégraphe gekomen verwittig ik Pascal van deze stop. Hij rijdt door en we spreken af om elkaar wellicht in Valloir opnieuw aan te treffen.
Een blik op de polar leert me dat mijn sanitaire stop me welgeteld 110 seconden pauze kostte. Inmiddels rijdt een volgende groepje over de spoorweg, en start met de Télégraphe. Ik sluit me bij hen aan, en constateer dat ik nog steeds een goed klimgevoel heb… Ik haal de één na de andere in, en na 5 kilometers kom ik opnieuw bij Pascal. We wisselen enkele woorden, ik rits mijn truitje & windvest helemaal open en ga verder op dit élan door. De snelheid poog ik op de 13km/u te houden, en weet iedereen bij te benen. Dit wordt mijn snelste beklimming ooit… Aan de top van de Télégraphe zoek ik een drank-stop, maar vind enkel een rode-kruis-hulppost terug… Dan maar doorrijden naar Valloir. De afdaling die hieraan voorafgaat gaat uiterst vlot… dit kan niet gezegd worden aan de eerste kilometer bergop die vervolgens volgt. Blijkbaar heeft de inspanning op de Télégraphe me teveel krachten gekost, … dit loopt helemaal niet meer, … ik geraak met moeite vooruit, .. zelfs indien ik kleiner schakel… ik maan me zelf aan rustig te blijven en neem enkele w-cups uit de achterzak. Even later zie ik rechts de bevoorradingspost : ik laat beide bidons bijvullen met extran, beslis om dan toch geen stokbrood aan te nemen, dank de vriendelijke mensen van de bevoorrading, en fiets door…
De warmte begint zijn tol te eisen… Ik vraag me af of ik mijn windvest beter niet uitdoe, wegwerp… Uiteindelijk vind ik het belangrijker om mijn voeding die ik erin kon opbergen, mijn reserve-materiaal, bij te houden en blijf aldus te warm gekleed… Het zweet parelt me uit, ik spreek met enkele Fransen, Italianen, Nederlanders & Belgen… Het gezamenlijke afzien sterkt me om door te doen… Toch zinkt me bij het naderen van het brugje halverwege de Galibier me de moed in de schoenen : ik zie de lange sliert fietsers zich de weg omhoog zoeken en panikeer. Hier geraak ik niet meer boven… Toch is er slechts één oplossing : rustig verder fietsen… alhoewel de wind speelt hier beurtelings in het nadeel… en dit wordt uiteindelijk mijn redding : de hitte wordt dankzij het zalige windje aanvaardbaar…
Tijdens de laatste vijf kilometers zie ik langs beide zijden van de weg fietsers die afstappen, ik zie iemand braken, … en blijf me zelf moed in pompen. Toch krijg ik stilaan een uitgeput gevoel… Drie kilometer voor de top zie ik dan een volledige delegatie Nederlanders de wave uitvoeren bij iedere fietser die voorbijkomt… Ze zien dat ik het moeilijk heb, roepen me aanmoedigingen toe, … ik vraag me af waarom ik hier een derde maal naar toe kwam, welke reden me zover kon brengen, waar dit afzien voor nodig is… ik voel me uitgeput, een traan rolt over mijn wang. Een fotograaf weet dit beeld vast te leggen, … nog een andere fotograaf van www.photobreton.com komt naast mij lopen en schiet enkele plaatjes… tja drama… is het dit wat men wil zien… Nog twee kilometer naar de top, ik schakel op mijn kleinste verzet : 39x30 en put hier opnieuw wat kracht uit : ik kom boven op de top en stel vast dat ik nog steeds geruime tijd voor ben op mijn vorige tijdsschema’s.
Ik schuif aan bij de mensen van het Franse leger en ben hen dankbaar voor de Isostar. Ik rust even uit en neem vervolgens, in alle voorzichtigheid, de afdaling tot de Lautaret voor mijn rekening. Zoals tijdens de afdaling van de Glandon rijden de ene na de andere fietser me voorbij, maar ik maak me er niet verder druk in. Zonder ongelukken ben ik ervan overtuigd dat ik mijn tijd zal verbeteren, en dit is een voldoende prestatie. Ik fixeer me nu op de 9 uur. Aan de voet van de Lautaret gekomen ben ik helemaal alleen, en ik fiets verder naar Bourg d’Oisans. Enkel op het einde komen een 7-tal fietsers, waaronder één wt.be-lid, aansluiten.
De laatste col van de dag is het enige wat me nog rest : Alpe d’Huez. Een kleine 15 kilometer klimmen, ik zit inmiddels 7 uur in het zadel. De eerste kilometers zijn normaal gezien de lastigste, toch neem ik deze eerste horde met een uitstekend gevoel : de 39x27 wordt snel rondgedraaid, en ik voel me euforisch worden. En, dan plots… is er toch die man met de hamer… een hongergevoel maakt zich van me meester, ik geraak nauwelijks nog vooruit : de snelheid daalt tot amper 7km/u… Ik eet een w-cup en ledig mijn bidons…. Gelukkig is er na een 5-tal kilometer een drankstop, daar zal ik één en ander weer aanvullen en hopelijk gaat het dan wat beter… De mensen langs de kant van de weg zien me de Alpe naar boven kruipen… Dit gaat echt niet meer… Die 1.5 kilometer lijkt me een eeuwigheid te duren, … in de eerstvolgende bocht naar links zie ik ze dan toch staan : enkele mensen geven water-bekertjes aan : ik drink er 6 na elkaar, vul beide bidons opnieuw bij, en vertrek opnieuw… Tiens, dit heeft deugd gedaan : ik vind opnieuw mijn tempo, en rijd verder… de hitte is niet meer te harden, ik zoek na iedere bocht of er in de volgende strook ergens wat schaduw te rapen valt : nergens, nergens, … de supporters langs de kant van de weg roepen inmiddels naar éénieder aanmoedigingen, dit drijft me voort, ik dank hen en ben blij als enkele kinderen met flessen bronwater komen aangelopen, … ik neem er ééntje aan en giet ze à la Landis uit over armen en rug… Brrr, ijskoud is dit bronwater, het beneemt me mijn adem, maar ach : alles beter dan die verzengende hitte… Inmiddels kom ik aan bij de volgende drankstop : de plaatselijke mensen van het rode kruis monsteren iedere fietser en oordelen blijkbaar dat ik geen verzorging nodig heb, … maar goed zo… ik drink opnieuw een 5tal bekertjes water en stap opnieuw op de fiets. De volgende bocht krijg ik een 5tal Basken langs de kant van de weg in het vizier : Met blijkbaar een voldoende hoog alcochol-percentage in het bloed zingen zij ons toe… Zij weten er in ieder geval een feest van te maken. Voor mijn feestgedruis hoef ik nog een 4tal kilometers te klimmen : dit lukt me wel, ik zie het nu helemaal zitten, schakel opnieuw naar de 39x27 en haal nu de éne na de andere fietser in. De laatste kilometers staan er nogal wat toeschouwers, ik beslis er nog voluit voor te gaan, en neem de laatste kilometer aan een snelheid van 30km/u… plots is er een Fransman in de roze giro-trui die me nog wenst bij te halen : voor de ogen van Dieter die inmiddels aangekomen is (in een fantastische tijd van 7u39) en als toeschouwer langs de kant van de weg staat pers ik er een spurtje uit, ik schakel bij naar de 14 en win het prestige-spurtje. Het levert me applaus van het publiek op.
Enkele meters verder rijd ik over de mat, ik check de polar en bemerk een gereden tijd van 8u20. Mijn tijd van 2004&2005 wist ik met een 50tal minuten te verbeteren. Fier als een gieter ben ik, ik neem mijn gsm en bel het gezin op, vol trots vertel ik mijn wedervaren!
Uiteindelijk bleek ik Patrick bijgehaald te hebben in Valoir. Hij eindigt een 25tal minuten na mij, en ook Pascal wist zijn tijd met welgeteld 59 minuten te verbeteren en eindigde zo in 9u42. Voldoende reden tot feesten zodat het hoogst gelegen restaurant van de Alpe opnieuw werd opgezocht.
Na dit lange verhaal toch nog enkele slotbemerkingen :
- Voor deze editie kan men m.i. zeker spreken over een perfecte organisatie : voldoende kwalitatieve bevoorradingen, enorme veiligheidsvoorzieningen, en uiteindelijk dan ook – voor zover mij bekend – geen enkel ongeval!
- Iets meer dan 7000 deelnemers startten deze tocht, 4003 reden de tocht uit
- De laatste deelnemer deed er 13u52min over en was hiermee 7u51min trager dan de winnaar 'Andrea Ciavatti'
- Uitstekende tips en informatie over de Marmotte is terug te vinden op de internetfora van wielertoerist.be, wielertoerist.nl & fiets.nl
- En voor hen die deze tocht ook ooit willen ondernemen : Eén raad > Start hier enkel mee als je echt wenst te weten wat ‘sterven’ op de fiets impliceert… ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)