In de voorbije weken publiceerden de belangrijkste organisatoren van toertochten en cyclo's hun kalender 2012.
Hieronder het beknopte overzicht >
Januari
Februari
Za 25/02 : O'Dorney > Kuurne Brussel Kuurne - Kuurne
Zo 26/02 : Flandersclassics > Omloop Het Nieuwsblad – Gent
Maart
Zo 11/03 : Team Verada > Verada-Follens Classic - Zwevegem
Za 17/03 : Golazo > Ename Classic – Zottegem
Zo 18/03 : Flandersclassics > Dwars door Vlaanderen - Waregem
Za 24/03 : Golazo > Omloop van Vlaanderen - Gent
Za 24/03 : Flandersclassics > Gent Wevelgem - Wevelgem
Za 31/03 : Golazo > RVV - Brugge
April
Za 07/04 : Flandersclassics > Brabantse Pijl - Leuven
Za 07/04 : Leierenners > Rit van de Gouverneur - Zulte
Za 14/04 : Flandersclassics > Scheldeprijs - Schoten
Za 14/04 : Golazo > PVP Classic > Vlaamse Ardennen
Zo 15/04 : Sportcommunication > GF Colnaco Cogolin Golfe de Saint Tropez – France : St Tropez
Za 21/04 : Golazo > Luik Bastenaken Luik > Luik
Mei
Di 01/05 : BCCB > Mons Chimay Mons - Mons
Za 05/05 : Golazo > Grinta! Challenge – Doornik
Za 12/05 : WBV > Landen-Trois Ponts-Landen - Landen
Do 17/05 : Sportevenementen.nl > Steven Rooks Classic – NL : Maastricht
Za 19/05 : Golazo > Fleche de Wallonie - Spa
Zo 20/05 : Sportcommunication > La Look – France : Nevers
Zo 20/05 : NFTU > Grenslandklassieker - NL : Geleen
Zo 27/05 : Golazo > Tilff Bastogne Tilff - Tilff
Juni
Za 02/06 : Golazo > La Chouffe - Houffalize
Za 02/06 : Sportcommunication > La Ventoux Beaumes de Venise – France : Ventoux
Za 09/06 : Bioracer > GF Ardennaise > Ardennen
Za 09/06 : Golazo > Lotto Tour de Namur - Namen
Za 09/06 : Sportcommunication > 3Ballons – France : Belfort
Za 16/06 : Golazo > GF Eddy Merckx – Huy ?
Zo 17/06 : Sportcommunication > La MorzineVallee d’Aulps – France : Morzine
Za 23/06 : Sporta > La Cannibale - France : Ventoux
Za 30/06 : Golazo > Decathlon Classic – Leuven
Za 30/06 : WTC Nokereberg > Nokereberg Fietsrally - Nokere
Juli
Zo 01/07 : Flandersclassics > Word Flandrien - ?
Zo 01/07 : La Ludopale - France - Calais
Zo 01/07 : Sportcommunication > La Vaujany – France – Alpe d’Huez
Za 07/07 : Sportcommunication > La Marmotte – France – Alpe d’Huez
Zo 22/07 : Sportcommunication > Le Tour du Mont Blanc
Augustus
Za 18/08 : Golazo > Lotto Géants des Ardennes - Alleur
Zo 19/08 : Sportcommunication > La Marco Pantani Memorial – France – Les2Alpes
Za 25/08 : La Vélomediane > Criq – La Roche en Ardenne
Za 25/08 : Ch'ti Bike Tour > La Laurent Desbiens - France : Armentières
September
Zo 02/09 : Sportcommunication > La Cyclo’Manche – France – Sainte Maire l’eglise
Za 08/09 : Sportcommunication > La Ronde Picardie – France : Abbeville
Za 15/09 : WK Limburg 2012-Toertocht – NL : Valkenburg
Zo 16/09 : CB > La Christophe Brandt - Verviers
Oktober
November
December
Reacties hierop zijn zeker welkom : nog niet opgenomen toertochten of cyclo's, ... of indien een verkeerde datum in het overzicht werd opgenomen...
In de komende weken maak ik zelf een selectie uit dit aanbod... en volgt een update met mijn eigen kalender 2012.
vrijdag 4 november 2011
maandag 31 oktober 2011
Terugblik 2011
Met de cyclo Christophe Brandt sloot ik halverwege september het cyclo-seizoen af. Wat nadien volgde waren vooral rustige, en mede dankzij de mooie nazomer, aangename duurtrainingen. Halverwege oktober ruilde ik dan de racefiets in voor de mountainbike en bezocht ik als eerste fietsbeurs van het najaar Bike Motion.
Gedurende de zes weken dat ik het zo wat rustiger aan deed waren er geen blogupdates. Bewust wou ik wat tijd nemen voor mijn persoonlijke reflectie op het voorbije seizoen. Deze vormt overigens meteen mijn springplank voor de fietsdoelen 2012!
Bij de mijmeringen over het voorbije fietsseizoen botste ik logischerwijze op de me zelf geformuleerde doelen in de blogupdate van 7 november 2010 :
Veel plezier hebben met het fietsen 'an sich'
Deze eerste, en voornaamste doelstelling, realiseerde ik met verve :-)
Drie factoren droegen hiertoe bij :
1/ In 2011 week ik voor het eerst resoluut af van de (in de vorige 10 jaar) opgebouwde vaste fietskalender : Nieuwe toertochten zoals "Les Boucles de la Semois" en "La Chouffe" brachten mij over nieuwe wegen vol natuurpracht... Het competitieve werd extra aangewakkerd door deelname aan extra cyclo's zoals GF Ardennaise & GF Eddy Merckx. Daarnaast behield ik de mooiste vaste waarden zoals de "Grinta! Classic" & "La Marmotte".
2/ Het afwijken van de vaste paden resulteerde tevens in het samen fietsen met andere groepen : de leden van het Merijenniezere-team of de shirtdragers van de cyclobenelux-site. Fietsen is immers meer dan het stampen op de pedalen, het is ook het samen beleven van mooie fietsmomenten! Daarnaast waren er uiteraard de topdagen met de collega's in Saint Jean de Maurienne en met de Nieuwenhovespurters op Les Deux Alpes!
3/ Ondanks de mindere zomer moet het gezegd : quasi gans 2011 fietste ik in droog weer! Een schitterende lente, een mooie nazomer... telkens was het genieten van de zonnestralen! Hoogtepunt hierbij was zeker de beklimming van (en de après op) de Col de la Madeleine
Mijn Cyclobenelux klassement uit 2010 verdedigen
Vergelijking van het klassement 2010 met 2011 :
Klassement 2010 'fietsers uit Benelux met minimum 3 Cyclo-deelnames' : 128e op 337 > In 2011 : 162e op 362
Klassement 2010 '40+ers uit Benelux met minimum 3 Cyclo-deelnames' : 32e op 117 > In 2011 : 46e op 114
Waar situeert het verschil zich tov 2010?
1/ De invoering van de UCI World Champion Tour (voor masters & amateurs) resulteerde in nogal wat cyclo's in een sterker deelnemersveld. Zo participeerden er bij diverse cyclo's meer renners EZC dan voorheen. Dit had tevens tot gevolg dat de (veelal sterke) buitenlandse aanwezigheid in Belgische cyclo's verhoogde!
2/ In 2010 werden er behoorlijk wat punten verdiend in 3Ballons en Steven Rooks Classic. Vooral in de SRC had ik in 2010 een absolute superdag.
3/ Met deelnames aan SRC, GFEM, GFA, Marmotte & ChristopheBrandt, realiseerde ik in 2011 evenwel een zeer regelmatig traject : in iedere cyclo behaalde ik een gelijkaardig aantal punten.
Conclusie?
In effectieve fietsprestaties hoeft 2011 niet onder te doen voor 2010, in tegendeel zelfs : in La Marmotte verbeterde ik mijn tijd met een tiental minuten. Een goede score in het CB-klassement valt voor mij samen met een extreme uitschieter. In 2010 was dit, zoals gemeld de SRC, ... in 2011 was dat de GFA, maar dan wel bij een erg sterk deelnemersveld!
Spijt?
Liet ik het voorbije seizoen een kans liggen? Ik denk het niet... tenzij... tja : uiteindelijk werd ook ik geselecteerd voor het WK in Stavelot van de UCI World Champion Tour. Dit viel samen met de fietstrip naar de Alpen zodat ik hiervoor verstek gaf.... Zonder twijfel zou mijn naam als één van de allerlaatsten op de uitslag geprijkt hebben, maar toch was dit wellicht een unieke kans om aan dergelijk event deel te nemen.
Slotbeschouwing
Het voorbije fietsjaar is geslaagd!
Voor 2012 neem ik vooral volgende bedenkingen mee :
1/ Bij opmaak van de fietskalender voldoende aandacht hebben voor deelnames aan nieuwe tochten
2/ In cyclo's moet ik het (als 44jarige) toch echt hebben van die ene dag waar alles eens echt mee zit > weer - conditie - snel in de juiste groep belanden - ...
Gedurende de zes weken dat ik het zo wat rustiger aan deed waren er geen blogupdates. Bewust wou ik wat tijd nemen voor mijn persoonlijke reflectie op het voorbije seizoen. Deze vormt overigens meteen mijn springplank voor de fietsdoelen 2012!
Bij de mijmeringen over het voorbije fietsseizoen botste ik logischerwijze op de me zelf geformuleerde doelen in de blogupdate van 7 november 2010 :
Veel plezier hebben met het fietsen 'an sich'
Deze eerste, en voornaamste doelstelling, realiseerde ik met verve :-)
Drie factoren droegen hiertoe bij :
1/ In 2011 week ik voor het eerst resoluut af van de (in de vorige 10 jaar) opgebouwde vaste fietskalender : Nieuwe toertochten zoals "Les Boucles de la Semois" en "La Chouffe" brachten mij over nieuwe wegen vol natuurpracht... Het competitieve werd extra aangewakkerd door deelname aan extra cyclo's zoals GF Ardennaise & GF Eddy Merckx. Daarnaast behield ik de mooiste vaste waarden zoals de "Grinta! Classic" & "La Marmotte".
2/ Het afwijken van de vaste paden resulteerde tevens in het samen fietsen met andere groepen : de leden van het Merijenniezere-team of de shirtdragers van de cyclobenelux-site. Fietsen is immers meer dan het stampen op de pedalen, het is ook het samen beleven van mooie fietsmomenten! Daarnaast waren er uiteraard de topdagen met de collega's in Saint Jean de Maurienne en met de Nieuwenhovespurters op Les Deux Alpes!
3/ Ondanks de mindere zomer moet het gezegd : quasi gans 2011 fietste ik in droog weer! Een schitterende lente, een mooie nazomer... telkens was het genieten van de zonnestralen! Hoogtepunt hierbij was zeker de beklimming van (en de après op) de Col de la Madeleine
Mijn Cyclobenelux klassement uit 2010 verdedigen
Vergelijking van het klassement 2010 met 2011 :
Klassement 2010 'fietsers uit Benelux met minimum 3 Cyclo-deelnames' : 128e op 337 > In 2011 : 162e op 362
Klassement 2010 '40+ers uit Benelux met minimum 3 Cyclo-deelnames' : 32e op 117 > In 2011 : 46e op 114
Waar situeert het verschil zich tov 2010?
1/ De invoering van de UCI World Champion Tour (voor masters & amateurs) resulteerde in nogal wat cyclo's in een sterker deelnemersveld. Zo participeerden er bij diverse cyclo's meer renners EZC dan voorheen. Dit had tevens tot gevolg dat de (veelal sterke) buitenlandse aanwezigheid in Belgische cyclo's verhoogde!
2/ In 2010 werden er behoorlijk wat punten verdiend in 3Ballons en Steven Rooks Classic. Vooral in de SRC had ik in 2010 een absolute superdag.
3/ Met deelnames aan SRC, GFEM, GFA, Marmotte & ChristopheBrandt, realiseerde ik in 2011 evenwel een zeer regelmatig traject : in iedere cyclo behaalde ik een gelijkaardig aantal punten.
Conclusie?
In effectieve fietsprestaties hoeft 2011 niet onder te doen voor 2010, in tegendeel zelfs : in La Marmotte verbeterde ik mijn tijd met een tiental minuten. Een goede score in het CB-klassement valt voor mij samen met een extreme uitschieter. In 2010 was dit, zoals gemeld de SRC, ... in 2011 was dat de GFA, maar dan wel bij een erg sterk deelnemersveld!
Spijt?
Liet ik het voorbije seizoen een kans liggen? Ik denk het niet... tenzij... tja : uiteindelijk werd ook ik geselecteerd voor het WK in Stavelot van de UCI World Champion Tour. Dit viel samen met de fietstrip naar de Alpen zodat ik hiervoor verstek gaf.... Zonder twijfel zou mijn naam als één van de allerlaatsten op de uitslag geprijkt hebben, maar toch was dit wellicht een unieke kans om aan dergelijk event deel te nemen.
Slotbeschouwing
Het voorbije fietsjaar is geslaagd!
Voor 2012 neem ik vooral volgende bedenkingen mee :
1/ Bij opmaak van de fietskalender voldoende aandacht hebben voor deelnames aan nieuwe tochten
2/ In cyclo's moet ik het (als 44jarige) toch echt hebben van die ene dag waar alles eens echt mee zit > weer - conditie - snel in de juiste groep belanden - ...
zondag 18 september 2011
La Christophe Brandt 2011
De referentie voor het cyclo-gebeuren is reeds geruime tijd de site cyclobenelux van de twee sympathieke broers De Jong. Bij het lezen van hun lovende commentaar over de cyclo 'La Christophe Brandt' hoefde ik dus niet te twijfelen : ik consulteerde de site van deze cyclo en schreef me voor amper 15€ in.
In augustus volgden enkele duurtrainingen als voorbereiding op deze cyclo. Zo reed ik ondermeer de Tom Simpson Memorial. Het was tijdens de après van deze toertocht dat ook David en Jeroen van club Merijenniezere zich engageerden tot deelname aan deze laatste cyclo van het jaar.
Even na 8u00 schreven zij zich deze ochtend ook in, ... inmiddels trof ik enkele bekenden aan : Rob, Paul, Bob, Bruno, ... Of hoe nogal wat fietsers die ik ook aantrof op GF Ardennaise, GF Eddy Merckx, La Marmotte, ... in deze cyclo opnieuw wilden presteren.
Overigens was het deelnemersveld toch van een echt hoog niveau : elite zonder contract, nevenbonders, ... slechts een beperktere groep 'gewone' wielertoeristen...
Na de gebruikelijke toespraken volgde omstreeks 9u00 de start. Amper 100m verder en ik hoorde een gulle schaterlach achter mij : David maakte er mij attent op dat één fietser reeds de verkeerde richting uitreed... veel tijd voor spielerei werd ons niet gegund... de volledige groep reed onder een hoog tempo door de straten van Verviers. Hierbij was het vooral aandachtig zijn voor de paaltjes, de inderhaast aan de kant geparkeerde wagens...
Na zowat 5km fietsen, bij het verlaten van Pepinster, kregen we de Côte de Tancrémont voorgeschoteld : over 4km overbrug je er zo een 200m hoogteverschil. Een behoorlijk lange en toch wel lastige klim dus... en dit zeker bij een snelheid van 30km/u! Stond ik bij de start vooraan goed gepositioneerd, dan was deze goede uitgangspositie bij de start van de klim naar de vaantjes... bij deze klim dus zeker geen plaatsen verder verliezen om toch bij een goede groep te kunnen aansluiten... Zo was het 4km lang echt op de tanden bijten.
Uiteindelijk kwamen we met een 7tal op de top. Eén onder ons moedigde iedereen aan om mee rond te draaien om zo bij de grotere groep van 25 renners voor ons aan te sluiten. Met zijn allen zagen we hier het belang van in zodat we vlot rond draaiden. Na enkele kms was de aansluiting een feit... tijd om in het zog van deze ruimere groep wat uit te rusten. Ik speelde de eerste WCup binnen.
Na een kleine 20km volgde de klim van Gomzé-Andoumont naar les Hornais. Ik voelde dat ik beter kon dat het groepstempo, zag evenwel geen groep voor, noch achter ons... en met alle wind die er was oordeelde ik dat het beter was om in dit gezelschap verder te fietsen. Nog één fietser in cyclobenelux-outfit bevond zich in onze groep, tijd om even een praatje te maken... en te peilen naar waar Paul zich zou bevinden : voor, of achter ons. Vermoedelijk fietste hij in een achtervolgende groep, net als David en Jeroen.
Uiteindelijk nam ik genoegen met de situatie : ik zat in een groep die er een mooi, maar geen supertempo op nahield... of hoe ik deze keer in de finale misschien nog wat extra krachten zou hebben. Zo fietste ik op het vlakke mooi midden in de groep, en op de hellingen eerder met de rem op... De lastigste passages waren, vooral gezien het halfnatte wegdek, de afdalingen. Ik wou geen risico nemen en daalde als steeds als traagste van de groep zodat het nadien telkens spurten was om aan te sluiten.
Na zowat 95km volgde dan de 6km lange zijkant van La Redoute : tijd om de benen te testen! Een geslaagde test want we fietsten met een drietal voorop. De wind bleef in alle hevigheid blazen zodat we het tempo milderden waardoor opnieuw een 15tal aansloot. Hoedanook de groep was zo gehalveerd.
In groep onderhielden we nu een hoog tempo, de snelheid daalde nauwelijks onder de 40km/u. Ook de volgende helling werd gezwind genomen, eenzelfde scenario volgde : met een zestal voorop om in de afzink opnieuw te worden ingelopen. Op de vlakke stroken reden uiteindelijk drie renners op kousevoeten weg. Een Waalse renner zag mijn aarzeling doch gaf geruststellend aan : geen extra krachten verspillen, we halen ze op de laatste klim wel bij.
We kwamen tot op een 15tal meter... maar de aansluiting konden we toch niet maken. Wel reduceerden we de kopgroep verder... We bleven nog met een 8tal renners over. In de afzink werd het tempo verschroeiend hoog gehouden. Slechts enkelen slaagden er in om terug te komen... voor mij was het, inmiddels in de straten van Verviers, na ieder rond punt, tot het uiterste gaan om in de groep te blijven.
Voor ik het besefte zag ik de finishboog voor mij : ik perste er nog éénmaal alles uit en zag mijn hoogste hartslagwaarde van de dag op de garmin verschijnen.
95e op 300 deelnemers, 130km, 1850hm, 32.06avs : best tevreden!
Onmiddellijk na afloop was het even kennismaken met Arno Van Helvoort en bijpraten met Rob.
Paul stopte in de aanvangsfase bij een valpartij en had dus vooral een inhaalrace achter de rug. Hij eindigde een kwartiertje later als 128e.
Kort na hem overschreden ook David & Jeroen de finish.
Na de verkwikkende douche in de plaatselijke sporthal schoven we aan voor de pasta en de braadworsten, er heerste een heerlijke sfeer! Of een ideale seizoensafsluiter!!
Met dank aan Rob voor de foto's!
In augustus volgden enkele duurtrainingen als voorbereiding op deze cyclo. Zo reed ik ondermeer de Tom Simpson Memorial. Het was tijdens de après van deze toertocht dat ook David en Jeroen van club Merijenniezere zich engageerden tot deelname aan deze laatste cyclo van het jaar.
Even na 8u00 schreven zij zich deze ochtend ook in, ... inmiddels trof ik enkele bekenden aan : Rob, Paul, Bob, Bruno, ... Of hoe nogal wat fietsers die ik ook aantrof op GF Ardennaise, GF Eddy Merckx, La Marmotte, ... in deze cyclo opnieuw wilden presteren.
Overigens was het deelnemersveld toch van een echt hoog niveau : elite zonder contract, nevenbonders, ... slechts een beperktere groep 'gewone' wielertoeristen...
Na de gebruikelijke toespraken volgde omstreeks 9u00 de start. Amper 100m verder en ik hoorde een gulle schaterlach achter mij : David maakte er mij attent op dat één fietser reeds de verkeerde richting uitreed... veel tijd voor spielerei werd ons niet gegund... de volledige groep reed onder een hoog tempo door de straten van Verviers. Hierbij was het vooral aandachtig zijn voor de paaltjes, de inderhaast aan de kant geparkeerde wagens...
Na zowat 5km fietsen, bij het verlaten van Pepinster, kregen we de Côte de Tancrémont voorgeschoteld : over 4km overbrug je er zo een 200m hoogteverschil. Een behoorlijk lange en toch wel lastige klim dus... en dit zeker bij een snelheid van 30km/u! Stond ik bij de start vooraan goed gepositioneerd, dan was deze goede uitgangspositie bij de start van de klim naar de vaantjes... bij deze klim dus zeker geen plaatsen verder verliezen om toch bij een goede groep te kunnen aansluiten... Zo was het 4km lang echt op de tanden bijten.
Uiteindelijk kwamen we met een 7tal op de top. Eén onder ons moedigde iedereen aan om mee rond te draaien om zo bij de grotere groep van 25 renners voor ons aan te sluiten. Met zijn allen zagen we hier het belang van in zodat we vlot rond draaiden. Na enkele kms was de aansluiting een feit... tijd om in het zog van deze ruimere groep wat uit te rusten. Ik speelde de eerste WCup binnen.
Na een kleine 20km volgde de klim van Gomzé-Andoumont naar les Hornais. Ik voelde dat ik beter kon dat het groepstempo, zag evenwel geen groep voor, noch achter ons... en met alle wind die er was oordeelde ik dat het beter was om in dit gezelschap verder te fietsen. Nog één fietser in cyclobenelux-outfit bevond zich in onze groep, tijd om even een praatje te maken... en te peilen naar waar Paul zich zou bevinden : voor, of achter ons. Vermoedelijk fietste hij in een achtervolgende groep, net als David en Jeroen.
Uiteindelijk nam ik genoegen met de situatie : ik zat in een groep die er een mooi, maar geen supertempo op nahield... of hoe ik deze keer in de finale misschien nog wat extra krachten zou hebben. Zo fietste ik op het vlakke mooi midden in de groep, en op de hellingen eerder met de rem op... De lastigste passages waren, vooral gezien het halfnatte wegdek, de afdalingen. Ik wou geen risico nemen en daalde als steeds als traagste van de groep zodat het nadien telkens spurten was om aan te sluiten.
Na zowat 95km volgde dan de 6km lange zijkant van La Redoute : tijd om de benen te testen! Een geslaagde test want we fietsten met een drietal voorop. De wind bleef in alle hevigheid blazen zodat we het tempo milderden waardoor opnieuw een 15tal aansloot. Hoedanook de groep was zo gehalveerd.
In groep onderhielden we nu een hoog tempo, de snelheid daalde nauwelijks onder de 40km/u. Ook de volgende helling werd gezwind genomen, eenzelfde scenario volgde : met een zestal voorop om in de afzink opnieuw te worden ingelopen. Op de vlakke stroken reden uiteindelijk drie renners op kousevoeten weg. Een Waalse renner zag mijn aarzeling doch gaf geruststellend aan : geen extra krachten verspillen, we halen ze op de laatste klim wel bij.
We kwamen tot op een 15tal meter... maar de aansluiting konden we toch niet maken. Wel reduceerden we de kopgroep verder... We bleven nog met een 8tal renners over. In de afzink werd het tempo verschroeiend hoog gehouden. Slechts enkelen slaagden er in om terug te komen... voor mij was het, inmiddels in de straten van Verviers, na ieder rond punt, tot het uiterste gaan om in de groep te blijven.
Voor ik het besefte zag ik de finishboog voor mij : ik perste er nog éénmaal alles uit en zag mijn hoogste hartslagwaarde van de dag op de garmin verschijnen.
95e op 300 deelnemers, 130km, 1850hm, 32.06avs : best tevreden!
Onmiddellijk na afloop was het even kennismaken met Arno Van Helvoort en bijpraten met Rob.
Paul stopte in de aanvangsfase bij een valpartij en had dus vooral een inhaalrace achter de rug. Hij eindigde een kwartiertje later als 128e.
Kort na hem overschreden ook David & Jeroen de finish.
Na de verkwikkende douche in de plaatselijke sporthal schoven we aan voor de pasta en de braadworsten, er heerste een heerlijke sfeer! Of een ideale seizoensafsluiter!!
Met dank aan Rob voor de foto's!
vrijdag 9 september 2011
Standplaats : Saint Jean de Maurienne > Col de la Madeleine
Deze morgen wakker geworden met zware benen... kan het ook anders na de gisteren toch intens gefietste Marmotton (= Marmotte zonder Alpe d'Huez)!
Hoedanook voor deze derde dag van de fietstrip staat een, van TdF bekende, col op het programma : de Col de la Madeleine. We opteren voor de meest gelijkmatige beklimming, deze via de D213. De digits ogen zwaar : tijdens de 19.05km worden 1522 hoogtemeters overwonnen aan een gemiddelde stijging ad 8%. Qua zwaarte nestelt deze col zich hiermee op het niveau van een Galibier, Mont Ventoux.
Na het uitgebreide ontbijt verzamelen we omstreeks half tien op de parking. Nico en Jo mennen de groep naar La Chambre, het charmante dorp aan de voet van deze col. Na 12km schakelen we op het kleine verzet en verwerken we de eerste hoogtemeters. We fietsen met zijn allen breeduit over de weg. Ook bij mij is er enige aarzeling hoe ik deze, door mij nog niet eerder omhoog gefietste, col moet aanvatten... de twijfel over het herstel na de zware rit gisteren overheerst.
We zijn amper enkele honderden meters bezig aan de klim als een wielertoerist ons voorbijfietst... In een fractie van een seconde neem ik een beslissing > ik sluit aan want dit lijkt me wel het juiste tempo.
De eerste kilometers hebben slechts een gemiddelde stijging ad 7% en we halen probleemloos de kaap van de 15km/u. Dit gaat vlot, tijd om een praatje te maken met mijn Franse "compagnon de route". Hij blijkt van Grenoble afkomstig te zijn en geregeld een dag verlof te nemen om in zijn 'achtertuin' cols te beklimmen. Een ideale gezel want dit tempo bevalt me wel!
Eens de twee aanvangskilometers voorbij volgen enkele steilere stroken tot boven de 9% stijging. Ik kom ook voorbij onze begeleiders Marc en Luc ; ik roep ze toe dat alles goed gaat. Vooral bij de steilste stroken merk ik aan de ademhaling van onze Zuiderbuur dat hij het wat moeilijk krijgt... ik maak me de bedenking dat ik beter nog even in zijn gezelschap blijf en pas in de laatste kilometers de snelheid zal opdrijven.
Halverwege de col, zo rond km 11, is er dan plots de lastigste strook te verwerken : tot boven 11%... en onder het motto 'het kan verkeren' zie ik mijn fietsgezel wat afstand van mij nemen... Nog 9km te gaan, nee : nu moet ik echt wel in zijn spoor blijven!
Gelukkig volgt er een km aan 5.7% zodat ik de aansluiting opnieuw maak en ook even recupereer. Ik heb mijn les nu wel geleerd en ook de volgende kilometers (8% gemiddelde stijging) blijf ik in zijn spoor, nu toch vaker in zijn wiel dan naast hem fietstend.
Even vreesde ik de wind in de laatste passage, doch vandaag is de wind geen spelbreker, zodat ik uiteindelijk vlot de (volgens garmin) 1993m hoge top bereik.
Ik nestel me in één van de ligzetels en geniet! Boven op deze col is het echt heerlijk : geen wolkje aan de hemel, zomerse temperatuur! Hier kan ik mijn motto echt waarmaken : Carpe Diem!
Eén na één komen ook de overige collega's aan. Allen onder de indruk van het fantastische landschap.
Het initiatief van Hans om boven op deze bergpas, en onder een stralende zon, te lunchen konden we dan ook enkel toejuichen.
Vooraleer de afdaling te starten was het even stilstaan bij #108.
Na de afdaling ging het in één rechte lijn opnieuw naar Saint Jean de Maurienne. Deze maal was het mijn beurt voor het nodige kopwerk. Ik hield het tempo strak zodat we uiteindelijk op één lint ons hotel bereikten. Zoals gebruikelijk was de après overvloedig.... en tekenden we de eerste plannen voor de 5e editie. Ik zie er alvast naar uit!
Hoedanook voor deze derde dag van de fietstrip staat een, van TdF bekende, col op het programma : de Col de la Madeleine. We opteren voor de meest gelijkmatige beklimming, deze via de D213. De digits ogen zwaar : tijdens de 19.05km worden 1522 hoogtemeters overwonnen aan een gemiddelde stijging ad 8%. Qua zwaarte nestelt deze col zich hiermee op het niveau van een Galibier, Mont Ventoux.
Na het uitgebreide ontbijt verzamelen we omstreeks half tien op de parking. Nico en Jo mennen de groep naar La Chambre, het charmante dorp aan de voet van deze col. Na 12km schakelen we op het kleine verzet en verwerken we de eerste hoogtemeters. We fietsen met zijn allen breeduit over de weg. Ook bij mij is er enige aarzeling hoe ik deze, door mij nog niet eerder omhoog gefietste, col moet aanvatten... de twijfel over het herstel na de zware rit gisteren overheerst.
We zijn amper enkele honderden meters bezig aan de klim als een wielertoerist ons voorbijfietst... In een fractie van een seconde neem ik een beslissing > ik sluit aan want dit lijkt me wel het juiste tempo.
De eerste kilometers hebben slechts een gemiddelde stijging ad 7% en we halen probleemloos de kaap van de 15km/u. Dit gaat vlot, tijd om een praatje te maken met mijn Franse "compagnon de route". Hij blijkt van Grenoble afkomstig te zijn en geregeld een dag verlof te nemen om in zijn 'achtertuin' cols te beklimmen. Een ideale gezel want dit tempo bevalt me wel!
Eens de twee aanvangskilometers voorbij volgen enkele steilere stroken tot boven de 9% stijging. Ik kom ook voorbij onze begeleiders Marc en Luc ; ik roep ze toe dat alles goed gaat. Vooral bij de steilste stroken merk ik aan de ademhaling van onze Zuiderbuur dat hij het wat moeilijk krijgt... ik maak me de bedenking dat ik beter nog even in zijn gezelschap blijf en pas in de laatste kilometers de snelheid zal opdrijven.
Halverwege de col, zo rond km 11, is er dan plots de lastigste strook te verwerken : tot boven 11%... en onder het motto 'het kan verkeren' zie ik mijn fietsgezel wat afstand van mij nemen... Nog 9km te gaan, nee : nu moet ik echt wel in zijn spoor blijven!
Gelukkig volgt er een km aan 5.7% zodat ik de aansluiting opnieuw maak en ook even recupereer. Ik heb mijn les nu wel geleerd en ook de volgende kilometers (8% gemiddelde stijging) blijf ik in zijn spoor, nu toch vaker in zijn wiel dan naast hem fietstend.
Even vreesde ik de wind in de laatste passage, doch vandaag is de wind geen spelbreker, zodat ik uiteindelijk vlot de (volgens garmin) 1993m hoge top bereik.
Ik nestel me in één van de ligzetels en geniet! Boven op deze col is het echt heerlijk : geen wolkje aan de hemel, zomerse temperatuur! Hier kan ik mijn motto echt waarmaken : Carpe Diem!
Eén na één komen ook de overige collega's aan. Allen onder de indruk van het fantastische landschap.
Het initiatief van Hans om boven op deze bergpas, en onder een stralende zon, te lunchen konden we dan ook enkel toejuichen.
Vooraleer de afdaling te starten was het even stilstaan bij #108.
Na de afdaling ging het in één rechte lijn opnieuw naar Saint Jean de Maurienne. Deze maal was het mijn beurt voor het nodige kopwerk. Ik hield het tempo strak zodat we uiteindelijk op één lint ons hotel bereikten. Zoals gebruikelijk was de après overvloedig.... en tekenden we de eerste plannen voor de 5e editie. Ik zie er alvast naar uit!
donderdag 8 september 2011
Standplaats : Saint Jean de Maurienne > Marmotton
De zon die de hotelkamer binnenvalt... heerlijk wakker worden was het deze ochtend in Saint Jean de Maurienne.
Traditioneel wordt ons op dag 2 van de jaarlijkse fietstrip een copieuze schotel voorgeschoteld. Dit jaar is dit niet anders : Met Télégraphe, Galibier en Croix de Fer krijgen we een 4000 hoogtemeters te verwerken. Omdat enige vorm van prestatiedrang ons niet vreemd is besluiten we het tweeluik 'Télégraphe - Galibier' als 'tijdrit' te fietsen. De startorde wordt zo opgemaakt dat de wachttijden op de top beperkt zijn.
Omstreeks 9u35 vertrekt Jo als voorlaatste aan de voet van de Télégraphe. Een kwartiertje later geef ik het signaal aan de begeleiders Marc en Luc dat het mijn beurt is. Ik fiets opnieuw naar de lichten en draai vandaar de brug op. Aan het 'Télégraphe'-bord duw ik Flightdeck en Garmin af, de tijd loopt nu. Tijdens de Marmotte van dit jaar fietste ik de combinatie Télégraphe-Galibier in 2u28. Vandaag wil ik even goed doen. Onder het motto 'goed begonnen is half gewonnen' opteer ik voor een snelle start en schakel onmiddellijk naar de 53/19. Ik slaag er even in om de snelheid boven de 20km/u houden, .... wanneer mijn trapfrekwentie al snel daalt onder de 80 omwentelingen schakel ik kleiner... ik vind evenwel een goed ritme en ga voluit.
Een aanmoediging tijdens het klimmen doet steeds deugd... dus dank je wel Luc en Marc voor de peptalk bij het voorbijrijden met de wagen! Op die wijze slaag ik erin me te blijven motiveren, na de eerste steilere kilometers volgt een lichtere strook... tijd om opnieuw bij te schakelen. Zo slaag ik er na 19min fietsen opnieuw in de kaap van de 20km/u te overschrijden. Tijdens het klimmen houd ik de focus op de klok : Bij mijn indeling van de klim hield ik rekening met 50min voor de 12km lange Télégraphe.
Niettegenstaande ik deze col van eerste categorie inmiddels voor de 6e keer beklim blijft het steeds uitkijken naar de top : ik verwacht deze top toch telkens een bocht eerder! Uiteindelijk kom ik na exact 44 minuten aan op de top. Ik knik naar Marc en Luc en ga voluit in de afdaling naar Valloire.
Bij het dwarsen van het ronde punt in Valloire bedenk ik dat er deze keer geen camera mijn passage zal filmen (in de Marmotte was dit wel het geval). Dit weerhoudt me niet om ook op deze stroken het grote verzet aan te houden... Dit heeft als gevolg dat ik te laat bemerk dat ik enkele collega's inhaal. Ik roep hen kort toe maar probeer toch vooral verder het volle pond te geven.
Wat nu volgt zijn een tiental kilometer slecht lopende weg. Gelukkig is er af en toe een stukje weg dat minder steil omhoog loopt. Hoedanook de volledige beklimming blijft het zwoegen!
Halverwege de klim van de Galibier is er het bruggetje aan Plan Lachat. Dit bruggetje vormt als het ware het onderscheid tussen het eerste minder steile gedeelte, en het tweede zware gedeelte met stijgingspercentages boven de 8%. Ongetwijfeld zullen ook de collega's bij een volgende Tour de France dit 'beroemde' bruggetje nu herkennen en weten te situeren!
Net voor het opdraaien van deze brug haal ik Patrick in, Kurt en Jo zie ik inmiddels op de steilere stroken. Ik focus me op mijn tijd en realiseer me dat een tijd binnen de 2u20 mogelijk moet zijn. Inmiddels op de 39x27 sleur ik me naar boven. Het helpt me dat ik fietsers voor mij zie... Dit geeft me een doel, om bocht na bocht, dichter te komen. De Renault Espace komt naast me rijden : nee drank heb ik niet nodig... ik red me wel! De wagen rijdt verder, het lijkt of ik stilsta! Dit blijft toch echt wel een beest van een col! Op 4km van de col vind ik aansluiting bij Jo. Hij geeft aan op eigen tempo verder te rijden zodat ik mijn tijdrit verderzet. De moeilijkste kilometers beginnen, en net als bij de Télégraphe is het opnieuw uitkijken naar die top! Een ontmoedigend beeld, dan maar even achterom kijken en zien hoe veel kilometers ik al geklommen heb. Toch vind ik mijn grootste motivatie bij de blik op het uurwerk. Wellicht is een tijd onder de 2u15 speelbaar.
De laatste 2km is het echt afzien. Ik kijk hoe lang ik fiets over 500 meter, en het is me te lang. De snelheid opdrijven gaat evenwel niet. Ik fiets inmiddels ruim 2u à bloc! Ook de laatste kilometer blijft het zwoegen... tot ik Marc aan de top ontwaar! Ik pers er nog een virtueel sprintje uit en hij roept me toe : 2u12! De flight deck geeft 2u12min10sec als exacte tijd aan. Top, hier ben ik zeer tevreden mee!
Nu is het supporteren voor de overige collega's die al snel de top bereiken. Jo realiseert met 2u31 de tweede tijd. Deze tijd zou bij deelname aan Climbing for life garant gestaan hebben voor top 50 (op 1320 geregistreerde tijden). Ook Peter, Nico, Hans, Herbert, Patrick en Kurt zetten een topprestatie neer bij de beklimming van deze 2641m hoge col!
Na de fotoshoot op de top zetten we met zijn allen de afdaling in : we fietsen behendig tussen loslopende koeien en schapen en bereiken behouden het hotel aan de Lautaret. Hier stoppen we voor een snelle broodjeslunch.
Wat nu volgt is één lange afdaling. Ook deze starten we gezwind... De ruim 60km naar de voet van de Croix de Fer leggen we in sneltreinvaart af. Zeker Jo en Nico zijn in topvorm en verteerden de eerdere beklimmingen uitstekend. Samen met hen bereik ik Bourg d'Oisans. Terwijl Jo en Nico doorfietsen naar onze derde col van de dag blijf ik hier even wachten op Herbert en Peter die minder vertrouwd zijn met deze streek.
Ik ben hun gids tijdens de laatste kilometers naar de voet van de Croix de Fer. De overige collega's wachtten ons daar op.
We beslissen deze derde col in groep naar boven te fietsen... alleen blijk ik dit moeilijk te verteren. Het is echt harken naar boven.
Na de kleine afdaling halverwege probeer ik mijn eigen ritme terug te vinden. Samen met Jo en Nico slaag ik hierin... alleen ik voel dat dit Jo beter afgaat dan mij. Het is echt zwoegen om in zijn spoor te blijven. Stoïcijns blijf ik naast hem fietsen... tot ik het uiteindelijk welletjes vind. Ik roep hem toe dat het voor mij wat te snel gaat, en dat hij gerust op eigen ritme verder mag. Al snel wordt mijn achterstand 10, 20, 50, 100, 150m. Zo fietsen we enkele kilometers verder. Ik continu op enige afstand.... uiteindelijk merk ik dat ook hij het iets minder vlot voor me kaar krijgt en ik maak wat van mijn achterstand goed. Dit geeft me opnieuw vertrouwen en ik fiets tot in zijn wiel. Dit blijf ik volhouden tot aan de afslag voor de Col du Glandon. Daar staat ook de volgauto. Jo gaat even zien waar de top van de Glandon zich situeert (150m linksaf) en komt vervolgens terug. Hij roept me onmiddellijk toe : démarrage! Tja, bij mij ontbreekt daar nu wel de kracht voor. Hij realiseert onmiddellijk een 'gat' van een 150 meter die ik in de 1e km niet onmiddellijk weet te overbruggen... Ik smijt me nog eens in de laatste honderden meters naar de top van de Croix de Fer en slaag er in de kloof te verkleinen, maar niet om deze volledig weg te werken. Zo realiseert Jo de 1e plaats op de Croix de Fer.
Vrij kort na ons sluiten ook de collega's aan, tijd voor een welverdiende pauze aan de berghut op deze top!
Hierna volgt de afdaling naar Saint Jean de Maurienne. En opnieuw kunnen we het niet laten : met alles wat rest in ons krachtenarsenaal gaan we er nog eens helemaal voor.
Voordeel van een dergelijke uitputtingsslag is dat dit heroïsche verhalen oplevert. En daar vormen zowel bar als restaurant van het Hotel St Georges het ideale kader voor, of hoe we deze tweede avond in Saint Jean de Maurienne eerder laat aan slapen toe kwamen!
Traditioneel wordt ons op dag 2 van de jaarlijkse fietstrip een copieuze schotel voorgeschoteld. Dit jaar is dit niet anders : Met Télégraphe, Galibier en Croix de Fer krijgen we een 4000 hoogtemeters te verwerken. Omdat enige vorm van prestatiedrang ons niet vreemd is besluiten we het tweeluik 'Télégraphe - Galibier' als 'tijdrit' te fietsen. De startorde wordt zo opgemaakt dat de wachttijden op de top beperkt zijn.
Omstreeks 9u35 vertrekt Jo als voorlaatste aan de voet van de Télégraphe. Een kwartiertje later geef ik het signaal aan de begeleiders Marc en Luc dat het mijn beurt is. Ik fiets opnieuw naar de lichten en draai vandaar de brug op. Aan het 'Télégraphe'-bord duw ik Flightdeck en Garmin af, de tijd loopt nu. Tijdens de Marmotte van dit jaar fietste ik de combinatie Télégraphe-Galibier in 2u28. Vandaag wil ik even goed doen. Onder het motto 'goed begonnen is half gewonnen' opteer ik voor een snelle start en schakel onmiddellijk naar de 53/19. Ik slaag er even in om de snelheid boven de 20km/u houden, .... wanneer mijn trapfrekwentie al snel daalt onder de 80 omwentelingen schakel ik kleiner... ik vind evenwel een goed ritme en ga voluit.
Een aanmoediging tijdens het klimmen doet steeds deugd... dus dank je wel Luc en Marc voor de peptalk bij het voorbijrijden met de wagen! Op die wijze slaag ik erin me te blijven motiveren, na de eerste steilere kilometers volgt een lichtere strook... tijd om opnieuw bij te schakelen. Zo slaag ik er na 19min fietsen opnieuw in de kaap van de 20km/u te overschrijden. Tijdens het klimmen houd ik de focus op de klok : Bij mijn indeling van de klim hield ik rekening met 50min voor de 12km lange Télégraphe.
Niettegenstaande ik deze col van eerste categorie inmiddels voor de 6e keer beklim blijft het steeds uitkijken naar de top : ik verwacht deze top toch telkens een bocht eerder! Uiteindelijk kom ik na exact 44 minuten aan op de top. Ik knik naar Marc en Luc en ga voluit in de afdaling naar Valloire.
Bij het dwarsen van het ronde punt in Valloire bedenk ik dat er deze keer geen camera mijn passage zal filmen (in de Marmotte was dit wel het geval). Dit weerhoudt me niet om ook op deze stroken het grote verzet aan te houden... Dit heeft als gevolg dat ik te laat bemerk dat ik enkele collega's inhaal. Ik roep hen kort toe maar probeer toch vooral verder het volle pond te geven.
Wat nu volgt zijn een tiental kilometer slecht lopende weg. Gelukkig is er af en toe een stukje weg dat minder steil omhoog loopt. Hoedanook de volledige beklimming blijft het zwoegen!
Halverwege de klim van de Galibier is er het bruggetje aan Plan Lachat. Dit bruggetje vormt als het ware het onderscheid tussen het eerste minder steile gedeelte, en het tweede zware gedeelte met stijgingspercentages boven de 8%. Ongetwijfeld zullen ook de collega's bij een volgende Tour de France dit 'beroemde' bruggetje nu herkennen en weten te situeren!
Net voor het opdraaien van deze brug haal ik Patrick in, Kurt en Jo zie ik inmiddels op de steilere stroken. Ik focus me op mijn tijd en realiseer me dat een tijd binnen de 2u20 mogelijk moet zijn. Inmiddels op de 39x27 sleur ik me naar boven. Het helpt me dat ik fietsers voor mij zie... Dit geeft me een doel, om bocht na bocht, dichter te komen. De Renault Espace komt naast me rijden : nee drank heb ik niet nodig... ik red me wel! De wagen rijdt verder, het lijkt of ik stilsta! Dit blijft toch echt wel een beest van een col! Op 4km van de col vind ik aansluiting bij Jo. Hij geeft aan op eigen tempo verder te rijden zodat ik mijn tijdrit verderzet. De moeilijkste kilometers beginnen, en net als bij de Télégraphe is het opnieuw uitkijken naar die top! Een ontmoedigend beeld, dan maar even achterom kijken en zien hoe veel kilometers ik al geklommen heb. Toch vind ik mijn grootste motivatie bij de blik op het uurwerk. Wellicht is een tijd onder de 2u15 speelbaar.
De laatste 2km is het echt afzien. Ik kijk hoe lang ik fiets over 500 meter, en het is me te lang. De snelheid opdrijven gaat evenwel niet. Ik fiets inmiddels ruim 2u à bloc! Ook de laatste kilometer blijft het zwoegen... tot ik Marc aan de top ontwaar! Ik pers er nog een virtueel sprintje uit en hij roept me toe : 2u12! De flight deck geeft 2u12min10sec als exacte tijd aan. Top, hier ben ik zeer tevreden mee!
Nu is het supporteren voor de overige collega's die al snel de top bereiken. Jo realiseert met 2u31 de tweede tijd. Deze tijd zou bij deelname aan Climbing for life garant gestaan hebben voor top 50 (op 1320 geregistreerde tijden). Ook Peter, Nico, Hans, Herbert, Patrick en Kurt zetten een topprestatie neer bij de beklimming van deze 2641m hoge col!
Na de fotoshoot op de top zetten we met zijn allen de afdaling in : we fietsen behendig tussen loslopende koeien en schapen en bereiken behouden het hotel aan de Lautaret. Hier stoppen we voor een snelle broodjeslunch.
Wat nu volgt is één lange afdaling. Ook deze starten we gezwind... De ruim 60km naar de voet van de Croix de Fer leggen we in sneltreinvaart af. Zeker Jo en Nico zijn in topvorm en verteerden de eerdere beklimmingen uitstekend. Samen met hen bereik ik Bourg d'Oisans. Terwijl Jo en Nico doorfietsen naar onze derde col van de dag blijf ik hier even wachten op Herbert en Peter die minder vertrouwd zijn met deze streek.
Ik ben hun gids tijdens de laatste kilometers naar de voet van de Croix de Fer. De overige collega's wachtten ons daar op.
We beslissen deze derde col in groep naar boven te fietsen... alleen blijk ik dit moeilijk te verteren. Het is echt harken naar boven.
Na de kleine afdaling halverwege probeer ik mijn eigen ritme terug te vinden. Samen met Jo en Nico slaag ik hierin... alleen ik voel dat dit Jo beter afgaat dan mij. Het is echt zwoegen om in zijn spoor te blijven. Stoïcijns blijf ik naast hem fietsen... tot ik het uiteindelijk welletjes vind. Ik roep hem toe dat het voor mij wat te snel gaat, en dat hij gerust op eigen ritme verder mag. Al snel wordt mijn achterstand 10, 20, 50, 100, 150m. Zo fietsen we enkele kilometers verder. Ik continu op enige afstand.... uiteindelijk merk ik dat ook hij het iets minder vlot voor me kaar krijgt en ik maak wat van mijn achterstand goed. Dit geeft me opnieuw vertrouwen en ik fiets tot in zijn wiel. Dit blijf ik volhouden tot aan de afslag voor de Col du Glandon. Daar staat ook de volgauto. Jo gaat even zien waar de top van de Glandon zich situeert (150m linksaf) en komt vervolgens terug. Hij roept me onmiddellijk toe : démarrage! Tja, bij mij ontbreekt daar nu wel de kracht voor. Hij realiseert onmiddellijk een 'gat' van een 150 meter die ik in de 1e km niet onmiddellijk weet te overbruggen... Ik smijt me nog eens in de laatste honderden meters naar de top van de Croix de Fer en slaag er in de kloof te verkleinen, maar niet om deze volledig weg te werken. Zo realiseert Jo de 1e plaats op de Croix de Fer.
Vrij kort na ons sluiten ook de collega's aan, tijd voor een welverdiende pauze aan de berghut op deze top!
Hierna volgt de afdaling naar Saint Jean de Maurienne. En opnieuw kunnen we het niet laten : met alles wat rest in ons krachtenarsenaal gaan we er nog eens helemaal voor.
Voordeel van een dergelijke uitputtingsslag is dat dit heroïsche verhalen oplevert. En daar vormen zowel bar als restaurant van het Hotel St Georges het ideale kader voor, of hoe we deze tweede avond in Saint Jean de Maurienne eerder laat aan slapen toe kwamen!
woensdag 7 september 2011
Standplaats : Saint Jean de Maurienne > Col de Chaussy
Begin september ; voor velen synoniem met het, na de vakantie, opnieuw vervallen in de dagdagelijkse beslommeringen. Voor mezelf en 9 collega's daarentegen is dit de timing van onze jaarlijkse wielertrip!
Na eerdere uitstappen naar Bourg d'Oisans, Barcelonnette & Sault viel dit jaar de keuze op Saint Jean de Maurienne!
Op de middag waren we met zijn allen aanwezig in hotel St Georges. Een goed hotel met eigen parking en afgesloten fietsgarages!
Tijdens de lichte lunch op het terras bespraken we het fietsprogramma. Hieruit bleek dat voor deze middag de voor mij onbekende Col de Chaussy op het programma stond. Een 15tal km en ruim 1000 hm, ... of hoe de digits deze col op het niveau van een Alpe d'Huez plaatsen. Dit deed mij en ook de anderen al snel naar de fiets grijpen, even voor 15u vertrokken we in het zog van organisator Pat naar Montpascal, de voet van deze col. Onze twee begeleiders volgden in de Renault Espace.
Na nauwelijks 7 km mochten we aan de col beginnen. Vrij snel bleek deze weg een pure opeenvolging van haarspeldbochten. Evenzeer staat deze col synoniem voor een mooie afwisseling van stijgingspercentages : 6 à 13%. Hoedanook deze toch wel heavy start zorgde voor een aarzelend begin... zonder het te willen reed ik al snel even voor de groep uit, even wachten dan maar : Hans kwam naast mij fietsen, even later gevolgd door Jo. Inmiddels riepen de begeleiders ons wat aanmoedigingen toe, ... een tweede keer riepen ze 'Laat je maar eens gaan'... Tja meer dan dat hoefde ik niet te horen : in het zog van de Renault er een spurtje uitpersen dat was met de frisse benen geen moeilijke opgave.... Alleen : ik zat daar nu alleen te fietsen, en er volgden nog tien zware kilometers. Omdat ik opnieuw bijgehaald worden niet echt een leuke optie vond onderhield ik het hoge tempo.
Na 18 haarspeldbochten kwam ik aan in Montvernier. In dit gehucht was het links opdraaien en koers zetten naar de hogere regionen van deze col. Nu was het vooral een recht stuk weg met nauwelijks bochten. Dit impliceerde evenwel geen lager stijgingspercentage : nog steeds zag ik de percentages op de garmin rond de 10% fluctueren. Ik keek met enig ongeduld naar boven : waar bleef dit einde van deze col... Tja, als opwarmer onderschatte ik deze col toch. Meer en meer was het op karakter dat ik het tempo onderhield, en vroeg me af of deze inspanning geen te negatieve impact zou hebben op wat donderdag en vrijdag komen zou.
Eenmaal de top van 1533m in zicht kwam fietste ik doorheen een kudde schapen... en ontwaarde ik op een bank onze twee begeleiders. Exact 1u03 over de 15km & 1060hm : rekening houdend met de trage aanvangskilometers, was ik best tevreden. Na een kwartiertje bereikten ook de overige fietsers één voor één de top.
Tijd om de drinkbussen opnieuw bij te vullen :
In de afdaling kozen we voor de route over Hermillon ipv Montpascal... hier werd er nog even gekoerst. Ondermeer Kurt ontbond zijn duivels. Voor mij was het zwoegen om opnieuw in het spoor van de koplopers te komen, wat mij overigens enkel lukte op de hellende strook naar het centrum van Saint Jean de Maurienne. Hier vind je overigens ook de enige fietsenmaker van dit stadje : een absolute vakman!
Ook nu werden de troeven van het hotel uitgespeeld : nakaarten op het terras > een ideale afsluiter van een mooie eerste fietstocht!
Na eerdere uitstappen naar Bourg d'Oisans, Barcelonnette & Sault viel dit jaar de keuze op Saint Jean de Maurienne!
Op de middag waren we met zijn allen aanwezig in hotel St Georges. Een goed hotel met eigen parking en afgesloten fietsgarages!
Tijdens de lichte lunch op het terras bespraken we het fietsprogramma. Hieruit bleek dat voor deze middag de voor mij onbekende Col de Chaussy op het programma stond. Een 15tal km en ruim 1000 hm, ... of hoe de digits deze col op het niveau van een Alpe d'Huez plaatsen. Dit deed mij en ook de anderen al snel naar de fiets grijpen, even voor 15u vertrokken we in het zog van organisator Pat naar Montpascal, de voet van deze col. Onze twee begeleiders volgden in de Renault Espace.
Na nauwelijks 7 km mochten we aan de col beginnen. Vrij snel bleek deze weg een pure opeenvolging van haarspeldbochten. Evenzeer staat deze col synoniem voor een mooie afwisseling van stijgingspercentages : 6 à 13%. Hoedanook deze toch wel heavy start zorgde voor een aarzelend begin... zonder het te willen reed ik al snel even voor de groep uit, even wachten dan maar : Hans kwam naast mij fietsen, even later gevolgd door Jo. Inmiddels riepen de begeleiders ons wat aanmoedigingen toe, ... een tweede keer riepen ze 'Laat je maar eens gaan'... Tja meer dan dat hoefde ik niet te horen : in het zog van de Renault er een spurtje uitpersen dat was met de frisse benen geen moeilijke opgave.... Alleen : ik zat daar nu alleen te fietsen, en er volgden nog tien zware kilometers. Omdat ik opnieuw bijgehaald worden niet echt een leuke optie vond onderhield ik het hoge tempo.
Na 18 haarspeldbochten kwam ik aan in Montvernier. In dit gehucht was het links opdraaien en koers zetten naar de hogere regionen van deze col. Nu was het vooral een recht stuk weg met nauwelijks bochten. Dit impliceerde evenwel geen lager stijgingspercentage : nog steeds zag ik de percentages op de garmin rond de 10% fluctueren. Ik keek met enig ongeduld naar boven : waar bleef dit einde van deze col... Tja, als opwarmer onderschatte ik deze col toch. Meer en meer was het op karakter dat ik het tempo onderhield, en vroeg me af of deze inspanning geen te negatieve impact zou hebben op wat donderdag en vrijdag komen zou.
Eenmaal de top van 1533m in zicht kwam fietste ik doorheen een kudde schapen... en ontwaarde ik op een bank onze twee begeleiders. Exact 1u03 over de 15km & 1060hm : rekening houdend met de trage aanvangskilometers, was ik best tevreden. Na een kwartiertje bereikten ook de overige fietsers één voor één de top.
Tijd om de drinkbussen opnieuw bij te vullen :
In de afdaling kozen we voor de route over Hermillon ipv Montpascal... hier werd er nog even gekoerst. Ondermeer Kurt ontbond zijn duivels. Voor mij was het zwoegen om opnieuw in het spoor van de koplopers te komen, wat mij overigens enkel lukte op de hellende strook naar het centrum van Saint Jean de Maurienne. Hier vind je overigens ook de enige fietsenmaker van dit stadje : een absolute vakman!
Ook nu werden de troeven van het hotel uitgespeeld : nakaarten op het terras > een ideale afsluiter van een mooie eerste fietstocht!
maandag 29 augustus 2011
Belcanto Classic
De Belcanto Classic
Een jaar terug beklommen we met enkele collega's de Mont Ventoux. Een geslaagde onderneming voor ons allen... en dus een ideale basis voor een geslaagde après ergens op een terras in Sault. Daar werd onder het nodige gerstenat afgesproken om met zijn allen samen de Belcanto Classic 2011 te fietsen. Mijn argumentatie dat dergelijke koers voor mij een ongetwijfeld te zenuwachtig gedoe is werd vrij snel van tafel geveegd... en al snel liet ook ik mij overhalen tot de belofte om deel te nemen.
In maart was er dan plots het mailtje dat de inschrijvingen open waren. Twijfel was er niet, ... een gegeven woord is voor mij heilig dus de 10€ inschrijvingsgeld werd al snel overgeschreven.
Inmiddels waren er de eerste cyclo's en de Belcanto Classic verdween op de achtergrond... tot de ploegdirecteur van dienst me begin juni met de wagen het parcours toonde. Tja, dit parcours zou wel iets voor mij zijn... alleen mocht het aantal rondes wel wat hoger zijn. Hoedanook de ploegdirecteur kon me met dit parcours echt wel enthousiasmeren!
Met inmiddels deelnames aan de GF Eddy Merckx en La Marmotte verdween de Belcanto opnieuw na de achtergrond... om pas na mijn verlof en drie fietsloze weken als doelstelling voor eind augustus op te doemen.
Vanaf begin augustus startte ik daarom met enkele snelheidstrainingen. Hiertoe hing ik de twee voorbije weken op woensdagavond mijn wagonnetje aan het Leiepeloton. Ik putte hier vertrouwen uit : alhoewel de echt goede conditie achterwege is realiseerde ik toch gemiddeldes boven de 35km/u. Naar mijn aanvoelen ruim voldoende voor de Belcanto. De garmin-digits die ik op de connect-site terugvond maakten immers allen melding van gemiddeldes tussen de 32à33.5km/u.
Met aangekondigde deelnames van meerdere profrenners en renners aangesloten bij nevenbonden maakte ik me geen illusies... het is overigens geen koers om te winnen, maar de wil om in het eerste kwart van het peloton te eindigen was meer dan aanwezig!
Een koers om te beminnen
Maandagavond stonden we met 495 deelnemers aan de start :
Een honderdtal vips (die één minuutje vroeger vertrokken) :
- meerdere profrenners van Cofidis - Topsport Vlaanderen - Katjoesja, ...
- een resem BV's : cabaratier Karel Declercq, acteur Louis Talpe, politieker Renaat Landuyt, ...
- enkele gewone wielertoeristen die een plaatsje in de eerste box bemachtigden
Een vierhonderd enthousiaste fietsers waaronder een 10tal collega's.
De eerste twee ronden werden aan zo een 27km/u afgewerkt teneinde de tragere vips een voorsprong van zo een 300m te laten aanhouden. Dit resulteerde in een bijzonder hectisch fietsen voor de 400 fietsers : in rijen van 15 fietsers dik dit parcours aan een te trage snelheid afwerken resulteerde voor velen in een verkrampte houding aan de remgrepen. De eerste valpartijen (zonder erg) werden dan ook reeds in deze beginfase genoteerd.
Na deze twee ronden werd het 'koers'sein gegeven. Onmiddellijk schoot de snelheid de hoogte in, en de enige helling op het parcours 'de sulferberg' werd opgesprint... Helaas was bij het inhalen van de vips opnieuw heel wat behendigheid aan de orde. Deze capaciteit ontbreek ik volledig wat resulteerde in het niet langer kunnen vasthouden van het wiel van Samuel, de enige aanwezige collega-Nieuwenhovespurter.
In de afdaling die volgde was ik door de snel genomen klim nog even met een beperkte groep op kop, doch werd al snel door een meute losgelaten 'coureurs voor één dag' zowel links als rechts bijgehaald... Helemaal niet mijn ding... Toen een collega meegleed met een groepje renners in deze afdaling liet ik hem dan ook begaan.... op het stukje 'vals plat' voor Westouter zou ik hen wel weer bijbenen... Helaas : twee haakse bochten verder kwam de bevestiging van wat ik eigenlijk wist : koersen is echt niet mijn ding! De bereidheid om risico's te nemen is bij mij nu eenmaal quasi nihil. Overigens ik was nu op het stukje vals plat, dus even snel die 50 renners die me in die bochten voorbij gingen inhalen! Alleen zo werkt het niet : ze reden over de volledige breedte van de weg zodat er slechts één oplossing was : mij laten uitzakken en uiterst rechts - volledig tegen de wind in - de volledige groep inhalen en voorbijgaan.
Een vijftal renners, waaronder één in Quickstep-tenue, gleden in mijn wiel mee. Veel zin voor samenwerking was er niet, mijn hartslag bereikte de hoogste pieken en zowel de collega als de collega-Nieuwenhovespurter waren inmiddels uit mijn gezichtsveld verdwenen. Bij het binnenrijden van Westouter kwam het peloton opnieuw in ons wiel. De facebook-pagina van Grinta! vermeldt een foto als stille getuigenis van mijn 'afzien' op dat ogenblik.
Vanuit Westouter dorp tot bovenop de Sulferberg trok ik nog eens goed door om opnieuw met een vijftal renners de afdaling te startten... Helaas opnieuw een zelfde scenario : enkele honderden meters verder kwam een omvangrijke groep aansluiten. Dit bleek uiteindelijk ook het scenario voor de volgende ronden : De Sulferberg aan een hoog tempo fietsen, in de afdaling telkens worden bijgehaald, in de haakse bochten wat posities verliezen en opnieuw afstand nemen op het stuk vals plat door tegen de wind in het groepje verder uit te dunnen.
Na 7 ronden werd zo uiteindelijk de spurt ingeleid. Opnieuw helemaal op rechts, en tegen de wind in, zag ik de flightdeck toch boven de 45km/u uitkomen... tot ik in de achtergrond plots het helse geluid van een valpartij hoorde : 300m voor de finish! Na het overschrijden van de meet was het in eerste instantie uithijgen bij de supporters : partner en zoon. Ze vertelden me dat ik een vermoedelijke 72e plaats had, een klein minuutje na mijn collega die de 60e plaats had... en enkele minuten na Samuel die top 15 scoorde!
Vervolgens was het uitkijken naar de overige collega's. Allen kwamen vrij snel na mij over de streep... alleen de kamergenoot voor de Alpentrip ontbrak! Even later kwam dan de boodschap : net hij was betrokken bij de valpartij op 300m voor de finish... en helaas met een ziekenhuisopname als gevolg. Een echte domper op de vreugde!
... Niet om te winnen!
Dit is dan ook mijn conclusie : een dergelijke koers is effectief om te beminnen : heerlijke sfeer, leuk parcours en vooral een fantastische après met een toffe cover-band! Alleen is het risico van het koers-aspect vrij hoog... en is dus voor een minder behendige fietser, waar ik mezelf zeker toe reken, van die aard dat je dit beter in 'toertocht'-modus dan in 'koers'-modus afwerkt.
Volgend jaar opnieuw? Tja... zeg nooit nooit, maar vermoedelijk enkel indien ik een plaatsje bij de vips weet te bekomen. Bij deze editie slaagden enkele andere 'gewone' wielertoeristen daar alvast in, en vermoedelijk staat dit garant voor een minder hectisch verloop.
Digits
Via de garmin-digits is te volgen dat de koers voor mij startte na 32min50sec (of 15.36km) en eindigde na 1u32min49sec (of 55.24km). Dit impliceert een koersgemiddelde van 39.88km/u. Een gemiddelde waar ik (met 335 hoogtemeters) best tevreden mee ben.
Een jaar terug beklommen we met enkele collega's de Mont Ventoux. Een geslaagde onderneming voor ons allen... en dus een ideale basis voor een geslaagde après ergens op een terras in Sault. Daar werd onder het nodige gerstenat afgesproken om met zijn allen samen de Belcanto Classic 2011 te fietsen. Mijn argumentatie dat dergelijke koers voor mij een ongetwijfeld te zenuwachtig gedoe is werd vrij snel van tafel geveegd... en al snel liet ook ik mij overhalen tot de belofte om deel te nemen.
In maart was er dan plots het mailtje dat de inschrijvingen open waren. Twijfel was er niet, ... een gegeven woord is voor mij heilig dus de 10€ inschrijvingsgeld werd al snel overgeschreven.
Inmiddels waren er de eerste cyclo's en de Belcanto Classic verdween op de achtergrond... tot de ploegdirecteur van dienst me begin juni met de wagen het parcours toonde. Tja, dit parcours zou wel iets voor mij zijn... alleen mocht het aantal rondes wel wat hoger zijn. Hoedanook de ploegdirecteur kon me met dit parcours echt wel enthousiasmeren!
Met inmiddels deelnames aan de GF Eddy Merckx en La Marmotte verdween de Belcanto opnieuw na de achtergrond... om pas na mijn verlof en drie fietsloze weken als doelstelling voor eind augustus op te doemen.
Vanaf begin augustus startte ik daarom met enkele snelheidstrainingen. Hiertoe hing ik de twee voorbije weken op woensdagavond mijn wagonnetje aan het Leiepeloton. Ik putte hier vertrouwen uit : alhoewel de echt goede conditie achterwege is realiseerde ik toch gemiddeldes boven de 35km/u. Naar mijn aanvoelen ruim voldoende voor de Belcanto. De garmin-digits die ik op de connect-site terugvond maakten immers allen melding van gemiddeldes tussen de 32à33.5km/u.
Met aangekondigde deelnames van meerdere profrenners en renners aangesloten bij nevenbonden maakte ik me geen illusies... het is overigens geen koers om te winnen, maar de wil om in het eerste kwart van het peloton te eindigen was meer dan aanwezig!
Een koers om te beminnen
Maandagavond stonden we met 495 deelnemers aan de start :
Een honderdtal vips (die één minuutje vroeger vertrokken) :
- meerdere profrenners van Cofidis - Topsport Vlaanderen - Katjoesja, ...
- een resem BV's : cabaratier Karel Declercq, acteur Louis Talpe, politieker Renaat Landuyt, ...
- enkele gewone wielertoeristen die een plaatsje in de eerste box bemachtigden
Een vierhonderd enthousiaste fietsers waaronder een 10tal collega's.
De eerste twee ronden werden aan zo een 27km/u afgewerkt teneinde de tragere vips een voorsprong van zo een 300m te laten aanhouden. Dit resulteerde in een bijzonder hectisch fietsen voor de 400 fietsers : in rijen van 15 fietsers dik dit parcours aan een te trage snelheid afwerken resulteerde voor velen in een verkrampte houding aan de remgrepen. De eerste valpartijen (zonder erg) werden dan ook reeds in deze beginfase genoteerd.
Na deze twee ronden werd het 'koers'sein gegeven. Onmiddellijk schoot de snelheid de hoogte in, en de enige helling op het parcours 'de sulferberg' werd opgesprint... Helaas was bij het inhalen van de vips opnieuw heel wat behendigheid aan de orde. Deze capaciteit ontbreek ik volledig wat resulteerde in het niet langer kunnen vasthouden van het wiel van Samuel, de enige aanwezige collega-Nieuwenhovespurter.
In de afdaling die volgde was ik door de snel genomen klim nog even met een beperkte groep op kop, doch werd al snel door een meute losgelaten 'coureurs voor één dag' zowel links als rechts bijgehaald... Helemaal niet mijn ding... Toen een collega meegleed met een groepje renners in deze afdaling liet ik hem dan ook begaan.... op het stukje 'vals plat' voor Westouter zou ik hen wel weer bijbenen... Helaas : twee haakse bochten verder kwam de bevestiging van wat ik eigenlijk wist : koersen is echt niet mijn ding! De bereidheid om risico's te nemen is bij mij nu eenmaal quasi nihil. Overigens ik was nu op het stukje vals plat, dus even snel die 50 renners die me in die bochten voorbij gingen inhalen! Alleen zo werkt het niet : ze reden over de volledige breedte van de weg zodat er slechts één oplossing was : mij laten uitzakken en uiterst rechts - volledig tegen de wind in - de volledige groep inhalen en voorbijgaan.
Een vijftal renners, waaronder één in Quickstep-tenue, gleden in mijn wiel mee. Veel zin voor samenwerking was er niet, mijn hartslag bereikte de hoogste pieken en zowel de collega als de collega-Nieuwenhovespurter waren inmiddels uit mijn gezichtsveld verdwenen. Bij het binnenrijden van Westouter kwam het peloton opnieuw in ons wiel. De facebook-pagina van Grinta! vermeldt een foto als stille getuigenis van mijn 'afzien' op dat ogenblik.
Vanuit Westouter dorp tot bovenop de Sulferberg trok ik nog eens goed door om opnieuw met een vijftal renners de afdaling te startten... Helaas opnieuw een zelfde scenario : enkele honderden meters verder kwam een omvangrijke groep aansluiten. Dit bleek uiteindelijk ook het scenario voor de volgende ronden : De Sulferberg aan een hoog tempo fietsen, in de afdaling telkens worden bijgehaald, in de haakse bochten wat posities verliezen en opnieuw afstand nemen op het stuk vals plat door tegen de wind in het groepje verder uit te dunnen.
Na 7 ronden werd zo uiteindelijk de spurt ingeleid. Opnieuw helemaal op rechts, en tegen de wind in, zag ik de flightdeck toch boven de 45km/u uitkomen... tot ik in de achtergrond plots het helse geluid van een valpartij hoorde : 300m voor de finish! Na het overschrijden van de meet was het in eerste instantie uithijgen bij de supporters : partner en zoon. Ze vertelden me dat ik een vermoedelijke 72e plaats had, een klein minuutje na mijn collega die de 60e plaats had... en enkele minuten na Samuel die top 15 scoorde!
Vervolgens was het uitkijken naar de overige collega's. Allen kwamen vrij snel na mij over de streep... alleen de kamergenoot voor de Alpentrip ontbrak! Even later kwam dan de boodschap : net hij was betrokken bij de valpartij op 300m voor de finish... en helaas met een ziekenhuisopname als gevolg. Een echte domper op de vreugde!
... Niet om te winnen!
Dit is dan ook mijn conclusie : een dergelijke koers is effectief om te beminnen : heerlijke sfeer, leuk parcours en vooral een fantastische après met een toffe cover-band! Alleen is het risico van het koers-aspect vrij hoog... en is dus voor een minder behendige fietser, waar ik mezelf zeker toe reken, van die aard dat je dit beter in 'toertocht'-modus dan in 'koers'-modus afwerkt.
Volgend jaar opnieuw? Tja... zeg nooit nooit, maar vermoedelijk enkel indien ik een plaatsje bij de vips weet te bekomen. Bij deze editie slaagden enkele andere 'gewone' wielertoeristen daar alvast in, en vermoedelijk staat dit garant voor een minder hectisch verloop.
Digits
Via de garmin-digits is te volgen dat de koers voor mij startte na 32min50sec (of 15.36km) en eindigde na 1u32min49sec (of 55.24km). Dit impliceert een koersgemiddelde van 39.88km/u. Een gemiddelde waar ik (met 335 hoogtemeters) best tevreden mee ben.
maandag 15 augustus 2011
Opnieuw opbouwen...
Na de rustperiode wens ik de conditie weer op een voldoende niveau te brengen door een goede afwisseling van korte trainingen aan hoge intensiteit, en lange duurtrainingen.
De voorbije week had ik reeds twee korte trainingen, telkens van een tweetal uur, zodat ik voor het verlengde weekend opteerde voor deelname aan twee toertochten :
Op zaterdag reed ik in het gezelschap van het Merijenniezere-team de Tom Simpson Memorial :
Samen met David, Jeroen, Eric & Maarten, opteerde ik voor het parcours van de 110km. Gezien er vertrokken werd vanop de Watersportbaan te Gent was zowel de aanloop als de finish doorheen een stedelijk en vlak gebied. Op deze 10km na evenwel een mooi parcours : Tussen Merelbeke - Erwetegem - St Maria Lierde - Michelbeke - Gavere kregen we mooie landelijke wegen voor de wielen geschoven. Bovendien konden we de benen geregeld testen op de diverse kuitenbijters. Vooral Eric & David gaven op de hellingen blijk van een goede conditie! O ja thx @Maarten om me de nodige koolhydraten te bezorgen. Tijdens de après heb ik deze voorraad samen met David & Jeroen verder aangevuld ;-)
Op maandag reed ik samen met de Nieuwenhovespurters de 125km van de rit Halle-Ingooigem.
Samen met Andy, Dieter, Rik, Yvan, Bart, Geert & Manfred was het vooral bijpraten... en terugblikken op het verlof. Ook deze toertocht kende een mooi parcours! En met passages doorheen Ronse, Kluisbergen & Geraardsbergen waren er ook nu voldoende hoogtemeters te verwerken : ruim 1000. Voor mij was het vooral de laatste kms harken om in het spoor te blijven van de sterke kopmannen : Zowel Andy als Dieter blaken van conditie!
Ik blik alvast tevreden terug op het voorbije weekend.
De komende weken blijf ik verder trainen om een voldoende conditie te hebben op de volgende afspraken :
> 6 - 10 september : Alpentrip (Galibier - Télégraphe - Glandon - Madeleine ...)
> Zondag 18 september : Christophe Brandt
De voorbije week had ik reeds twee korte trainingen, telkens van een tweetal uur, zodat ik voor het verlengde weekend opteerde voor deelname aan twee toertochten :
Op zaterdag reed ik in het gezelschap van het Merijenniezere-team de Tom Simpson Memorial :
Samen met David, Jeroen, Eric & Maarten, opteerde ik voor het parcours van de 110km. Gezien er vertrokken werd vanop de Watersportbaan te Gent was zowel de aanloop als de finish doorheen een stedelijk en vlak gebied. Op deze 10km na evenwel een mooi parcours : Tussen Merelbeke - Erwetegem - St Maria Lierde - Michelbeke - Gavere kregen we mooie landelijke wegen voor de wielen geschoven. Bovendien konden we de benen geregeld testen op de diverse kuitenbijters. Vooral Eric & David gaven op de hellingen blijk van een goede conditie! O ja thx @Maarten om me de nodige koolhydraten te bezorgen. Tijdens de après heb ik deze voorraad samen met David & Jeroen verder aangevuld ;-)
Op maandag reed ik samen met de Nieuwenhovespurters de 125km van de rit Halle-Ingooigem.
Samen met Andy, Dieter, Rik, Yvan, Bart, Geert & Manfred was het vooral bijpraten... en terugblikken op het verlof. Ook deze toertocht kende een mooi parcours! En met passages doorheen Ronse, Kluisbergen & Geraardsbergen waren er ook nu voldoende hoogtemeters te verwerken : ruim 1000. Voor mij was het vooral de laatste kms harken om in het spoor te blijven van de sterke kopmannen : Zowel Andy als Dieter blaken van conditie!
Ik blik alvast tevreden terug op het voorbije weekend.
De komende weken blijf ik verder trainen om een voldoende conditie te hebben op de volgende afspraken :
> 6 - 10 september : Alpentrip (Galibier - Télégraphe - Glandon - Madeleine ...)
> Zondag 18 september : Christophe Brandt
maandag 1 augustus 2011
Confronterend
De verlofperiode is voor mij een echte rustperiode, of hoe ik dan ook de fiets aan de haak laat hangen...
Bij het eerste ritje na bijna drie fietsloze weken waren er dan ook nogal wat vraagtekens.
Deze werden al vrij snel beantwoord :
Ik opteerde voor een tocht van een 90tal kilometer, op een voor mij goed gekend en redelijk vlak parcours. En helaas : de volledige rit was het bij iedere hoogtemeter naar boven kruipen, ... en na een 80tal kilometer was het vooral hopen om toch maar thuis te geraken. Niettegenstaande een eerder hoge hartslag was ook de snelheid ondermaats,
Of hoe snel de conditie achteruit gaat! Confronterend! Net als die 5% gewichtstoename in nauwelijks drie weken tijd overigens.
Evenwel niet getreurd : ik heb met volle teugen genoten van de rustperiode en ik kan nu weer rustig opbouwen.
Dit is hoedanook nodig wil ik begin september bij de Alpentrip alsnog behoorlijk uit de verf komen.
Bij het eerste ritje na bijna drie fietsloze weken waren er dan ook nogal wat vraagtekens.
Deze werden al vrij snel beantwoord :
Ik opteerde voor een tocht van een 90tal kilometer, op een voor mij goed gekend en redelijk vlak parcours. En helaas : de volledige rit was het bij iedere hoogtemeter naar boven kruipen, ... en na een 80tal kilometer was het vooral hopen om toch maar thuis te geraken. Niettegenstaande een eerder hoge hartslag was ook de snelheid ondermaats,
Of hoe snel de conditie achteruit gaat! Confronterend! Net als die 5% gewichtstoename in nauwelijks drie weken tijd overigens.
Evenwel niet getreurd : ik heb met volle teugen genoten van de rustperiode en ik kan nu weer rustig opbouwen.
Dit is hoedanook nodig wil ik begin september bij de Alpentrip alsnog behoorlijk uit de verf komen.
zondag 31 juli 2011
La Bella Italia
Geen geslaagde zomer zonder mooie gezinsvakantie. Twee weken waarbij ik werk, fietsen, social media volledig ban. Alle focus op genieten met het gezin!
Dit jaar verbleven we in Italië :
Een weekje Venetiaanse kust, waarbij we na de eerdere bezoeken aan Venetië opteerden voor de eilandjes in de lagune : Murano, Burano... : Schitterend!
Hierna volgde een weekje Toscane. Niettegenstaande we reeds voor de vierde maal tussen Firenze en Volterra verbleven blijft deze regio ons verrassen! Prachtige natuur, fantastische cultuur, schitterende keuken... Wellicht wordt dit ook in 2012 onze reisbestemming...
In afwachting wordt het alvast genieten van de mooie wijntjes die we zowel uit Veneto als uit Toscana meebrachten.
Het verlof was ook een ideale periode om eens stil te staan bij de reeds gerealiseerde fietsdoelen van 2011, doch ook - en vooral - hoe ik het 2e semester op sportief vlak zie... en welke tochten ik in 2012 zeker op de planning zal plaatsen.
Hierover later meer... eerst wordt het de komende dagen uitkijken hoe de conditie reageert op 17 fietsloze dagen en de 5% extra lichaamsgewicht.
Dit jaar verbleven we in Italië :
Een weekje Venetiaanse kust, waarbij we na de eerdere bezoeken aan Venetië opteerden voor de eilandjes in de lagune : Murano, Burano... : Schitterend!
Hierna volgde een weekje Toscane. Niettegenstaande we reeds voor de vierde maal tussen Firenze en Volterra verbleven blijft deze regio ons verrassen! Prachtige natuur, fantastische cultuur, schitterende keuken... Wellicht wordt dit ook in 2012 onze reisbestemming...
In afwachting wordt het alvast genieten van de mooie wijntjes die we zowel uit Veneto als uit Toscana meebrachten.
Het verlof was ook een ideale periode om eens stil te staan bij de reeds gerealiseerde fietsdoelen van 2011, doch ook - en vooral - hoe ik het 2e semester op sportief vlak zie... en welke tochten ik in 2012 zeker op de planning zal plaatsen.
Hierover later meer... eerst wordt het de komende dagen uitkijken hoe de conditie reageert op 17 fietsloze dagen en de 5% extra lichaamsgewicht.
Abonneren op:
Posts (Atom)