vrijdag 21 mei 2010
zondag 16 mei 2010
Waalse Pijl 2010
Vandaag verstoorde de wekker (overigens net als donderdag voor de Steven Rooks Classic) omstreeks 3u30 mijn slaap. De twijfel of het na de harde inspanning van donderdag wel verstandig was om naar Spa af te reizen voor de Waalse Pijl hield me nog even in de ban, ... en in mijn bed. Toch zorgde een half uurtje later de douche voor een frisse kop.
Omstreeks 7u15 kwam ik aan te Spa. Voor vandaag had ik een reporter in mijn zog, mijn zoon wou de camera wat verder uittesten. Hoedanook al veel volk. De weg stond van begin tot eind aan beide zijden volgeparkeerd.... dan maar de parking van de plaatselijke supermarkt.
Slechts 6° : me dus behoorlijk warm aangekleed, wat extra voeding genomen en afgesproken met echtgenote en zoon, mijn volgers voor vandaag, dat we elkaar een 1e maal zouden treffen aan de 1e bevoorrading.
Fietsend doorheen Spa zag ik dat er weinig echt grote groepen deelnemen aan deze toertocht : meestal 4à5 man van dezelfde club, ook veel fietsers, net als mij vandaag, die de Waalse heuvels alleen wilden bedwingen. Eens het stadscentrum uit draaiden we linksop voor de eerste helling van de dag : Le Maquisard.
Deze eerste helling is drie kilometer lang en kent een gemiddelde stijging van 5.1%. Deze eerste 154 hoogtemeters zijn dan ook een mooie opwarmer... en zijn een mooie voorbode voor wat volgt.
Vanaf nu is het inderdaad verder fietsen over continu glooiende wegen... tot Remouchamps.
In Remouchamps krijg ik voor de tweede maal in drie dagen tijd La Redoute voorgeschoteld. Deze helling ligt me niet echt, daarvoor is de maximale stijging van 22% me te hoog... Toch voelt dit na amper 17km totaal anders aan dan halverwege de SRC, of op het einde van TBT. De fotografen staan er wel... dus geef ik toch het beste van mezelf.
Bovengekomen is het even uitkijken naar het juiste parcours, voor de 210km is het rechtsafdraaien, de afdaling tegemoet. Het slechte wegdek ligt nog nat, het blijft dus uitkijken. Een blik op de flightdeck toont me dat ik reeds 25km achter de rug heb, wellicht verstandig om een groepje op te zoeken. Ik sluit me aan bij een drietal uit Lokeren.
Samen met hen neem ik de klimmen 'Les Forges' & 'Côte d'Avister' voor de rekening. Na deze klimmen wacht dit drietal elkaar op, ik neem resoluut de afdaling naar Limont waarna de Côte de Hestreux wacht.
Omstreeks 7u15 kwam ik aan te Spa. Voor vandaag had ik een reporter in mijn zog, mijn zoon wou de camera wat verder uittesten. Hoedanook al veel volk. De weg stond van begin tot eind aan beide zijden volgeparkeerd.... dan maar de parking van de plaatselijke supermarkt.
Slechts 6° : me dus behoorlijk warm aangekleed, wat extra voeding genomen en afgesproken met echtgenote en zoon, mijn volgers voor vandaag, dat we elkaar een 1e maal zouden treffen aan de 1e bevoorrading.
Fietsend doorheen Spa zag ik dat er weinig echt grote groepen deelnemen aan deze toertocht : meestal 4à5 man van dezelfde club, ook veel fietsers, net als mij vandaag, die de Waalse heuvels alleen wilden bedwingen. Eens het stadscentrum uit draaiden we linksop voor de eerste helling van de dag : Le Maquisard.
Deze eerste helling is drie kilometer lang en kent een gemiddelde stijging van 5.1%. Deze eerste 154 hoogtemeters zijn dan ook een mooie opwarmer... en zijn een mooie voorbode voor wat volgt.
Vanaf nu is het inderdaad verder fietsen over continu glooiende wegen... tot Remouchamps.
In Remouchamps krijg ik voor de tweede maal in drie dagen tijd La Redoute voorgeschoteld. Deze helling ligt me niet echt, daarvoor is de maximale stijging van 22% me te hoog... Toch voelt dit na amper 17km totaal anders aan dan halverwege de SRC, of op het einde van TBT. De fotografen staan er wel... dus geef ik toch het beste van mezelf.
Bovengekomen is het even uitkijken naar het juiste parcours, voor de 210km is het rechtsafdraaien, de afdaling tegemoet. Het slechte wegdek ligt nog nat, het blijft dus uitkijken. Een blik op de flightdeck toont me dat ik reeds 25km achter de rug heb, wellicht verstandig om een groepje op te zoeken. Ik sluit me aan bij een drietal uit Lokeren.
Samen met hen neem ik de klimmen 'Les Forges' & 'Côte d'Avister' voor de rekening. Na deze klimmen wacht dit drietal elkaar op, ik neem resoluut de afdaling naar Limont waarna de Côte de Hestreux wacht.
Hier situeert zich tevens de eerste bevoorrading, en zie ik dus mijn volgers terug. De mist is inmiddels verdwenen, uit de wind voelt de zon aangenaam aan. We kijken geamuseerd toe hoe een fietser met zijn hondje in een mandje gemonteerd aan zijn stuur toekomt. Tijdens de Grinta kwam ik deze man ook al tegen. Chapeau om met dit extra gewicht deze zware toertocht te ondernemen! Na het versterken van de inwendige mens ga ik opnieuw op pad.
De volgende 20km glooiende wegen brengen me over Hody, Fraiture en Atrin. Deze passage situeert zich op een platteau in deze Ardennen, ... en de wind heeft er vrij spel! Helaas ben ik hier quasi alleen, geen fietsers met een goed tempo zodat er reeds diep uit het krachtenarsenaal wordt geput. Korte tijd later wordt de Côte de Horion ons voor de wielen geschoven.
Als beloning volgt de lange afdaling naar Durbuy. Ter hoogte van Durbuy is het links opdraaien en enkele honderden meters verder opnieuw naar rechts. Het bordje Côte de Warre lacht er ons toe. Behoedzaam neem ik deze klim, niet teveel woekeren met de krachten... ik wil, na donderdag, niet teveel boven de overslagpols fietsen.
Bovengekomen ga ik op zoek naar een groepje, .... dit blijkt in deze Waalse klassieker niet zo eenvoudig te vinden, ... uiteindelijk pik ik aan bij een Waalse wielertoerist. Ik nestel me in zijn wiel en ben blij een 15tal km zo beschut te zijn tegen de wind.
Zo kan ik met verse moed starten aan de côte de Roche à Frêne. Deze 2km lange klim heeft ook al een gemiddelde stijging van 9.5% zodat het hier opnieuw goed doseren wordt... Op de 39/27 naar boven, mijn kleinste verzet, maar toch slaag ik erin om behoorlijk wat fietsers in te halen. Dit geeft me moed. Aan de bevoorrading gekomen zie ik niet alleen mijn volgers terug, maar tref ik er ook de voltallige Veltec-Equipe.
De derde passage van deze Waalse Pijl brengt me over vier hellingen : telkens hellingen met een iets minder bekende naam, maar wel mooie lopers... onder het motto dit zal dan wel een mooie training voor 3Ballons zijn fiets ik de Côte de Haute-Bodeux, Côte de Bergeval, Côte de Noirefontaine & Côte de Neuville op een gelijkmatig tempo omhoog.
Ik ben hierbij blijkbaar toch net te diep in mijn krachten gegaan, want ik heb dringend nood aan voeding en drank. Bij de bevoorrading fiets ik dan ook onmiddellijk naar de wagen : 2 bananen, een volledig stuk peperkoek en 2 w-cups. Ik speel het allemaal binnen en spoel alles door met een volledige bidon. Ik prijs me gelukkig dat echtgenote en zoon vandaag volgen, ... zonder deze extra bevoorrading werd het wel heel moeilijk.
Nu volgt een mooi rondje Stavelot. Drie hellingen om ons opnieuw te pijnigen. Zowel op de Stockeu als op de Thier de Coo zie ik quasi iedereen zich naar boven hijgen... enkelen zelfs te voet. Op de Wanne zie ik het thuisfront staan zodat ik er nog eens alles uit pers om enkele fietsers in te halen.
De laatste 20km is geen rechte lijn naar Spa... Neen we krijgen eerst nog de Haute Levée voorgeschoteld. Niet alleen de vermoeidheid speelt ons hier parten, maar ook de hardnekkige wind. Na wellicht 150km alleen fietsen zoek ik hier nog even de beschutting van enkele wielertoeristen op. Op die manier recupereer ik en slaag ik erin op de Rosier een behoorlijke tijd neer te zetten.
Als beloning krijg ik niet alleen een mooie afdaling naar Spa, maar vooral ook 2 glunderende blikken van het thuisfront aan de aankomst.
Tijdens deze 213km werden er 3950 hoogtemeters overwonnen. Dit brengt mijn weeksaldo aan hoogtemeters boven de 6000!
vrijdag 14 mei 2010
Cyclo : Steven Rooks Classic
De maanden januari tot en maart staan traditioneel in het teken van algemene conditieopbouw. Begin april vormt de Ronde Van Vlaanderen dan de eerste test waarna ik via deelname aan verschillende toertochten, Rit van de gouverneur - PVP Classic - Grinta Challenge, de conditie verder hoop te verbeteren.
Dit alles om in de door mij gestelde doelen een behoorlijke prestatie neer te zetten.
De Steven Rooks Classic staat - op hemelvaartsdag - in mijn agenda aangekruist als eerste doel. Deze cyclo reed ik reeds in 2008 en was toen supertevreden met mijn prestatie : 29.53 gemiddeld, en 59e op 1370 deelnemers.
Ik wil deze goede prestatie dit jaar evenaren. Hoedanook geen sinecure want er zijn quasi 2x zoveel deelnemers, en onder druk van enkele Waalse gemeenten verdwijnt één typisch cyclo-aspect : geen politiebegeleiding, en dus wel stoppen aan ieder kruispunt...
Na een 2uur durende autotocht kom ik omstreeks 6u aan te Maastricht. Ondanks dit vroege uur is er al volop bedrijvigheid aan de startplaats : het NH-Hotel. Tenten worden klaargezet, de sponsors bouwen hun stand uit... en in het hotel zie ik tal van fietsers aanschuiven aan het ontbijt. Om 7u haal ik mijn startdocumenten op en maak me dan rustig klaar voor de start.
Omstreeks half acht is het zover : de eerste fietser staat reeds aan de startboog. Ik ga er naast staan, zo verzekerd van een goede startpositie. Vrij snel volgen diverse renners... enkelen herken ik van de editie in 2008. Ook zie ik enkele truitjes van gaul.nl & veltec. Ook voor dit jaar is er dus een sterk deelnemersveld. Nogal wat onder hen zijn cyclo-specialisten : ze praten over de voorbije Fietschallenge, hun toptijden in Marmotte, 3Ballons... Net als in 2008 besef ik dat ik hier niet op mijn plaats sta. Helemaal niet als even voor 8u ook Laurens Ten Dam zich naast mij positioneert.
In het wiel van deze Rabobankrenner, die in opbouw naar de Tour de France is, fiets ik onder de startboog door, de matten van de tijdsregistratie geven de traditionele biep, en ... vervolgens worden we met zijn allen het fietspad opgestuurd. Het lot van ieder die in Nederland fietst.
Op het fietspad wordt er toch behoorlijk snel gefietst, ... zeker wanneer dit fietspad even later uitmondt in een kleine weg. Bij de eerste helling gaat de snelheid alleen nog de hoogte in, ... ik kijk even om en zie toch een 100tal fietsers in ons zog.
De klimmen die volgen wordt er telkens een hoog tempo aangehouden. Na 25km weet onze groep zich op die wijze gereduceerd tot een 35tal fietsers. Ik prijs me gelukkig, in 2008 had ook ik dan al de rol gelost.
Alleen dan, bij de volgende helling... gaat Laurens Ten Dam stevig aan de kop sleuren. Ik neem me voor dat ik hoedanook zo lang als mogelijk bij deze groep wil blijven, ... probeer het tempo te volgen, ... alleen de benen willen niet mee, ... ik zie anderen afhaken... ook ik kraak. Met een vijftal zien we de 30 andere fietsers een 200m voor ons uit fietsen. Ronddraaiend aan snelhden, jawel tot 50km/u, krijgen we na een achtervolging van 5km! met 3 man opnieuw aansluiting.
Op de Holiguette krijgen we een zelfde scenario : ook op deze 700m tot 11%stijging ment Ten Dam de groep. Hij trekt iedereen op het lint, maar deze keer blijf ik in het wiel. Inmiddels is het niet alleen zwoegen op de hellingen. Ook na iedere afdaling is het voor mij spurten om het gaatje te dichten. Ik vloek op mijn gebrek aan stuurvaardigheid, daalcapaciteiten...
Focussen op het positieve is nu éénmaal beter, even kijken op de flightdeck naar de gemiddelde snelheid dus : 33km/u. En dit ondanks dat 3/4e van de 2100 hoogtemeters zich in de eerste 80km situeert. Toch tevreden zijn dus, ... bovendien weet ik dat ik nu bij deze groep kan blijven tot aan La Redoute. Deze helling is te steil voor mij, en weet dat ik niet de klasse heb van de rest in deze groep. Ik zal ze dus op eigen tempo omhoog fietsen en nadien aansluiting zoeken bij een ander groepje.
Met nog een 25tal fietsers draaien we zo La Redoute op. Ik kijk naar de flightdeck en zie nog een snelheid van 40km/u... ik schakel kleiner tot 39/21 en zie de overige 24 fietsers onmiddellijk uit mijn gezichtsveld verdwijnen... De weg is integraal met 'Phil' beschilderd... als ik even later op dit natte wegdek op de witte verf slip met mijn achterwiel vloek ik... ik blijf overeind en sleur me op 39/27 naar boven. 2 fietsers kon ik op de klim nog inhalen. Er zijn dus 22 fietsers weg, ik bedenk dat ik dus nog 23e kan worden... voldoende motivatie om na de afdaling opnieuw de gashendel open te draaien.
Met een fietser van gaul.nl slaag ik erin om nog enkele andere andere renners fietsers bij te benen. Met vijf man nemen we de volgende steile klimmen voor de rekening :
Côte de Cornemont, 3000m, 9%
La Trasenter, 2900m, 15%
Bois d'Olne, 1100m, 22%.
De klim op Bois d'Olne is eigenlijk quasi 3km lang, alleen het laatste steilste stuk is 1100m lang. De weg kronkelt zich echt de hoogte in, de camera's staan hier goed opgesteld, mooie videobeelden!
Na iedere afdaling is het voor mij opnieuw versnellen om de drie overige renners in te halen... ik voel dat dit krachten kost en ga meer risico's nemen om toch maar het juiste spoor te kunnen houden.
Bij de laatste klim 'Les Waides', opnieuw 2500m lang met een maximale stijging ad 14%, haakt de gaul.nl-renner af. Met ons drietal is het nu in rechte lijn opnieuw naar Maastricht. Ook in deze laatste passage slagen we erin om nog enkele renners van de initiële kopgroep in te halen.
De snelheid blijft te hoog voor mij, ik probeer nog eens een kilometer kopwerk voor mijn rekening te nemen, maar besef dat dit mijn laatste stuiptrekking is... De laatste kilometers gaan opnieuw over fietspaden, bij het inhalen van twee kinderen aarzel ik even en de overige 2 renners nemen al snel 10m afstand. Deze 10m krijg ik maar niet gedicht, ik kan de snelheid op 39km/u houden, maar niet verder... Na 2km kan ik ook die 39km/u niet meer aanhouden, ik begeef... ik zie ze uit het gezichtsveld verdwijnen...
Gelukkig is een km verder de finish in zicht, na het inhalen van enkele deelnemers aan de 110km, pers ik er nog een spurtje uit en fiets over de matten van de tijdsregistratie.
Onmiddellijk na de meet wordt me gevraagd om de chip van de tijdsregistratie te verwijderen, ik buig me voorover om deze uit het voorwiel te verwijderen, ... Besef plots dat ik helemaal kapot ben... sta nog te daveren van de inspanning...
Ik neem het redbull-blikje niet aan maar ga me onmiddellijk op een bank gaan leggen.. Even bekomen! Na 5minuten bel ik het thuisfront : apetrots > 31.7 gemiddeld en zeker top20.
'S avonds check ik het klassement :
01 Sjef Graafmans 155km 8:06:00 12:41:23
02 Laurens ten Dam 155km 8:05:38 12:41:24
03 Bas Vankan 155km 8:05:42 12:43:24
04 Jos Wolfkamp 155km 8:05:48 12:43:31
05 Arnold Stam 155km 8:05:38 12:43:30
06 Carlo Kop 155km 8:05:50 12:45:54
07 Gerben Brans 155km 8:05:49 12:45:55
08 Jo Ferket 155km 8:05:43 12:45:52
09 Valentino Roncada 155km 8:05:44 12:45:56
10 Taeke Oppewal 155km 8:05:42 12:45:55
11 Jurrien Von Colthoff 155km 8:06:09 12:56:54
12 Maarten Muurmans 155km 8:05:46 12:56:52
13 Harry Drevel 155km 8:05:50 12:56:57
14 Jolle de Vries 155km 8:05:43 12:56:53
15 Frank Scheffer 155km 8:05:55 12:57:54
16 Johan Devroe 155km 8:05:40 12:58:21
17 Thomas van der Luer 155km 8:05:42 13:00:45
18 Ronald van Herp 155km 8:05:41 13:04:03
...
1000 Martijn Storm 155km 8:07:42 14:57:33
...
Uiteindelijk bereikten 1993 deelnemers de finish.
De doelstelling voor de Steven Rooks Classic werd gehaald. Toch werden ook mijn minpunten opnieuw blootgelegd : dalen, bochtenwerk.
Zaterdag dus naar de Waalse Pijl om hier wat in te oefenen.
Dit alles om in de door mij gestelde doelen een behoorlijke prestatie neer te zetten.
De Steven Rooks Classic staat - op hemelvaartsdag - in mijn agenda aangekruist als eerste doel. Deze cyclo reed ik reeds in 2008 en was toen supertevreden met mijn prestatie : 29.53 gemiddeld, en 59e op 1370 deelnemers.
Ik wil deze goede prestatie dit jaar evenaren. Hoedanook geen sinecure want er zijn quasi 2x zoveel deelnemers, en onder druk van enkele Waalse gemeenten verdwijnt één typisch cyclo-aspect : geen politiebegeleiding, en dus wel stoppen aan ieder kruispunt...
Na een 2uur durende autotocht kom ik omstreeks 6u aan te Maastricht. Ondanks dit vroege uur is er al volop bedrijvigheid aan de startplaats : het NH-Hotel. Tenten worden klaargezet, de sponsors bouwen hun stand uit... en in het hotel zie ik tal van fietsers aanschuiven aan het ontbijt. Om 7u haal ik mijn startdocumenten op en maak me dan rustig klaar voor de start.
Omstreeks half acht is het zover : de eerste fietser staat reeds aan de startboog. Ik ga er naast staan, zo verzekerd van een goede startpositie. Vrij snel volgen diverse renners... enkelen herken ik van de editie in 2008. Ook zie ik enkele truitjes van gaul.nl & veltec. Ook voor dit jaar is er dus een sterk deelnemersveld. Nogal wat onder hen zijn cyclo-specialisten : ze praten over de voorbije Fietschallenge, hun toptijden in Marmotte, 3Ballons... Net als in 2008 besef ik dat ik hier niet op mijn plaats sta. Helemaal niet als even voor 8u ook Laurens Ten Dam zich naast mij positioneert.
In het wiel van deze Rabobankrenner, die in opbouw naar de Tour de France is, fiets ik onder de startboog door, de matten van de tijdsregistratie geven de traditionele biep, en ... vervolgens worden we met zijn allen het fietspad opgestuurd. Het lot van ieder die in Nederland fietst.
Op het fietspad wordt er toch behoorlijk snel gefietst, ... zeker wanneer dit fietspad even later uitmondt in een kleine weg. Bij de eerste helling gaat de snelheid alleen nog de hoogte in, ... ik kijk even om en zie toch een 100tal fietsers in ons zog.
De klimmen die volgen wordt er telkens een hoog tempo aangehouden. Na 25km weet onze groep zich op die wijze gereduceerd tot een 35tal fietsers. Ik prijs me gelukkig, in 2008 had ook ik dan al de rol gelost.
Alleen dan, bij de volgende helling... gaat Laurens Ten Dam stevig aan de kop sleuren. Ik neem me voor dat ik hoedanook zo lang als mogelijk bij deze groep wil blijven, ... probeer het tempo te volgen, ... alleen de benen willen niet mee, ... ik zie anderen afhaken... ook ik kraak. Met een vijftal zien we de 30 andere fietsers een 200m voor ons uit fietsen. Ronddraaiend aan snelhden, jawel tot 50km/u, krijgen we na een achtervolging van 5km! met 3 man opnieuw aansluiting.
Op de Holiguette krijgen we een zelfde scenario : ook op deze 700m tot 11%stijging ment Ten Dam de groep. Hij trekt iedereen op het lint, maar deze keer blijf ik in het wiel. Inmiddels is het niet alleen zwoegen op de hellingen. Ook na iedere afdaling is het voor mij spurten om het gaatje te dichten. Ik vloek op mijn gebrek aan stuurvaardigheid, daalcapaciteiten...
Focussen op het positieve is nu éénmaal beter, even kijken op de flightdeck naar de gemiddelde snelheid dus : 33km/u. En dit ondanks dat 3/4e van de 2100 hoogtemeters zich in de eerste 80km situeert. Toch tevreden zijn dus, ... bovendien weet ik dat ik nu bij deze groep kan blijven tot aan La Redoute. Deze helling is te steil voor mij, en weet dat ik niet de klasse heb van de rest in deze groep. Ik zal ze dus op eigen tempo omhoog fietsen en nadien aansluiting zoeken bij een ander groepje.
Met nog een 25tal fietsers draaien we zo La Redoute op. Ik kijk naar de flightdeck en zie nog een snelheid van 40km/u... ik schakel kleiner tot 39/21 en zie de overige 24 fietsers onmiddellijk uit mijn gezichtsveld verdwijnen... De weg is integraal met 'Phil' beschilderd... als ik even later op dit natte wegdek op de witte verf slip met mijn achterwiel vloek ik... ik blijf overeind en sleur me op 39/27 naar boven. 2 fietsers kon ik op de klim nog inhalen. Er zijn dus 22 fietsers weg, ik bedenk dat ik dus nog 23e kan worden... voldoende motivatie om na de afdaling opnieuw de gashendel open te draaien.
Met een fietser van gaul.nl slaag ik erin om nog enkele andere andere renners fietsers bij te benen. Met vijf man nemen we de volgende steile klimmen voor de rekening :
Côte de Cornemont, 3000m, 9%
La Trasenter, 2900m, 15%
Bois d'Olne, 1100m, 22%.
De klim op Bois d'Olne is eigenlijk quasi 3km lang, alleen het laatste steilste stuk is 1100m lang. De weg kronkelt zich echt de hoogte in, de camera's staan hier goed opgesteld, mooie videobeelden!
Na iedere afdaling is het voor mij opnieuw versnellen om de drie overige renners in te halen... ik voel dat dit krachten kost en ga meer risico's nemen om toch maar het juiste spoor te kunnen houden.
Bij de laatste klim 'Les Waides', opnieuw 2500m lang met een maximale stijging ad 14%, haakt de gaul.nl-renner af. Met ons drietal is het nu in rechte lijn opnieuw naar Maastricht. Ook in deze laatste passage slagen we erin om nog enkele renners van de initiële kopgroep in te halen.
De snelheid blijft te hoog voor mij, ik probeer nog eens een kilometer kopwerk voor mijn rekening te nemen, maar besef dat dit mijn laatste stuiptrekking is... De laatste kilometers gaan opnieuw over fietspaden, bij het inhalen van twee kinderen aarzel ik even en de overige 2 renners nemen al snel 10m afstand. Deze 10m krijg ik maar niet gedicht, ik kan de snelheid op 39km/u houden, maar niet verder... Na 2km kan ik ook die 39km/u niet meer aanhouden, ik begeef... ik zie ze uit het gezichtsveld verdwijnen...
Gelukkig is een km verder de finish in zicht, na het inhalen van enkele deelnemers aan de 110km, pers ik er nog een spurtje uit en fiets over de matten van de tijdsregistratie.
Onmiddellijk na de meet wordt me gevraagd om de chip van de tijdsregistratie te verwijderen, ik buig me voorover om deze uit het voorwiel te verwijderen, ... Besef plots dat ik helemaal kapot ben... sta nog te daveren van de inspanning...
Ik neem het redbull-blikje niet aan maar ga me onmiddellijk op een bank gaan leggen.. Even bekomen! Na 5minuten bel ik het thuisfront : apetrots > 31.7 gemiddeld en zeker top20.
'S avonds check ik het klassement :
01 Sjef Graafmans 155km 8:06:00 12:41:23
02 Laurens ten Dam 155km 8:05:38 12:41:24
03 Bas Vankan 155km 8:05:42 12:43:24
04 Jos Wolfkamp 155km 8:05:48 12:43:31
05 Arnold Stam 155km 8:05:38 12:43:30
06 Carlo Kop 155km 8:05:50 12:45:54
07 Gerben Brans 155km 8:05:49 12:45:55
08 Jo Ferket 155km 8:05:43 12:45:52
09 Valentino Roncada 155km 8:05:44 12:45:56
10 Taeke Oppewal 155km 8:05:42 12:45:55
11 Jurrien Von Colthoff 155km 8:06:09 12:56:54
12 Maarten Muurmans 155km 8:05:46 12:56:52
13 Harry Drevel 155km 8:05:50 12:56:57
14 Jolle de Vries 155km 8:05:43 12:56:53
15 Frank Scheffer 155km 8:05:55 12:57:54
16 Johan Devroe 155km 8:05:40 12:58:21
17 Thomas van der Luer 155km 8:05:42 13:00:45
18 Ronald van Herp 155km 8:05:41 13:04:03
...
1000 Martijn Storm 155km 8:07:42 14:57:33
...
Uiteindelijk bereikten 1993 deelnemers de finish.
De doelstelling voor de Steven Rooks Classic werd gehaald. Toch werden ook mijn minpunten opnieuw blootgelegd : dalen, bochtenwerk.
Zaterdag dus naar de Waalse Pijl om hier wat in te oefenen.
zondag 18 april 2010
In het wiel... van de club!
De agenda voor dit weekend werd uiteindelijk iets te ijverig ingevuld ;
-> vrijdagavond :een openingsreceptie
-> zaterdagmorgen/middag : lange duurtraining doorheen de Vlaamse Ardennen
-> zaterdagavond : verjaardagsfeest
Op zondagmorgen uitslapen is dan plezant... en toch opteerde ik voor de door Manfred georganiseerde clubrit.
Mooi weer en dus een behoorlijke opkomst van de A-leden. Het kopwerk tijdens de startkilometers werd door Dieter en mij opgeknapt. Waregem werd via Nokere verlaten. Manfred serveerde ons hier de eerste helling. Al snel stelde ik vast dat het herstel van de zaterdagrit niet volledig was. Een snelle opeenvolging van smallere wegen, draaien en keren volgde : dit leverde Dieter telkens enkele meters voorsprong op.
Net zoals op zaterdag beduidend minder wind dan de voorbije weken, ... toch kost het kopwerk altijd wat meer kracht. Ter hoogte van Oudenaarde en met inmiddels 23km op de teller hielden we het vooraan voor bekeken. Kurt en Andy namen over.
Vanaf Oudenaarde werden minder bekende paden betreden, we pikten een tweetal hellingen rond Schorisse mee om vervolgens resoluut koers te zetten naar de regio Erpe Mere - Aalst. Ieder jaar opnieuw verrast Manfred ons met voor ons ongekende wegen, en dit in combinatie met de diverse toppen van deze regio. Prachtige vergezichten gegarandeerd!
De opeenvolging van de hoogtemeters liet zich in de groep ook wel voelen, op de hellingen werd er gewacht op de achterblijvers... het tempo verdween ook vooraan uit de groep.
Voor mij welgekomen... na de training van gisteren wou ik er vandaag een rustiger duurtraining van maken. Op naar die lagere hartslagzones dus! Alhoewel na het kopwerk bij de aanvang was ik op de tweede rij blijven fietsen... ook hier verbruik je best wat kracht. Heb mij dan maar in het midden van de groep genesteld. Mooi in het wiel... van de club. Resultaat : een daling van de hartslag met ruim 15 tellen.
Pascal W & Manfred namen na de 50km kopwerk van Andy & Kurt over. Zij leidden ons over Kruishoutem opnieuw naar Waregem.
Mooie geslaagde clubrit : 115km, 30.5 gemiddeld.
-> vrijdagavond :een openingsreceptie
-> zaterdagmorgen/middag : lange duurtraining doorheen de Vlaamse Ardennen
-> zaterdagavond : verjaardagsfeest
Op zondagmorgen uitslapen is dan plezant... en toch opteerde ik voor de door Manfred georganiseerde clubrit.
Mooi weer en dus een behoorlijke opkomst van de A-leden. Het kopwerk tijdens de startkilometers werd door Dieter en mij opgeknapt. Waregem werd via Nokere verlaten. Manfred serveerde ons hier de eerste helling. Al snel stelde ik vast dat het herstel van de zaterdagrit niet volledig was. Een snelle opeenvolging van smallere wegen, draaien en keren volgde : dit leverde Dieter telkens enkele meters voorsprong op.
Net zoals op zaterdag beduidend minder wind dan de voorbije weken, ... toch kost het kopwerk altijd wat meer kracht. Ter hoogte van Oudenaarde en met inmiddels 23km op de teller hielden we het vooraan voor bekeken. Kurt en Andy namen over.
Vanaf Oudenaarde werden minder bekende paden betreden, we pikten een tweetal hellingen rond Schorisse mee om vervolgens resoluut koers te zetten naar de regio Erpe Mere - Aalst. Ieder jaar opnieuw verrast Manfred ons met voor ons ongekende wegen, en dit in combinatie met de diverse toppen van deze regio. Prachtige vergezichten gegarandeerd!
De opeenvolging van de hoogtemeters liet zich in de groep ook wel voelen, op de hellingen werd er gewacht op de achterblijvers... het tempo verdween ook vooraan uit de groep.
Voor mij welgekomen... na de training van gisteren wou ik er vandaag een rustiger duurtraining van maken. Op naar die lagere hartslagzones dus! Alhoewel na het kopwerk bij de aanvang was ik op de tweede rij blijven fietsen... ook hier verbruik je best wat kracht. Heb mij dan maar in het midden van de groep genesteld. Mooi in het wiel... van de club. Resultaat : een daling van de hartslag met ruim 15 tellen.
Pascal W & Manfred namen na de 50km kopwerk van Andy & Kurt over. Zij leidden ons over Kruishoutem opnieuw naar Waregem.
Mooie geslaagde clubrit : 115km, 30.5 gemiddeld.
Toertocht : Peter Van Petegem Classic
Hier volgt binnenkort een verslagje van deze toertocht.
Tipje van de sluier > Naast de Nieuwenhovespurters was er nog behoorlijk veel blauw op straat.
Tipje van de sluier > Naast de Nieuwenhovespurters was er nog behoorlijk veel blauw op straat.
zondag 11 april 2010
Toertocht : Rit van de gouverneur
Hier volgt binnenkort het verslag van deze toertocht.
Een tipje van de sluier > Dit was de eerste dag van 2010 waar ik een supergoed gevoel in de benen had!
Een tipje van de sluier > Dit was de eerste dag van 2010 waar ik een supergoed gevoel in de benen had!
maandag 5 april 2010
Ronde Van Vlaanderen voor wielertoeristen
De datum van drie april stond reeds enkele maanden met ster aangeduid in mijn agenda. Voor het zesde jaar op rij zou ik opnieuw deelnemen aan de toerversie van Vlaanderens Mooiste. Met Desselgem, mijn woonplaats, als dorp van de Ronde mocht ik deze editie nu eenmaal niet missen.
De laatste dagen van maart brachten minder nieuws : vaste metgezel tijdens de Ronde, Manfred, diende af te haken omwille van ziekte. Jammer want zowel als sfeermaker en als gangmaker is Manfred nu eenmaal een uitstekende compagnon! Bovendien had ook het KMI geen goed nieuws : de weersvoorspelling werd steevast met een Flandriensaus overgoten : regen, wind, koude, stofhagel...
Omstreeks 6u30 stonden we op de parking van het Zand te Brugge... Eén aanblik, en iedereen wist wat er te gebeuren stond : overal wagens omgeven door race-fietsen, wielertoeristen die de bandendruk checkten, snel nog wat warms aantrokken, met de volgers van dienst de plaatsen van afspraak overliepen... : Dit was D-Day voor 19000 wielertoeristen die Vlaanderens Mooiste reden.
Stipt om 7u00 stonden de 6 gladiatoren van de Nieuwenhovespurters op de markt te Brugge : Dieter, Patrick, Stefaan, Alain, Bjorn en ondergetekende. Na een laatste sanitaire stop werd een kwartiertje later de arena betreden.
Een niet aflatende sliert wielertoeristen baande zich van het podium een weg naar de ring rond Brugge. Met ons zestal vervoegden we deze collega's voor één dag, tot een peloton werd gevormd.
Ondanks de grote groepen stuurden de politieagenten ons toch maar de fietspaden op, naar mijn aanvoelen minstens even gevaarlijk als gecontroleerd enkele pelotons op de openbare weg toe te laten... Bij het buitenrijden van Brugge ook nog Hans gezien. Een metgezel van eerdere edities, en ook La Marmotte. Veel tijd voor keuvelen was er evenwel niet... Met amper drie kilometer op de teller, plaatste Dieter een versnelling... en we zagen hem vrij snel uit ons gezichtsveld verdwijnen.
Tijd voor overleg : Bjorn & Patrick kon ik niet meer terugvinden, maar zowel Alain als Stefaan oordeelden > nu reeds te veel krachten verbruiken zal ons straks zuur opbreken... Rustig meepeddelen met de pelotons als devies dus.
De eerste kilometers brachten ons richting Kust. De hemel trok helemaal open, ... zodat we elkaar wat extra moed inpraatten : De weersomstandigheden zullen nog meevallen...
Ter hoogte van De Haan draaiden we linksaf richting Oostende. Onmiddellijk werden we hier geconfronteerd met de Zuidenwind. Dit voor het eerst, doch zeker niet voor het laatst. Bij andere edities worden diverse pelotons met verschillende snelheden gevormd, niet deze keer : enkel grote pelotons met snelheden van 28km/u.
Na Oostende werd koers gezet richting Torhout. In deze centrumstad van het Houtland situeerde zich de eerste bevoorrading. We versterkten de innerlijke mens, ... bleven even wachten op Bjorn maar beslisten uiteindelijk gezamenlijk om verder te fietsen en te Desselgem hem opnieuw op te wachten.
Onmiddellijk na Torhout het onvermijdelijke bij het continu - in regenweer - fietsen over fietspaden : pech. Toen ook de eerste reserveband het begaf, was het onmiddellijk over naar de tweede en dus laatste reserveband. Toch wel wat stress nu... Wat als ik zometeen nogmaals lek rijd... Gelukkig hadden zowel Stefaan als Alain mij opgewacht. Patrick was inmiddels in de achtervolging op Dieter.
Met ons drietal, tja de pelotons waren nu wel even weg, ... fietsten we verder naar Roeselare. Het tempo werd voor het eerst die dag de hoogte ingejaagd... Om uiteindelijk even voor Roeselare Patrick aan de kant van de weg te zien : ook al een lekke band.
Inmiddels één constante : een harde zuidenwind pal op onze neus! Tussen Roeselare & Moorslede stokte het tempo tot zo een 22km/u. Voldoende signaal om de groep waar we bij fietsten te verlaten en aan te sluiten bij 2 sterke mannen. Samen met Stefaan en deze 2 krachtpatsers draaiden we wat rond. Een blik op Alain en de boodschap was duidelijk : nog 190km, en nu al ronddraaien.... dit is niet haalbaar...
Enige tijd later ging ook Alain op onze oproep in om ronddraaiend de wind te trotseren. In vergelijking met de voorbije edities lag de snelheid beduidend lager, in Hulste voldoende signaal om er dan maar alleen van door te gaan. Met een continue snelheid > 35km/u werd koers gezet naar Desselgem waar het thuisfront me opwachtte.
Dieter was inmiddels een half uurtje vertrokken uit Desselgem, de lekke banden hadden ons dus wel degelijk de das omgedaan. Het oponthoud bij deze bevoorrading diende niet te lang te duren, ... de voorbije kilometers hadden we ons deel van de regen al gekregen.... en ik kreeg een verkleumd gevoel. Bjorn vervoegde ons, we vertrokken met ons vijftal richting Waregem.
Patrick rook zijn thuisbasis... Hij zette zich resoluut op kop en vuurde ons groepje aan. Bjorn loste de rol, zodat we met ons viertal de eerste helling zonder naam - Nokere - overwonnen. Niet de kasseihelling maar toch een mooie eerste inspanning.
De kasseistrook van Wannegem viel me behoorlijk mee, ... Dit belooft voor straks, en voor het eerst sedert enkele uren kreeg ik opnieuw moed. Het verkleumde gevoel van Desselgem maakte plaats voor wat enthousiasme. Dit in combinatie met toch behoorlijk wat toeschouwers langs de kant van de weg gaf me extra kracht voor de eerste officiële helling : Den Ast te Mullem.
We hadden nu enkele kilometers rugwind gehad, zodat we richting Oudenaarde opnieuw wat dieper in ons krachtenarsenaal konden tasten. Geen man overboord echter, want in deze centrumstad van de Vlaamse Ardennen konden we bij de derde bevoorrading wat krachtvoer tot ons nemen.
Net als twee edities terug verloren we elkaar hier uit het oog. Iedereen zoekt onmiddellijk de wagen van de volgers op... en een half uurtje later stel je vast nog alleen te zijn... O nee, Dieter is er ook nog. In het zog van Dieter koers gezet naar de Kluisberg.
Deze helling die we vaak fietsen in het voorjaar beklommen we zij aan zij, bovengekomen riepen we gelijktijdig : Geen goe gevoel. Met dank aan Dieter om me in de afdaling niet uit het wiel te rijden op naar de volgende opdracht : Knokteberg. Deze kuitenbijter ligt me weg, ik kwam als eerste boven en behield deze voorsprong tot op het einde van de Kwaremont.
Zoals beloofd wachtte ik boven op de Kwaremont op Dieter... Onmiddellijk nadien : een lekke band voor Dieter. Verkleumd een snelle bandenwissel uitvoeren bleek niet te lukken : 17 minuten op de stopwatch!
Samen naar Paterberg & Koppenberg waar we twee maal voor dezelfde klimwijze kozen : Paterberg samen op het kleinste verzet naar boven, op Koppenberg samen te voet naar boven. Deze steilste helling van deze Ronde was met een racefiets niet boven te fietsen, een ware modderstroom had zich boven de - niet meer zichtbare - kasseien genesteld.
Onvoldoende gerecupereerd van deze voettocht had ik een heel moeilijk moment op de Steenbeekdries... Tja de voorbije 190km in combinatie met barre weersomstandigheden lieten zich overduidelijk voelen. Helaas na de Steenbeekdries is er die andere vervelende puist : de Taaienberg, ook al niet echt mijn lievelingshelling en ook hier een modderlaagje over de kasseien. Ik slaagde er in om recht te blijven en opnieuw enkele kasseistroken verder kon ik me verheugen op de Eikenberg. Hier stonden mijn volgers opnieuw te wachten, dus tijd voor een volgende stop!
Samen met Dieter deden we ons verhaal tav mijn gezin en diens ouders. Plots snelde Stefaan ons voorbij....
Dieter en ik sloten aan, en met ons drietal startten we aan de Holleweg. Terwijl de hemelsluizen nogmaals opengingen ontbonden Stefaan en Dieter hun duivels, vast besloten te laten zien wie de sterkste kasseistoemper was. Ik liet begaan en besloot deze laatste 60km op eigen tempo verder te fietsen.
Even later zou ik me deze beslissing niet beklagen : de kasseistrook van Kerkgate, toch een zwart beest voor mij, kon ik op die wijze op eigen tempo veroveren : kassei per kassei dus, ;-)
De hindernissen volgden elkaar in een razend tempo op : Molenberg - Haaghoek - Leberg & Berendries. De beklimmingen gaan inmiddels moeizamer, de schouders schokken nog wat meer heen en weer op de kasseistroken...
Bij de stop op de Berendries komt Alain aansluiten, hij wacht niet en duikt de afdaling tegemoet. Op Tenbosse zie ik - voor de zoveelste maal slechts op het laatst - Manfred staan. De volledige dag is hij reeds in de weer om van onze Ronde wat videomateriaal vast te leggen... Dit zullen mooie beelden zijn bedenk ik bij mezelf : de oude man waar stilaan het licht uitgaat ;-)
Na Tenbosse is het recht naar de Muur. Dit geeft me opnieuw vleugels : ik weet dat we de passage na de Muur continu rugwind zullen hebben. Alleen bij mijn aankomst op de Muur zie ik wat geharrewar : twee fietsers zijn net te voet gesteld zodat ik naar het kleinste verzet schakel om toch nog het juiste pad te kunnen kiezen : het lukt me om tussen deze mensenzee mijn vermoeide lichaam naar boven te fietsen.
In tegenstelling tot de vorige edities stoppen we niet aan de Kapelmuur. Het is opnieuw hard aan het regenen zodat we resoluut voor de finale kiezen.
Hier volgt de chrono van de volgers op de Muur :
1/ Stefaan
2/ Dieter op 30 sec
3/ Alain op 1min 45 sec
4/ Johan op 2min 15 sec
5/ Patrick op 10min
6/ Bjorn op 30min
Na de Bosberg kan ik opnieuw op een hogere versnelling schakelen : de snelheid daalt nu niet meer onder de 45km/u. Net voor ik naar links opdraai om de laatste hoogtemeters te verwerken komt Manfred me met de wagen voorbij gereden. Hij hoopt aan de finish een foto van ons te kunnen nemen, helaas zal hij er geen parkeerplaatsje vinden.
Na deze hoogtemeters is het opnieuw over naar het fietspad om de laatste kilometers af te leggen, en uiteindelijk voldaan toe te komen.
Het verkeer in en rond Meerbeke ligt inmiddels helemaal in de knoop zodat het toch nog even wachten is op de volgers. Nog niet volledig onderkoeld want toch nog voldoende kracht om de gsm erbij te nemen en een tafeltje in een Waregems Italiaans restaurant te reserveren.
O ja de noodzakelijke digits : 260km, 27.7 av speed. Deze gemiddelde snelheid ligt toch een 2 à 2.5km/u lager dan bij de vorige edities : de weersomstandigheden hebben dus wel degelijk hun tol geëist.
Johan
De laatste dagen van maart brachten minder nieuws : vaste metgezel tijdens de Ronde, Manfred, diende af te haken omwille van ziekte. Jammer want zowel als sfeermaker en als gangmaker is Manfred nu eenmaal een uitstekende compagnon! Bovendien had ook het KMI geen goed nieuws : de weersvoorspelling werd steevast met een Flandriensaus overgoten : regen, wind, koude, stofhagel...
Omstreeks 6u30 stonden we op de parking van het Zand te Brugge... Eén aanblik, en iedereen wist wat er te gebeuren stond : overal wagens omgeven door race-fietsen, wielertoeristen die de bandendruk checkten, snel nog wat warms aantrokken, met de volgers van dienst de plaatsen van afspraak overliepen... : Dit was D-Day voor 19000 wielertoeristen die Vlaanderens Mooiste reden.
Stipt om 7u00 stonden de 6 gladiatoren van de Nieuwenhovespurters op de markt te Brugge : Dieter, Patrick, Stefaan, Alain, Bjorn en ondergetekende. Na een laatste sanitaire stop werd een kwartiertje later de arena betreden.
Een niet aflatende sliert wielertoeristen baande zich van het podium een weg naar de ring rond Brugge. Met ons zestal vervoegden we deze collega's voor één dag, tot een peloton werd gevormd.
Ondanks de grote groepen stuurden de politieagenten ons toch maar de fietspaden op, naar mijn aanvoelen minstens even gevaarlijk als gecontroleerd enkele pelotons op de openbare weg toe te laten... Bij het buitenrijden van Brugge ook nog Hans gezien. Een metgezel van eerdere edities, en ook La Marmotte. Veel tijd voor keuvelen was er evenwel niet... Met amper drie kilometer op de teller, plaatste Dieter een versnelling... en we zagen hem vrij snel uit ons gezichtsveld verdwijnen.
Tijd voor overleg : Bjorn & Patrick kon ik niet meer terugvinden, maar zowel Alain als Stefaan oordeelden > nu reeds te veel krachten verbruiken zal ons straks zuur opbreken... Rustig meepeddelen met de pelotons als devies dus.
De eerste kilometers brachten ons richting Kust. De hemel trok helemaal open, ... zodat we elkaar wat extra moed inpraatten : De weersomstandigheden zullen nog meevallen...
Ter hoogte van De Haan draaiden we linksaf richting Oostende. Onmiddellijk werden we hier geconfronteerd met de Zuidenwind. Dit voor het eerst, doch zeker niet voor het laatst. Bij andere edities worden diverse pelotons met verschillende snelheden gevormd, niet deze keer : enkel grote pelotons met snelheden van 28km/u.
Na Oostende werd koers gezet richting Torhout. In deze centrumstad van het Houtland situeerde zich de eerste bevoorrading. We versterkten de innerlijke mens, ... bleven even wachten op Bjorn maar beslisten uiteindelijk gezamenlijk om verder te fietsen en te Desselgem hem opnieuw op te wachten.
Onmiddellijk na Torhout het onvermijdelijke bij het continu - in regenweer - fietsen over fietspaden : pech. Toen ook de eerste reserveband het begaf, was het onmiddellijk over naar de tweede en dus laatste reserveband. Toch wel wat stress nu... Wat als ik zometeen nogmaals lek rijd... Gelukkig hadden zowel Stefaan als Alain mij opgewacht. Patrick was inmiddels in de achtervolging op Dieter.
Met ons drietal, tja de pelotons waren nu wel even weg, ... fietsten we verder naar Roeselare. Het tempo werd voor het eerst die dag de hoogte ingejaagd... Om uiteindelijk even voor Roeselare Patrick aan de kant van de weg te zien : ook al een lekke band.
Inmiddels één constante : een harde zuidenwind pal op onze neus! Tussen Roeselare & Moorslede stokte het tempo tot zo een 22km/u. Voldoende signaal om de groep waar we bij fietsten te verlaten en aan te sluiten bij 2 sterke mannen. Samen met Stefaan en deze 2 krachtpatsers draaiden we wat rond. Een blik op Alain en de boodschap was duidelijk : nog 190km, en nu al ronddraaien.... dit is niet haalbaar...
Enige tijd later ging ook Alain op onze oproep in om ronddraaiend de wind te trotseren. In vergelijking met de voorbije edities lag de snelheid beduidend lager, in Hulste voldoende signaal om er dan maar alleen van door te gaan. Met een continue snelheid > 35km/u werd koers gezet naar Desselgem waar het thuisfront me opwachtte.
Dieter was inmiddels een half uurtje vertrokken uit Desselgem, de lekke banden hadden ons dus wel degelijk de das omgedaan. Het oponthoud bij deze bevoorrading diende niet te lang te duren, ... de voorbije kilometers hadden we ons deel van de regen al gekregen.... en ik kreeg een verkleumd gevoel. Bjorn vervoegde ons, we vertrokken met ons vijftal richting Waregem.
Patrick rook zijn thuisbasis... Hij zette zich resoluut op kop en vuurde ons groepje aan. Bjorn loste de rol, zodat we met ons viertal de eerste helling zonder naam - Nokere - overwonnen. Niet de kasseihelling maar toch een mooie eerste inspanning.
De kasseistrook van Wannegem viel me behoorlijk mee, ... Dit belooft voor straks, en voor het eerst sedert enkele uren kreeg ik opnieuw moed. Het verkleumde gevoel van Desselgem maakte plaats voor wat enthousiasme. Dit in combinatie met toch behoorlijk wat toeschouwers langs de kant van de weg gaf me extra kracht voor de eerste officiële helling : Den Ast te Mullem.
We hadden nu enkele kilometers rugwind gehad, zodat we richting Oudenaarde opnieuw wat dieper in ons krachtenarsenaal konden tasten. Geen man overboord echter, want in deze centrumstad van de Vlaamse Ardennen konden we bij de derde bevoorrading wat krachtvoer tot ons nemen.
Net als twee edities terug verloren we elkaar hier uit het oog. Iedereen zoekt onmiddellijk de wagen van de volgers op... en een half uurtje later stel je vast nog alleen te zijn... O nee, Dieter is er ook nog. In het zog van Dieter koers gezet naar de Kluisberg.
Deze helling die we vaak fietsen in het voorjaar beklommen we zij aan zij, bovengekomen riepen we gelijktijdig : Geen goe gevoel. Met dank aan Dieter om me in de afdaling niet uit het wiel te rijden op naar de volgende opdracht : Knokteberg. Deze kuitenbijter ligt me weg, ik kwam als eerste boven en behield deze voorsprong tot op het einde van de Kwaremont.
Zoals beloofd wachtte ik boven op de Kwaremont op Dieter... Onmiddellijk nadien : een lekke band voor Dieter. Verkleumd een snelle bandenwissel uitvoeren bleek niet te lukken : 17 minuten op de stopwatch!
Samen naar Paterberg & Koppenberg waar we twee maal voor dezelfde klimwijze kozen : Paterberg samen op het kleinste verzet naar boven, op Koppenberg samen te voet naar boven. Deze steilste helling van deze Ronde was met een racefiets niet boven te fietsen, een ware modderstroom had zich boven de - niet meer zichtbare - kasseien genesteld.
Onvoldoende gerecupereerd van deze voettocht had ik een heel moeilijk moment op de Steenbeekdries... Tja de voorbije 190km in combinatie met barre weersomstandigheden lieten zich overduidelijk voelen. Helaas na de Steenbeekdries is er die andere vervelende puist : de Taaienberg, ook al niet echt mijn lievelingshelling en ook hier een modderlaagje over de kasseien. Ik slaagde er in om recht te blijven en opnieuw enkele kasseistroken verder kon ik me verheugen op de Eikenberg. Hier stonden mijn volgers opnieuw te wachten, dus tijd voor een volgende stop!
Samen met Dieter deden we ons verhaal tav mijn gezin en diens ouders. Plots snelde Stefaan ons voorbij....
Dieter en ik sloten aan, en met ons drietal startten we aan de Holleweg. Terwijl de hemelsluizen nogmaals opengingen ontbonden Stefaan en Dieter hun duivels, vast besloten te laten zien wie de sterkste kasseistoemper was. Ik liet begaan en besloot deze laatste 60km op eigen tempo verder te fietsen.
Even later zou ik me deze beslissing niet beklagen : de kasseistrook van Kerkgate, toch een zwart beest voor mij, kon ik op die wijze op eigen tempo veroveren : kassei per kassei dus, ;-)
De hindernissen volgden elkaar in een razend tempo op : Molenberg - Haaghoek - Leberg & Berendries. De beklimmingen gaan inmiddels moeizamer, de schouders schokken nog wat meer heen en weer op de kasseistroken...
Bij de stop op de Berendries komt Alain aansluiten, hij wacht niet en duikt de afdaling tegemoet. Op Tenbosse zie ik - voor de zoveelste maal slechts op het laatst - Manfred staan. De volledige dag is hij reeds in de weer om van onze Ronde wat videomateriaal vast te leggen... Dit zullen mooie beelden zijn bedenk ik bij mezelf : de oude man waar stilaan het licht uitgaat ;-)
Na Tenbosse is het recht naar de Muur. Dit geeft me opnieuw vleugels : ik weet dat we de passage na de Muur continu rugwind zullen hebben. Alleen bij mijn aankomst op de Muur zie ik wat geharrewar : twee fietsers zijn net te voet gesteld zodat ik naar het kleinste verzet schakel om toch nog het juiste pad te kunnen kiezen : het lukt me om tussen deze mensenzee mijn vermoeide lichaam naar boven te fietsen.
In tegenstelling tot de vorige edities stoppen we niet aan de Kapelmuur. Het is opnieuw hard aan het regenen zodat we resoluut voor de finale kiezen.
Hier volgt de chrono van de volgers op de Muur :
1/ Stefaan
2/ Dieter op 30 sec
3/ Alain op 1min 45 sec
4/ Johan op 2min 15 sec
5/ Patrick op 10min
6/ Bjorn op 30min
Na de Bosberg kan ik opnieuw op een hogere versnelling schakelen : de snelheid daalt nu niet meer onder de 45km/u. Net voor ik naar links opdraai om de laatste hoogtemeters te verwerken komt Manfred me met de wagen voorbij gereden. Hij hoopt aan de finish een foto van ons te kunnen nemen, helaas zal hij er geen parkeerplaatsje vinden.
Na deze hoogtemeters is het opnieuw over naar het fietspad om de laatste kilometers af te leggen, en uiteindelijk voldaan toe te komen.
Het verkeer in en rond Meerbeke ligt inmiddels helemaal in de knoop zodat het toch nog even wachten is op de volgers. Nog niet volledig onderkoeld want toch nog voldoende kracht om de gsm erbij te nemen en een tafeltje in een Waregems Italiaans restaurant te reserveren.
O ja de noodzakelijke digits : 260km, 27.7 av speed. Deze gemiddelde snelheid ligt toch een 2 à 2.5km/u lager dan bij de vorige edities : de weersomstandigheden hebben dus wel degelijk hun tol geëist.
Johan
zondag 4 april 2010
Flandrien voor één dag....
Gisteren Vlaanderens Mooiste voor Wielertoeristen gefietst!
The day after is het toch met enige trots, maar vooral met bijzonder veel tevredenheid dat er teruggeblikt wordt op mijn 6e deelname.
Trots want dit was naar mijn aanvoelen toch één van de zwaardere edities.
Niet het aantal hellingen droeg deze keer bij tot deze lastigheidsgraad. Wel was er de bijzondere zware aanloop tot in Desselgem, met een continu in het nadeel blazende Zuidenwind. Eens de kaap van de 200km in zicht kwam was er een heuse opeenvolging van kasseistroken, al dan niet voorzien van wat hoogtemeters!
Tevreden omdat ik gespaard bleef van pech (op 2 lekke banden onmiddellijk na de bevoorrading te Torhout na)... niettegenstaande de vele uitschuivers die ik zag op de kasseistroken gelukkig geen valpartij voor mij.
Dankbaar aan de volgers van dienst : naast het gezin ook Manfred die me op iedere helling, kasseistrook wist te stimuleren... tja de camera in de aanslag is een motivator op zich natuurlijk!
Vandaag genieten van de echte Ronde! Eerstdaags is op deze blog een volledig verslag van de Ronde terug te vinden.
The day after is het toch met enige trots, maar vooral met bijzonder veel tevredenheid dat er teruggeblikt wordt op mijn 6e deelname.
Trots want dit was naar mijn aanvoelen toch één van de zwaardere edities.
Niet het aantal hellingen droeg deze keer bij tot deze lastigheidsgraad. Wel was er de bijzondere zware aanloop tot in Desselgem, met een continu in het nadeel blazende Zuidenwind. Eens de kaap van de 200km in zicht kwam was er een heuse opeenvolging van kasseistroken, al dan niet voorzien van wat hoogtemeters!
Tevreden omdat ik gespaard bleef van pech (op 2 lekke banden onmiddellijk na de bevoorrading te Torhout na)... niettegenstaande de vele uitschuivers die ik zag op de kasseistroken gelukkig geen valpartij voor mij.
Dankbaar aan de volgers van dienst : naast het gezin ook Manfred die me op iedere helling, kasseistrook wist te stimuleren... tja de camera in de aanslag is een motivator op zich natuurlijk!
Vandaag genieten van de echte Ronde! Eerstdaags is op deze blog een volledig verslag van de Ronde terug te vinden.
zondag 28 maart 2010
Op achtervolging aangewezen...
Reeds enkele jaren vormt de E3 Prijs voor wielertoeristen het sluitstuk in de aanloop naar de Ronde Van Vlaanderen. Door ook dit jaar in clubverband deel te nemen hielden we deze traditie in ere.
Tijdens de reguliere clubritten fietsen we steeds in groep. Drie toertochten vormen hier een uitzondering op : Flanders Field & Gent-Wevelgem in juni, en... in maart de E3Prijs. Deze toertocht is dan ook de eerste grote afspraak van het seizoen. Diverse clubleden hebben een verleden als nieuweling, junior... en grijpen deze klassieker aan om nogmaals tot het uiterste te gaan.
De clubleden hebben een grotere motor, ... zijn veel behendiger in het draaien en keren doorheen deze Vlaamse Ardennen... en dalen de diverse kuitenbijters af aan schrikwekkende snelheden... Dit in combinatie met een mindere conditie in vergelijking met vorige edities en ik weet dat ik deze zondag vooral op achtervolgen zal aangewezen zijn. Toch ben ik optimist : in tegenstelling tot de weersvoorspellingen zal dit een droge zondag worden, en dit is voor mij een echte opsteker!
Zo wordt er omstreeks half acht verzameld aan de terreinen van Racing Waregem. Ruim 20 A-leden tekenen present. Ook Pieter & Samuel, belofte & amateur, zijn aanwezig : zij willen zich vandaag eens testen tav Andy, gewezen EZC. Hoge snelheden gegarandeerd dus!
Toch is de aanvangsnelheid gematigd : met de wind in de rug leiden Pieter & Kurt ons aan een gezapig tempo (zo een 30km/u) over Deerlijk en Tiegem, langsheen de Koppenberg naar Oudenaarde waar de eerste helling van de dag wacht : De Edelare. Tijdens de beklimming van deze helling haakt Kurt af... Dieter neemt de vrijgekomen koppositie in en leidt ons langs het bedevaartsoord Kerselare.
Geen tijd voor de obligate kaars deze keer... nee... de kopmannen leiden deze Nieuwenhovetrein verder richting Brakel, om plots rechts te draaien. Vanaf nu wachten ons glooiende wegen... een helling zonder naam doemt voor ons op... Een eerste maal recht op de trappers staan... Een goed gevoel! Enkele dagen zonder de fiets deden me deugd.
Een afdaling later weer met twee voeten op de grond : weeral liet ik iedereen voorbij flitsen... dalen, het wordt nooit mijn ding! Manfred spreekt me nog moed in, maar ik weet beter. Geen tijd voor verdere mijmeringen... La Houppe wacht!
In tegenstelling tot andere edities weet ik me in te tomen, en ik fiets in groep naar boven. De vrijwilligers aan de bevoorrading lachen ons toe... toch maar een banaan en een brikje fruitsap nemen.
Na de versterking van de inwendige mens volgt de uitloper van La Houppe.
Traditiegetrouw volgen nu de eerste versnellingen. Dominique is als eerste weg, en ik ga er achteraan. Het peloton laat ons begaan... ik heb geen zin om alleen tegen de wind in te fietsen en wacht.... Tot plots... Pieter in sneltrein vaart komt voorbij gesneld, ik schakel groter... en spurt me naar zijn wiel. De flightdeck toont een 4 als eerste cijfer... Dit hou ik niet lang vol, bij het linksaf draaien kijk ik even om en weet me een sliert Nieuwenhovespurters in mijn zog.
De licht oplopende kasseistrook voor Schorisse wordt aan hoge snelheden opgespurt. Ik laat me wegdrummen, en kom pas in 10e positie op de weg naar Berg Stene. Ik weet me in het spoor van Pascal D, Samuel schuift net voor mij in, nog 11e positie. Ik vloek... de hartslag situeert zich rond de overslagpols...
Bij de eerste meters van de Berg Stene gaat Pieter er vandoor. De overige clubleden houden het rustig. Ik peddel rustig mee, en ben verwonderd over dit trage tempo. Naar het einde van de klim toe ga ik toch iets sneller fietsen en kom zo in het wiel van Pieter die ons opwacht.
Bij het dwarsen van de baan voor de Varent is het even wachten op de hergroepering. Opnieuw allen samen zetten we richting naar de Boigneberg. Ook hier volg ik in het wiel van Pieter. In een aanvaardbaar klimtempo bereiken we opnieuw in groep de top. De afdaling die volgt ligt me totaal niet. Ik hou de remmen dicht, en draai op die wijze samen met Pascal D & Andy als enigen op tijd rechts. De overigen hadden de afslag niet gezien doch we voelen snel opnieuw hun adem in onze nek.
Kasseihellingen liggen me niet, op de Eikenberg is het dan ook kunst om het juiste pad te kiezen. Ik volg Andy op de asfaltstroken, eerst rechts, nadien links, ... tot we rechts in wat zand komen te rijden. De Ladeuze dalen we af, en we houden opnieuw in. Pascal W verloor zijn drinkbus, onder begeleiding van Pieter komt hij opnieuw aansluiten.
Bij de beklimming van de Steenbeekdries hebben we de wind pal op de neus. Samen met Alain, Stefaan, Andy, Patrick, Samuel, Pieter & Pascal W wordt er een waaier gevormd. Pascal W die voor de Steenbeekdries een serieuze inspanning diende te leveren om ons bij benen haakt af.
In de afdaling voorafgaand aan de Taaienberg durf ik - met het beeld van de hier gevallen Cancellara & Nuyens op mijn netvlies - de snelheid van de anderen niet te volgen... 1 fietslengte wordt er 2, 3... en tegen de tijd dat we de Taaienberg starten hebben ze 100m voorsprong. Op deze helling pers ik er alles uit... Helaas ik slaag er niet in om de aansluiting te maken. Steven staat iets verder aan de kant van de weg : 30sec achterstand roept hij...
Tja, op achtervolging aangewezen.... Tegen de wind in, dit haal ik nooit. Ik fiets aan een rustig tempo verder... In het zog van een ander groepje wielertoeristen komt Pascal W aansluiten. Ik sluit aan, en met ons beiden rijden we richting de top van de Kruisberg. We nemen elk beurten van 800m voor onze rekening... Toch leuker dan alleen te fietsen.
Ook Kapelberg, Patersberg & Kwaremont fietsen we samen boven. Bij de volgende bevoorrading zien we Andy, Pieter, Stefaan, Samuel, Alain, Patrick terug. Het blikje aquarius doet deugd... we rusten even uit en zien Bart & Pascal D ook toekomen.
Andy geeft het signaal om te vertrekken. Er volgt opnieuw een afdaling... anticiperen is de boodschap! Helaas anticipeerde ik te laat, ik ben nog maar halverwege de afdaling als men me komt voorbij gespurt. Werkelijk dolle snelheden worden hier gehaald! Op het grootste verzet kan ik opnieuw achteraan mijn plaats in dit groepje innemen.
We lossen elkaar af op de kop van ons groepje en kiezen zo richting Kluisberg. Ik voel me meer en meer in mijn sas en fiets nog vlot naar boven. De afdaling die volgt worden er 2 groepjes gevolgd : Pieter, Stefaan & Andy als kopgroep, gevolgd door Pascal W, Patrick & Alain. Na alweer een trage afdaling volg ik op 150m. Samuel heeft de Kluisberg niet overleefd...
De weg richting Tiegem heeft het voordeel dat er stukken zijwind worden gevolgd door passages met rugwind... Opnieuw vind ik de aansluiting.
Met ons viertal, samen met Pascal W, Patrick & Alain dus, gaan we naar het Vossenhol. Ik leid deze beklimming, aan de top gekomen neemt Patrick over. Ik plaats me in dit wiel, vastbesloten nu wel bij dit drietal te blijven.
De laatste 13km blijven we met zijn vieren samen, we wisselen regelmatig af aan de kop van ons groepje en bereiken zo de finish in Harelbeke.
Net op tijd, voor de regen... In de tent nemen we nog een pintje en fietsen vervolgens huiswaarts.
Zoals steeds bevestigt de E3 Prijs enkele waardeverhoudingen : Naast de mannen 'hors catégorie' zoals Andy & Pieter is er een beresterke Stefaan. Ook Alain & Patrick bevestigen hun uitstekende capaciteiten. Ondermeer Dieter, Tom en Manfred werden door pech/ziekte achtervolgd. En dan is er nog de uitspraak van Pascal W 'De oudjes deden het nog zo slecht niet vandaag... ' ;-).
Na een geslaagde Omloop was dit een tweede mooie toertocht van het seizoen. Op naar de RVV.
De digits : 150km (inclusief heen & terug), hartslag avg 149, tijd 4u57.
Tijdens de reguliere clubritten fietsen we steeds in groep. Drie toertochten vormen hier een uitzondering op : Flanders Field & Gent-Wevelgem in juni, en... in maart de E3Prijs. Deze toertocht is dan ook de eerste grote afspraak van het seizoen. Diverse clubleden hebben een verleden als nieuweling, junior... en grijpen deze klassieker aan om nogmaals tot het uiterste te gaan.
De clubleden hebben een grotere motor, ... zijn veel behendiger in het draaien en keren doorheen deze Vlaamse Ardennen... en dalen de diverse kuitenbijters af aan schrikwekkende snelheden... Dit in combinatie met een mindere conditie in vergelijking met vorige edities en ik weet dat ik deze zondag vooral op achtervolgen zal aangewezen zijn. Toch ben ik optimist : in tegenstelling tot de weersvoorspellingen zal dit een droge zondag worden, en dit is voor mij een echte opsteker!
Zo wordt er omstreeks half acht verzameld aan de terreinen van Racing Waregem. Ruim 20 A-leden tekenen present. Ook Pieter & Samuel, belofte & amateur, zijn aanwezig : zij willen zich vandaag eens testen tav Andy, gewezen EZC. Hoge snelheden gegarandeerd dus!
Toch is de aanvangsnelheid gematigd : met de wind in de rug leiden Pieter & Kurt ons aan een gezapig tempo (zo een 30km/u) over Deerlijk en Tiegem, langsheen de Koppenberg naar Oudenaarde waar de eerste helling van de dag wacht : De Edelare. Tijdens de beklimming van deze helling haakt Kurt af... Dieter neemt de vrijgekomen koppositie in en leidt ons langs het bedevaartsoord Kerselare.
Geen tijd voor de obligate kaars deze keer... nee... de kopmannen leiden deze Nieuwenhovetrein verder richting Brakel, om plots rechts te draaien. Vanaf nu wachten ons glooiende wegen... een helling zonder naam doemt voor ons op... Een eerste maal recht op de trappers staan... Een goed gevoel! Enkele dagen zonder de fiets deden me deugd.
Een afdaling later weer met twee voeten op de grond : weeral liet ik iedereen voorbij flitsen... dalen, het wordt nooit mijn ding! Manfred spreekt me nog moed in, maar ik weet beter. Geen tijd voor verdere mijmeringen... La Houppe wacht!
In tegenstelling tot andere edities weet ik me in te tomen, en ik fiets in groep naar boven. De vrijwilligers aan de bevoorrading lachen ons toe... toch maar een banaan en een brikje fruitsap nemen.
Na de versterking van de inwendige mens volgt de uitloper van La Houppe.
Traditiegetrouw volgen nu de eerste versnellingen. Dominique is als eerste weg, en ik ga er achteraan. Het peloton laat ons begaan... ik heb geen zin om alleen tegen de wind in te fietsen en wacht.... Tot plots... Pieter in sneltrein vaart komt voorbij gesneld, ik schakel groter... en spurt me naar zijn wiel. De flightdeck toont een 4 als eerste cijfer... Dit hou ik niet lang vol, bij het linksaf draaien kijk ik even om en weet me een sliert Nieuwenhovespurters in mijn zog.
De licht oplopende kasseistrook voor Schorisse wordt aan hoge snelheden opgespurt. Ik laat me wegdrummen, en kom pas in 10e positie op de weg naar Berg Stene. Ik weet me in het spoor van Pascal D, Samuel schuift net voor mij in, nog 11e positie. Ik vloek... de hartslag situeert zich rond de overslagpols...
Bij de eerste meters van de Berg Stene gaat Pieter er vandoor. De overige clubleden houden het rustig. Ik peddel rustig mee, en ben verwonderd over dit trage tempo. Naar het einde van de klim toe ga ik toch iets sneller fietsen en kom zo in het wiel van Pieter die ons opwacht.
Bij het dwarsen van de baan voor de Varent is het even wachten op de hergroepering. Opnieuw allen samen zetten we richting naar de Boigneberg. Ook hier volg ik in het wiel van Pieter. In een aanvaardbaar klimtempo bereiken we opnieuw in groep de top. De afdaling die volgt ligt me totaal niet. Ik hou de remmen dicht, en draai op die wijze samen met Pascal D & Andy als enigen op tijd rechts. De overigen hadden de afslag niet gezien doch we voelen snel opnieuw hun adem in onze nek.
Kasseihellingen liggen me niet, op de Eikenberg is het dan ook kunst om het juiste pad te kiezen. Ik volg Andy op de asfaltstroken, eerst rechts, nadien links, ... tot we rechts in wat zand komen te rijden. De Ladeuze dalen we af, en we houden opnieuw in. Pascal W verloor zijn drinkbus, onder begeleiding van Pieter komt hij opnieuw aansluiten.
Bij de beklimming van de Steenbeekdries hebben we de wind pal op de neus. Samen met Alain, Stefaan, Andy, Patrick, Samuel, Pieter & Pascal W wordt er een waaier gevormd. Pascal W die voor de Steenbeekdries een serieuze inspanning diende te leveren om ons bij benen haakt af.
In de afdaling voorafgaand aan de Taaienberg durf ik - met het beeld van de hier gevallen Cancellara & Nuyens op mijn netvlies - de snelheid van de anderen niet te volgen... 1 fietslengte wordt er 2, 3... en tegen de tijd dat we de Taaienberg starten hebben ze 100m voorsprong. Op deze helling pers ik er alles uit... Helaas ik slaag er niet in om de aansluiting te maken. Steven staat iets verder aan de kant van de weg : 30sec achterstand roept hij...
Tja, op achtervolging aangewezen.... Tegen de wind in, dit haal ik nooit. Ik fiets aan een rustig tempo verder... In het zog van een ander groepje wielertoeristen komt Pascal W aansluiten. Ik sluit aan, en met ons beiden rijden we richting de top van de Kruisberg. We nemen elk beurten van 800m voor onze rekening... Toch leuker dan alleen te fietsen.
Ook Kapelberg, Patersberg & Kwaremont fietsen we samen boven. Bij de volgende bevoorrading zien we Andy, Pieter, Stefaan, Samuel, Alain, Patrick terug. Het blikje aquarius doet deugd... we rusten even uit en zien Bart & Pascal D ook toekomen.
Andy geeft het signaal om te vertrekken. Er volgt opnieuw een afdaling... anticiperen is de boodschap! Helaas anticipeerde ik te laat, ik ben nog maar halverwege de afdaling als men me komt voorbij gespurt. Werkelijk dolle snelheden worden hier gehaald! Op het grootste verzet kan ik opnieuw achteraan mijn plaats in dit groepje innemen.
We lossen elkaar af op de kop van ons groepje en kiezen zo richting Kluisberg. Ik voel me meer en meer in mijn sas en fiets nog vlot naar boven. De afdaling die volgt worden er 2 groepjes gevolgd : Pieter, Stefaan & Andy als kopgroep, gevolgd door Pascal W, Patrick & Alain. Na alweer een trage afdaling volg ik op 150m. Samuel heeft de Kluisberg niet overleefd...
De weg richting Tiegem heeft het voordeel dat er stukken zijwind worden gevolgd door passages met rugwind... Opnieuw vind ik de aansluiting.
Met ons viertal, samen met Pascal W, Patrick & Alain dus, gaan we naar het Vossenhol. Ik leid deze beklimming, aan de top gekomen neemt Patrick over. Ik plaats me in dit wiel, vastbesloten nu wel bij dit drietal te blijven.
De laatste 13km blijven we met zijn vieren samen, we wisselen regelmatig af aan de kop van ons groepje en bereiken zo de finish in Harelbeke.
Net op tijd, voor de regen... In de tent nemen we nog een pintje en fietsen vervolgens huiswaarts.
Zoals steeds bevestigt de E3 Prijs enkele waardeverhoudingen : Naast de mannen 'hors catégorie' zoals Andy & Pieter is er een beresterke Stefaan. Ook Alain & Patrick bevestigen hun uitstekende capaciteiten. Ondermeer Dieter, Tom en Manfred werden door pech/ziekte achtervolgd. En dan is er nog de uitspraak van Pascal W 'De oudjes deden het nog zo slecht niet vandaag... ' ;-).
Na een geslaagde Omloop was dit een tweede mooie toertocht van het seizoen. Op naar de RVV.
De digits : 150km (inclusief heen & terug), hartslag avg 149, tijd 4u57.
zondag 21 maart 2010
Verkleumd!
Vandaag voelen de benen nog vrij vermoeid aan... De Omloop Passage Fitness was zwaarder dan aanvankelijk vermoed. Hoedanook ik wil present tekenen voor de derde clubrit van het seizoen en begeef me dus omstreeks 8u naar Waregem. Ritverantwoordelijke van dienst is Pascal D, en jaarlijks schotelt hij ons een mooi - maar pittig - parcours voor.
Pascal D leidt de sliert Nieuwenhovespurters richting Tiegem, en ik positioneer me naast hem. De wind gaat ook tijdens deze rit behoorlijk tekeer. Al snel geef ik Pascal D dan ook het signaal dat een half uurtje kopwerk een maximum zal zijn. Over Amougies fietsen we naar Celles, om uiteindelijk pas na een 25tal km de eerste twee posities over te laten aan Dieter & Stefaan.
Wat volgt is een mooie opeenvolging van minder drukke, glooiende wegen doorheen het prachtige Pays des Collines. Zonder steile hellingen op te zoeken worden we toch verwend met nogal wat hoogtemeters. Dieter & Stefaan houden er een aangenaam tempo op na zodat we in groep de diverse hellingen bovenkomen.
Terugkeren gebeurt via Ronse. Helaas gaan bij het binnenrijden van deze sombere stad de hemelsluizen open... Bij de klim langs het ziekenhuis ga ik mee met de eerste helft van het peloton. Zo is er wat tijd om het regenjack aan te trekken. Helaas, ik ben inmiddels doorweekt, en ... al snel verkleumd.
Vanaf nu zijn mijn gedachten enkel bij de warme douche die wacht.... Hoe mooi ook de rit nu nog is, het parcours glijdt gewoon voorbij... Wortegem, Nokere, Waregem... Deze keer kan ik niet snel genoeg thuis zijn.
Eens thuis, en opnieuw opgewarmd ben ik toch tevreden : dit week-end werden opnieuw 250km bijeengefietst.
Pascal D leidt de sliert Nieuwenhovespurters richting Tiegem, en ik positioneer me naast hem. De wind gaat ook tijdens deze rit behoorlijk tekeer. Al snel geef ik Pascal D dan ook het signaal dat een half uurtje kopwerk een maximum zal zijn. Over Amougies fietsen we naar Celles, om uiteindelijk pas na een 25tal km de eerste twee posities over te laten aan Dieter & Stefaan.
Wat volgt is een mooie opeenvolging van minder drukke, glooiende wegen doorheen het prachtige Pays des Collines. Zonder steile hellingen op te zoeken worden we toch verwend met nogal wat hoogtemeters. Dieter & Stefaan houden er een aangenaam tempo op na zodat we in groep de diverse hellingen bovenkomen.
Terugkeren gebeurt via Ronse. Helaas gaan bij het binnenrijden van deze sombere stad de hemelsluizen open... Bij de klim langs het ziekenhuis ga ik mee met de eerste helft van het peloton. Zo is er wat tijd om het regenjack aan te trekken. Helaas, ik ben inmiddels doorweekt, en ... al snel verkleumd.
Vanaf nu zijn mijn gedachten enkel bij de warme douche die wacht.... Hoe mooi ook de rit nu nog is, het parcours glijdt gewoon voorbij... Wortegem, Nokere, Waregem... Deze keer kan ik niet snel genoeg thuis zijn.
Eens thuis, en opnieuw opgewarmd ben ik toch tevreden : dit week-end werden opnieuw 250km bijeengefietst.
Abonneren op:
Posts (Atom)