Fietsverhalen

1000km en Alpe d'HuZes

2012-01-11T14:39:00.000+01:00

Al vormde het verdict einde 2011 geen ideale voedingsbodem voor zorgeloos feestgedruis met Kerst en Oudejaar... toch kon ik deze feestdagen in familiekring doorbrengen. De naweeën van de operatie (8 december) en de erop volgende behandeling in quarantaine (19 december) hinderden me niet al te veel, ... met dank aan de goede zorgen van het thuisfront en het wit-gele-kruis.

Omwille van de grote vermoeidheid rest er me weinig tijd om de dagen zinvol door te brengen. Die tijd heb ik in de voorbije weken hoofdzakelijk benut in eigen studies rond mijn ziekte (zeldzame variant). Dit met dank aan internet en google! Al vrij snel werden alle Nederlandstalige sites doorworsteld om mij uiteindelijk te verdiepen in de medische literatuur die wordt aangeleverd door de betreffende ziekenhuizen van New York, Los Angeles, Oregon... Daarnaast werden de betreffende nieuwsgroepen geconsulteerd, de betreffende cursussen van de UGent gedownload, ... ja straks slaag ik nog in de toelatingsproef geneeskunde ;-)

Dit alles om de consultaties bij de behandelende artsen zo goed mogelijk voor te bereiden en de juiste vragen te stellen. Op dit vlak ben ik bijzonder tevreden over de goede communicatie met deze artsen uit het ziekenhuis te Waregem!

Inmiddels weet ik ook dat inzake frekwentie dit de snelst groeiende kanker is in de VS (cijfers dd 2007), alsook in België (de Vlaamse overheid beval hiertoe einde 2010 een specifieke studie). Oorzaak situeert zich in straling (Radio-actieve straling, bvb als gevolg van Tsjernobil - Onvoorzichtige aanpak "rontgenfoto's" in de halsstreek (tandartsen) - ...). Gevolgen zijn slechts decennia later merkbaar.

Tevens ben ik op zoek gegaan naar lotgenoten : patiënten die ook een blog hebben. Schokkend hierbij is dat je meestal op de vaakst gelezen blogupdate terechtkomt, ... indien je dan naar de recentste pagina surft word je veel te vaak geconfronteerd met het overlijdensbericht!

Hiermee kom ik tot de essentie : 1 op 3 krijgt kanker! Gezond leven helpt doch sluit kanker niet uit! Externe factoren liggen voor 20% van de kankers aan de basis. Overlevingskansen (5 jaar na diagnose) blijven (veel te) laag! Of waarom meer onderzoek nodig is.

Vandaar dat ik in deze blog, die toch in hoofdzaak door fietsers wordt gelezen, graag verwijs naar 2 prachtige initiatieven :
- De 1000km van Kom op tegen Kanker
- Alpe d'HuZes
Misschien iets voor jou?

Helaas moet ikzelf de fiets de komende periode aan de haak laten.

Inmiddels blijf ik hopen op gunstig nieuws. Dit kan ten vroegste einde maart. Positief is dat er een uitstekende fles champagne (gewonnen met een wedstrijd van Cavavino) voor dit moment klaar staat! :-)

Viva la vida!

Medisch Rapport

2011-12-22T14:10:00.000+01:00

Ik hou eraan iedereen te danken voor de talrijke sms/FB/twitter/mail/blog... -berichtjes : deze geven me moed!

Met dit blogbericht bezorg ik jullie een update :

De behandeling, in quarantaine, in het ziekenhuis te Waregem was in principe voorzien tot vrijdag. Gisterenochtend ontving ik het goede nieuws dat mijn inspanningen om deze opnameduur te verkorten resultaat opleverden. Of de diverse scans die gepland waren voor donderdagavond/vrijdagmorgen werden vervroegd naar woensdagmiddag.

Onmiddellijk een telefoontje naar het thuisfront : blij, maar ook stressy voor wat de uitslagen van de scans zouden brengen.

Even voor 16u00 was het zover : de eerste scan (zo een 40min) kon starten, nadien volgde een 2e scan (20min)... Een kort gesprek met de behandelende arts 'nucleaire geneeskunde' kon mijn stress niet wegnemen.

Opnieuw op de kamer kreeg ik bezoek van de behandelende artsen 'neus/keel/oren' & 'endicronologie'. Bij het verdict van de scans was opnieuw een domino-blokje in de verkeerde richting gevallen. De angst hiervoor besprak ik de dag voordien nog met mijn huisarts...

Inmiddels werd het dossier overlegd met de professoren van UZ Gent...

Om dit nieuwe domino-blokje beter te kunnen kaderen nog maar eens naar een andere scanner. Een spiksplinternieuw toestel waarmee dit ziekenhuis een 14tal dagen terug de pers nog haalde.

Even voor 18u een CT-Scan die al snel gevolgd werd door een nieuwe nabespreking : een beter resultaat dan verwacht.

Voorlopig kunnen we enkel hopen dat de behandeling van de voorbije dagen verdere vruchten afwerpt.

Positief is inmiddels dat ik gisteravond laat het ziekenhuis kon verlaten, ... de thuisverpleegsters van het wit-gele-kruis nemen even hun taak over. Blij om weer in de huiselijke omgeving te zijn, al zijn er nogal wat veiligheidsvoorschriften (afz slapen, eten, ...). Bovendien zijn zowel Marleen als de kids thuis :-)

Heel aangenaam verrast ben ik ook van de tijd die de dokters uittrokken voor duiding. Gisterenavond laat, nog een babbel gehad van meer dan een uur. Respect en Merci!

Op maandag heb ik weer een consult in het ziekenhuis.

La Marmotte 2012 : Parcourswijziging?

2011-12-18T13:23:00.001+01:00

La Marmotte blijft een cyclo met grote aantrekkingskracht : Met ook in 2012, maximaal 7000 startplaatsen werden de inschrijvingen op 1 december geopend, om op de middag van 2 december reeds af te sluiten...

Velen startten inmiddels met de voorbereidingen : vragen naar trainingsschema's, accomodatie, ... vullen de diverse internetfora. Eén van de items op deze fora is een eventuele parcourswijziging.

Een verlenging van het parcours, of een extra hindernis, tijdens een toertocht/cyclo is zelden plezant, ... zeker niet indien deze vooraf niet werd ingecalculeerd...

Ook bij de behandeling van een ziekte is het niet leuk om een hindernis te zien opduiken. De ontgoocheling was derhalve groot toen het doktersteam mij donderdagavond meedeelde dat een extra behandeling noodzakelijk is.

Opgeven is evenwel geen optie zodat ik maandagmorgen voor een extra therapie (van vermoedelijk 5 dagen) in quarantaine ga.

Inmiddels wens ik jullie een Prettige Kerst toe!

Viva La Vida!!!

PS : O ja, voor zover mij bekend is er geen wijziging van het La Marmotte parcours voorzien.

Team Spirit

2011-12-14T14:52:00.000+01:00

Een recente verklaring over de file-problematiek in België blijft me bij. Eén van de gevolgen van de files zou het inkrimpen zijn van het aantal beoefenaars ploegsporten, en meteen ook een verklaring geven voor het stijgende aantal lopers en fietsers.

De logica in deze verklaring is snel gevonden : indien men geen vast 'thuiskomst'uur kent wordt het moeilijk om zich te engageren voor vaste trainingsuren...

Is fietsen, en bij uitbreiding wielertoerisme, dan een individuele sport? Neen!

Fietsers zijn veelal aangesloten bij een bond, bij een club. Vlaanderen telt tal van clubs. Iedereen die tijdens de weekends zelf de pracht van bvb de Vlaamse Ardennen opzoekt is getuige van de vele wielertoeristenclubs. Deze clubs evolueren, kiezen voor vernieuwing. Dit uit zich tevens in meer discipline, zowel voor het verkeersreglement als voor de natuur, of in maatschappelijke engagement... Zo blijven zij aantrekkelijk!

De recente info-avond van de Waregemse club 'Nieuwenhovespurters' is een ander voorbeeld. Een mooie opkomst voor de voorstelling van de nieuwe kledij, dit dankzij een goede organisatie met aandacht voor belangen van club, leden en sponsors. Deze club is reeds jaren actief op velerlei fronten : eigen organisaties (MTB- & Fietstochten), jaarlijkse fietsreizen, ... Clubleden treffen elkaar tevens buiten de reguliere ritten : in de wintermaanden op zondagmorgen, in de zomermaanden bij gezamenlijke deelnames aan toertochten in binnen- & buitenland.

Of hoe je fietsers, wielertoeristen, bezwaarlijk onder het label 'individuele sporters' kan onderbrengen.

Een ander facet van het team is overigens ook vaak het gezin : partner en kinderen worden meegesleurd in dit enthousiasme, en zien hun papa of echtgeno(o)t(e) in het weekend zelden uitslapen. Of hoe ook het thuisfront een uiterst belangrijke rol speelt!

De voorbije weken ondervond ik een ander facet van het 'groepsgevoel' fietsen! De talrijke boodschappen van fietsers, naast collega's en familie, om mij een hart onder de riem te steken deden me echt deugd! Dank je wel!!

Inmiddels is de operatie achter de rug. Na een dagje op intensieve zorgen volgden drie dagen ziekenhuisverblijf, nu is het afwachten op de beslissing of al dan niet verdere behandeling nodig is. Hopelijk niet dan kan ik wellicht eind februari opnieuw op de fiets.

Viva La Vida!!

Change!

2011-12-02T19:00:00.000+01:00

Inmiddels twee weken terug :

Een zondag zoals zo vele andere : 's morgens op de fiets, in de namiddag wat wandelen en een koffie drinken... 's avonds met het volledige gezin genieten van een kaasplank met een heerlijk flesje wijn. Net tijdens dit intieme familiemoment wordt het opgemerkt : een verdikking in mijn hals.

Ik wil de eigen diagnose, een vermoedelijke klier, bevestigd zien en ga op maandagmiddag snel even langs de huisarts. Een onmiddellijke doorverwijzing heb ik op zak... En toch: eerst nog een roadshow in Gent bijwonen, en ook op dinsdag staat een drukke dag te Brussel ingepland. Dan maar op woensdag naar het ziekenhuis.

Het gaat snel : bloedanalyse, echo, isotopenscan... afspraken met huisarts, endocrinologe en dr specialist 'neus-keel-oorziekten' volgen elkaar in ijltempo op... Inmiddels is de honger naar bijkomende informatie groot : tal van vragen voor de dokters op radiologie, nucleaire geneeskunde...

Een weekje later volgt de punctie... nu is het enkele dagen afwachten : op woensdag hoog tijd om mijn collega managers te verwittigen van mijn wellicht langere afwezigheid. Op donderdag informeer ik de overige collega's.

Donderdagmiddag : de druk van het werk valt van me af, vanaf nu moet ik me op mijn herstel focussen. Een bericht op facebook herinnert me aan de inschrijvingen voor La Marmotte & 3Ballons... nog steeds hoopvol op een positief resultaat schrijf ik me in.

Donderdagavond op het vtm-journaal : Een patiënte getuigt 'de ergste periode die ik ooit meemaakte is deze tussen tussen het nemen van de punctie en het krijgen van het resultaat' (Ter info : gemiddeld een 4à6 dagen).

Vrijdagmorgen : Helaas, niet het verhoopte verdict. De geplande chirurgische ingreep wordt vervroegd... de hoop om ook in 2012 op de Franse cyclo's aanwezig te zijn blijft.

Op deze blog kunnen jullie mijn gevecht naar de start van 3 Ballons/La Marmotte volgen! Meerdere collega's, vrienden staan er tevens aan de start. Slaag ik er niet in om zelf te fietsen dan zal ik hun bevoorrader van dienst zijn.

Viva La Vida!

Kalender 2012

2011-11-04T16:39:00.000+01:00

In de voorbije weken publiceerden de belangrijkste organisatoren van toertochten en cyclo's hun kalender 2012.

Hieronder het beknopte overzicht >

Januari

Februari
Za 25/02 : O'Dorney > Kuurne Brussel Kuurne - Kuurne
Zo 26/02 : Flandersclassics > Omloop Het Nieuwsblad – Gent

Maart
Zo 11/03 : Team Verada > Verada-Follens Classic - Zwevegem
Za 17/03 : Golazo > Ename Classic – Zottegem
Zo 18/03 : Flandersclassics > Dwars door Vlaanderen - Waregem
Za 24/03 : Golazo > Omloop van Vlaanderen - Gent
Za 24/03 : Flandersclassics > Gent Wevelgem - Wevelgem
Za 31/03 : Golazo > RVV - Brugge

April
Za 07/04 : Flandersclassics > Brabantse Pijl - Leuven
Za 07/04 : Leierenners > Rit van de Gouverneur - Zulte
Za 14/04 : Flandersclassics > Scheldeprijs - Schoten
Za 14/04 : Golazo > PVP Classic > Vlaamse Ardennen
Zo 15/04 : Sportcommunication > GF Colnaco Cogolin Golfe de Saint Tropez – France : St Tropez
Za 21/04 : Golazo > Luik Bastenaken Luik > Luik

Mei
Di 01/05 : BCCB > Mons Chimay Mons - Mons
Za 05/05 : Golazo > Grinta! Challenge – Doornik
Za 12/05 : WBV > Landen-Trois Ponts-Landen - Landen
Do 17/05 : Sportevenementen.nl > Steven Rooks Classic – NL : Maastricht
Za 19/05 : Golazo > Fleche de Wallonie - Spa
Zo 20/05 : Sportcommunication > La Look – France : Nevers
Zo 20/05 : NFTU > Grenslandklassieker - NL : Geleen
Zo 27/05 : Golazo > Tilff Bastogne Tilff - Tilff

Juni
Za 02/06 : Golazo > La Chouffe - Houffalize
Za 02/06 : Sportcommunication > La Ventoux Beaumes de Venise – France : Ventoux
Za 09/06 : Bioracer > GF Ardennaise > Ardennen
Za 09/06 : Golazo > Lotto Tour de Namur - Namen
Za 09/06 : Sportcommunication > 3Ballons – France : Belfort
Za 16/06 : Golazo > GF Eddy Merckx – Huy ?
Zo 17/06 : Sportcommunication > La MorzineVallee d’Aulps – France : Morzine
Za 23/06 : Sporta > La Cannibale - France : Ventoux
Za 30/06 : Golazo > Decathlon Classic – Leuven
Za 30/06 : WTC Nokereberg > Nokereberg Fietsrally - Nokere

Juli
Zo 01/07 : Flandersclassics > Word Flandrien - ?
Zo 01/07 : La Ludopale - France - Calais
Zo 01/07 : Sportcommunication > La Vaujany – France – Alpe d’Huez
Za 07/07 : Sportcommunication > La Marmotte – France – Alpe d’Huez
Zo 22/07 : Sportcommunication > Le Tour du Mont Blanc

Augustus
Za 18/08 : Golazo > Lotto Géants des Ardennes - Alleur
Zo 19/08 : Sportcommunication > La Marco Pantani Memorial – France – Les2Alpes
Za 25/08 : La Vélomediane > Criq – La Roche en Ardenne
Za 25/08 : Ch'ti Bike Tour > La Laurent Desbiens - France : Armentières

September
Zo 02/09 : Sportcommunication > La Cyclo’Manche – France – Sainte Maire l’eglise
Za 08/09 : Sportcommunication > La Ronde Picardie – France : Abbeville
Za 15/09 : WK Limburg 2012-Toertocht – NL : Valkenburg
Zo 16/09 : CB > La Christophe Brandt - Verviers

Oktober

November

December

Reacties hierop zijn zeker welkom : nog niet opgenomen toertochten of cyclo's, ... of indien een verkeerde datum in het overzicht werd opgenomen...

In de komende weken maak ik zelf een selectie uit dit aanbod... en volgt een update met mijn eigen kalender 2012.

Terugblik 2011

2011-10-31T23:45:00.000+01:00

Met de cyclo Christophe Brandt sloot ik halverwege september het cyclo-seizoen af. Wat nadien volgde waren vooral rustige, en mede dankzij de mooie nazomer, aangename duurtrainingen. Halverwege oktober ruilde ik dan de racefiets in voor de mountainbike en bezocht ik als eerste fietsbeurs van het najaar Bike Motion.

Gedurende de zes weken dat ik het zo wat rustiger aan deed waren er geen blogupdates. Bewust wou ik wat tijd nemen voor mijn persoonlijke reflectie op het voorbije seizoen. Deze vormt overigens meteen mijn springplank voor de fietsdoelen 2012!

Bij de mijmeringen over het voorbije fietsseizoen botste ik logischerwijze op de me zelf geformuleerde doelen in de blogupdate van 7 november 2010 :

Veel plezier hebben met het fietsen 'an sich'
Deze eerste, en voornaamste doelstelling, realiseerde ik met verve :-)

Drie factoren droegen hiertoe bij :
1/ In 2011 week ik voor het eerst resoluut af van de (in de vorige 10 jaar) opgebouwde vaste fietskalender : Nieuwe toertochten zoals "Les Boucles de la Semois" en "La Chouffe" brachten mij over nieuwe wegen vol natuurpracht... Het competitieve werd extra aangewakkerd door deelname aan extra cyclo's zoals GF Ardennaise & GF Eddy Merckx. Daarnaast behield ik de mooiste vaste waarden zoals de "Grinta! Classic" & "La Marmotte".

2/ Het afwijken van de vaste paden resulteerde tevens in het samen fietsen met andere groepen : de leden van het Merijenniezere-team of de shirtdragers van de cyclobenelux-site. Fietsen is immers meer dan het stampen op de pedalen, het is ook het samen beleven van mooie fietsmomenten! Daarnaast waren er uiteraard de topdagen met de collega's in Saint Jean de Maurienne en met de Nieuwenhovespurters op Les Deux Alpes!

3/ Ondanks de mindere zomer moet het gezegd : quasi gans 2011 fietste ik in droog weer! Een schitterende lente, een mooie nazomer... telkens was het genieten van de zonnestralen! Hoogtepunt hierbij was zeker de beklimming van (en de après op) de Col de la Madeleine

Mijn Cyclobenelux klassement uit 2010 verdedigen
Vergelijking van het klassement 2010 met 2011 :
Klassement 2010 'fietsers uit Benelux met minimum 3 Cyclo-deelnames' : 128e op 337 > In 2011 : 162e op 362
Klassement 2010 '40+ers uit Benelux met minimum 3 Cyclo-deelnames' : 32e op 117 > In 2011 : 46e op 114

Waar situeert het verschil zich tov 2010?
1/ De invoering van de UCI World Champion Tour (voor masters & amateurs) resulteerde in nogal wat cyclo's in een sterker deelnemersveld. Zo participeerden er bij diverse cyclo's meer renners EZC dan voorheen. Dit had tevens tot gevolg dat de (veelal sterke) buitenlandse aanwezigheid in Belgische cyclo's verhoogde!
2/ In 2010 werden er behoorlijk wat punten verdiend in 3Ballons en Steven Rooks Classic. Vooral in de SRC had ik in 2010 een absolute superdag.
3/ Met deelnames aan SRC, GFEM, GFA, Marmotte & ChristopheBrandt, realiseerde ik in 2011 evenwel een zeer regelmatig traject : in iedere cyclo behaalde ik een gelijkaardig aantal punten.

Conclusie?
In effectieve fietsprestaties hoeft 2011 niet onder te doen voor 2010, in tegendeel zelfs : in La Marmotte verbeterde ik mijn tijd met een tiental minuten. Een goede score in het CB-klassement valt voor mij samen met een extreme uitschieter. In 2010 was dit, zoals gemeld de SRC, ... in 2011 was dat de GFA, maar dan wel bij een erg sterk deelnemersveld!

Spijt?
Liet ik het voorbije seizoen een kans liggen? Ik denk het niet... tenzij... tja : uiteindelijk werd ook ik geselecteerd voor het WK in Stavelot van de UCI World Champion Tour. Dit viel samen met de fietstrip naar de Alpen zodat ik hiervoor verstek gaf.... Zonder twijfel zou mijn naam als één van de allerlaatsten op de uitslag geprijkt hebben, maar toch was dit wellicht een unieke kans om aan dergelijk event deel te nemen.

Slotbeschouwing
Het voorbije fietsjaar is geslaagd!

Voor 2012 neem ik vooral volgende bedenkingen mee :
1/ Bij opmaak van de fietskalender voldoende aandacht hebben voor deelnames aan nieuwe tochten
2/ In cyclo's moet ik het (als 44jarige) toch echt hebben van die ene dag waar alles eens echt mee zit > weer - conditie - snel in de juiste groep belanden - ...

La Christophe Brandt 2011

2011-09-18T15:33:00.000+02:00

De referentie voor het cyclo-gebeuren is reeds geruime tijd de site cyclobenelux van de twee sympathieke broers De Jong. Bij het lezen van hun lovende commentaar over de cyclo 'La Christophe Brandt' hoefde ik dus niet te twijfelen : ik consulteerde de site van deze cyclo en schreef me voor amper 15€ in.

In augustus volgden enkele duurtrainingen als voorbereiding op deze cyclo. Zo reed ik ondermeer de Tom Simpson Memorial. Het was tijdens de après van deze toertocht dat ook David en Jeroen van club Merijenniezere zich engageerden tot deelname aan deze laatste cyclo van het jaar.

Even na 8u00 schreven zij zich deze ochtend ook in, ... inmiddels trof ik enkele bekenden aan : Rob, Paul, Bob, Bruno, ... Of hoe nogal wat fietsers die ik ook aantrof op GF Ardennaise, GF Eddy Merckx, La Marmotte, ... in deze cyclo opnieuw wilden presteren.

Overigens was het deelnemersveld toch van een echt hoog niveau : elite zonder contract, nevenbonders, ... slechts een beperktere groep 'gewone' wielertoeristen...

Na de gebruikelijke toespraken volgde omstreeks 9u00 de start. Amper 100m verder en ik hoorde een gulle schaterlach achter mij : David maakte er mij attent op dat één fietser reeds de verkeerde richting uitreed... veel tijd voor spielerei werd ons niet gegund... de volledige groep reed onder een hoog tempo door de straten van Verviers. Hierbij was het vooral aandachtig zijn voor de paaltjes, de inderhaast aan de kant geparkeerde wagens...

Na zowat 5km fietsen, bij het verlaten van Pepinster, kregen we de Côte de Tancrémont voorgeschoteld : over 4km overbrug je er zo een 200m hoogteverschil. Een behoorlijk lange en toch wel lastige klim dus... en dit zeker bij een snelheid van 30km/u! Stond ik bij de start vooraan goed gepositioneerd, dan was deze goede uitgangspositie bij de start van de klim naar de vaantjes... bij deze klim dus zeker geen plaatsen verder verliezen om toch bij een goede groep te kunnen aansluiten... Zo was het 4km lang echt op de tanden bijten.

Uiteindelijk kwamen we met een 7tal op de top. Eén onder ons moedigde iedereen aan om mee rond te draaien om zo bij de grotere groep van 25 renners voor ons aan te sluiten. Met zijn allen zagen we hier het belang van in zodat we vlot rond draaiden. Na enkele kms was de aansluiting een feit... tijd om in het zog van deze ruimere groep wat uit te rusten. Ik speelde de eerste WCup binnen.

Na een kleine 20km volgde de klim van Gomzé-Andoumont naar les Hornais. Ik voelde dat ik beter kon dat het groepstempo, zag evenwel geen groep voor, noch achter ons... en met alle wind die er was oordeelde ik dat het beter was om in dit gezelschap verder te fietsen. Nog één fietser in cyclobenelux-outfit bevond zich in onze groep, tijd om even een praatje te maken... en te peilen naar waar Paul zich zou bevinden : voor, of achter ons. Vermoedelijk fietste hij in een achtervolgende groep, net als David en Jeroen.

Uiteindelijk nam ik genoegen met de situatie : ik zat in een groep die er een mooi, maar geen supertempo op nahield... of hoe ik deze keer in de finale misschien nog wat extra krachten zou hebben. Zo fietste ik op het vlakke mooi midden in de groep, en op de hellingen eerder met de rem op... De lastigste passages waren, vooral gezien het halfnatte wegdek, de afdalingen. Ik wou geen risico nemen en daalde als steeds als traagste van de groep zodat het nadien telkens spurten was om aan te sluiten.

Na zowat 95km volgde dan de 6km lange zijkant van La Redoute : tijd om de benen te testen! Een geslaagde test want we fietsten met een drietal voorop. De wind bleef in alle hevigheid blazen zodat we het tempo milderden waardoor opnieuw een 15tal aansloot. Hoedanook de groep was zo gehalveerd.

In groep onderhielden we nu een hoog tempo, de snelheid daalde nauwelijks onder de 40km/u. Ook de volgende helling werd gezwind genomen, eenzelfde scenario volgde : met een zestal voorop om in de afzink opnieuw te worden ingelopen. Op de vlakke stroken reden uiteindelijk drie renners op kousevoeten weg. Een Waalse renner zag mijn aarzeling doch gaf geruststellend aan : geen extra krachten verspillen, we halen ze op de laatste klim wel bij.

We kwamen tot op een 15tal meter... maar de aansluiting konden we toch niet maken. Wel reduceerden we de kopgroep verder... We bleven nog met een 8tal renners over. In de afzink werd het tempo verschroeiend hoog gehouden. Slechts enkelen slaagden er in om terug te komen... voor mij was het, inmiddels in de straten van Verviers, na ieder rond punt, tot het uiterste gaan om in de groep te blijven.

Voor ik het besefte zag ik de finishboog voor mij : ik perste er nog éénmaal alles uit en zag mijn hoogste hartslagwaarde van de dag op de garmin verschijnen.

95e op 300 deelnemers, 130km, 1850hm, 32.06avs : best tevreden!

Onmiddellijk na afloop was het even kennismaken met Arno Van Helvoort en bijpraten met Rob.

Paul stopte in de aanvangsfase bij een valpartij en had dus vooral een inhaalrace achter de rug. Hij eindigde een kwartiertje later als 128e.

Kort na hem overschreden ook David & Jeroen de finish.

Na de verkwikkende douche in de plaatselijke sporthal schoven we aan voor de pasta en de braadworsten, er heerste een heerlijke sfeer! Of een ideale seizoensafsluiter!!

Met dank aan Rob voor de foto's!

Standplaats : Saint Jean de Maurienne > Col de la Madeleine

2011-09-09T16:40:00.000+02:00

Deze morgen wakker geworden met zware benen... kan het ook anders na de gisteren toch intens gefietste Marmotton (= Marmotte zonder Alpe d'Huez)!

Hoedanook voor deze derde dag van de fietstrip staat een, van TdF bekende, col op het programma : de Col de la Madeleine. We opteren voor de meest gelijkmatige beklimming, deze via de D213. De digits ogen zwaar : tijdens de 19.05km worden 1522 hoogtemeters overwonnen aan een gemiddelde stijging ad 8%. Qua zwaarte nestelt deze col zich hiermee op het niveau van een Galibier, Mont Ventoux.

Na het uitgebreide ontbijt verzamelen we omstreeks half tien op de parking. Nico en Jo mennen de groep naar La Chambre, het charmante dorp aan de voet van deze col. Na 12km schakelen we op het kleine verzet en verwerken we de eerste hoogtemeters. We fietsen met zijn allen breeduit over de weg. Ook bij mij is er enige aarzeling hoe ik deze, door mij nog niet eerder omhoog gefietste, col moet aanvatten... de twijfel over het herstel na de zware rit gisteren overheerst.

We zijn amper enkele honderden meters bezig aan de klim als een wielertoerist ons voorbijfietst... In een fractie van een seconde neem ik een beslissing > ik sluit aan want dit lijkt me wel het juiste tempo.

De eerste kilometers hebben slechts een gemiddelde stijging ad 7% en we halen probleemloos de kaap van de 15km/u. Dit gaat vlot, tijd om een praatje te maken met mijn Franse "compagnon de route". Hij blijkt van Grenoble afkomstig te zijn en geregeld een dag verlof te nemen om in zijn 'achtertuin' cols te beklimmen. Een ideale gezel want dit tempo bevalt me wel!

Eens de twee aanvangskilometers voorbij volgen enkele steilere stroken tot boven de 9% stijging. Ik kom ook voorbij onze begeleiders Marc en Luc ; ik roep ze toe dat alles goed gaat. Vooral bij de steilste stroken merk ik aan de ademhaling van onze Zuiderbuur dat hij het wat moeilijk krijgt... ik maak me de bedenking dat ik beter nog even in zijn gezelschap blijf en pas in de laatste kilometers de snelheid zal opdrijven.

Halverwege de col, zo rond km 11, is er dan plots de lastigste strook te verwerken : tot boven 11%... en onder het motto 'het kan verkeren' zie ik mijn fietsgezel wat afstand van mij nemen... Nog 9km te gaan, nee : nu moet ik echt wel in zijn spoor blijven!

Gelukkig volgt er een km aan 5.7% zodat ik de aansluiting opnieuw maak en ook even recupereer. Ik heb mijn les nu wel geleerd en ook de volgende kilometers (8% gemiddelde stijging) blijf ik in zijn spoor, nu toch vaker in zijn wiel dan naast hem fietstend.

Even vreesde ik de wind in de laatste passage, doch vandaag is de wind geen spelbreker, zodat ik uiteindelijk vlot de (volgens garmin) 1993m hoge top bereik.

Ik nestel me in één van de ligzetels en geniet! Boven op deze col is het echt heerlijk : geen wolkje aan de hemel, zomerse temperatuur! Hier kan ik mijn motto echt waarmaken : Carpe Diem!

Eén na één komen ook de overige collega's aan. Allen onder de indruk van het fantastische landschap.

Het initiatief van Hans om boven op deze bergpas, en onder een stralende zon, te lunchen konden we dan ook enkel toejuichen.

Vooraleer de afdaling te starten was het even stilstaan bij #108.

Na de afdaling ging het in één rechte lijn opnieuw naar Saint Jean de Maurienne. Deze maal was het mijn beurt voor het nodige kopwerk. Ik hield het tempo strak zodat we uiteindelijk op één lint ons hotel bereikten. Zoals gebruikelijk was de après overvloedig.... en tekenden we de eerste plannen voor de 5e editie. Ik zie er alvast naar uit!

Standplaats : Saint Jean de Maurienne > Marmotton

2011-09-08T16:41:00.000+02:00

De zon die de hotelkamer binnenvalt... heerlijk wakker worden was het deze ochtend in Saint Jean de Maurienne.

Traditioneel wordt ons op dag 2 van de jaarlijkse fietstrip een copieuze schotel voorgeschoteld. Dit jaar is dit niet anders : Met Télégraphe, Galibier en Croix de Fer krijgen we een 4000 hoogtemeters te verwerken. Omdat enige vorm van prestatiedrang ons niet vreemd is besluiten we het tweeluik 'Télégraphe - Galibier' als 'tijdrit' te fietsen. De startorde wordt zo opgemaakt dat de wachttijden op de top beperkt zijn.

Omstreeks 9u35 vertrekt Jo als voorlaatste aan de voet van de Télégraphe. Een kwartiertje later geef ik het signaal aan de begeleiders Marc en Luc dat het mijn beurt is. Ik fiets opnieuw naar de lichten en draai vandaar de brug op. Aan het 'Télégraphe'-bord duw ik Flightdeck en Garmin af, de tijd loopt nu. Tijdens de Marmotte van dit jaar fietste ik de combinatie Télégraphe-Galibier in 2u28. Vandaag wil ik even goed doen. Onder het motto 'goed begonnen is half gewonnen' opteer ik voor een snelle start en schakel onmiddellijk naar de 53/19. Ik slaag er even in om de snelheid boven de 20km/u houden, .... wanneer mijn trapfrekwentie al snel daalt onder de 80 omwentelingen schakel ik kleiner... ik vind evenwel een goed ritme en ga voluit.

Een aanmoediging tijdens het klimmen doet steeds deugd... dus dank je wel Luc en Marc voor de peptalk bij het voorbijrijden met de wagen! Op die wijze slaag ik erin me te blijven motiveren, na de eerste steilere kilometers volgt een lichtere strook... tijd om opnieuw bij te schakelen. Zo slaag ik er na 19min fietsen opnieuw in de kaap van de 20km/u te overschrijden. Tijdens het klimmen houd ik de focus op de klok : Bij mijn indeling van de klim hield ik rekening met 50min voor de 12km lange Télégraphe.

Niettegenstaande ik deze col van eerste categorie inmiddels voor de 6e keer beklim blijft het steeds uitkijken naar de top : ik verwacht deze top toch telkens een bocht eerder! Uiteindelijk kom ik na exact 44 minuten aan op de top. Ik knik naar Marc en Luc en ga voluit in de afdaling naar Valloire.

Bij het dwarsen van het ronde punt in Valloire bedenk ik dat er deze keer geen camera mijn passage zal filmen (in de Marmotte was dit wel het geval). Dit weerhoudt me niet om ook op deze stroken het grote verzet aan te houden... Dit heeft als gevolg dat ik te laat bemerk dat ik enkele collega's inhaal. Ik roep hen kort toe maar probeer toch vooral verder het volle pond te geven.

Wat nu volgt zijn een tiental kilometer slecht lopende weg. Gelukkig is er af en toe een stukje weg dat minder steil omhoog loopt. Hoedanook de volledige beklimming blijft het zwoegen!

Halverwege de klim van de Galibier is er het bruggetje aan Plan Lachat. Dit bruggetje vormt als het ware het onderscheid tussen het eerste minder steile gedeelte, en het tweede zware gedeelte met stijgingspercentages boven de 8%. Ongetwijfeld zullen ook de collega's bij een volgende Tour de France dit 'beroemde' bruggetje nu herkennen en weten te situeren!

Net voor het opdraaien van deze brug haal ik Patrick in, Kurt en Jo zie ik inmiddels op de steilere stroken. Ik focus me op mijn tijd en realiseer me dat een tijd binnen de 2u20 mogelijk moet zijn. Inmiddels op de 39x27 sleur ik me naar boven. Het helpt me dat ik fietsers voor mij zie... Dit geeft me een doel, om bocht na bocht, dichter te komen. De Renault Espace komt naast me rijden : nee drank heb ik niet nodig... ik red me wel! De wagen rijdt verder, het lijkt of ik stilsta! Dit blijft toch echt wel een beest van een col! Op 4km van de col vind ik aansluiting bij Jo. Hij geeft aan op eigen tempo verder te rijden zodat ik mijn tijdrit verderzet. De moeilijkste kilometers beginnen, en net als bij de Télégraphe is het opnieuw uitkijken naar die top! Een ontmoedigend beeld, dan maar even achterom kijken en zien hoe veel kilometers ik al geklommen heb. Toch vind ik mijn grootste motivatie bij de blik op het uurwerk. Wellicht is een tijd onder de 2u15 speelbaar.

De laatste 2km is het echt afzien. Ik kijk hoe lang ik fiets over 500 meter, en het is me te lang. De snelheid opdrijven gaat evenwel niet. Ik fiets inmiddels ruim 2u à bloc! Ook de laatste kilometer blijft het zwoegen... tot ik Marc aan de top ontwaar! Ik pers er nog een virtueel sprintje uit en hij roept me toe : 2u12! De flight deck geeft 2u12min10sec als exacte tijd aan. Top, hier ben ik zeer tevreden mee!

Nu is het supporteren voor de overige collega's die al snel de top bereiken. Jo realiseert met 2u31 de tweede tijd. Deze tijd zou bij deelname aan Climbing for life garant gestaan hebben voor top 50 (op 1320 geregistreerde tijden). Ook Peter, Nico, Hans, Herbert, Patrick en Kurt zetten een topprestatie neer bij de beklimming van deze 2641m hoge col!

Na de fotoshoot op de top zetten we met zijn allen de afdaling in : we fietsen behendig tussen loslopende koeien en schapen en bereiken behouden het hotel aan de Lautaret. Hier stoppen we voor een snelle broodjeslunch.

Wat nu volgt is één lange afdaling. Ook deze starten we gezwind... De ruim 60km naar de voet van de Croix de Fer leggen we in sneltreinvaart af. Zeker Jo en Nico zijn in topvorm en verteerden de eerdere beklimmingen uitstekend. Samen met hen bereik ik Bourg d'Oisans. Terwijl Jo en Nico doorfietsen naar onze derde col van de dag blijf ik hier even wachten op Herbert en Peter die minder vertrouwd zijn met deze streek.

Ik ben hun gids tijdens de laatste kilometers naar de voet van de Croix de Fer. De overige collega's wachtten ons daar op.

We beslissen deze derde col in groep naar boven te fietsen... alleen blijk ik dit moeilijk te verteren. Het is echt harken naar boven.

Na de kleine afdaling halverwege probeer ik mijn eigen ritme terug te vinden. Samen met Jo en Nico slaag ik hierin... alleen ik voel dat dit Jo beter afgaat dan mij. Het is echt zwoegen om in zijn spoor te blijven. Stoïcijns blijf ik naast hem fietsen... tot ik het uiteindelijk welletjes vind. Ik roep hem toe dat het voor mij wat te snel gaat, en dat hij gerust op eigen ritme verder mag. Al snel wordt mijn achterstand 10, 20, 50, 100, 150m. Zo fietsen we enkele kilometers verder. Ik continu op enige afstand.... uiteindelijk merk ik dat ook hij het iets minder vlot voor me kaar krijgt en ik maak wat van mijn achterstand goed. Dit geeft me opnieuw vertrouwen en ik fiets tot in zijn wiel. Dit blijf ik volhouden tot aan de afslag voor de Col du Glandon. Daar staat ook de volgauto. Jo gaat even zien waar de top van de Glandon zich situeert (150m linksaf) en komt vervolgens terug. Hij roept me onmiddellijk toe : démarrage! Tja, bij mij ontbreekt daar nu wel de kracht voor. Hij realiseert onmiddellijk een 'gat' van een 150 meter die ik in de 1e km niet onmiddellijk weet te overbruggen... Ik smijt me nog eens in de laatste honderden meters naar de top van de Croix de Fer en slaag er in de kloof te verkleinen, maar niet om deze volledig weg te werken. Zo realiseert Jo de 1e plaats op de Croix de Fer.

Vrij kort na ons sluiten ook de collega's aan, tijd voor een welverdiende pauze aan de berghut op deze top!

Hierna volgt de afdaling naar Saint Jean de Maurienne. En opnieuw kunnen we het niet laten : met alles wat rest in ons krachtenarsenaal gaan we er nog eens helemaal voor.

Voordeel van een dergelijke uitputtingsslag is dat dit heroïsche verhalen oplevert. En daar vormen zowel bar als restaurant van het Hotel St Georges het ideale kader voor, of hoe we deze tweede avond in Saint Jean de Maurienne eerder laat aan slapen toe kwamen!

Standplaats : Saint Jean de Maurienne > Col de Chaussy

2011-09-07T16:50:00.000+02:00

Begin september ; voor velen synoniem met het, na de vakantie, opnieuw vervallen in de dagdagelijkse beslommeringen. Voor mezelf en 9 collega's daarentegen is dit de timing van onze jaarlijkse wielertrip!

Na eerdere uitstappen naar Bourg d'Oisans, Barcelonnette & Sault viel dit jaar de keuze op Saint Jean de Maurienne!

Op de middag waren we met zijn allen aanwezig in hotel St Georges. Een goed hotel met eigen parking en afgesloten fietsgarages!

Tijdens de lichte lunch op het terras bespraken we het fietsprogramma. Hieruit bleek dat voor deze middag de voor mij onbekende Col de Chaussy op het programma stond. Een 15tal km en ruim 1000 hm, ... of hoe de digits deze col op het niveau van een Alpe d'Huez plaatsen. Dit deed mij en ook de anderen al snel naar de fiets grijpen, even voor 15u vertrokken we in het zog van organisator Pat naar Montpascal, de voet van deze col. Onze twee begeleiders volgden in de Renault Espace.

Na nauwelijks 7 km mochten we aan de col beginnen. Vrij snel bleek deze weg een pure opeenvolging van haarspeldbochten. Evenzeer staat deze col synoniem voor een mooie afwisseling van stijgingspercentages : 6 à 13%. Hoedanook deze toch wel heavy start zorgde voor een aarzelend begin... zonder het te willen reed ik al snel even voor de groep uit, even wachten dan maar : Hans kwam naast mij fietsen, even later gevolgd door Jo. Inmiddels riepen de begeleiders ons wat aanmoedigingen toe, ... een tweede keer riepen ze 'Laat je maar eens gaan'... Tja meer dan dat hoefde ik niet te horen : in het zog van de Renault er een spurtje uitpersen dat was met de frisse benen geen moeilijke opgave.... Alleen : ik zat daar nu alleen te fietsen, en er volgden nog tien zware kilometers. Omdat ik opnieuw bijgehaald worden niet echt een leuke optie vond onderhield ik het hoge tempo.

Na 18 haarspeldbochten kwam ik aan in Montvernier. In dit gehucht was het links opdraaien en koers zetten naar de hogere regionen van deze col. Nu was het vooral een recht stuk weg met nauwelijks bochten. Dit impliceerde evenwel geen lager stijgingspercentage : nog steeds zag ik de percentages op de garmin rond de 10% fluctueren. Ik keek met enig ongeduld naar boven : waar bleef dit einde van deze col... Tja, als opwarmer onderschatte ik deze col toch. Meer en meer was het op karakter dat ik het tempo onderhield, en vroeg me af of deze inspanning geen te negatieve impact zou hebben op wat donderdag en vrijdag komen zou.

Eenmaal de top van 1533m in zicht kwam fietste ik doorheen een kudde schapen... en ontwaarde ik op een bank onze twee begeleiders. Exact 1u03 over de 15km & 1060hm : rekening houdend met de trage aanvangskilometers, was ik best tevreden. Na een kwartiertje bereikten ook de overige fietsers één voor één de top.

Tijd om de drinkbussen opnieuw bij te vullen :

In de afdaling kozen we voor de route over Hermillon ipv Montpascal... hier werd er nog even gekoerst. Ondermeer Kurt ontbond zijn duivels. Voor mij was het zwoegen om opnieuw in het spoor van de koplopers te komen, wat mij overigens enkel lukte op de hellende strook naar het centrum van Saint Jean de Maurienne. Hier vind je overigens ook de enige fietsenmaker van dit stadje : een absolute vakman!

Ook nu werden de troeven van het hotel uitgespeeld : nakaarten op het terras > een ideale afsluiter van een mooie eerste fietstocht!

Belcanto Classic

2011-08-29T14:30:00.000+02:00

De Belcanto Classic

Een jaar terug beklommen we met enkele collega's de Mont Ventoux. Een geslaagde onderneming voor ons allen... en dus een ideale basis voor een geslaagde après ergens op een terras in Sault. Daar werd onder het nodige gerstenat afgesproken om met zijn allen samen de Belcanto Classic 2011 te fietsen. Mijn argumentatie dat dergelijke koers voor mij een ongetwijfeld te zenuwachtig gedoe is werd vrij snel van tafel geveegd... en al snel liet ook ik mij overhalen tot de belofte om deel te nemen.

In maart was er dan plots het mailtje dat de inschrijvingen open waren. Twijfel was er niet, ... een gegeven woord is voor mij heilig dus de 10€ inschrijvingsgeld werd al snel overgeschreven.

Inmiddels waren er de eerste cyclo's en de Belcanto Classic verdween op de achtergrond... tot de ploegdirecteur van dienst me begin juni met de wagen het parcours toonde. Tja, dit parcours zou wel iets voor mij zijn... alleen mocht het aantal rondes wel wat hoger zijn. Hoedanook de ploegdirecteur kon me met dit parcours echt wel enthousiasmeren!

Met inmiddels deelnames aan de GF Eddy Merckx en La Marmotte verdween de Belcanto opnieuw na de achtergrond... om pas na mijn verlof en drie fietsloze weken als doelstelling voor eind augustus op te doemen.

Vanaf begin augustus startte ik daarom met enkele snelheidstrainingen. Hiertoe hing ik de twee voorbije weken op woensdagavond mijn wagonnetje aan het Leiepeloton. Ik putte hier vertrouwen uit : alhoewel de echt goede conditie achterwege is realiseerde ik toch gemiddeldes boven de 35km/u. Naar mijn aanvoelen ruim voldoende voor de Belcanto. De garmin-digits die ik op de connect-site terugvond maakten immers allen melding van gemiddeldes tussen de 32à33.5km/u.

Met aangekondigde deelnames van meerdere profrenners en renners aangesloten bij nevenbonden maakte ik me geen illusies... het is overigens geen koers om te winnen, maar de wil om in het eerste kwart van het peloton te eindigen was meer dan aanwezig!

Een koers om te beminnen

Maandagavond stonden we met 495 deelnemers aan de start :

Een honderdtal vips (die één minuutje vroeger vertrokken) :
- meerdere profrenners van Cofidis - Topsport Vlaanderen - Katjoesja, ...
- een resem BV's : cabaratier Karel Declercq, acteur Louis Talpe, politieker Renaat Landuyt, ...
- enkele gewone wielertoeristen die een plaatsje in de eerste box bemachtigden
Een vierhonderd enthousiaste fietsers waaronder een 10tal collega's.

De eerste twee ronden werden aan zo een 27km/u afgewerkt teneinde de tragere vips een voorsprong van zo een 300m te laten aanhouden. Dit resulteerde in een bijzonder hectisch fietsen voor de 400 fietsers : in rijen van 15 fietsers dik dit parcours aan een te trage snelheid afwerken resulteerde voor velen in een verkrampte houding aan de remgrepen. De eerste valpartijen (zonder erg) werden dan ook reeds in deze beginfase genoteerd.

Na deze twee ronden werd het 'koers'sein gegeven. Onmiddellijk schoot de snelheid de hoogte in, en de enige helling op het parcours 'de sulferberg' werd opgesprint... Helaas was bij het inhalen van de vips opnieuw heel wat behendigheid aan de orde. Deze capaciteit ontbreek ik volledig wat resulteerde in het niet langer kunnen vasthouden van het wiel van Samuel, de enige aanwezige collega-Nieuwenhovespurter.

In de afdaling die volgde was ik door de snel genomen klim nog even met een beperkte groep op kop, doch werd al snel door een meute losgelaten 'coureurs voor één dag' zowel links als rechts bijgehaald... Helemaal niet mijn ding... Toen een collega meegleed met een groepje renners in deze afdaling liet ik hem dan ook begaan.... op het stukje 'vals plat' voor Westouter zou ik hen wel weer bijbenen... Helaas : twee haakse bochten verder kwam de bevestiging van wat ik eigenlijk wist : koersen is echt niet mijn ding! De bereidheid om risico's te nemen is bij mij nu eenmaal quasi nihil. Overigens ik was nu op het stukje vals plat, dus even snel die 50 renners die me in die bochten voorbij gingen inhalen! Alleen zo werkt het niet : ze reden over de volledige breedte van de weg zodat er slechts één oplossing was : mij laten uitzakken en uiterst rechts - volledig tegen de wind in - de volledige groep inhalen en voorbijgaan.

Een vijftal renners, waaronder één in Quickstep-tenue, gleden in mijn wiel mee. Veel zin voor samenwerking was er niet, mijn hartslag bereikte de hoogste pieken en zowel de collega als de collega-Nieuwenhovespurter waren inmiddels uit mijn gezichtsveld verdwenen. Bij het binnenrijden van Westouter kwam het peloton opnieuw in ons wiel. De facebook-pagina van Grinta! vermeldt een foto als stille getuigenis van mijn 'afzien' op dat ogenblik.

Vanuit Westouter dorp tot bovenop de Sulferberg trok ik nog eens goed door om opnieuw met een vijftal renners de afdaling te startten... Helaas opnieuw een zelfde scenario : enkele honderden meters verder kwam een omvangrijke groep aansluiten. Dit bleek uiteindelijk ook het scenario voor de volgende ronden : De Sulferberg aan een hoog tempo fietsen, in de afdaling telkens worden bijgehaald, in de haakse bochten wat posities verliezen en opnieuw afstand nemen op het stuk vals plat door tegen de wind in het groepje verder uit te dunnen.

Na 7 ronden werd zo uiteindelijk de spurt ingeleid. Opnieuw helemaal op rechts, en tegen de wind in, zag ik de flightdeck toch boven de 45km/u uitkomen... tot ik in de achtergrond plots het helse geluid van een valpartij hoorde : 300m voor de finish! Na het overschrijden van de meet was het in eerste instantie uithijgen bij de supporters : partner en zoon. Ze vertelden me dat ik een vermoedelijke 72e plaats had, een klein minuutje na mijn collega die de 60e plaats had... en enkele minuten na Samuel die top 15 scoorde!

Vervolgens was het uitkijken naar de overige collega's. Allen kwamen vrij snel na mij over de streep... alleen de kamergenoot voor de Alpentrip ontbrak! Even later kwam dan de boodschap : net hij was betrokken bij de valpartij op 300m voor de finish... en helaas met een ziekenhuisopname als gevolg. Een echte domper op de vreugde!

... Niet om te winnen!

Dit is dan ook mijn conclusie : een dergelijke koers is effectief om te beminnen : heerlijke sfeer, leuk parcours en vooral een fantastische après met een toffe cover-band! Alleen is het risico van het koers-aspect vrij hoog... en is dus voor een minder behendige fietser, waar ik mezelf zeker toe reken, van die aard dat je dit beter in 'toertocht'-modus dan in 'koers'-modus afwerkt.

Volgend jaar opnieuw? Tja... zeg nooit nooit, maar vermoedelijk enkel indien ik een plaatsje bij de vips weet te bekomen. Bij deze editie slaagden enkele andere 'gewone' wielertoeristen daar alvast in, en vermoedelijk staat dit garant voor een minder hectisch verloop.

Digits

Via de garmin-digits is te volgen dat de koers voor mij startte na 32min50sec (of 15.36km) en eindigde na 1u32min49sec (of 55.24km). Dit impliceert een koersgemiddelde van 39.88km/u. Een gemiddelde waar ik (met 335 hoogtemeters) best tevreden mee ben.

Opnieuw opbouwen...

2011-08-15T18:00:00.000+02:00

Na de rustperiode wens ik de conditie weer op een voldoende niveau te brengen door een goede afwisseling van korte trainingen aan hoge intensiteit, en lange duurtrainingen.

De voorbije week had ik reeds twee korte trainingen, telkens van een tweetal uur, zodat ik voor het verlengde weekend opteerde voor deelname aan twee toertochten :

Op zaterdag reed ik in het gezelschap van het Merijenniezere-team de Tom Simpson Memorial :

Samen met David, Jeroen, Eric & Maarten, opteerde ik voor het parcours van de 110km. Gezien er vertrokken werd vanop de Watersportbaan te Gent was zowel de aanloop als de finish doorheen een stedelijk en vlak gebied. Op deze 10km na evenwel een mooi parcours : Tussen Merelbeke - Erwetegem - St Maria Lierde - Michelbeke - Gavere kregen we mooie landelijke wegen voor de wielen geschoven. Bovendien konden we de benen geregeld testen op de diverse kuitenbijters. Vooral Eric & David gaven op de hellingen blijk van een goede conditie! O ja thx @Maarten om me de nodige koolhydraten te bezorgen. Tijdens de après heb ik deze voorraad samen met David & Jeroen verder aangevuld ;-)

Op maandag reed ik samen met de Nieuwenhovespurters de 125km van de rit Halle-Ingooigem.

Samen met Andy, Dieter, Rik, Yvan, Bart, Geert & Manfred was het vooral bijpraten... en terugblikken op het verlof. Ook deze toertocht kende een mooi parcours! En met passages doorheen Ronse, Kluisbergen & Geraardsbergen waren er ook nu voldoende hoogtemeters te verwerken : ruim 1000. Voor mij was het vooral de laatste kms harken om in het spoor te blijven van de sterke kopmannen : Zowel Andy als Dieter blaken van conditie!

Ik blik alvast tevreden terug op het voorbije weekend.

De komende weken blijf ik verder trainen om een voldoende conditie te hebben op de volgende afspraken :
> 6 - 10 september : Alpentrip (Galibier - Télégraphe - Glandon - Madeleine ...)
> Zondag 18 september : Christophe Brandt

Confronterend

2011-08-01T20:52:00.001+02:00

De verlofperiode is voor mij een echte rustperiode, of hoe ik dan ook de fiets aan de haak laat hangen...

Bij het eerste ritje na bijna drie fietsloze weken waren er dan ook nogal wat vraagtekens.

Deze werden al vrij snel beantwoord :

Ik opteerde voor een tocht van een 90tal kilometer, op een voor mij goed gekend en redelijk vlak parcours. En helaas : de volledige rit was het bij iedere hoogtemeter naar boven kruipen, ... en na een 80tal kilometer was het vooral hopen om toch maar thuis te geraken. Niettegenstaande een eerder hoge hartslag was ook de snelheid ondermaats,

Of hoe snel de conditie achteruit gaat! Confronterend! Net als die 5% gewichtstoename in nauwelijks drie weken tijd overigens.

Evenwel niet getreurd : ik heb met volle teugen genoten van de rustperiode en ik kan nu weer rustig opbouwen.

Dit is hoedanook nodig wil ik begin september bij de Alpentrip alsnog behoorlijk uit de verf komen.

La Bella Italia

2011-07-31T17:00:00.026+02:00

Geen geslaagde zomer zonder mooie gezinsvakantie. Twee weken waarbij ik werk, fietsen, social media volledig ban. Alle focus op genieten met het gezin!

Dit jaar verbleven we in Italië :

Een weekje Venetiaanse kust, waarbij we na de eerdere bezoeken aan Venetië opteerden voor de eilandjes in de lagune : Murano, Burano... : Schitterend!

Hierna volgde een weekje Toscane. Niettegenstaande we reeds voor de vierde maal tussen Firenze en Volterra verbleven blijft deze regio ons verrassen! Prachtige natuur, fantastische cultuur, schitterende keuken... Wellicht wordt dit ook in 2012 onze reisbestemming...

In afwachting wordt het alvast genieten van de mooie wijntjes die we zowel uit Veneto als uit Toscana meebrachten.

Het verlof was ook een ideale periode om eens stil te staan bij de reeds gerealiseerde fietsdoelen van 2011, doch ook - en vooral - hoe ik het 2e semester op sportief vlak zie... en welke tochten ik in 2012 zeker op de planning zal plaatsen.

Hierover later meer... eerst wordt het de komende dagen uitkijken hoe de conditie reageert op 17 fietsloze dagen en de 5% extra lichaamsgewicht.

La Marmotte 2011 : 30/06 tem 03/07

2011-07-14T14:18:00.001+02:00

La Marmotte 2011 : Rollercoaster van emoties

2011-07-02T15:03:00.003+02:00

De voorliefde voor geaccidenteerd terrein

Vandaag, 2 juli 2011, start ik voor de vijfde maal in La Marmotte. Dit is de jaarlijkse hoogmis voor wielertoeristen met een voorliefde voor tochten over geaccidenteerd terrein.

Ahum, nee... dit is een understatement : met profs (oa Niko Eeckhout), ex-profs (oa Bart Heireweg), EZC (oa Bart Van Damme), en met alle top-cyclo-teams (Grinta! Gran Fondo Team, Cycloteam.nl, Willier-Veltec Gran Fondo Team, Gaul.nl...) is dit geen gewoon deelnemersveld. Integendeel, dit zijn overwegend renners en goed getrainde, voorbereide wielertoeristen!

En dat geaccidenteerde terrein verdient met beklimmingen over één col van eerste categorie (Télégraphe) en drie cols buiten categorie (Glandon - Galibier - Alpe d'Huez) ook eerder een etiket 'heavy'!

Dit alles zorgt er voor dat ook dit jaar 45 verschillende nationaliteiten in het deelnemersveld terug te vinden zijn. Nederland, Denemarken en België hebben de grootste delegaties, ... Daarnaast zijn ondermeer Japan, Slovenië, Verenigde Arabische Emiraten, Zweden, Australië, Canada, Finland, Verenigde Staten, ... vertegenwoordigd.

Verdriet

Reeds enkele dagen verblijf ik, net als vorig jaar, in het Mercure Hotel op Les Deux Alpes. Delegaties van de Nieuwenhovespurters, Merijenniezere volgden mijn voorbeeld... zodat we hier uiteindelijk met een ruime delegatie uit de Leiestreek aanwezig zijn. Ook Hans V, partner-in-crime bij de editie 2005, vervoegde ons.

Om 4u00 rinkelt de tune van de IPhone me wakker... Net als de voorbije dagen was het een te korte en slechte nachtrust... Veel tijd om hierbij stil te staan is er niet. Ik start onmiddellijk met het opslaan van een extra koolhydraatreserve : Banaan, boterhammen, muesli, drinkyoghourt... de aankopen in de locale casino-supermarkt van gisteren... ik speel het allemaal binnen. Zoals het hoort : drie uur voor de start dus... Geen scheerbeurt vandaag : zo zal het zweten me straks niet irriteren... Wel een douche, in gedachten draai ik de film van de vorige vier edities af... Fragmenten van de editie 2005 blijven op mijn netvlies aanwezig : Toen startte ik samen met Pascal D, Hans V en Geert M. In februari overleed Geert (1965-2011)... Een traan rolt over mijn wangen.

Angst

Omstreeks 5u00 sta ik in Castelli-outfit bij de wagen... Nee, nog niet vertrekken: eerst snel nog even naar de ontbijtruimte : de Nieuwenhovespurters en het Merijenniezere-team alle succes toewensen. Enkelen lopen er ontspannen bij, anderen zie je reeds gefocust, in stress rondlopend...

Een tiental minuten later rij ik de Renault Koleos van de top van Les2Alpes naar de voet van Alpe d'Huez... Een rit van een half uurtje. Ik plaats de muziek in de wagen keihard, en probeer me op te peppen. Nooit eerder had ik zoveel stress voor de start... de herinnering aan de editie 2010 is me te levendig : ik zie me opnieuw in die hulppost van het rode kruis. Vorig jaar lag ik er, na aankomst, volledig uitgeteld op een brancard... Is mijn vijfde deelname wel verstandig... Wordt dit de eerste deelname waar ik niet finish? Ik ben me bewust van de niet uitgesproken meningen door collega-wielertoeristen : 'Johan reed dit jaar omwille van zijn meerdere deelnames aan andere cyclo's reeds te veel in het rood, ... hij brengt zijn vijfde deelname vast niet tot een goed einde' De countdown-rubriek op mijn blog bracht bovendien extra druk, wellicht verwachtingen met zich mee... en dit alles voor mijn wellicht laatste deelname.

Eenzaam

Net na half zes parkeer ik mijn wagen aan de voet van de Alpe. In de wagens rondom mij zitten telkens renners die nog genieten van wat extra minuten rust, of die snel nog extra koolhydraten stapelen. Tja, ik maak me in de wagen klaar : het reserve-materiaal (2 binnenbandjes - bommetjes en adapter - 7 grote w-cups, 4 kleine w-cups, gsm, bankkaarten) berg ik op in de zakken van mijn truitjes. Ik kijk nog even in de wagens rondom mij, geen bekenden... Eenzaam... Dieter A en Stefaan N starten in het bevoorrechte vak en hoeven dus niet vroeg naar de start te komen. Bjorn V start tevens in mijn startvak maar wordt door Samuel gebracht zodat ik hier inderdaad als enige fietser uit de Leiestreek wacht. Dus onmiddellijk naar de start fietsen en al hoef ik er nog ruim een uur te wachten : wie weet zie ik er bekenden?

Rust

Omstreeks 6u00 sta ik samen met drie andere fietsers helemaal vooraan in het tweede startvak. Naast mij zie ik Bob Adriansens staan, in cyclobenelux-shirt herken ik hem. Ik feliciteer hem met zijn top10 plaats in de GF Eddy Merckx. Even later komt ook Rob van www.cyclobenelux.com langs. Net als bij vorige deelnames aan cyclo's is hij opnieuw van de partij en schiet hij wat foto's. Het gesprek met beide cyclo-fanaten doet me goed, ik kom tot rust! Zelfs wanneer Rob polst naar mijn verwachtingen voor vandaag is er geen extra stress. Al verwonder ik mezelf door er spontaan 'net iets beter dan de 8u15 van vorig jaar' uit te flappen... Een stemmetje vertelt me dat ik me moet houden aan het initiële plan : rustig fietsen, een toertochttempo weet je wel, ... om zeker te zijn dat ik ook deze keer finish, bij voorkeur niet zigzaggend op de Alpe...

Adrenaline

Voor ik het weet is het even voor 7u00. Ik kijk om en herken nog meerdere wielertoeristen, ook Suma van wielertoerist.be, is er opnieuw bij en start op de derde rij. Het zicht is fenomaal : de smalle steegjes van Bourg d'Oisans zijn gevuld met duizenden wielertoeristen. Ik sms nog even naar het thuisfront en klik alvast mijn rechtervoet in het pedaal.

7u00 de start is gegeven, doch de verantwoordelijken van dienst laten ons niet onmiddellijk aansluiten op de bevoorrechte renners... Met zijn allen roepen we dat ze ons moeten doorlaten... zodat we in het zog van de eersten kunnen fietsen tot aan de voet van de Glandon... Helaas deze sportcommunication-mensen staan hier blijkbaar voor het eerst en laten ons pas na enkele minuten door...

Adrenaline ten top... Ik vertrek in vliegende vaart, overschrijd de startmat als eerste van de groep '400-2000' en wil resoluut zo snel als mogelijk de aansluiting maken... Ik fiets als een razende doorheen toeschouwers die snel de straat dwarsen... ik weet al snel een vijftal renners, waaronder Bob, in mijn wiel. Na een 2tal km begint het me te dagen... Waar ben ik mee bezig? Is dit een toertocht-tempo? Ik kijk naar de Garmin... Shit ik vergat deze af te duwen, snel doen dus... Ook de flightdeck, deze hapert, Merde... terwijl ik me bezig houdt met de computers neemt Bob de leiding over... ja nu werken beide computers, tijd om even om te kijken... we vormen een eerste lange sliert van naar schatting een dertigtal renners.... Het peloton van de bevoorrechten zien we voor ons uit rijden... We onderhouden een snelheid boven de 40km/u tot aan de bocht naar rechts... waar we in het wiel komen van de traagsten uit de top 400.

Realiteitszin

Na deze eerste adrenaline-opstoot sta ik vrij snel met beide voeten op de grond... Zo verder gaan lijkt een rechtstreeks ticket voor de Marmotton (dit is het brevet voor zij die de beklimming van Alpe d'Huez aan zich laten voorbijgaan). Nee... dit zijn de toppers, ik hoef niet naar hen te kijken... een eigen tempo zoeken is aangewezen! Ik schakel de dura-ace-derailleur tot op de 39/24 en poog het aantal omwentelingen op 75 te houden.

Mijn vijfde deelname, en toch was ik weeral vergeten hoe steil deze eerste kilometers zijn. Niet te veel nadenken, mijn eigen snelheid blijven ontwikkelen, dit is de enige opdracht! Ik haal fietsers in maar word even vaak ook bijgehaald... het beïnvloedt me niet, nu ik op de eerste col van de dag zit ben ik opnieuw volledig 'zen'.

In de passage doorheen het bos zie ik plots Paul de Jongh. Ik tik hem even op de schouder, ... o wat ziet Paul er fris uit... hij speelt met de pedalen, onderhoudt een hoge trapfrekwentie en heeft overduidelijk overschot. Ik blijf op de 39/24 en hij roept me toe : niet te snel in de eerste col, doe het rustig aan! Helaas, de wijze raad sla ik in de wind... en glijd mee in het spoor van een veltec-renner.

Na een tiental km klimmen worden we verwend met een vlakke passage en een afdaling, ideale gelegenheid om de eerste w-cup te nemen en wat te drinken.

De passage erna krijgen we de steilste meters van de Glandon voor de wielen geschoven, op de 39/27 verder dus. Ik zoek inmiddels een renner met een gelijkaardig tempo... dit zal handig zijn als we straks boven de boomgrens uitkomen en de wind meer begint te spelen... Helaas, naar mijn aanvoelen rijden ze ofwel allen net wat te snel, of wat te traag... het eigen tempo onderhouden dus.

De laatste kilometers van deze col buiten categorie kijk ik nu toch even naar de digits... ik vermoed dat ik in eenzelfde tijd als vorig jaar zal bovenkomen, - 1u45 na de start - was het toen. Nu ben ik het niet zeker omdat zowel garmin als flightdeck te laat afduwde.

Inmiddels nader ik de top, en plots verschijnt uit het niets : Samuel R. Deze amateur bij het Gaverzicht-team neemt omwille van klierkoorts niet deel, doch vervult de rol van verzorger. Hij bezorgt me een nieuwe drinkbus... ik dank hem! Heel tof om een bekende te zien op deze Alpencol, en heerlijk om niet te hoeven stoppen aan de bevoorrading hiervoor :-)

Om nooit te vergeten!

Achteraf bleek dat ik na 1u43 de top van de Glandon overschreed... De afdaling neem ik behoedzaam en zie al snel een 15tal rode-kruis-vrijwilligers in de eerste bocht.... In alle volgende bochten staan er overigens seingevers, rode-kruis-vrijwilligers en vertegenwoordigers van de Franse Gendarmerie... Deze afdaling is immers niet zonder risico : zowel bij mijn deelnames in 2004 als in 2005 zag ik valpartijen met dodelijke afloop. Laten we ook deze renners nooit vergeten #108!

Kwaad

Tijdens de afdaling van de Glandon is er regelmatig tegenkomend verkeer, ... ik maak me boos! Omwille van veiligheidsredenen neutraliseert men de afdaling van de Glandon (of deze tijd telt in de officiële rangschikking niet mee), ... alleen dit draagt m.i. niet bij tot meer veiligheid! Het tegenkomende verkeer bannen, dit lijkt me pas een oplossing! Overigens is er geen enkele deelnemer die echt rekening houdt met de gereden tijd op 150km, neen... voor iedere deelnemer telt de totaalafstand, en dus ook de totaaltijd. Dit zijn ook de digits die men terugvindt op het diploma!

Hoedanook ook dit jaar zijn er opnieuw valpartijen tijdens de afdaling (gelukkig zonder dodelijke afloop).

Als slechte daler houd ik de snelheid in toom en laat ik voldoende ruimte zodat iedereen me vlot kan inhalen... ook dit creërt een zekere kwaadheid, weliswaar op mezelf! Kan ik nu echt niet dalen... een honderdtal fietsers haalt me op deze passage in!

Frustratie

Na de afdaling rijden we over de matten van de tijdsregistratie (die nu opnieuw opstart), ... ik zie een omvangrijke groep van een dertigtal renners die zich vormt... alleen ze rijden een 300m voor me uit en halen meteen een goed tempo! Ik kijk achterom, slechts één fietser volgt. Ik wacht hem op, het blijkt een Belg te zijn. Snel wisselen we enkele woorden : als we ons tijdens de passage in het dal niet stikkapot wensen te fietsen moeten we dit groepje inhalen!

Het worden frustrerende kilometers, ... we naderen enkele keren tot op een 50tal meter, om ze even later opnieuw van ons weg te zien rijden... De snelheid moet dus hoger... niettegenstaande we ook hier hoogtemeters verwerken daalt de snelheid nu niet meer onder de 40km/u.

Na een vijftal kilometer worden we beloond en kunnen we in het zog van deze groep verderrijden naar de voet van de Télégraphe.

Tevreden

Wanneer bekenden me vragen wat ik vind van de Télégraphe-col omschrijf ik deze telkens als één van de gemakkelijkste cols : nooit echt steil en met 12km ook niet echt lang. Het gevoel in 2010 was evenwel anders... toen voelde ik hier reeds dat ik de motor aan het opblazen was. Ik kies hier dan ook resoluut voor een submaximaal tempo... Niet te snel fietsen... Ook al halen talrijke fietsers me hier in, dit mag me niet beïnvloeden : straks met een goed gevoel finishen op de Alpe, daar doe ik het voor!

Vanaf km 4 in deze beklimming weet ik overigens dat ik het lastigste gehad heb, de volgende kilometers kenden een gemiddelde stijging van 7%... dit ligt me beter. De cijfers op de garmin geven aan dat ik onder de overslagpols blijf en ook de trapfrekwentie blijft behoorlijk. O wat gaat dit goed! En toch word ik plots bijgebeend door Paul de Jongh... Hij oogt fris en gaat snel, nee niet in zijn spoor blijven, anders blaas ik me toch op! Hij realiseerde eerder reeds een tijd van 7u45, toch een half uurtje sneller dan mijn toptijd... dus logisch dat hij me hier inhaalt.

Overigens geniet ik weer al klimmend, zelfs het gekraak in het voorwiel kan me niet meer storen. En straks zie ik ongetwijfeld Samuel terug op de top. Een verse drinkbus, het zal deugd doen!

Alleen... als ik de top van de Télégraphe bereik : geen Samuel te bespeuren... Maar hopen dat hij niet hoefde uit te rukken voor pech, of valpartij van een Nieuwenhovespurter. Zou ik even bellen? Nee... hoeft niet, kan in voorkomend geval vanop de fiets toch van geen nut zijn. Gewoon doorfietsen, straks zie ik de partners van Dieter A & Bjorn V wel op de top van de Galibier! Ik hoor het van hen wel.

Prestige

Na een korte afdaling kan ik starten met de hoogste van de vier Alpencols : De Galibier. Tijdens deze klim bekende gezichten : enerzijds haal ik tijdens de aanloopkilometers Paul de Jongh opnieuw bij, anderzijds word ik hier bijgehaald door Niko Eeckhout.... Ik reed hem op de Glandon uit de wielen, maar nu komt hij opnieuw aansluiten. Hm, dit mag ik niet laten gebeuren! Ik moet voor Niko de 2642m hoge top bereiken :-)

Verstandig of niet, ... het blijft een spel waarbij we om beurten een tiental meter voor of na elkaar fietsen... Uiteindelijk laat ik zowel Niko als Paul voor me uit fietsen... Rustig blijven, mij niet opblazen en geen spielerei of prestigeduels. Neen straks wil ik toch een verhaal met happy end over mijn vijfde Marmotte-deelname kunnen schrijven!

Ook al probeer ik ook op deze klim continu een klein beetje marge over te houden het blijft superlastig! Zeker na de draai naar rechts over het bruggetje, wanneer ook de steilste passage start. Toch is het ook genieten : tussen de haarspelbochten in kijk ik af en toe naar beneden : naar de lange sliert renners die volgt : soms een groepje van een tiental, soms een eenzaat, heel vaak een duo of een trio.

De kilometers gaan traag maar gestadig vooruit. Een goede kilometer voor de top zie ik Sandra & Els aan de kant van de weg... Een misverstand : ze staan klaar met krantepapier (voor de afdaling die volgt), in plaats van de voor mij noodzakelijke drinkbus. Nu ik in mijn ritme ben wil ik niet afstappen en wachten,... nee dan fiets ik maar door naar de top. Eén geruststelling alvast : uit hun houding kon ik afleiden dat er geen enkele Nieuwenhovespurter in de problemen is. Samuel was wellicht gewoon net te laat op de Télégraphe, of ik was er dus te snel ;-)

Bovengekomen op de top vul ik de drinkbussen aan : rode grenadine... niet de ideale sportdrank, maar toch een welgekomen smaakafwisseling. Wel jammer dat de matten van de tijdsregistratie (net als bij een 1000tal andere deelnemers) mijn passage niet registreren. Hoedanook de fotografen stonden er, dus heb ik straks geen video-beelden dan vallen er binnen enkele dagen toch foto's te bewonderen :-)

Na de bevoorrading merk ik dat ik 5u30min onderweg ben...

Goudkoorts

De eerste bochten van de Galibier-afdaling neem ik rustig, ... het nieuwe asfalt herinnert me er aan dat de Galibier straks ook in de Tour wordt beklommen. Inmiddels ben ik aan het rekenen geslagen... als ik deze afdaling goed neem, tja dan slaag ik er straks opnieuw in om een gouden diploma aan mijn palmares toe te voegen! In functie van de leeftijdscategorie worden er immers limiettijden bepaald voor een gouden, zilveren of bronzen diploma. En we willen wel voor het edelste metaal gaan!

Ik verhoog dan maar het tempo, en eens op de Lautaret probeer ik af en toe in het zog van betere dalers te blijven... Dit lukt me niet lang, maar alle beetjes tijdswinst helpen uiteraard! Overigens beland ik na het steilste stuk van de afdaling in een grotere groep. Ze onderhouden een continu tempo, niet te snel... maar ook niet traag. Ideaal! Ik merk aan de hartslag dat ik goed recupereer... ik blijf ook bij de passages doorheen de tunnels alert en leg de - de moeilijkheden van Contador met de Franse Gendarmerie indachtig - zowel mijn led-lichtjes voor- als achteraan aan.

Slaagde ik tijdens mijn vorige vier deelnames er niet in om de hoogtemeters in deze afdaling vlot te nemen (net voor en na Les Deux Alpes) dan lukt me nu dit. Blijkbaar een verstandige beslissing om zowel op Télégrahpe als op Galibier een beetje met de handrem op te fietsen.

Take it easy

Bij de beklimming van Alpe d'Huez ontwaar ik al snel Samuel aan de kant van de weg. Opnieuw bezorgt hij me vlot een extra drinkbus (mijn vijfde van de dag). Het geeft me moed! Als ik nu in alle rust verder fiets, ... ik wil absoluut niet uitgeput aan de meet komen, ... geen zigzaggende beelden dit jaar, ... dan moet ik mijn doelstelling realiseren : La Marmotte eens helder uitrijden.

Resoluut gaat de versnelling op de 39x30. Trage trapfrekwentie en hartslag op 160. Gewoon rustig verder fietsen... ik word vaak ingehaald... maar in tegenstelling tot vorig jaar lukt het me om zelf ook renners 'op te rapen'.

Dankbaar

Op de Alpe overigens behoorlijk veel toeschouwers : velen Nederlandstalig! Ze moedigen iedere renner luidskeels aan, in enkele bochten is er zowaar de mexican wave... Heerlijk, ik ben ze dankbaar... Dit helpt ons inderdaad doorheen de moeilijkste, steilste passages heen... Want na ruim 160km fietsen lijkt 10% een echte muur!

Bij de dorpjes Huez en La Garde zijn er telkens waterbevoorradingen, ... het doet deugd om na alle suiker eens gewoon en fris water te drinken. Heerlijk

Euforie

Inmiddels bevind ik me in de laatste kilometers van deze 13km lange klim. Ik check de digits op de garmin en ga aan het rekenen... Als ik nu versnel, en ik voel dat ik daar ruimte toe heb, dan slaag ik er alsnog in een nieuwe besttijd neer te zetten... Vanaf bocht 5 ga ik stelselmatig wat harder fietsen. Ook al begint de wind op deze hoogte nu meer en meer op te spelen... ik ga harder en harder vooruit, ik haal meer en meer renners in... Ik draai de laatste bocht in... de snelheid gaat weer boven de 20km/u! Volk langs de kant roept me toe, ze zien mijn snelheid, het geeft me kracht, ... Na de tunnel zie ik opnieuw een 3 als eerste cijfer op de flightdeck... Alles blijven geven dus... Ik bevind me reeds in de dranghekkens, ... ik zie nog een fietser voor mij... er een spurtje uitpersen zodat ik nog voor hem eindig!

O wat een euforisch gevoel, de flightdeck toont me een tijd onder de 8u00, ... vermoedelijk reed ik dus iets boven de 8u00. Een nieuwe besttijd dus! Net over de finish zie ik quasi onmiddellijk Stefaan N & Dieter A... Ik ga er bij en ben euforisch als Stefaan me meldt : 'Wat zie jij er nog goed uit!'. Missie volbracht dus :-)

Teamspirit

Ik verwittig snel het thuisfront en ga vervolgens samen met Stefaan en Dieter naar het begin van de laatste kilometer. We plaatsen er ons op een terrasje en houden nauwlettend de toekomende deelnemers in de gaten. Al snel zien we ze allen toekomen : Alle leden van Merijenniezere en Nieuwenhovespurters realiseren een schitterende Marmotte!!

Trots

Inmiddels is er een niet af te laten stroom van smsjes, mailtjes : felicitaties voor mijn nieuwe besttijd (8u01 over de volledige afstand). Heerlijk om je door zovele effectief bekenden, maar ook bekenden van de social media gesteund te weten.

Zelf ben ik vooral fier dat ik deze rit vijf maal tot een goed einde kon brengen.

Proficiat aan éénieder die deze zware cyclosportieve tot een goed einde bracht!

La Marmotte 2011 : De digits

2011-07-02T15:02:00.000+02:00

De live-tracking tijdens La Marmotte werkte helaas niet (of met opgave van foute tijden). Enkel de start- en eind-tijden blijken bij iedereen correct te zijn. Bij 15% van de fietsers haperde de chip op de Galibier, of was het de 3GS-verbinding die sportcommunication in de steek liet? De idee is uitstekend, alleen is er nog werk aan de winkel voor een beter functioneren... Of spiegelt men zich beter aan de Italiaanse cyclo Dolomietenmarathon die met een integrale live-uitzending op RAI3 (voor Belgacom-abonnees) kan uitpakken.

Ikzelf reed dit jaar voor het eerst met de garmin 705... Alleen liet ik in alle opwinding bij de start na om deze aan te leggen, gelukkig zette ik dit foutje na een goede km recht. De digits kunnen jullie hieronder verifiëren. Wensen jullie een weergave in kms, dan klik je eerst op 'details weergeven', en vervolgens bovenaan rechts best op 'weergave in metrisch'.

PS : de garmin-software lijkt niet 100% compatibel met de recentste versies van internet explorer. Het kan dus zijn dat je nadien de browser 'internet explorer' opnieuw dient op te starten.

Countdown to la Marmotte : 3 hours!

2011-07-02T04:00:00.008+02:00

Vandaag staat het dan te gebeuren.... Nog drie uur resten me van de start...

Ben ik er klaar voor, ... helaas neen. Ik voel me vermoeid. De stress van zondagnacht. Een familielid die in kritieke toestand zondagnacht werd afgevoerd naar het ziekenhuis... extra spanning en verminderde nachtrust. Het laat sporen na... Betrokkene is op vandaag aan de beterhand, en dat primeert... Of hoe je snel opnieuw tot de essentie komt : sporten is een belangrijke bijzaak, maar is dus wel slechts een bijzaak!

Is mijn materiaal er klaar voor... Ik twijfel, de voorbije dagen toch wat problemen met mijn voorwiel... Als dit straks maar goed komt... nu bezorgt het me vooral stress!

O ja, voor de supporters :
Site voor live tracking > http://www.sportcommunication.info/ilovemarmotte/
Site voor live uitslag op iedere col > http://marmotte.twinsit.be

Gelukkig had ik vooraf de intentie om van deze deelname een toertocht te maken, geen cyclo... Alleen nu ik hier de cols opnieuw gezien heb... Kan dit wel : genieten van een dergelijke tocht. Ik vrees dat ik het antwoord al ken : Neen!

Nogal wat twijfels dus, hoedanook ik moet voortmaken... nog 2u30min voor de start : toch maar die banaan eten en wat sportdrank drinken zeker ;-)

PS : Blijf deze blog vandaag volgen, zodra mogelijk publiceer ik meer info...

Countdown to la Marmotte : 1 day!

2011-07-01T07:00:00.009+02:00

Nog één dag te gaan.... Quasi alle deelnemers zijn inmiddels in de regio van Bourg d'Oisans aanwezig. Hotels, appartementen en ook campings zijn volgeboekt... daarmee is de initiële doelstelling van La Marmotte bereikt : de jaren dat de Tour geen passage op de Alpe voorziet, via deze cyclo zorgen voor een extra boost voor het toerisme.

En het toerisme doet dankzij La Marmotte goede zaken : naast een groot gedeelte van de 976 Fransen hebben de buitenlanders nood aan een verblijfsaccomodatie :
1603 Nederlanders
1383 Engelsen
1263 Denen
1211 Belgen
485 Italianen
277 Spanjaarden
84 Ieren
76 Zwitsers
58 Zweden
Daarnaast ook delegaties uit Australië, Noorwegen, Japan, Dubai, Portugal, Polen, Slovenië, Verenigde Arabische Emiraten...

Allen verblijven ze op Alpe d'Huez, Les2Alpes, Bourg d'Oisans of één van de omliggende dorpen!

PS : In de rubriek 'Countdown to la Marmotte...' volgt, als alles goed gaat, morgenochtend een allerlaatste bijdrage!

Countdown to la Marmotte : 2 days!

2011-06-30T04:00:00.002+02:00

Nog 2 dagen voor La Marmotte...

Vooraleer effectief af te reizen naar Frankrijk, snel nog even terugblikken op de voorbije trainingen en deelnames. Of hoe verliep mijn voorbereiding in de praktijk?

Starten gebeurde effectief op de 1e dag van het jaar. Een nieuw jaar, een nieuwe inschrijving voor La Marmotte : vol goede moed dus! Wou ik in het verleden niet toeleven naar één hoogtepunt, La Marmotte, dan stond dit voor 2011 nog meer voorop. Ik fiets te graag om slechts naar één doel toe te leven... met de kans dat om welke reden dan ook de deelname niet kan doorgaan of tegenvalt...

De voorbereiding kende met deelnames aan de gebruikelijke klassiekers van de cyclingtour : Omloop Passage, Ename, ... een klassieke aanloop. Op die wijze stoomde ik me klaar voor het eerste hoogtepunt van 2011 : de RVV 250km.

Nadien passeerden ondermeer PVP Classic, Davitamon, Rit van de Gouverneur en de Grinta de revue. Bij deze toertochten spraken we steevast met een viertal fietsers af, op die wijze was er naast de nodige gedrevenheid ook steeds een portie ambiance aanwezig. Bovendien waren de weergoden ons telkens gunstig gezind : quasi geen regen, veel zon... enkel die dekselse wind speelde ons geregeld parten ;-)

Hierna volgde de cyclo-periode : Reeds in januari had ik een drietal gran fondo's geselecteerd : telkens met een behoorlijk aantal hoogtemeters (2000 à 3000) over een parcours van 170km. Bij ieder van deze afspraken slaagde ik er in om een gemiddelde snelheid ad 30km/u te realiseren. Op die wijze verzekerde ik me niet enkel van een gouden brevet (GF Ardennaise & GF Eddy Merckx) maar ook van een naar mijn kunnen mooie plaats in het klassement :
Steven Rooks Classic : 50e plaats
GF Ardennaise : 118e plaats
GF Eddy Merckx : 309e plaats

De sfeer bij deze cyclo's was bovendien superaangenaam, ... ook ideaal om wat andere fietsers te ontmoeten.

Via de cyclo's La Chouffe en Les Boucles de la Semois leerde ik ook de Ardennen nog beter kennen en bewonderen. Beide toertochten staan nu reeds aangestipt voor volgend jaar!

In ieder van de vermelde toertochten of cyclo's ging ik telkens tot het uiterste... dit is nu eenmaal de aard van het beestje. Uiteraard is dit nefast voor een topprestatie in La Marmotte... Doch dit is nu eenmaal (en zeker voor dit jaar) niet mijn doel. Na mij op dit parcours in 2010 volledig leeg te hebben gereden (weliswaar in een nieuwe besttijd van 8u10 - inclusief glandon-afdaling) was ik overtuigd dat mijn vierde deelname de laatste was. Achteraf bekeken wens ik mijn 'La Marmotte'-avonturen op een mooie, meer genietende manier, af te sluiten. Ik besliste dan ook om niet in het eerste startvak te starten (ondanks een recent aanbod hiertoe)... Nee deze keer fiets ik La Marmotte als een toertocht... Hopelijk zonder pech & in droge weersomstandigheden. Lukt het me op de Alpe eens rechtdoor en niet zigzaggend naar boven te fietsen, dan zal ik - ongeacht de gerealiseerde tijd - een tevreden fietser zijn.

PS : Morgen volgt in de rubriek 'Countdown to la Marmotte...' een bijdrage over de impact van La Marmotte op de regio.

Countdown to la Marmotte : 3 days!

2011-06-29T07:00:00.004+02:00

Nog drie dagen...

Hoog tijd om het parcours onder de loupe te nemen :

Starten gebeurt in Bourg d'Oisans, het stadje aan de voet van de Alpe op 750m hoogte. Na een relatief vlakke aanloop van zo een 10 km start de eerste beklimming van de dag : Glandon, col buiten categorie. Deze col is 25 km lang en brengt ons tot op een hoogte van 1932m. Tijdens deze klim valt er wel een rustpunt te noteren : na 10km volgen enkele honderden vlakke meters een een korte afdaling. Onmiddellijk nadien is het snel schakelen naar de kleinste versnelling om de 11,5% steile passage door te komen.

Na de afdaling bevinden we ons reeds 60km ver op het parcours. Wat nu volgt zijn relatief grote wegen tot St Michel de Maurienne. Hier start de Télégraphe, col eerste categorie. De sterkste stijging valt bij deze col in het begin te bespeuren : quasi 3km à 8%. de volgende 9km zijn iets gematigder. Nadien volgen 4km afdaling doorheen Valloire, om uiteindelijk aan de gevreesde Galibier, col buiten categorie, te starten. Over 18km stijgen we van 1400m tot 2642m hoogte. De laatste 8kms zijn behoorlijk zwaar te noemen : de ijlte van de lucht, en een gemiddelde stijging boven de 8%, laten ons naar lucht happen!

Bovengekomen bij de bevoorradingspost hebben we 114km op de teller. Als beloning wacht een 45km lange afdaling tot ons vertrekpunt Bourg d'Oisans. Vergis je evenwel niet ook in deze 'afdaling' vallen nog hoogtemeters te bespeuren... alsook enkele tunnels waar je ogen toch even dienen te wennen aan de duisternis!

De finish ligt niet aan de voet maar op de top van Alpe d'Huez, col buiten categorie. 13.5km klimmen dus waarvan de eerste kms de zwaarste zijn, stijgingspercentages boven de 10%.

Na 175km finish je onder luide aanmoedigingen voor de sporthal. Indien de tijdsmetingen goed verliepen kan je binnen het kwartier je diploma met je vermelding van je eindtijd afhalen.

PS : Morgen volgt in de serie 'Countdown to la Marmotte...' een bijdrage over mijn voorbereidingen!

Countdown to la Marmotte : 4 days!

2011-06-28T07:00:00.001+02:00

Nog vier dagen voor de Marmotte : velen zoomen vanaf nu in op hun streeftijd. Dit is de tijd die men registreert over 153km van de 174km, of dus rekening houdend met de neutralisatie van de Glandon-Afdaling. Omwille van deze neutralisatie zijn de 'oude' limiettijden met ruim een half uur verminderd.

Categorie A : Dames tot 34 jaar
- 110 deelnemers in deze leeftijdscategorie
- Gouden brevet indien men binnen de 9u27min finisht
- Zilveren brevet indien men binnen de 11u16min finisht

Categorie AB : Dames tot 49 jaar
- 141 deelnemers in deze leeftijdscategorie
- Gouden brevet indien men binnen de 9u41min finisht
- Zilveren brevet indien men binnen de 11u33min finisht

Categorie B : Dames vanaf 50 jaar
- 47 deelnemers in deze leeftijdscategorie
- Gouden brevet indien men binnen de 9u56min finisht
- Zilveren brevet indien men binnen de 11u51min finisht

Categorie C : Heren tot 29 jaar
- 701 deelnemers in deze leeftijdscategorie
- Gouden brevet indien men binnen de 7u53min finisht
- Zilveren brevet indien men binnen de 9u23min finisht

Categorie D : Heren tot 39 jaar
- 2140 deelnemers in deze leeftijdscategorie
- Gouden brevet indien men binnen de 8u13min finisht
- Zilveren brevet indien men binnen de 9u47min finisht

Categorie E : Heren tot 49 jaar
- 2865 deelnemers in deze leeftijdscategorie
- Gouden brevet indien men binnen de 8u39min finisht
- Zilveren brevet indien men binnen de 10u18min finisht

Categorie F : Heren tot 59 jaar
- 1329 deelnemers in deze leeftijdscategorie
- Gouden brevet indien men binnen de 9u00min finisht
- Zilveren brevet indien men binnen de 10u44min finisht

Categorie G1 : Heren tot 66 jaar
- 281 deelnemers in deze leeftijdscategorie
- Gouden brevet indien men binnen de 9u27min finisht
- Zilveren brevet indien men binnen de 11u16min finisht

Categorie G2 : Heren ouder dan 66 jaar
- 56 deelnemers in deze leeftijdscategorie
- Gouden brevet indien men binnen de 9u27min finisht
- Zilveren brevet indien men binnen de 11u16min finisht

Categorie H/T/I/J : Andere (Handisport / Tandem ...)
- 35 deelnemers in deze groep

In totaal zijn er dus 7705 deelnemers, en dit verspreid over een veertigtal nationaliteiten. Gisteren zoomden we reeds in op enkele toppers alsook op de wielertoeristen uit het Waregemse. Daarnaast zijn er uiteraard ook 'bekende' renners. Zo komt dit jaar ook Rob Heirbaut, wetstraatverslaggever, aan de start. Vorig jaar was prof Niko Eeckhout nog een opgemerkte verschijning. Na een moeilijke passage op de Galibier verliet hij evenwel vervroegd de wedstrijd. Voor Laurens Ten Dam daarentegen betekende La Marmotte, na zijn overwinning in 2003, dan weer het opstapje naar een volwaardig profcontract.

Countdown to la Marmotte : 5 days!

2011-06-27T07:00:00.003+02:00

Vanaf vandaag zitten we in de laatste rechte lijn naar La Marmotte!

Voor velen is deelnemen aan La Marmotte de grootste uitdaging als wielertoerist. Eénieder die zaterdagmorgen start in deze 5000 hoogtemeters tellende toertocht mag na afloop fier zijn. Het bedwingen van de cols "Glandon - Télégraphe - Galibier - Alpe d'Huez" is een prestatie waar toch enige voorbereiding aan vooraf gaat. Zij die de rit tot aan de voet van de Alpe fietsen krijgen een Marmotton-diploma. Voor diegenen die als dessert ook 'Alpe d'Huez' verorberen wacht een Marmotte-diploma met een gouden, zilveren of bronzen randje. Dit in functie van de gereden tijd, en rekening houdend met hun leeftijd.

Voor de pure cyclo-renners, vaak verenigd in teams zoals cycloteam.nl, grinta! gran fondo team, willier-veltec team... gaat het evenwel niet om dat diploma... Nee hier gaat het om een plaats bovenaan de uitslag.

Wie mogen we zaterdag verwachten?

Een eerste indicatie bracht hiertoe de recentst verreden cyclo 'Vaujany'. Winnaar in een nieuw parcours-record werd Michel Snel van het (Willier-Veltec GranFondoTeam). Bart Deurbroeck, Bart Van Damme & Kristof Houben werden respectievelijk 2e, 5e en 9e. Op die wijze zetten ze het Grinta! GranFondoTeam ook op de Franse kaart.

Ook de dames van beide cycloteams haalden hun gram : Edith Vanden Brande (Willier-Veltec) op het hoogste schavotje, en dit met Marjolein Truyers (Grinta!) aan haar zijde!

Wellicht wordt Nederlands ook zaterdag de voertaal op het podium.

In de Vaujany springt overigens ook het uitstekende resultaat van professor Hendrik Vos (23e) in het oog!

De kleuren van de Nieuwenhovespurters (Waregem) werden in die cyclo verdedigd door Dieter A : 91e plaats met een toptijd van 6u51min! Hij verbeterde hiermee zijn tijd tov editie 2008 met ruim 16 minuten!

Dit belooft voor La Marmotte.

De Nieuwenhovespurters treden er met een sterk trio aan : Zowel Dieter A maar ook collega's Stefaan N & Pascal W doen een gooi naar een topprestatie.   Mij lijkt het overduidelijk dat komende zaterdag voor het eerst Nieuwenhovespurter(s) La Marmotte - inclusief Glandonafdaling - binnen de 7u fietsen... Sta me toe een gokje te wagen op 6u40! Bjorn V en Bjorn N zullen wellicht net als ik vrij snel een eigen tempo zoeken en deze cyclo op een gematigder wielertoeristentempo afwerken.

Voor mezelf wordt het een vijfde deelname.   Ik hoop dan ook vooral gespaard te blijven van pech zodat ik ook deze keer de top van de Alpe kan bereiken. En lukt het niet, tja dan komen we volgend jaar gewoon terug ;-)

Naast de Nieuwenhovespurters is er een ruime delegatie van de Leierenners. In het verleden scoorden zij reeds meerdere malen top in deze cyclo, en dit zal nu niet anders zijn. Vorige week stonden ze met Frédéric G nog op het podium in de Gran Fondo Eddy Merckx, dus ze zijn zeker in de winning-mood!

Het MerijenMarmotte team treedt aan met een vijfkoppige delegatie. Na het samenfietsen tijdens La Chouffe denk ik dat wij ook in deze tocht een zelfde tempo zullen aanhouden, ... alleen zorgt de samenstelling van de startboxen voor een verschillend startuur. We fietsen dus niet samen, doch dat belet niet dat er 's avonds niet samen kan worden nagekaart!

Countdown to La Marmotte : 7 Days!

2011-06-25T07:15:00.012+02:00

Nog 7 dagen en de editie 2011 van 1 's werelds bekendste cyclo's, 'La Marmotte', gaat van start!

In december 2010 werden de inschrijvingen voor deze cyclo geopend, en korte tijd later opnieuw gesloten : met 7000 deelnemers uit ruim 30 landen werd het maximum snel bereikt.

Onder die deelnemers wielertoeristen van allerlei slag : één kenmerk hebben ze allen > Ze kijken reikhalzend uit naar volgende week en winnen allerhande informatie in.

Dit wordt nog maar eens bevestigd via deze blog : mijn verhaal 'La Marmotte 2010' wordt de jongste weken heel vaak bekeken. In juni registreerde ik talrijke pageviews, 60% uit België - 40% uit Nederland (en voor de apple-fans : waarvan 20% via Ipad).

Vandaar dat ik via deze rubriek graag nog wat info bundel :

Leesmateriaal

La Marmotte : Mijn deelname in 2005
La Marmotte : Mijn deelname in 2007
La Marmotte : Mijn deelname in 2010

Videomateriaal

Een mooie film over de editie 2009 :

Een mooi promofilmpje van sportcommunication :

Afzien op La Marmotte :

Live-Tracking
Dit jaar kunnen supporters via live-tracking volgen (zie www.sportcommunication.com)
Het volstaat om jouw rugnr (dossardnr) te kennen en met ziet jouw passages aan
- Start
- Glandon (top)
- Glandon (afdaling)
- Valloire
- Galibier (top)
- Alpe (voet)
- Aankomst

Wie neemt er uit de ruime regio Waregem deel?
Ruime delegaties van de volgende clubs : Leierenners (Zulte) - Nieuwenhovespurters (Waregem) - Merijenniezere (Zulte-Deinze)
Maar ook enkele individuele wielertoeristen uit ondermeer Wakken, ...
Of toch een 20tal fietsers waarvan een grote delegatie verblijft op Les2Alpes.

Wanneer start wie?
7u00 : Nrs 0 > 2000 :
Indien je in 2010 La Marmotte binnen de 8u20 volbracht starten we samen met
Nieuwenhovespurters : Dieter A (213) - Stefaan N (222) - Bjorn V (737)
Leierenners : Olivier B
En uiteraard ruime delegaties van de cyclo-teams "willier-veltec" - "grinta! gran fondo" - ."Gaul.nl" - "Cycloteam.nl" - ...

7u30 : Nrs 2000 > 4000 :
Indien je in 2010 La Marmotte binnen de 10u00 volbracht
Quasi alle deelnemers die inschreven via www.velotour.be staan in deze startbox. Onder hen ondermeer streekgenoten : Bart A (2901) - Torino D (2913) - Dieter D (2919) - Noppe L (2936) - Chris L (2945) - Wouter D (2921) - Dimitri D (2911) - Nico V (2991) - Kurt L (2946) - Jan C (2909)

7u50 : Nrs 4000 en hoger :
Indien je in 2010 La Marmotte in meer dan 10u00 reed, of indien je niet eerder deelnam
Nieuwenhovespurters : Bjorn N (6541) - Samuel R (5752) - Pascal W (6545)
Individueel : Hans V (7354) - Jan H (6293)
Merijenniezere : David D (4363) - Eric V (4364) - Steve R (4365) - Antoon V (4366) - Vincent M (4367)

Wanneer sta je best aan de start?
Schuif je een half uurtje voor de start aan dan sta je helemaal vooraan in jouw startvak. Wacht je tot de laatste 10 minuten dan sta je helemaal achteraan.
Helemaal op de eerste rij starten bezorgt je een (weliswaar minimum) tijdsnadeel > zij die na jou kwamen sluiten immers vlot bij jou aan, doch hun tijd registreerde wel iets later!

Hoe kleed ik me het best?
Vertrouw enkel de weersvoorspellingen van de dag voorafgaand aan La Marmotte. Voorspellen ze een prachtige zomerdag, ... neem dan toch een extra windvestje mee. Op de Galibier kan het behoorlijk fris zijn!

Tip voor de supporters?
Lees je dit als supporter, of heb je als deelnemers supporters langs de kant van de weg, misschien ook voor hen een tip >
Maak er ook een feest van, en moedig gerust iedereen luidskeels aan ;-)

Tijdsregistratie?
Bij de officiële tijdsregistratie wordt de afdaling van de Glandon geneutraliseerd.

Laatste tip?
Haal tijdig jouw startnummer af (op vrijdag op Alpe d'Huez) en neem alle laatste instructies nog eens door (jouw exacte starttijd ...). Enkel die informatie telt uiteraard!

Aan allen veel succes, hou het voorzichtig en... vergeet niet te genieten!

Gran Fondo Eddy Merckx 2011

2011-06-18T20:22:00.005+02:00

Begin 2011 schreef ik me blijkbaar als één van de eersten in voor deze cyclo. Dit bleek alvast uit het me toegekende rugnummer : '6'. En toch... stond het zo goed als vast dat ik deze gran fondo aan mij voorbij zou laten gaan :
1/ Het goede gevoel dat ik overhield aan de twee eerdere cyclo's 'Steven Rooks Classic' & 'GF Ardennaise' wou ik absoluut behouden.
2/ Opnieuw - als gewone wielertoerist - zo kort voor La Marmotte helemaal tot het uiterste gaan, is ongetwijfeld niet verstandig.
3/ De weersvoorspellingen 'veel wind - regen - buien - onweer' konden me ook al niet overtuigen.

Vrijdagavond was er dan de kentering : enkele weerberichten spraken dan toch over mogelijks droge periodes, ... en plots het besef dat bij niet deelname de site www.chronorace.be de letters DNF (Did not finish) naast mijn naam zouden publiceren... Voldoende motivatie om ook tijdens dit weekend mijn wekker te verzoeken om vanaf 3u30 de StuBru-muziek de slaapkamer in te sturen ;-)

Omstreeks 6u30 kwam ik aan te Huy. De mythische Muur van Huy fungeerde als zowel start- & aankomstzone. De inschrijvingen verliepen vlot, zodat er tijd was om met enkele andere renners te spreken. Bij de vroege vogels vooral fietsers uit de buurlanden (D - NL - Lux - Fra). De aanwezigheid van fietsers uit Denemarken, Japan, VS en jawel zelfs Ethiopië onderstreepten het internationale karakter van deze wedstrijd. Dit is uiteraard het gevolg van de opname van deze Gran Fondo tot de UCI-Worldcyclingtour.  Amateurs kunnen zich immers op één van deze manches kwalificeren voor hun WK.

Een uurtje later fietste ik de natte Muur van Huy behoedzaam naar beneden.  Na een periode van non-stop regen, nu toch even droog. De startzone bestond uit diverse boxen : één prioritaire, en vervolgens een box per leeftijdscategorie, of een 7tal boxes samen. Op de startbox van de dertigjarigen na nog niemand te zien... Lang stond ik niet alleen in de prioritaire box : al snel twee bekenden : Enerzijds Rob (van www.cyclobenelux.com) die opnieuw als reporter fungeerde, en Jean Vertongen (in de GF Ardennaisse winnaar in zijn leeftijdscategorie). Nadat ook de renners uit ondermeer Veltec, Grinta! teams aansloten, kon ik ook nog even dag zeggen tegen Bruno Timperman, de pechvogel van de GF Ardennaise.

Naarmate de boxes zich meer vulden, werd er intenser commentaar geleverd door de speakers. Ook hier speelde al het communautaire : een Vlaamse en een Waalse speaker gaven elkaar om beurt de micro door ;-) Eens Eddy Merckx aanwezig kwamen de fotografen in actie. Kort na half negen gaf de Kannibaal het startschot.

Na amper 5 meter startte de eerste beklimming : de 2km lange Long Thier, gemiddeld 7.1%. Ik ervaar het tempo als verschroeiend hoog... te hoog... ik wil me niet laten kennen en poog in het spoor van ondermeer renners uit het Grinta, & Veltec-team zo snel mogelijk de top te bereiken... Eénmaal boven bevinden we ons op een platteau, ik kom onmiddellijk tot de conclusie : Niet de regen, wel de wind wordt de spelbreker van de dag!

Het peloton neemt inmiddels de volledige brede weg in, gelukkig worden we door nogal wat motards begeleid... auto's worden aangemaand zich op zij te plaatsen... De eerste waaiers worden gevormd, helaas de aandachtige lezer van deze blog weet het : dit is niet mijn ding. In laatste positie - steeds tegen de wind in - is het continu harken om bij te blijven... Het tempo blijft naar mijn aanvoelen heel hoog, inmiddels stormen meer en meer renners over me heen... Dit gaat me veel te snel, amper een 7tal km gefietst, en ik heb het gevoel dat mijn longen op ontploffen staan. Ik startte veel, maar dan ook veel te snel. Ik braak me de longen uit mijn lijf... ik fiets nog amper 20km/u en zie horden fietsers me zowel links als rechts inhalen... Tja, hier eindigt mijn GFEM! Volledig opgeblazen bij de start... Stoppen of niet... inmiddels neem ik de afdaling doorheen een bos alleen voor mijn rekening : ik schat dat de helft van het deelnemersveld - 990 dixit de organisatie - me inmiddels voorbij snelde... Plots zie ik Judith Visser op de grond liggen : in een geheel onnatuurlijke houding en roerloos! Een teamgenoot in paniek aan haar zijde! Na afloop vernam ik dat Judith naast diverse kwetsuren een drietal gebroken ribben heeft. Alvast een spoedig herstel aan deze Veltec-renster!

Onder de indruk fiets ik verder, in gedachten verzonken ook... toch slaag ik er in om opnieuw mijn eigen tempo te ontwikkelen.   Toch maar verder fietsen dus, opgeven is geen optie! De volgende helling wacht : de côte de France. Bij de start had de garmin mijn hartslag niet onmiddellijk gedetecteerd... nu wel > ik fiets continu aan een hartfrekwentie boven mijn overslag.   Voor de vijftig kilometer die volgen één constante : bergop gaat het goed, bovengekomen probeer ik aan te pikken bij een groepje : ofwel weigert men rond te draaien, ofwel word ik uit de waaier gefietst... uiteindelijk komt het erop neer dat ik quasi continu alleen fiets. Ik vervloek die hevige wind!

Op die wijze passeren de côtes de Berleur, Montfort, Fays, Lince & de Rouvreux de revue. Na 63km kunnen we dan opdraaien voor Les Chambralles. Net als twee weken terug is Rob hier. Hij moedigt me aan... waarvoor dank! Dit heb ik wel nodig!

De passage die nu volgt is 60km behoorlijk vlak > of het ideale parcours voor een waaierkoers. Alleen is het de kunst om in een waaier te geraken... Ik fiets met een vijftal overige fietsers, om beurten ronddraaiend tot ik op een stuk vals plat een peloton voor me zie uit fietsen... Ze lijken zo dichtbij... Ik waag me op de sprong en fiets hen uiteindelijk zo een 12km achterna. Helaas 'Chasse Patatte'! Ik geraak enkele keren tot op een 100tal meter maar nooit dichter... Ik besluit me te laten inlopen door een achtervolgende groep, dit heeft immers geen zin. Ik drink wat en eet... tot een persoon met een ligfiets me inhaalt... Tof, alleen ik had liever iemand gezien achter wie ik ook even kon schuilen... Even later dan toch twee fietsers, ik plaats me in hun spoor en samen gaan we voor het derde luik : opnieuw een deel met diverse hellingen : Les Côtes de Coutisse, Haut Bois, Bonneville, Aquesses, Bohisseau, Bousalle & Ahin worden ons voor de wielen geschoven...   Met telkens maximale hellingpercentages tot 12 à 20% wordt er veel geschakeld : tot ook mijn dura-ace me in de steek laat > vlot fietsen lukt enkel nog op 12-14 en 24-27... Het wordt dus een continue afwisseling tussen teveel souplesse, en teveel op kracht ;-)

Inmiddels ben ik aan het rekenen geslagen : We startten omstreeks 8u31, voor zover ik er in slaag om voor 14u50 de start te bereiken behaal ik alsnog mijn gouden brevet (voor leeftijdscategorie 40+ werd de limiettijd op 6u20 bepaald). Dit lijkt me meer en meer haalbaar! Dit geeft me vleugels en ik slaag erin om continu renners in te halen... geen groepen meer, er wordt nu echt in verspreide slagorde verder gefietst. Uit de tijdsregistratie blijkt dat ik in het laatste anderhalf uur toch nog een 80tal fietsers opnieuw inhaalde!

Bij de meeste cyclo's zijn de laatste 5km een verademing : in dalende lijn naar de finish. Niet nu : die verschrikkelijke Muur van Hoei is er nu nog > 1km lang, 27% maximale stijging. Op deze Muur komt Paul De Jong naast me fietsen... Zo staan we samen op de foto bij Rob!

Uiteindelijk deed ik in 5u54min over de 176km (geen 173km zoals de officiële site aangeeft - waardoor ook hun gemiddeldes verkeerd zijn).
Gemiddelde snelheid : 29.8km/u (30.1km/u tot aan de voet van de Muur).
Gemiddelde hartslag : 162 of 8 tellen onder overslagpols.

Ik ben supertevreden : ondanks de 2800 hoogtemeters was dit toch ook wel een waaierkoers - niet mijn ding - en toch slaagde ik erin om in dit selectief deelnemersveld 311e te eindigen. De après nadien was dan ook tof! Het was goed bijpraten met ondermeer deelnemers uit de GF Ardennaise, leden van wielertoerist.be (tof weerzien met Kneteman & Perico), de broers De Jong... En al was er een onweersbui tijdens de podiumceremonie nadien was er toch volop zon op de muur van Huy!

Na het lezen van dit verhaal zin in wat beeldmateriaal? Klik op dan volgende link voor het filmpje van Fons Moors : GF Eddy Merckx 2011

Les Boucles de la Semois

2011-06-11T20:50:00.001+02:00

De club Nieuwenhovespurters heeft op Pinksterzondag een vaste afspraak in Tilff. Sedert 2002 nam ik 7 maal in clubverband deel aan de klassieker Tilff-Bastogne-Tilff, en dit telkens voor de grootste afstand. Niet alleen voor de club een traditie, ook voor mijn partner die tijdens deze edities steevast als clubfotograaf & volger optrad.

Dit jaar evenwel geen TBT. Familiefeesten gaan voor, en zeker een communiefeest van ons jongste neefje!

Zo was het voor mij uitkijken naar een alternatief op hetzij zaterdag, hetzij maandag... De intensiteit van de familiale communiefeesten kennende vond ik het verstandig kiezen voor een rit 'The day before' ipv 'The day after'. Zo kwam ik bij 'Les Boucles de la Semois' terecht.

Inmiddels voor de vierde maal op veertien dagen tijd stond ik omstreeks 4u30 's morgens vertrekkensklaar met als bestemming de Ardennen. Na de vertrekplaatsen 'Hamoir - Maastricht - Houffalise' lag de start voor vandaag wat zuidelijker : Bertrix.

In de plaatselijke voetbalkantine werd ik warm onthaald en vervulde er de noodzakelijke inschrijvingsformaliteiten. Wat me meteen opviel : geen drukke toestanden, een tiental fietsers verzamelden op datzelfde moment, doch opteerden voor hetzij de 140, hetzij de 170km. Ik opteerde resoluut voor de 211km. Met nog enkele weken voor de Marmotte wou ik absoluut nog één maal de kaap van de 200km overschrijden... en deze afstand op een relatief rustige wijze aanpakken : continu lage hartslag, en tijdens de klimmen tot net aan de overslag maar met aandacht voor een voldoende hoge trapfrekwentie.

Na even rondgespeurd te hebben of er geen groepen vertrekkensklaar stonden startte ik omstreeks half acht. Een vrij goed gevoel in de benen, zodat ik er de eerste kilometers onmiddellijk de pees oplegde... nochtans kregen we na amper 6km reeds een 5km lange klim voorgeschoteld... een mooie training meteen! Ik zag de hartslag stijgen, en herinnerde me mijn voornemen. Ok, focus op de trapfrekwentie en rustig naar boven peddelen dan maar. Een mooie afdaling volgde, en meteen opnieuw een klim van quasi 7 km lang : tot Fays-les-veneurs. Wist echt niet dat we in België zo een lange klimmen hadden! Ideale training!!

Tussen Oisy & Petit Fays kregen we opnieuw 2 mooie gestadige klimmen te verwerken, eigenlijk één constante in deze cyclo : veel klimmen, maar bijna steeds met stijgingspercentages tussen de 4 en 7%. Echt aangenaam op wat klimritme op te doen.

Na 70km reden we Frankrijk binnen. En opnieuw een fantastische klim in het bos : 6km lang, een extra lange Rosier dus...

Hierna daalden we van 450m tot 100m hoogte af. Er volgden een dertigtal eerder vlakke kilometers. Dit was stilte voor de storm : de komende dertig kilometer zaten opnieuw doorspekt met 6 hellingen. In deze passage was het overigens echt genieten : fantastische uitzichten, maar ook heerlijke charmante dorpskernen. Ik herinner me ondermeer het dorpje Rochehaut, even voor Poupehan. Zag daar een heerlijk terrasje, waar quasi allen een mooie trappist voor hun neus hadden... Voor mij helaas geen trappist, nee ik diende me tegoed te doen aan de obligate sportdrank.

Overigens waren er op dit parcours vijf mooie bevoorradingen. Telkens heel vriendelijke bediening, en een voldoende aanbod van drank, fruit, cake, koekjes en snoep! Voor nauwelijks 4/5€ een prachtige organisatie. Bovendien ook goed uitgepijld, want al kende ik de streek niet en zag ik geen fietsers voor (of na) mij > de pijltjes stuurden me perfect opnieuw naar Bertrix.

Voor meer klimkilometers was er een mooie passage te Bouillon, hier als uitzondering wel stijgingspercentages tot boven de 15%. Dit begon nu toch wel echt door te wegen, ... en inmiddels werd de dreiging van het wolkendek met de minuut ernstiger... Hm, straks krijgen we hier nog behoorlijk wat regen op onze nek... Snel doorfietsen dus!

Ter hoogte van Dohan waren de eerste regendruppels daar.... twijfelen : blijf ik vasthouden aan het parcours van de 211km, of sla ik op km 160 af richting Bertrix om zo met 170km af te klokken. Al snel neem ik de beslissing : ik zit geen 5u in de wagen om me door wat regendruppels te laten intimideren...

Uiteindelijk blijft het bij nauwelijks 5 minuten gedruppel, ... ik maakte gelukkig de juiste keuze. Inmiddels begint de afstand toch wel te wegen. Ben uiteindelijk al ruim 170km alleen op pad... Alleen de parcoursbouwers hebben nog een pittige finale aan deze toertocht gebreid : In de laatste 40km staan geen grote hellingen meer op het programma, maar is het een niet aflatende opvolging van korte klimmen en dito afdalingen...

Uiteindelijk fiets ik deze 211km, 3275hm aan een gemiddelde snelheid van 27km/u. Rekening houdend dat ik deze maal niet vergat te genieten, de tocht alleen fietste, en tijdens meerdere passages wat inhield, op de hellingen niet voluit ging... best tevreden met deze prestatie!

En o ja, mij zien ze hier zeker terug : perfecte organisatie, prachtig parcours (geen enkele drukke weg, continu prachtige landschappen, sfeervolle dorpjes), goede en voldoende bevoorradingen... Een aanrader!

Gran Fondo Ardennaise 2011

2011-06-05T22:56:00.001+02:00

Aanvankelijk stond voor dit weekend de Tour de Namur op de agenda. Ik liet deze toertocht van de cyclingtour uiteindelijk aan mij voorbijgaan en opteerde dan maar om aan mijn 2e cyclo in 4 dagen tijd deel te nemen : de GF Ardennaise.

Zo stond de wekker voor de tweede maal in dit verlengde weekend reeds om 3u30 ingesteld. Iets na 4u00 kon ik uit de wagen twitteren dat ik onderweg was met 'Destination Hamoir'. Een autorit van 2u30. Een lange poos autorijden terwijl de twijfels door mijn hoofd spookten :
- Idioot om me zo snel na de Steven Rooks Classic, waar ik me de uitputting nabij fietste, opnieuw aan een cyclo te wagen?
- Als wielertoerist voel ik me weinig comfortabel in een groep, laat staan als cyclorenner in een peloton op een wellicht nat parcours met behoorlijk wat afdalingen... Verantwoord?
- Wat als de weersvoorspellingen 'hagel en onweer' uitkomen? De laatste keer dat ik in dergelijk weer fietste was tijdens de Waalse Pijl van 2005, toen lag ik twee weken later met een longontsteking in het hospitaal...

Aangekomen in Hamoir parkeer ik me, en zie in de wagens naast mij enkele fietsers hun ontbijt nuttigen. Tussen de hevige buien door ga ik een praatje met hen maken... 'Dit is een echt mooie tocht, hier nemen veel renners, aangesloten bij nationale - en neven-bonden aan deel...'  De moed zinkt me in de schoenen : dit is geen cyclo als de andere waar ook veel wielertoeristen op afkomen... neen hier komen toch vooral specialisten op af. Of geen spek voor mijn bek ;-)

Met een klein hartje ga ik me tussen de regenbuien door mijn inschrijvingspakket afhalen. Voor mij werd nr 120 voorbehouden. Uiteindelijk zouden 349 renners zich inschrijven.

Als ik opnieuw aan de wagen kom stopt het met regenen. Ik laad de fiets uit de wagen en kies voor de Castelli-outfit. Omstreeks 7u50 fiets ik naar de start. Drie renners van Gaul.nl staan reeds op de eerste rij. Vrij snel komen andere fietsers aansluiten : een ruime delegatie van Veltec, alle cyclo-renners van het Grinta-Team... Ik sta in heel goed gezelschap. Tijd om met een aantal renners kennis te maken, ook Paul van Cyclobenelux tref ik aan. Een tiental minuutjes voor de start komen de organisatoren. Een minuut stilte voor Wouter Weylandt die vorig jaar nog deelnam aan deze Gran Fondo.

Omstreeks half negen verschijnt zowaar de zon door de bewolkte hemel, we kunnen starten!

De start is heftig : De Côte Xhoris brengt ons over 5km van 139m naar 246m boven de zeespiegel. Stond ik bij de start nog vooraan, dan fiets ik aan de top zowat in honderdste positie... wat voelt die linker quadriceps hard, pijnlijk aan... Dit klimmen gaat helemaal niet, totaal niet hersteld!   Foert dan fiets ik deze rit maar als toertocht. Ik laat me in de afdaling meeglijden met het peloton... doch stel vooral vast dat ik zowel links als rechts door tientallen renners wordt ingehaald.

Quasi 20km afgelegd, nu moeten we dicht bij de Chambralles zijn... de gemiddelde snelheid situeert zich op 34.5km/u, en dit ondanks de hoogtemeters in de start! Oeps, iedereen draait rechtsaf, ja hier is de Chambralles... alleen dit lijkt de Molenberg wel in de RVV. Ik zit inmiddels in zowat 250e positie en we moeten met zijn allen in de bocht voet aan de grond plaatsen. Vooruit maar snel klein schakelen en opnieuw wat plaatsen proberen te winnen... o wat gaat dat goed, ik klim veel sneller dan allen rondom mij... doorbijten... ook die pijn aan de linker quadriceps verbijten... Dit komt nog goed!

Op de top van de Chambralles zie ik Rob van Cyclobenelux staan, ik roep hem toe en zet inmiddels verbeten door. Na deze moeilijke klim vormen zich enkele pelotons : ik merk een grote groep (80? man sterk), gevolgd door een peloton van een 50?tal renners. Samen met een tiental anderen poog ik aan te sluiten bij dit tweede peloton. Helaas, daar is de volgende helling reeds : de Niaster. Nu is het twijfelen : alles geven om alleen bij dit tweede peloton te geraken en me opblazen of toch rustig in dit groepje van een tiental blijven zitten. De pijn aan mijn linkerbeen doet me kiezen voor het laatste. Met deze groep beklim ik ook de Cote Warmonfosse, Xhierfomont en de Ancienne Barrière. Telkens toch behoorlijk lange klimmen waarbij ik voor het kleinste verzet opteer... en zowaar de pijn verdwijnt.

Net voorbij de bevoorrading krijgen we de Cte Daisomont voor de wielen geschoven, ... ik voel dat ik eigenlijk harder kan dan de rest van het groepje. De schrik voor de Stockeu weerhoudt me evenwel om hier weg te gaan, overigens zijn er nog 100km te fietsen! Dan maar de Stockeu afwachten. Uiteindelijk komt deze zware helling onverwacht. Daar waar ik gewoon ben om voor deze klim linksop te moeten draaien, kom ik nu uit de andere richting. Snel klein schakelen. Inmiddels kom ik in het spoor van een Duits drietal : twee heren, één dame. Deze dame, Hernold Katja, zou uiteindelijk later worden gehuldigd als eerste dame in haar leeftijdscategorie. In de afdaling komt dit drietal opnieuw bij mij. Ik slaag erin om in hun spoor te blijven, net als een vijftal andere fietsers.

Met dit achttal gaan we voor het vervolg van deze zware cyclo : De Logbièrme, Les Quartiers en de Cte de Werbomont overwinnen we in groep.

Ter hoogte van de Trou de Ferrières is er een nieuwe bevoorrading en krijgen we een extra energie-gel aangereikt. Absoluut nodig want deze Trou de Ferrières is een lastige Ardennenhelling. Inmiddels stel ik vast dat ik me beter en beter voel, dat de voorspelde regen volledig achterwege blijft en dat ik in de afdalingen minder en minder tijd verlies. Ik voel me meer en meer in mijn sas.

Niet euforisch worden, rustig blijven meefietsen met deze groep, dan zit een gouden tijd er wel in! De laatste vijftig kilometer blijft overigens behoorlijk zwaar : nogmaals vier hellingen worden ons voor de wielen geschoven, bovendien is het ook iets meer opboksen tegen de wind. Met ons achttal halen we diverse groepjes in... velen proberen bij ons opnieuw aan te pikken doch het gros houdt dit niet lang vol.

De laatste 5 km zijn een ware triomftocht : ik voel me zeker van de gouden tijd en uiteindelijk spurten we met ons achten nog naar de finish, of hoe de snelheid in deze laatste kms opnieuw boven de 35km/u uitstijgt.

Ik kom als 118e over de meet, en dit in een eindtijd van 5u37, 33e in mijn categorie. Apetrots dat ik ook deze opdracht tot een goed einde bracht.   Quasi 3000 hoogtemeters over 170km overwonnen, en dit alles tegen een gemiddelde snelheid van 30.19. Link naar het klassement van de GF Ardennaise 2011

Ik neem de cola light van de promo-girls graag aan, sla een praatje met enkele andere renners : Ondermeer een toffe kennismaking met Paul & Rob van Cyclobenelux, alsook een goede babbel met Wouter van drw.be.

Hier draait het cyclo-gebeuren rond : niet alleen de prestatie, maar ook de mogelijkheid om eens in een andere streek te fietsen, om met andere gepassioneerde fietsers een praatje te slaan!

Na het nakaarten en de uitreiking van de prijzen vertrek ik huiswaarts : nu wel in hevige regen en onweer! Ter hoogte van Luik staan de tunnels inmiddels onder water zodat het uiteindelijk een autorit van 4 uur wordt. Of hoe ik uiteindelijk langer in de wagen dan op de fiets zat ;-)

Cyclo "Steven Rooks Classic"

2011-06-02T11:20:00.003+02:00

De jongste jaren kent het wielertoerisme een continue groei. In het zog hiervan groeit ook het aantal cyclosportieve (toer)tochten. Alle informatie hierover is terug te vinden via de site www.cyclobenelux.com. Deze site van broers Rob & Paul de Jong mag gerust als referentie inzake kennis in het cyclogebeuren worden omschreven!

Beide broers maken ook jaarlijks een overall-klassement op. Hierbij houdt men rekening met de top drie prestaties van iedere cyclo-renner. Voor 2010 realiseerde ik zo een 128e plaats (32e plaats in mijn leeftijdscategorie) in de Benelux.

Voor dit klassement houden zij rekening met de belangrijkste cyclo's uit Europa, waarvan ééntje uit Nederland : De Steven Rooks Classic - een toertocht met tijdsregistratie.

Bij mijn derde deelname stond ik opnieuw mooi op tijd in het startvak. Zoals gebruikelijk wordt er vanaf 7u30 verzameld net voor de door het magazine 'Fiets' gesponsorde startboog. Inmiddels interviewt de organisator enkele renners, ... en geeft hij duiding bij het te volgen parcours en het strenge optreden van de Belgische politie ;-)

Net voor 8u00 komen de prominenten dan aansluiten : Net als vorig jaar ondermeer Laurens Ten Dam en enkele jonge renners uit de Nederlandse selectie.

Omstreeks 8u00 laat Aart Vierhouten (voormalig renner en parcoursbouwer) Laurens Ten Dam het startschot geven.

In het spoor van Laurens overschrijd ik de mat van de tijdsregistratie, waarna we met een lange sliert renners in zijn zog blijven om de eerste kilometers over het fietspad op Nederlangs grondgebied af te leggen. Hier en daar is het nog uitkijken naar de paaltjes, ... maar al snel krijgen we de secundaire wegen. Deze gaan gepaard met de eerste hoogtemeters van de dag. Er is behoorlijk wat zijwind en ik probeer me mooi in het midden van de groep te nestelen. Ik kijk om me heen en zie naast enkele referenties uit de Nederlandse schaatssport ook nogal wat renners van gaul.nl alsook enkele Veltec-deelnemers.

Een blik op de garmin zegt voldoende : snelheid evolueert - ondanks het geaccidenteerde parcours - quasi continu tussen 30 en 50km/u en mijn hartslag daalt niet onder de overslag!

Inmiddels is het na iedere afdaling opnieuw spurten om mijn positie in de voorste gelederen van de groep in te nemen. Het valt me op dat het tempo in deze aanvangsfase nog hoger ligt dan de editie van vorig jaar!

In deze groep komen mijn zwakke punten naar boven : achterop geraken na een afdaling en in de groep veel te veel in de wind fietsen. Tja behendigheid zal nooit mijn sterke punt worden en al helemaal niet op smalle wegen op een platteau waar de wind vrij spel heeft. We fietsen met zijn allen op het lint en in het grind!

Bij één van de bochten naar links kijk ik eens over mijn schouder en stel vast dat dit peloton toch wel nog een 200tal renners sterk is. Na een 20tal kilometer komen we op een brede baan die stijl omhoog gaat - te vergelijken met een 'Nieuwe Kwaremont'. Twee renners nemen de kop, het peloton fietst in druppelvorm omhoog. Bij de twee renners ondermeer een Veltec-renner. Ik zit in zowat 60e positie, plaats een jump naar voor en ontsnap samen met de twee kopmannen. We nemen al snel een 50tal meter... dit is ongelooflijk hard zwoegen! Hartslag daalt niet meer onder de 180! Waarom? Wel de Nieuwenhovespurters weten het : in grote groepen fiets ik niet graag, dus wil ik best wel meehelpen om de groep uit te dunnen... zelfs al offer ik hierbij veel te veel krachten op!

Hoedanook de inspanningen van ons drietal hebben het gewenste resultaat : de groep wordt uitgedund en we blijven met een 80tal fietsers over. Opnieuw worden we smalle wegen opgestuurd... de renners rondom mij zijn overduidelijk het koersen gewoon, bijzonder gedreven en gebruiken hier en daar toch wel wat truken : getrek aan de shirts om toch maar uit de wind te zitten. Nee dit is niet aan mij besteed, het tempo gaat me toch te snel. Ik kijk om me heen zie enkele andere renners met een rood aangelopen gezicht, snot uit de neus.... ok, wellicht kan ik met deze renners een achtervolgend groepje vormen.

Uiteindelijk laat ik de eerste 50 renners fietsen en samen met een 7tal anderen vormen we een achtervolgende groep. Samen met hen beklim ik enkele pittige hellingen : naast de 3.6km cte de Beaufays ook de 2.6km cte de Fraiture. We blijven mooi in elkaars buurt... tot aan de lichten in het stadje voorafgaand aan La Redoute enkelen de rode verkeerslichten negeren.

Tja, dit gaat me te ver : ik blijf alleen achter ... en vloek uiteindelijk dat ik niet mee met hen het kruispunt dwarste. Soit : verkeersveiligheid boven alles. Tegen de wind in beukend bereik ik La Redoute. Tja, nu maar op eigen tempo naar boven, geen krachten verspillen en met een beetje geluk word ik door een volgend groepje snel ingehaald.

Terwijl ik me niets aantrek van de tijdsregistratie op La Redoute en de filmcamera's die langsheen deze mytische helling zijn opgesteld sleur ik me naar boven. Na de afdaling zie ik een renner na mij... Nu maar hopen dat het ook een deelnemer aan de SRC is! Jawel, oef... niet meer alleen richting Maastricht. Bovendien onderhoudt deze renner een heel mooi tempo en kan ik zijn wiel ook bergop houden.

Ter hoogte van de Cte de Foret komen we op het parcours van de 110km. Steeds hoopgevend om veel meer renners op het parcours te zien, en we stomen hen op deze helling effectief voorbij... we spurten zowaar omhoog. In de afdaling sluiten enkele renners aan.

Inmiddels hebben we 2/3e van het parcours afgelegd, 1500 hoogtemeters achter de kiezen... en in ruil krijgen we nu een behoorlijke Noord-Oostenwind als hevige spelbreker. Hij blaast ongelooflijk hard!

Dit is bij momenten echt zwoegen om het tempo te handhaven, ... zeker als ik na een afdaling of enkele bochten opnieuw een 500meter dien te achtervolgen op mijn voorgangers.

Op 'Les Waides', 2.5km lang, 14% max, is de tweede tijdsregistratie opgesteld. Opnieuw kunnen tijd en camera's me gestolen worden. Ik stel me meer en meer de vraag of ik deze rit wel zal uitfietsen... Tja mijn wagen staat in Maastricht er zit niets anders op, en toch : ik ben compleet leeg, mijn rug doet ongelooflijk veel pijn, geen drinken meer bij mij... en de gemiddelde hartslag situeert zich net onder mijn overslagpols. Nog een 40tal km fietsen... Help! Enig lichtpung : geregeld zie ik een renner die initiëel bij de kopgroep zat volledig uitgeteld langs de kant staan : krampen - uitputtingsverschijnselen - ... Iedereen heeft het dus lastig!

Tja op de tanden bijten dan maar... doch had ik toch niet beter mijn best gedaan om bij een klein groepje te blijven, ipv geregeld bij enkele individuele deelnemers te fietsen. Gedane zaken nemen geen keer.... trappen en blik op oneindig dus!

We krijgen nog een afdaling onder een dik bladerdek voor de wielen geschoven, ... het wegdek ligt er slecht bij, ik zie geen steek... de dramatische beelden van de giro verschijnen opnieuw op mijn netvlies. Ik denk aan Michael (wt.be-lid & schoonbroer van) met wie ik in 2007 de Freddy Maertens Classic fietste (beiden realiseerden we toen top 5).

"Waar ben ik mee bezig" bedenk ik!

Hoedanook ik kom heelhuids beneden en fixeer me opnieuw op het motto : blijven trappen en op die wijze Maastricht naderen!

De lijdensweg blijft lang : op het jaagpad langs de Maas blaast de wind in al zijn kracht en daarnaast krijgen we ondermeer ook nog de La Hallembaye voor de wielen geschoven. Een eerder korte helling, maar na de helse tocht van vandaag : een echte kuitenbijter!

Eens in de straten van Maastricht gaat het opnieuw over fietspaden naar de finish. Helemaal op het einde missen we nog even de overgang tussen 2 fietspaden zodat we nog over een verhoogd trottoir dienen te stappen.

Volledig uitgeput kom ik na 5u35min opnieuw aan in Maastricht : 169km - 2300hm - 162 gemiddelde hartslag - 30.25 gemiddelde snelheid.

Ik leg me languit op één van de houten bank, en bel het thuisfront op : behouden aangekomen... maar wel total loss ;-)

De uitslag... och niet zo goed... had vandaag geen 'goede benen'.

Na opnieuw een autorit van 2u naar huis check ik de site van www.stevenrooksclassic.nl. De tijden staan inmiddels vermeld op de site : toch nog 50e op 2852 deelnemers. Hm, zo slecht was dit nog niet... nee ben echt tevreden!

Als ik het goed voorheb was Hans Nuyens eerste Belg : 15e. Tja hij rijdt ook top20 in La Marmotte!

Alvast dank aan alle twitterfriends voor de aanmoedigingen voor-, en de felicitaties achteraf!

Toertocht "La Chouffe"

2011-05-28T21:35:00.002+02:00

Sedert enkele jaren bundelt Golazo de mooiste fietstoertochten in een cyclingtour. Dit initiatief is een succes : De jaarlijks toenemende deelnemersaantallen aan hun organisatie bewijzen dit! De redenen hiertoe zijn niet ver te zoeken : Men combineert een prima organisatie (vlotte (online) inschrijving -bewegwijzering - seingevers...) met uitstekende bevoorradingen (enkel aan de Davitamon kunnen ze niet tippen) en prachige parcours!

'La Chouffe' was één van de toertochten die net omwille van het mooie parcours op mijn verlanglijstje stond. In tegenstelling tot het gros van de toertochten in Wallonië die het parcours van LBL doorkruisen biedt deze tocht immers een mooi alternatief met andere hellingen in Luxemburg en Duitstalig België.

Vandaag zou ik hem toevoegen aan mijn eigen palmares!

De Nieuwenhovespurters opteerden met 'Moen-Vloesberg-Moen' voor een toertocht langs gekende wegen zodat ik alleen de 'La Chouffe' uitdaging zou aangaan.   Alhoewel dat 'alleen' een relatief begrip is, ... één van de voordelen van de nieuwe sociale media is dat gelijkgestemden vlot kunnen afspreken.

Voor vandaag had ik daarom afgesproken met het MerijenMarmotte-Team uit Deinze. Helaas was ik iets later wakker dan voorzien, zodat ik omstreeks 5u30 reeds een smsje stuurde dat ze niet op mij hoefden te wachten.  Vriendelijk dat ze het aanboden, ... doch ik hou er zelf niet van om een laatkomer op te wachten, en wou dit dan ook niet zelf op mijn conto schrijven.

Toen ik de parkeerplaats van Houffalize kwam opgereden stonden zij reeds vertrekkensklaar. Ik zag hen nog nipt vertrekken, keek op het uurwerk... schreef me zelf bliksemsnel in, om met een achterstand van 19 minuten tevens te starten.

Van bij de start de gashendel opendraaien dan maar : wellicht slaag ik erin om hen bij één van de bevoorradingen bij te benen :-)

De eerste 6km liepen in dalende lijn, ... in combinatie met wat rugwind slaagde ik erin om vlot over alle eerdere starters heen te gaan. Te Webrin kreeg ik de eerste hoogtemeters te verwerken : ik hield mijn trapfrekwentie op 100, ... en de snelheid vrij hoog. Hm ga ik nu te snel van start? Ongetwijfeld wel... maar eens bij het MerijenMarmotte-team aangekomen kan ik ongetwijfeld in hun spoor recupereren dacht ik bij mezelf. Terwijl ik tientallen fietsers inhaalde bleven er 2 andere wielertoeristen in mijn buurt.

Samen met hen dan maar op zoek naar de volgende hellingen van de dag : de 3km lange Cte du Barrage de Nisramont en de 4.6km lange Cte de la Haussire in La Roche. Deze laatste helling is - althans volgens Cotacol - de zwaarste helling van België. Hier was er een tijdsmeting. Pas bij het opdraaien van de Haussire herinnerde ik me dat ik tijdens de Vélomediane Criq hier reeds naar boven zwoegde. Op een constant tempo dan maar naar boven. Uiteindelijk realiseerde ik hier de 142e tijd op 2362 deelnemers.

Kort hierna volgde een 1e bevoorrading. Even rondkijken of ik de blauwe teamuitrusting van Merijenniezere kon ontwaren... Neen : opnieuw op het carbonnen ros en de gashendel volledig open nu.

Het voordeel van de vele deelnemers was dat ik continu een mikpunt had : van groepje naar groepje fietsen : heb blijft me een kick geven ;-) Ook de hellingen van Samrée en Odeigne werden vlot overwonnen.

Aan de tweede bevoorrading te Lierneux zag ik David en Dirk staan. Schitterend eindelijk het merijenmarmotte-team bijgebeend ;-) Samen met hen en nog drie andere fietsers van deze vriendenclub zou ik deze tocht verder afwerken.

Minder geslaagd vond ik om de bevoorrading net voor de volgende helling te situeren : De cte de Lierneux. Inmiddels kwam Marnix me begroeten. Deze Nieuwenhovespurter fietste deze 160km samen met zijn vroegere club. In het zog van deze club reden we naar de 4km lange Cte de Beho. Na wat spielerei op deze helling koos ik samen met David, Dirk & co het hazepad.  We vervolgden met ons 6tal de tocht.

Na de hellingen van Maspelt en Ouberg schoven we aan bij de derde bevoorrading. Voor mij was het inmiddels duidelijk > op de hellingen zou ik het vanaf nu rustig aan moeten doen. Blijkbaar in de aanvang veel te veel krachten verbruikt.

De sympatieke MerijenMarmotte-leden lieten me in hun zog meedrijven : gelukkig want inmiddels was de wind behoorlijk hard komen opzetten. Thx @David & co voor hun kopwerk!

Niet dat we nu geen hoogtemeters meer op ons bord kregen : integendeel zelfs! Nog vier hellingen waarbij dat de cte d'Espeler met zijn 5.6km de langste was.

Inmiddels kwam ik weer op krachten en kon ik ondermeer met Dirk wat ervaringen uitwisselen over 3Ballons, La Marmotte... want ieder heeft zijn eigen ervaringen over vroegere deelnames, maar ook vragen en onzekerheden over toekomstige uitdagingen.

Ter hoogte van de laatste bevoorrading zag ik Geert, mijn kamergenoot tijdens de recentste Mont Ventoux-Trip! Hij nam samen met 2 andere collega's deel aan de korte afstand. Veel tijd voor bijpraten was er niet. David wenkte dat we koers zetten voor de finale. Op naar onze La Chouffe!

Jawel na nog een helling kwamen we opnieuw aan te Houffalize, ... Niet om rechtstreeks naar de wagen te fietsen, wel om de laatste hoogtemeters van de dag te overwinnen : de 1.1km lange Rue de St Roch : max 20% - gemiddeld 11%. Toch wel een stevige kuitenbijter op het einde, gelukkig kon ik in het spoor van een beresterke Steve blijven.  In ruil voor deze klim kregen we bovendien een tegoedbon voor een La Chouffe.

Een heel mooie rit, waarbij ik de rit op het criterium 'panorama tijdens de rit' op nr 1 in België plaats!

Nadien was het met David, Steve, Dirk, Eric & Antoon, napraten op een terrasje net voor het bekende hotel de Commerce.

Voor de volledigheid herneem ik hier de uitslag van het bergklassement :

Côte de la Haussire: 4100m - 6,12% - 142e op 2632 - na 30km

Ourberg (Côte de Weveler): 1900m - 4,98% - 168e op 1368

La Longue Virée (Côte du Mont): 3200m - 4,60% - 103e op 2919

Côte de Saint Roch: 1300m - 7,85% - 136e op 1631 - na 160km

Vooral tevreden dat er - althans op basis van deze uitslagen - weinig verval zat tussen begin en einde.

Clubrit "10 Bergen"

2011-05-22T15:48:00.001+02:00

Samen met Pascal werkte ik gisteren een rustige duurtraining af... hierbij kon ik vaststellen dat de gemiddelde hartslag toch nog wat hoger was dan normaal. Vermoedelijk een gevolg van de virale infectie van vorige week.

Hoedanook vandaag was ik de derde dag op rij koortsvrij zodat ik de geplande clubrit voor mijn rekening kon nemen. Bij de Nieuwenhovespurters stippelen we immers om beurt het parcours uit.

Om de benaming van mijn clubrit "10 Bergenrit" alle eer aan te doen koos ik voor volgende kuitenbijters :
1/ Beklimming Tiegemberg (vanuit Ingooigem)
2/ Beklimming Grijsloke (langs Abeelstraat)
3/ Beklimming Kwaremont (langs Patersberg)
4/ Beklimming Kruisberg (langs kliniek)
5/ Beklimming langs de visvijvers Nukerke
6/ Beklimming Berg Stene (zijkant)
7/ Beklimming Rijkeklei (St Blasius Boekel)
8/ Beklimming Duisbeke (Mater)
9/ Beklimming Abeelstraat (Mater)
10/ Beklimming Koppenberg (Zijkant)
11/ Beklimming Cte de Russeignies
12/ Beklimming Tiegemberg (kant Demasure)
Of in totaal 111km, 955 hm (na correctie).

O ja : waarom 12 hellingen in de 10bergenrit? Tja : de hellingen volgen elkaar zo snel op dat je in het profiel slechts 10 bulten terug vindt ;-)

Naast de strijd tegen de hoogtemeters was er overigens ook een gevecht tegen de wind... Alvast dank aan Pascal D, Pascal W, Bjorn N, Stefaan en Yvan voor hun kopwerk!

Een pittig ritje, en ongetwijfeld een goede training voor zij die straks toertochten in de Ardennen gaan fietsen.

Hopelijk recupereer ook ik snel, en kan ik opnieuw voluit gaan in de komende weken.

Clubrit met Tiegembergbeklimming

2011-05-01T16:29:00.001+02:00

Voor de clubrit van heden stond een deelname aan de toertocht Kuurne-Brakel-Kuurne op het programma.

Vanuit onze klassieke startplaats te Nieuwenhove vertrokken we met een 20tal A-leden. De naamgenoten Pascal - W & D - namen het kopwerk voor hun rekening en brachten ons via ondermeer Tiegem en Grijsloke naar Oudenaarde. Bij deze eerste passage bleek al snel het pittige karakter van deze rit : voldoende hoogtemeters, en dit met een behoorlijke Oostenwind als extra uitdaging.

Ter hoogte van de stad die voortaan als aankomstplaats van de RVV wil fungeren vond Pascal D het welletjes aan de kop. Een blik op de flightdeck gaf inmiddels 25km aan. In tegenstelling tot de voorbije weken waarbij Kurt de volledige rit aan de kop sleurde zouden we vandaag dus elk om beurt een stukje tegen de wind in beuken. Vanuit de tweede rij schoof ik door en nestelde me naast Pascal W die nog even aan boord bleef.

Vrij snel werd de zijkant van de Edelare ons voor de wielen geschoven : een nijdige helling met de mooie naam : Vlaamse Ardennen Dreef. Na een afdaling van de Eikenberg volgden ter hoogte van Maarke Kerkem opnieuw wat hoogtemeters. Om vervolgens over Schorisse naar de top van de Kruisberg te fietsen. Pascal W had zich inmiddels ook laten uitzakken zodat Jurgen mij vervoegde.

Van hieruit was het afdalen richting de voet van de Kapelberg waar de volgende klim op ons wachtte. Inmiddels was het duidelijk > het parcours bracht ons quasi continu op het parcours van de Superklassieker... maar dit wel in tegengestelde richting. Gezien het grote aantal deelnemers aan deze Superklassieker : vrij gevaarlijk om met groepen wielertoeristen in tegengestelde richting op deze smalle wegen te fietsen.

De groepsleiders gaven daarom het signaal om het parcours te verlaten. Even nadenken, dan maar de nieuwe Kwaremont afdalen naar Ronse, en daar de weg richting Doornik nemen. Men kon er zich blijkbaar in vinden want men volgde in ons spoor ;-)

De provinciale weg tussen Ronse en Doornik bolt redelijk goed, we hadden de wind in het voordeel zodat we vrij snel de voet van de Mont St Aubert bereikten. Deze klim namen we op een rustig tempo zodat we met quasi de voltallige groep de top bereikten. Inmiddels had Samuel de plaats ingenomen van Jurgen.

Wat nu volgde was een leuke afdaling tot Molenbaix. Inmiddels 55km kopwerk. Ik liet me op mijn beurt uitzakken en werd vervangen door Bjorn V.

Zij beiden menden de groep over Celles en Escanaffles naar Waarmaarde en Tiegem. De wind was nog wat aangewakkerd... zodat het goed kijken was om in het spoor van deze sneltrein te blijven.

Ter hoogte van Tiegem hielden we even halt om Bart te begroeten en wat toelichting te krijgen rond het parcours van de Tiegembergbeklimming tvv Kom Op tegen Kanker.

Vervolgens fietsten we dit kleine parcours op en rond het Vossenhol.... om nadien te genieten van en in de nabijheid van de dranktent.

Een mooie rit die werd afgesloten met een deelname aan een goed initiatief!

Meer info over dit initiatief : http://waregempoekex40.blogspot.com/

Mijn favoriete trainingsparcours

2011-04-30T16:53:00.002+02:00

Tijdens de rit dinsdag voelde ik wat vermoeidheid. Daarom opteerde ik voor drie rustdagen, ... en stond er voor het eerst sedert lang op zaterdag geen toertocht geprogrammeerd.

De verleiding om te fietsen was met deze zonnige dag te groot zodat ik omstreeks 10u00 alsnog startte voor een trainingstocht.

Ik opteerde voor één van mijn favoriete trainingsritten : ééntje doorheen de Vlaamse Ardennen, een 1000tal hoogtemeters mooi verspreid over een 100tal km.

Als ik de recente berichtgeving mag geloven wordt het straks overigens opletten waarheen mijn favoriete trainingsparcours me voert : Dendermonde, Maarkedal... tal van gemeenten nemen maatregelen tegen het wielertoerisme. Jammer, vooral als je merkt dat de veroordelingen (125€, inbeslagname fiets...) totaal niet in verhouding staan! Kan men niet beter samenwerken met de wielerbond, met tijdschriften als Grinta... om de 'Ik fiets proper' gedachte in een constructieve sfeer verder te ontwikkelen?

En aan de lezers-wielertoeristen > vergeet morgen niet om tijdens jouw trainingstocht ook een beklimming van het Vossenhol te Tiegem mee te pikken : dit ten voordele van het goede doel (Kom Op tegen Kanker)! (1€/beklimming).

Meer info nodig? Contacteer me via twitter, fb, of middels een reactie hieronder!

Clubrit naar Kuregoed

2011-04-25T13:10:00.000+02:00

Voor de clubrit op deze Paasmaandag was Kurt uitstapleider van dienst. Het is gebruikelijk dat de uitstapleider dan hetzij zelf wat kopwerk voor zijn rekening neemt, of toch minimaal vanaf de tweede rij deze A-groep van de Nieuwenhovespurters over het parcours stuurt. Voor Kurt is dit evenwel reeds weken aan een stuk het geval. Quasi iedere rit neemt hij het volledige kopwerk voor zijn rekening.

Dit om mee te geven dat zijn conditie hoge toppen scheert. En langs hoge toppen stuurde hij ons ook vandaag : Nokereberg - Katteberg - Horebeke - Berendries - Kapelleberg... en een reeks niet nader genoemde kuitenbijters passeerden de revue.

Net geen 1000 hoogtemeters op een parcours van 113km : mooi!

Via de link 'Details weergeven' op het plaatje hieronder zie je meer details over de rit.
Interesse om de afstanden in km ipv in mijlen te zien > eenmaal op de garmin-pagina >bovenaan rechts klikken op 'weergave in metrisch'.

Davitamon Classic

2011-04-24T14:24:00.000+02:00

De Davitamon Classic associeer ik met de perfecte toertocht-organisatie!

Nu deze tocht, na een jaar afwezigheid, opnieuw op de kalender stond was het dus evident dat ik opnieuw van de partij zou zijn.

Naast mij nog een drietal Nieuwenhovespurters : Bjorn N, Bjorn V & Stefaan N. Overigens drie A-leden die zich dit jaar voor een 1e keer aan La Marmotte wagen. Naast dit drietal sloot ook Robert aan.

Behoorlijk wat deelnemers die net zoals wij opteerden om nog voor 8u00 te starten. Zo konden we ons gedurende de aanloop laten meedrijven in één van de groepen. Deze rustige start liet ons tevens toe om wat bij te praten.

Na het verlaten van het pad langs de Schelde reden we richting St Maria Horebeke waar we meteen de eerste hellingen werden voorgeschoteld : Korsele & Pottenberg.

Was er een trage start dan fietsten we deze hellingen toch behoorlijk snel omhoog... en ook bij de beklimming van de Hellenhoek konden er slechts weinigen zich in ons spoor nestelen... We bleven dit hoge tempo onderhouden tot aan de eerste bevoorrading te Ronse.

Deze bevoorrading was op en top in orde : goed georganiseerd zodat ondanks de hoge opkomst een vlot aanschuiven aan het buffet mogelijk was. Net als tijdens de PVP Classic trof ik ook nu weer enkele fietsers van de Merijenniezere club aan.

In het tweede deel van deze toertocht werden ons vier hellingen voor de wielen geschoven : De Hoge Deurne als opwarmer voor Hameau des Papins. Deze klim is een goede km lang en kent een maximale stijging van 16% : niet echt mijn ding dus... zodat ik in het gezelschap van beide Bjorns naar boven fietste... om eenmaal boven gekomen niet alleen Stefaan terug te zien maar ook een tof aangeklede etixx-stand. Etixx bezorgde ons een extra energy-boost, ... maar toverde ook een glimlach op ieders gezicht! Hun 'hostessen' hadden zich immers bijzonder uitgedost :

Na deze extra bevoorrading zetten we koers voor opnieuw twee mooie hellingen : De Bourliquet en Les Monts. Aanvankelijk liet ik Stefaan als primus opnieuw rijden... tot ik halverwege de klim toch nog de sprong wou wagen... slaagde ik voor de top niet in de aansluiting dan gebeurde dit wel kort er na zodat we met ons tweetal ook Les Monts beklommen. We fietsten samen verder naar de volgende stop : in de Glorieux-school wachtte ons opnieuw voldoende fruit, cake, koeken en sportdrank. Ik trof er tevens Eddy & Wouter aan. Beiden zijn tevens actief op het net (blog - twitter - fb ...) zodat het leuk was elkaar face2face te treffen. Een aangename kennismaking!

Nog drie hellingen stonden er op ons schema : De Hotondberg en de Cote de Russeignies nam ik samen met Stefaan & Bjorn V. Beiden zijn echte kuitenbijters. Op deze laatste helling stond er overigens een fotograaf van wielertoeris.me

Davitamon Classic

Hierna wachtten we even op Bjorn N om dan in sneltreinvaart koers te zetten naar Grijsloke. De snelheid daalde nu niet meer onder de 35km/u... en we kregen een lange sliert wielertoeristen in ons wiel. Ik vreesde dat dit kopwerk als resultaat zou hebben dat ik de drie clubleden vanaf Grijsloke zou moeten laten rijden... De benen lieten me evenwel niet in de steek zodat we met ons viertal opnieuw een hoge snelheid ontwikkelden en dus heel snel Huise bereikten.

Na deze laatste controlepost was het nog 10km fietsen naar Nazareth alwaar we met ons viertal konden napraten over deze uiterst geslaagde rit!

De digits : 140km - 1400hm - 31 avs

Tussen Leie en Schelde

2011-04-22T18:35:00.001+02:00

'Goede Vrijdag' is wat men noemt een Bankholiday!

Dus verlof, en schitterend weer : het zou idioot zijn om op zo een dag niet te fietsen. Tot dat besluit kwam ook Michiel.

Vandaar dat we kort na het middageten vertrokken voor een gezamenlijk ritje. We startten over Tiegem richting Kluisbergen. Hier aangekomen oordeelden we dat het te warm was om ons op de hellingen van de Vlaamse Ardennen te pijnigen zodat we opteerden voor het jaagpad langs de Schelde. Zo bereikten we al snel Bossuyt. Hier wisselden we de Schelde in voor het kanaal en zetten koers naar Kortrijk.

We waren overigens niet alleen die genoten langs dit kanaal : ook de roeiers waren in grote getale aanwezig.

Na Kortrijk opteerden we voor het jaagpad langs de Leie om opnieuw Ooigem te bereiken. Ook hier bijzonder veel volk : van jong tot oud, iedereen wou bij dergelijk heerlijk weer een fietstochtje maken.

Al hield niet iedereen er een even stevig tempo op na... wij wel dus, en dat maakte het napraten (uithijgen) met Michiel nog zo plezant!

Hieronder wat beeldmateriaal :

Carpe Diem

2011-04-20T17:16:00.000+02:00

Vandaag stond het geluk echt aan mijn zijde : niet alleen had ik een verlofdag ingepland... de weersomstandigheden waren super, ... zoon Michiel zorgde reeds voor de tuin zodat ik de dag vrij kon invullen : fietsen dus :-)

Een parcours had ik niet voor ogen, was ook maar om 9u vertrokken en wou tijdig terug thuis zijn voor de sporza-uitzending van de Waalse Pijl.

Dan maar gekozen voor de gebruikelijke aanloop : Via Tiegem en Anzegem naar het tweeluik 'Kwaremont-Hotond'. Aan de lichten na de Hotond koos ik voor de weg naar Schorisse. Berg Stene volgde. Bovenop deze helling draaide ik rechts en zette koers naar Geraardsbergen. Hier aangekomen opteerde ik voor de mooie asfaltweg naar de top - over de brug 2e straat rechts en vervolgens onmiddellijk links dus. Van hieruit volgde ik de finale van de RVV : dus over Bosberg naar Meerbeke.

Inmiddels toch al een drietal uurtjes gefietst, dus hoog tijd om het carbonnen ros te draaien. Over Aalst en Gent richting Gavere. Hier toch even gestopt om wat frisdrank bij te tanken... en dan rechtdoor tot in Waregem.

Thuisgekomen me snel verfrist om de finale van de Waalse Pijl mee te pikken... en een super Gilbert te zien winnen!

Een dagje om in te kaderen!

Peter Van Petegem Classic

2011-04-16T15:30:00.003+02:00

Hou ik er in het dagdagelijkse leven van om tradities te doorbreken, ... dan is dit bij het samenstellen van mijn fietsagenda niet het geval.

Reeds enkele jaren zweer ik bij een rustige opbouw naar RVV, waarna even traditiegetrouw enkele befaamde toertochten volgen : Rit van de Gouverneur - PVP Classic - Davitamon.

Voor vandaag stond dus de PVP Classic op het menu.

Omstreeks 7u00 kwamen we met een viertal Nieuwenhovespurters aan te Oudenaarde. Op de parking maakte ik me samen met Pascal D, Stefaan N & Bjorn V fietsklaar. Bij het afhalen van het fietsnr in de sporthal troffen we de vijfde Nieuwenhovespurter aan : Bjorn N.

Omstreeks kwart voor acht vertrokken we voor het uitgestippelde parcours van 145km.

Bjorn N & Pascal D leidden onmiddellijk de dans. In de 8km lange aanloop langs de Schelde zorgden ze voor een mooi tempo. Van bij de start lichtte op de flightdeck een "3" op als 1e cijfer.

Bij de Nederzwalmsesteenweg werd de brug omhooggespurt om even later links af te draaien. Via kleinere wegen - behoorlijk wat draaien en keren - werden we naar Zwalm gestuurd waar we de spoorweg dwarsten.

Via de eerste helling van de dag 'Makkegem' kwamen we in St Denijs Boekel terecht. Inmiddels een goede 20km op de teller. Tijd om samen met Stefaan ook wat kopwerk voor de rekening te nemen. We onderhielden het tempo en zorgden voor rustige beklimmingen van Pottenberg, Dorrebeekstraat & Elverenberg.

We menden de inmiddels uitgebreide groep in ons zog naar de 1e bevoorrading. Hier trof ik ook een bekende aan : collega Peter met wie ik in september naar de Franse Alpen trek. Overigens waren er onder de 5000 deelnemers aan deze PVP Classic 120 collega's. Een mooie opkomst zodat onze werkgever letterlijk en figuurlijk een tentje opsloeg aan de sporthal te Oudenaarde.

Onmiddellijk na deze bevoorrading wachtte ons de Veldeman. Deze klim te Brakel kent een geleidelijke aanloop... maar heeft zoals zo vaak het venijn in de staart : een nijdige 13%!

Zo kreeg ook ik het warm, want ondanks de aangekondigde 17° was het 's ochtends toch behoorlijk fris geweest. Nu volgenden enkele kleppers : Steenbeek, Berg Ten Houte & Fortuinberg : kuitenbijters met een maximale stijging rond de 20%.

Op iedere klim een zelfde scenario : Stefaan als primus. En dit telkens met mezelf en Bjorn V in zijn zog. Ook Pascal & Bjorn N volgden telkens snel.... Alleen had het reisbureau net op dat ogenblik enkele dringende vragen aan Pascal te stellen... Gsm-gerinkel bij het zwoegen op deze hellingen. Van een ideale timing gesproken ;-) Daarom hielden we boven op de volgende klim - de Abeele - even halt zodat Pascal in 'relatieve' rust de hotelboeking kon voltooien.

Net voor de Taaienberg werd het signaal gegeven om het tempo vrij te geven tot de volgende bevoorrading. Op de Taaienberg ontbond Stefaan zijn duivels. Ikzelf die de kasseien koos ipv het gootje kon helemaal niet volgen... bovengekomen was het dan ook de gashendel volledig opendraaien om Stefaan niet volledig uit het zicht te verliezen. Beide Bjorns & Pascal volgden in mijn spoor. Ik joeg de hartslag de hoogte in... een hopeloze situatie : voor mij zag ik op een goede 100m Stefaan fietsen, na mij op een zelfde afstand volgde enkel nog Bjorn V. Wat volgde was 10km zwoegen om dichterbij te komen : daar waar dit bij de beklimmingen van de Bovenstraat en de Kapelleberg leek te lukken... geraakte ik bij de uitlopers van deze laatste helling opnieuw het spoor bijster. Even verder werd ik opgehouden om de baan te dwarsen : Tja de verkeersveiligheid primeert natuurlijk. De talrijke seingevers langs het parcours leverden overigens prachtig werk af! Op de Wolvenberg dan nog maar eens diep in het krachtenarsenaal getast. Helaas terwijl ik afgepeigerd aan de bevoorrading aankwam stond Stefaan reeds aan te schuiven aan het buffet :-)

Na deze 10km 'spielerei' werd er in groep verdergefietst. De wind was inmiddels wat aangewakkerd en we volgden met zijn allen in het spoor van Bjorn N. Ook op de Korsele, de 15e helling van de dag, bleef hij het tempo onderhouden. Hierna was het in gestrekte draf naar de Varent. Op deze helling was het even kijken naar de fotografen... en hopen dat er straks mooie beelden op de site van sportograf volgen!

Aan de brouwerij van Ename konden we een laatste maal bijtanken : nee geen Ename wel wat sportdrank en enkele porties banaan.

Via de Caildenberg vervolgden we het parcours tot aan de Schelde. Eenmaal aan de rivier aangekomen was het even volgen in het spoor van de Merijenniezere-rijers, waar ondermeer David het kopwerk voor zijn rekening nam. Na het verlaten van het jaagpad, op de smalle wegen doorheen Zingem schoot het tempo opnieuw de hoogte in. Met een groep van een dertigtal wielertoeristen was het onder hoge snelheid en met veel draaien en keren aandachtig fietsen. Als niet behendige fietser zat er voor mij dan ook maar één iets op : zelf aan de kop van dit peloton gaan sleuren. Met een hartslag boven de overslag uit mende ik deze groep... even later gevolgd door Stefaan. Helaas was een Nieuwenhovespurter hier het slachtoffer van, hij diende de rol te lossen. Dus even wachten en samen naar de meet fietsen onder het motto 'samen uit/samen thuis'.

Een geslaagde rit onder een heerlijk lentezonnetje!

De digits : 146km - 30 avs.

Beeldmateriaal :

Clubrit door de Zwalmstreek

2011-04-10T18:04:00.000+02:00

Gisteren was er de, voor mij toch, zware Rit van de Gouverneur. Op mijn programma voor vandaag stond dan ook enkel een kleine hersteltraining. Omstreeks half zeven was ik evenwel wakker, ... een blik naar buiten was voldoende : Ook vandaag zou de zon ons verwennen, dus snel die fiets op!

Een 45min later dan toch maar aangesloten bij Pascal D om samen naar de startplaats voor de clubritten van de Nieuwenhovespurters te fietsen. Een behoorlijke opkomst. Eerst een kleine toespraak van Bart D. Als deelnemer aan De 1000km van Kom op tegen Kanker riep hij op om op 1 mei tussen 10u en 16u met zoveel mogelijk fietsers de Tiegemberg te beklimmen. Doelstelling is dat men per beklimming 1 euro schenkt aan dit goede doel. Dus met zijn allen op 1 mei naar Tiegem voor zoveel mogelijk beklimmingen van Tiegemberg. Dit initiatief wordt overigens gesteund door de vriendenkring van de politiezone Mira! Interesse? Overtuigd om deel te nemen? Bezorg me een bericht en ik stuur je de flyer door!

Omstreeks half acht vertrokken we voor onze clubrit. Vandaag was de organisatie in handen van Manfred A. Hij staat steeds borg voor het aanleveren van een mooi parcours, ... en waren de weergoden hem in het verleden niet steeds gunstig gezind, vandaag was het ook op dat vlak genieten!

Kopmannen van dienst waren Pieter A & Kurt. Zij menden de groep over Waregem en Nokere richting Kruishoutem. De relatieve klim richting dit eierdorp deed me al snel beseffen dat de benen onvoldoende hersteld waren van gisteren. Op de tanden bijten dus en naast Bjorn N blijven dansen op de fiets.

Via grote wegen fietsten we verder naar de Zwalmstreek. Ook hier kregen we telkens wat hoogtemeters te verwerken... Inmiddels wisselden de kopmannen : Ook Pascal W, Andy D, Samuel R en ook Manfred A leidden de groep doorheen deze prachtige streek.

Na een 60tal kilometer werd het verste punt van de rit bereikt : Woubrechtegem. Deze deelgemeente van Herzele is reeds enkele jaren het uithangbord voor de rit van Manfred.

Na een kleine lus rond Zottegem zetten we koers naar Oudenaarde. Op de grote wegen was het - goed beschut tegen de wind - bijpraten met diverse wielertoeristen. Dit was immers - omwille van mijn deelnames aan de tochten van de cyclingtour - pas mijn 2e clubrit.

Andy D & Pascal W bleven tegen de wind in beuken en leidden ons aan een stevig tempo naar de heimat. Ter hoogte van de terreinen van Racing Waregem gaf de Garmin volgende digits weer : 110km, 700 hm, avs 30.5.

Mooie rit!

Rit van de Gouverneur 2011

2011-04-09T14:00:00.000+02:00

Binnenkort meer!

Ronde Van Vlaanderen 2011

2011-04-02T16:55:00.000+02:00

Binnenkort meer...

Omloop Passage Fitness

2011-03-26T19:13:00.003+01:00

Deze ochtend de Omloop Passage Fitness gefietst.
De gelijkenissen met de Ename Classic vorige week :
- Een 140km
- Perfecte organisatie
- Behoorlijk wat hoogtemeters
- Aangenaam fietsweer

Nieuw in deze Omloop tov de Ename Classic :
- Behoorlijk lange kasseistroken
- Goede après ;-)

De digits

De omloop in beeld >

Ename Classic 2011

2011-03-20T20:41:00.000+01:00

Trainingsrit doorheen Ronse

2011-03-12T12:06:00.000+01:00

Deze ochtend - in heerlijk weer - samen met Pascal D, Stefaan N & Bjorn V een mooie training afgewerkt. Alvast een ideale training voor de toertochten die er nu aankomen : Ename Classic, Dwars door Vlaanderen, E3 Prijs, RVV...

De digits via garmin :

Op naar 'De Ronde'

2011-02-20T18:49:00.000+01:00

De maanden december, januari en februari staan traditiegetrouw in het teken van trainingsopbouw. Zoveel mogelijk kilometers malen om alvast de afstand 'in de benen' te hebben voor de eerste afspraken van het voorjaar. Daarnaast wordt er vooral geadviseerd om enkele krachttrainingen in deze voorbereidingsperiode in te lassen.

In combinatie met een drukke job, gezinsleven, ... impliceert dit een wekelijks gevecht met de agenda om hiertoe de nodige ruimte te vinden. En dienen ook de weergoden ons gunstig gezind te zijn ;-)

Hoedanook in de voorbije weken slaagde ik erin om het km-aantal wekelijks op te drijven, tot 340 voor de voorbije week.

Die 340km werd gerealiseerd over 4 trainingen :
Dinsdag : Spinningsessie in Club Passage, Waregem (met dank aan Golazo)
Donderdag : Trainingsrit van 100km doorheen de Vlaamse Ardennen
Zaterdag : Trainingsrit van 115km naar de Muur van Geraardsbergen (met 1100hm)
Zondag : Vlakke trainingsrit met de Nieuwenhovespurters rond Tielt

Ben ik tevreden over de gedane trainingsarbeid, ... het gewenste resultaat lijkt heel ver af : de gemiddelde snelheden blijven immers heel beperkt.

Hoedanook onder het motto 'Eerst afstand, dan snelheid' blijf ik de komende weken trainingstochtjes maken.

Leuk hierbij is dat ook het toertochten-circuit opnieuw op gang komt. Daarnaast kunnen we komend weekend zowel op zaterdag als op zondag een stukje parcours van de profs meepikken natuurlijk... Zo is het in de namiddag dubbel plezant kijken naar de profs tijdens 'Omloop Nieuwsblad' & 'Kuurne-Brussel-Kuurne'.

En, om alvast in de sfeer te komen : deze avond kijken naar de tweede aflevering van De Ronde op één! Opnieuw zien hoe wielergek Vlaanderen is ;-)

Over trainingen en doelen...

2011-02-06T20:38:00.003+01:00

Voor de studenten zit de examenperiode erop. Na weken blokken om een voldoende resultaat te bekomen breekt voor hen een weekje verdiende rust aan!

Voor wielertoeristen is de rustperiode inmiddels voorbij. Het voorbije weekend werd dit zeker op landelijke wegen duidelijk : talrijke groepjes wielertoeristen maalden samen hun trainingen af.

Voor wielertoeristen geen te lijvige cursussen als spelbreker wel een veel te hardnekkige wind. Hoedanook de vele fietsers lieten zich hierdoor zowel letterlijk als figuurlijk niet door uit de wind slaan... neen voor velen is het de bevestiging van een wil tot slagen : in trainingen en voor de gestelde doelen!

Vrijdagavond kwamen we met de fietsvrienden van het werk samen voor ons doel in september. Een heerlijke avond waar opnieuw prachtige plannen werden gesmeed. Nu reeds weet ik dat dit weer een mooi hoogtepunt van fietsseizoen 2011 wordt.

Ik streef overigens, net als vorig jaar, ook in 2011 naar meerdere fietsdoelen. Valt er dan ééntje tegen dan kan ik alvast uitkijken naar het volgende. Voor 2011 zijn er dus alvast 1/ Fietsweekend Hemelvaart 2/ La Marmotte 3/ Fietsvakantie met de collega's in september

Zoals eerder gezegd begint alles met de trainingen in februari. Gisteren werd er samen met Pascal D & Nico H tegen de wind in gebeukt. Vandaag werd er samen met de Nieuwenhovespurters een 80km afgemaald. Digits via mijn garmin-pagina.

En o ja, voor de studenten > Ik wens jullie een resultaat rechtevenredig met de geleverde inzet in de voorbije maanden!

2e Voorbereidingsrit Nieuwenhovespurters

2011-01-09T13:38:00.003+01:00

Voor deze tweede voorbereidingsrit op 'Nieuwenhovespurters'seizoen 2011 tekenden deze ochtend 14 A-leden present.

Een mooie opkomst!

Ongetwijfeld zijn het niet alleen de positieve temperaturen die bijdroegen tot dit mooie aantal aanwezige A-leden. Diverse Nieuwenhovespurters stelden zich voor 2011 specifieke fietsdoelen, en de jaarwisseling betekent ook hiervoor vaak een nieuwe (trainings)start!

De fietsplannen die deze ochtend het vaakst geciteerd werden :
- RVV
- La Marmotte
- Mont Ventoux-beklimmingen
- UK-Fietstrip

Ook de mogelijke fietstochten voor het Pinksterweekend kwamen aan bod : Een combinatie van 'Boucles de la Semois' op zaterdag en 'Flanders Field' op zondag als mooi alternatief voor Tilff-Bastogne-Tilff lijkt een haalbare kaart.

En de rit zelf? Een 65km over Kortrijk - Moeskroen - Vichte, met opnieuw een beresterke Kurt & Andy als kopmannen. De digits via garmin

De persoonlijke garmin-teller staat voor 2011 inmiddels op 300km. In vergelijking met mijn voorbereiding 2010 is dit schitterend... kijk ik evenwel naar mijn jaarstart van 2007 dan is er nog een lange weg af te leggen!

Voordeel van de maand januari : Nog tijd zat ;-)

Johan

Nieuwjaarsrit Nieuwenhovespurters

2011-01-02T11:43:00.004+01:00

Deze ochtend was het om 9u verzamelen geblazen voor de Nieuwjaarsrit van de Nieuwenhovespurters.

Op initiatief van Andy trotseerden naast mij ook nog Pascal D, Pascal W, Bart, Davy, Manfred, Bjorn N & Kurt de vrieskou.

Gezien het gladde wegdek op de secundaire wegen opteerden de kopmannen voor het volgen van de grote wegen... tot Kortrijk. Het initiatief om ter hoogte van de Guldensporen-stad het jaagpad te volgen bekroonde ik met... jawel mijn eerste valpartij van 2011 : er was geen ontkomen aan op de bevroren weg. Gelukkig zonder erg!

Na Kortrijk volgden Menen en Rekkem. Via Aalbeke & Bellegem werden wat hoogtemeters verzameld om uiteindelijk via Deerlijk opnieuw koers te zetten naar de terreinen van Racing Waregem.

Tevreden dat er toch een kleine 70km werden afgehaspeld!

De waardeverhoudingen bij deze eerste rit waren overduidelijk : Kurt, Pascal W & uiteraard Andy zijn nu reeds in goede vorm. Met nog tien weken voor de eerste officiële clubrit hebben we gelukkig nog wat respijt ;-)

De digits >

Eindejaarsrit

2010-12-29T17:39:00.002+01:00

Deze middag nam ik mijn laatste middagje verlof van 2010. Maanden vooraf ingepland om mijn laatste duurtraining van het jaar te kunnen afwerken. Dit in functie van de conditieopbouw voor seizoen 2011!

Het barre weer wijzigde evenwel mijn plannen. De voorbije weken kwam ik onvoldoende aan fietsen toe, ... de lage temperaturen wisten me totaal niet te inspireren. Of conditie-afbraak in plaats van opbouw!

Op 2e Kerstdag dan toch maar gestart met mijn goede voornemen voor 2011 : Zoveel mogelijk wel de voorziene trainingen afwerken.

Dit resulteerde in drie tacx-trainingen in evenveel dagen, en zo werd er zelfs deze middag op de weg gefietst. De motregen en mist konden me niet deren... het deed deugd om opnieuw op de baan te fietsen!

Tussen twee winterprikken door

2010-12-12T14:07:00.004+01:00

De voorbije weken stond het fietsen op een laag pitje. Enerzijds kon ik weinig motivatie putten uit het vriesweer... anderzijds zorgde de traditionele voorbereiding voor het nieuwe werkjaar voor extra lange werkdagen.

Na 2 fietsloze weekends was het evenwel hoog tijd om dit weekend de draad opnieuw op te nemen.

Na wat verplichtingen op zaterdagvoormiddag fietste ik in de namiddag twee uur op de mtb. Deze ochtend motiveerde Pascal D me voor een tweede training : was het nog wat lastig om niet volledig uitgeslapen te zijn... alles werd gecompenseerd door het tevredenheidsgevoel achteraf.

Hopelijk kan ik op deze ingeslagen weg verdergaan. Meer trainen is een must : ik sloot me niet alleen opnieuw aan bij de Nieuwenhovespurters, maar schreef me ook in voor La Marmotte 2011. Voor deze cyclo der cyclo's zijn we inmiddels met 8 clubleden :
- Stefaan
- Alain
- Bjorn V
- Bjorn N
- Pascal W
- Samuel
- Dieter

Hieronder de digits van beide trainingen :

Kalender 2011, een vooruitblik...

2010-11-07T12:01:00.002+01:00

Na enkele weken relatieve rust is de goesting in het fietsen weer helemaal terug. Die goesting wordt uiteraard gevoed door het dagdromen over de fietsdoelen 2011.

De kalender krijgt dan ook stilaan vorm :

Het voorjaar hoop ik hoedanook te starten met de Ename Classic (19/3), Omloop Passage (26/3) en E3 Prijs (27/3). Of ik de RVV (2/4) kan fietsen is nog niet zeker, maar wellicht rij ik daarom deze tocht op vrijdag (1/4). Geïnteresseerden om deze tocht ook op vrijdag te fietsen kunnen zich nu reeds aanmelden!

Nadien volgen met de Rit van de Gouverneur(9/4?) en de Peter Van Petegem Classic (16/4) twee klassiekers. Op 23/4 verwelkomen we dan een goede bekende : de Davitamon Classic. Deze ritten worden ongetwijfeld, zoals voorheen, met een ruime delegatie Nieuwenhovespurters gefietst.

Het weekend van 1 mei neem ik vermoedelijk deel aan de opvolger van de Fietschallenge. Hiervan bekomen gebeurt op de Grinta Challenge (7/5).

De Classique des Ardennes (15/5) wordt wellicht mijn eerste doel van 2011. Nadien bouw ik een weekje rust in om met La Chouffe Classic (28/5) toe te leven naar mijn tweede doel : Cyclo GF Ardennaise (4/6). Nadien opnieuw een weekje rust om me te focussen op het derde doel : Gran Fondo Eddy Merckx (18/6).

Of Hans V me weet te overtuigen van een vijfde deelname aan La Marmotte zal binnenkort blijken, maar zij die zich de laatste zin van mijn verslag '2010' herinneren weten dat dit slechts een waterkansje betreft.

Tijdens mijn verlof (dit jaar wellicht eind juli) beslis ik dan over het tweede semester. Al hebben de collega's me nu reeds overhaald om samen de Belcanto Classic te fietsen op 29/8. Dit als 'voorbereiding' op ons fietsweekend in de Franse Alpen in september.

Na een druk fietsjaar 2010 vul ik dus ook de kalender 2011 overvol in... : Een fietser moet er al iets voor over hebben om zijn plaats in het cyclobenelux-klassement te verdedigen/verbeteren :
Klassement 2010 'fietsers uit Benelux met minimum 2 Cyclo-deelnames' : 207e op 1348
Klassement 2010 'fietsers uit Benelux met minimum 3 Cyclo-deelnames' : 128e op 337
Klassement 2010 '40+ers uit Benelux met minimum 3 Cyclo-deelnames' : 32e op 117

Al blijft de challenge, ook in 2011, om bovenal veel plezier te hebben in het fietsen 'an sich'.

Koppenberg

2010-11-07T11:51:00.003+01:00

Gesprekken met vrienden mondden de voorbije dagen steevast uit in een nabespreking van de Koppenbergcross, ... en het indrukwekkende machtsvertoon van Sven Nys. Hopelijk meer van dit in de komende crossen!

Gisteren wou ik zelf die Koppenberg nog eens van nabij ervaren. Met de mountainbike kort na de middag koers gezet naar de bult van Melden. Na enkele passages met hoogtemeters te Tiegem en Zulzeke zag ik hem al snel opduiken... Vol enthousiasme draaide ik rechtsop. Realiseerde ik nog een behoorlijke snelheid tijdens de eerste meters... even verder was het uit met de pret : het stijgingspercentage nam toe en het fijne modderlaagje testte (vooral op de rechterzijde van de weg) mijn stuurvaardigheid. Snel bijschakelen en dan zonder al te veel macht te zetten mijn weg naar de top zoeken... Ik hoefde geen voet aan de grond te zetten (wat me met de racefiets wel reeds voorkwam) maar ongelooflijk veel respect voor de veldrijders die deze bult maandag aan hoge snelheid meermaals naar bovenstormden!

Huiswaarts keren gebeurde over Oudenaarde, Mullen, Wannegem-Lede & Kruishoutem.

De digits : 65km - 133 gemiddelde hartslag.

Mandeldalroute

2010-11-02T17:23:00.000+01:00

In verlof, en toch om tal van redenen vandaag enkele uren beroepshalve aan de slag geweest.

Deze middag dan uiteindelijk de knoop doorgehakt om toch een tweetal uren te genieten van het mooie herfstweer. Even was er twijfel tussen racefiets en mountainbike... Uiteindelijk werd het de racefiets, na afloop opnieuw de mtb kuisen zag ik immers niet zitten.

Daarom opteerde ik voor de Mandeldalroute. Een route die quasi mijn huis voorbijloopt, en die tijdens het seizoen een goede route is om mijn conditieniveau op te evalueren. Momenteel nog geen druk, dus er gewoon een rustige duurtraining van gemaakt, ... en jawel missie volbracht : ik heb genoten!

MTB TT Ruiselede

2010-11-01T13:05:00.000+01:00

Voor vandaag stond de MTB Toertocht te Ruiselede op het programma.

Na een korte autorit doorheen een mistig landschap waren we kort na half acht ter plaatse. Nog geen drukte aan de parking of aan de inschrijvingen : het voordeel van bij de vroege vogels te horen!

Iets voor acht uur vertrokken we langsheen wat secundaire wegen Noordwaarts. Vrij snel kregen we de eerste off-roadstroken voor de wielen geschoven. Ideaal om de nieuwe Vredestein Black Panthers Xtreme even uit te proberen. De grip bleef, ook op de drassige ondergrond, goed.

Wat volgde was een doorkruisen van de bossen tussen Wingene & Hertsberge : een niet aflatende opeenvolging van bospaden. Zo hoort een MTB toertocht te zijn! Veel off-roadstroken, maar waarbij men er wel over waakt dat de paden er voldoende goed bijliggen. Aan een wandeltocht hebben mountainbikers ook geen boodschap ;-)

Ook een crossparcours volgde, wel ééntje waarbij men niet gedwongen werd om voet aan de grond te plaatsen. Tof!

Kwam de eerste bevoorrading vrij snel na de start, dan lag de tweede bevoorrading wellicht wat te dicht bij de finish. Een kleine 10km hadden we toen nog te gaan. De mooiste bospassages lagen toen reeds achter ons zodat men ons enkele weilanden deed dwarsen. Op één strook na ook hier geen problemen om deze al fietsend te overbruggen.

Na een kleine 2.5u was de pret over : In de plaatselijke kantine konden we napraten over de gedane 53km.

De Garmindigits :
de hartslagmeter was niet goed bevestigd zodat deze gegevens niet correct zijn

Heerlijk fietsen

2010-10-30T16:13:00.000+02:00

De eerste dag van het herfstverlof bleek Michiel te inspireren tot een fietstochtje. En jawel vader kon, wou en mocht mee ;-)

Voorwaarde : maximaal 50km doch voorzien van enkele hellingen.

Op basis hiervan opteerde ik voor een route richting langs Anzegem met beklimmingen van Tiegem, Grijsloke & Kruishoutem. De wind blies redelijk hard, doch dit deerde ons niet. De herfst tooit de natuur stilaan op zijn mooist en het was heerlijk om samen te fietsen.

De fietsers :

De route :

Veldrijden

2010-10-29T19:30:00.000+02:00

Op tv heeft het veldrijden nu al enkele weken de fakkel overgenomen van het wegwielrennen. Toch waren de voorbije weken naar mijn aanvoelen slechts een voorspel van wat komen moet. Hopelijk zien we het komende weekend spannende duels tussen de diverse tenoren : Nys, Albert, Pauwels, Stybar, ...

Dit is immers het mooie aan veldrijden : gevechten man tegen man met emoties voor, tijdens en na de wedstrijd. In die zin heb ik prachtige herinneringen aan de prestaties van Mario De Clercq.

Deze middag reed ik nog eens de naar hem genoemde blosoroute te Wortegem-Petegem. Een mooie tocht, alleen stelde ik vandaag (net als gisteren) opnieuw vast dat er een aantal pijltjes ontbraken... Jammer. Dit moet beter kunnen.

Mijn gegevens :

The day after...

2010-10-28T19:40:00.000+02:00

Gisteren was het feesten geblazen : verjaardag & 20e huwelijksverjaardag.

Het dagje verlof vandaag was ideaal om na het uitslapen de gisteren opgestapelde calorieën te verbranden. Hiertoe opteerde ik voor een MTB tochtje op de mij vertrouwde bloso route van Anzegem.

Het weer was best aangenaam... en het rustig biken doorheen het landschap deed me goed.

Trainingsrit naar Escanaffles

2010-10-24T21:24:00.001+02:00

Omstreeks half tien was er plots een smsje : Pascal D vroeg of ik nog zin had voor een fietstochtje... Al had ik - na een leuk feest gisteren - amper vijf uur slaap achter de rug... Dit was het duwtje dat ik nodig had.

De zon scheen warempel... en het was heerlijk fietsen doorheen het voorgeborgte van de Vlaamse Ardennen waarbij we wijselijk de hoogtemeters aan ons lieten voorbijgaan ;-)

Bike Motion 2010

2010-10-23T21:05:00.000+02:00

De voorbije week kwam ik niet aan sporten toe : lange werkdagen in combinatie met enkele professionele activiteiten 's avonds. Dan maar mooie plannen gemaakt voor het weekend.

De overvloedige regens op zaterdagmorgen konden me evenwel niet bekoren zodat ik het sporten verving door een bezoek - samen met Michiel D - aan Bike Motion. Hierna volgt een kleine reportage van ons bezoek te Utrecht.

Marmotte (inschrijvings) koorts

2010-10-14T19:56:00.000+02:00

2 juli 2011... dan wordt de volgende editie van La Marmotte verreden.

We zijn nog 260 dagen van de Europese cyclo-hoogmis verwijderd, en toch blijkt de Marmotte koorts nu reeds aanwezig :

Deze middag was er nog telefonisch overleg met mijn reisgezel van 2006, ... en deze avond vuurde een Nieuwenhovespurter enkele vragen mbt de editie 2011 op me af!

Nog 260 dagen te gaan : we hebben nog alle tijd, inschrijvingen zijn vooralsnog niet geopend en we hoeven nog niet te starten met de trainingsarbeid.

Heerlijk, want nu lijkt de Marmotte nog gewoon een zware toertocht. Pas eens de trainingen beginnen wordt het een prestatietocht... En superlatieven halen we pas vanaf juni boven.

Beslissen over een eigen deelname volgt in de komende weken... dit laat me toe om nog even te dromen : het voorrecht van de rustperiode in de winter!

Combinatie fietsen en lopen

2010-10-10T21:28:00.000+02:00

Zelden hadden we zo een mooi weer in het tweede weekend van oktober : zonnig, en tot 20°... Fantastisch!

In deze rustperiode leg ik me zelf niet te veel druk op... maar met zo een heerlijk weer was het geen inspanning om twee maal aan sporten toe te komen.

Zaterdag fietste ik een tweetal uur aan een rustig tempo : digits via garmin

Voor vandaag stond een looptraining op het programma : digits via nike plus

Stel mezelf wel de vraag hoe ik het lopen en fietsen het beste combineer? Hoort er een dag rust tussen beide activiteiten, of net niet... Google levert overigens weinig relevante info bij het intikken van duathlon-trainingen... Alle tips blijven derhalve welkom ;-)

Een onbezonnen moment...

2010-10-06T21:35:00.000+02:00

De winterperiode is ideaal om wat variatie in de trainingen te brengen... Dit kan ook door het fietsen te laten afwisselen met lopen en zwemmen.

Voor vandaag stond een rustige duurloop op het programma : 5km, 29min, 137 gemiddelde hartslag.

Niet alleen omdat het plezant is om eens te lopen... maar vooral ook omdat ik me in een onbezonnen moment liet overhalen tot het deelnemen aan een veldloop.

En ook daar gaat best wat training aan vooraf, hoedanook later volgt meer info over deze wedstrijd.

Tacx-zweet...

2010-10-05T22:11:00.000+02:00

Deze avond was ik omstreeks half acht thuis van het werk, ... buiten valt de duisternis... en toch was er zin om even te fietsen.

De tacx voor een eerste krachttraining bovengehaald.

20 minuten infietsen met hoge trapfrekwentie, en lage hartslag. Vervolgens 4 blokjes van 1 minuut hoge weerstand en 60 omwentelingen gevolgd door 2 minuten herstel. Nadien opnieuw 20 minuten uitfietsen : souplesse.

Dit alles met de I-Pod om de eentonigheid te doorbreken... inmiddels in gedachten bij 2011 : zal ik al dan niet opnieuw enkele cyclo's fietsen... Gisteren werd ik twee maal gepolst of ik voor een vijfde Marmotte deelname ga. De aandachtige lezers van deze blog herinneren zich nog ongetwijfeld mijn reactie daags na deze cyclo in juli : Deze knoop doorhakken wordt dus niet eenvoudig ;-)

Zopas las ik ook het klassement van cyclobenelux na : In de categorie Belgen 40+ die aan minimum 3 cyclo's deelnamen in 2010 eindigde ik op de 21e plaats. Kan ik dit in 2011 verbeteren?

Eerst alles op een rijtje zetten, en nazien wanneer de definitieve data van de cyclo's voor 2011 bekend worden : als het even lukt ga ik naar Bike Motion, kan ik alvast bijkomende info verzamelen ;-)

Rondje Kluisbergen

2010-10-03T18:38:00.000+02:00

De Mont Ventoux Trip ligt inmiddels twee weken achter ons. In deze voorbije periode werden inmiddels de eerste zwem- en looptrainingen afgewerkt. Ontspannen, en aan een rustig tempo, proeven van andere sporten deed me deugd...

Alleen vervelend dat ik sedert 15 augustus er niet meer in slaag om op en top fit te zijn : steeds verkouden met lichte koorts en de ene ontsteking die de andere opvolgt... Anderzijds hoor ik niet te klagen want tijdens het cyclo-seizoen had ik geen enkele kwaal.

Het aangename nazomerweer kon ik deze middag, ondanks de lichte koorts, niet weerstaan : een rondje Kluisbergen deed me deugd > 63km met ruim 400 hoogtemeters.

Eens de ziekteverschijnselen achter de rug zijn start ik de komende weken met de opbouw naar 2011 toe. Nog geen idee wat dat jaar zal brengen, al zullen er wellicht geen vijf buitenlandse fietstrips (zoals in 2010) meer inzitten.

Hoedanook, voor deze planning is nog voldoende tijd. Eerst eens stilstaan bij mijn behaalde plaats in het cyclobenelux klassement 2010 : 1348 Nederlanders, Belgen en Luxemburgers namen aan meer dan 1 cyclo (Marmotte, Pantani, 3Ballons, ...) deel.

Ik situeer me op de 207e plaats (op 1348) in deze rangschikking.

De top 3 :
1. Bert Dekker (2e La Marmotte)
2. Michel Snel (1e La Marmotte)
3. Bart Bury (Winnaar van diverse cyclo's in Benelux)

Enkele leden Veltec-team :
5. Frederic Coopman
13. Oege Hiddema
16. Edith Vandenbrande

2011 wordt alvast een druk cyclo-jaar in de Benelux : diverse nieuwe teams, en organisaties. In een volgende update meer hierover.

Mont Ventoux Trip : Dag 3

2010-09-17T12:29:00.000+02:00

Klim uit Sault

Gisteren schoven we met zijn allen aan het ontbijt aan in koerstenue. Deze ochtend ben ik de enige, ... hm... toch wat minder enthousiasme bij de overige collega's vandaag dus. Met opnieuw een bewolkte hemel, en wat gedruppel... niet geheel onlogisch natuurlijk.

Toch staan we omstreeks half tien met zijn allen klaar voor onze laatste beklimming van de Ventoux : Uit Sault naar de top.

Deze klim is de minst lastige van de drie. Tijden zijn ook van geen tel meer, en we fietsen de aanvangsfase in grupetto-tempo. Na een 7tal km versnelt Geert heel even en samen met hem neem ik afstand van de groep. Ik schakel een tandje bij en tot km 13 gaan we verder op een rustige hartslag. Nadien volgen 4 kms aan overslagpols met Geert in het wiel... en 2kms aan volle snelheid tot aan de plaats van afspraak : Chalet Renard. Ik kom er alleen aan... Nog geen spoor van de volgauto, zodat ik er maar even wacht. Geert komt er gezwind aan, en roept me toe dat hij onmiddellijk naar de top toerijdt nu hij in het juiste tempo zit. De volgauto rijdt inmiddels de parking op zodat ik deze boodschap nog naar hen overbreng en zet dan tevens koers naar het hoogste punt.

Ik pers een spurtje uit om Geert opnieuw in beeld te krijgen... In tegenstelling tot gisteren speelt de wind geen rol van betekenis zodat ik een mooi tempo kan ontwikkelen... ik kom bij Geert en ga er over, ... al snel beland ik in de mist. En ga op mijn élan verder tot aan de top.

Komt Geert kort na mij boven, dan is het toch behoorlijk lang wachten op Jo, Peter, Nico & Herbert. Vooraleer helemaal koud te krijgen daal ik snel af naar Bedoin.

Het stadje baadt inmiddels in de zon, zodat het er heerlijk vertoeven is.

De puntjes op de i

Na de lunch in Bedoin fietsen we in groep naar de voet van de Col des Abeilles. Tijdens deze negen km lange klim maken we er nogmaals koers van, en dit tot in Sault.

Ik wil bij deze nogmaals de puntjes op de i plaatsen en ga voluit, niet alleen tijdens de klim, maar ook tijdens de afdaling die er opvolgt. Uiteindelijk resulteert dit een voorsprong van een 12 minuten op de eerste achtevolger.

De digits van deze koers kun je nalezen op mijn garmin.

Bovengekomen nemen we plaats op een terras met een schitterend uitzicht op de Ventoux.

We bespreken niet alleen onze ervaringen van de voorbije drie dagen maar ook de eerste plannen voor 2011 krijgen vorm.

Dank aan de organisatoren voor weeral een perfecte trip!
Dank aan de begeleiders voor hun goede zorgen!
Dank aan alle collega's voor het fantastische gezelschap!

Mont Ventoux Trip : Dag 2 > Beklimming uit Malaucène

2010-09-17T07:00:00.000+02:00

Na onze klimtijdrit nemen we de lunch te Malaucène : de kaart vertoont geen spaghetti zodat we met zijn allen de Lasagne laten voorschotelen. De tweede beklimming vanuit Malaucène volgt nu... Er schuiven donkere wolken over de streek zodat we quasi onmiddellijk na de maaltijd vertrekken. Met enkelen bedenken we dat dit te snel is, toch zit iedereen (Peter blijft bij Luc & Marc) 5 min later effectief op de fiets.

We zitten hier eigenlijk al 1.5km op de beklimming zelf, zodat ik eerst naar de start fiets om de volledige klim op de gps te registreren. De overige 7 wielertoeristen fietsen in 2 groepjes naar de top, en hebben respectievelijk 7 en 10 minuten voorsprong.

Ook deze klim kent een geleidelijk aanloop en al is de tijd nu van geen tel, toch wil ik zo snel als mogelijk de collega's inhalen...

De eerste 2km gaan goed, maar bij de derde km stijgt mijn hartslag opnieuw richting overslag. Tja opnieuw 9% stijgingspercentage... dit is de evidentie, alleen... nu heb ik al snel ongelofelijke buikkrampen : de lasagne is helemaal niet verteerd, en de met ajuinen gekruide saus blijkt mijn darmen tot hogere activiteit aan te sporen...

Aan de kant van de weg zie ik drie collega's staan, ze roepen me toe dat ze de klim laten voor wat ze is, "geen goed idee die lasagne" hoor ik ze zeggen... en kan dit laatste alleen maar beamen ;-)

Verder fietsen, ik wil deze kale berg ook van deze zijde beklimmen, Pascal D vertelde me dat dit de mooiste van de 3 beklimmingen is en wil er dus echt wel voor gaan.

Gelukkig volgen er nu een vijftal kms met minder steile kilometers, en haal ik ook de overige fietsers in.

Jo en Nico volgen in mijn spoor... tot km 9. Vanaf hier gaat het stijgingspercentage opnieuw boven de 9%. Nico haakt af. Jo roept me toe om niet meer te versnellen... Ik bedenk bij me zelf dat ik dit ook niet van plan was, de buikkrampen worden heviger... en ik vraag me af of er toiletpapier in de Espace aanwezig is... Maar ja nu kunnen we maar iets verder stoempen... Tussen km 9,5 en km 13, 5 blijft de weg met meer dan 10% (tot 13%) stijgen... het is harken, ... ik haal nog nauwelijks 50 pedaalomwentelingen en zie bij momenten een snelheid ad 8 km/u verschijnen.

Ook Jo heeft het moeilijk, toch komt hij nu af en toe naast mij fietsen... Hm, geen teken van zwakte tonen : Telkens een half wiel voor hem uit fietsen dan maar. Het valt me zwaar en ik ben blij als hij voorstelt om op het terras enkele kms voor de top even te wachten op de overige fietsers. Marc & Luc zijn er ook.

De buikkrampen zijn nu echt hevig, ... ik plaats de fiets tegen een hekken, en ben blij om even in een ligzetel tot rust te komen... Plots zie ik Nico in de verte, ik zwaai naar hem, hij ontwaart ons doch duidt aan dat hij verkiest om in één keer verder te fietsen tot aan de top. Ik ga naar binnen, ... even later ben ik er opnieuw klaar voor, de buikkrampen zijn verdwenen. Ik stel Jo & Geert, die ons ook vervoegde, voor om opnieuw te vertrekken. Zij opteren evoor om op Hans & Kurt te wachten.

Dan ga ik er maar alleen van door, en vind het jammer dat ik het profiel van deze klim niet ken. Uiteindelijk volgden er enkel een zestal kms, met stijgingspercentages tussen de 5 en de 9%. In tegenstelling tot deze ochtend hadden we bij deze laatste loodjes de wind in de rug zodat dit goed meeviel.

Bovengekomen vallen inmiddels de eerste regendruppels zodat ik me aansluit bij de eerder aangekomen Nico en samen met hem onmiddellijk afdaal naar Sault. Net als de overige afdalingen van de Mont Ventoux is deze niet echt gevaarlijk zodat ik kan genieten van deze afdaling en ook wat meer oog (dan deze ochtend) heb voor het monument van Tom Simpson.

Na een verfrissende douche heffen we een uurtje later met zijn allen het glas op alweer een geslaagde dag.

Mont Ventoux Trip - Dag 2 : Klimtijdrit uit Bedoin

2010-09-16T23:00:00.000+02:00

Donderdagmorgen 16 september, 07u00 : De eerste zonnestralen vallen mijn kamer in familiehotel 'Le Signoret' binnen en wekken me... even omdraaien, en dan... het besef > dit is D-day!

Dit is de dag van mijn 4e fietsdoel van het jaar, na Steven Rooks, 3Ballons & La Marmotte wil ik vandaag een goede tijd voor de beklimming op de Ventoux realiseren. Marc wist me nu reeds drie weken lang te motiveren voor een scherpe tijd, ... toch wordt het geen sinecure : de verlofperiode zonder fiets, reeds 4 weken aan de antibiotica, ... en toch wil ik me voor een laatste keer in seizoen 2010 helemaal 'smijten'. Tijdsindicaties gebaseerd op mijn tijdritten op de Alpe & de Bonnette voorspellen 1u31 à 1u33. Ook collega-wielertoeristen Pascal D & Manfred voorspelden me een tijd ad 1u30 zodat dit mijn richttijd wordt!

Na het eenvoudige ontbijt verzamelen we met alle collega's aan de inmiddels vertrouwde Renault Espace. De sfeer blijft goedlachs, ... toch merk je dat er met wat meer precisie wordt gecheckt of de bandenspanning ok is, er voldoende drank, voeding aanwezig is.

De 2 begeleiders nemen 2 fietsers onmiddellijk mee naar Bedoin. Samen met de 6 andere fietsers volgt er voor mij een opwarming van 31km waarbij we toch 381 hoogtemeters (oa over de Col des Abeilles) overwinnen.

De startvolgorde voor deze klimtijdrit werd gisteren reeds bepaald :
10u00 : Kurt - Patriek
10u10 : Nico - Herbert - Hans
10U20 : Jo - Peter - Geert
10u25 : Johan
Deze startvolgorde werd zo berekend dat de begeleiders ons quasi samen aan Chalet Renard dienen te treffen.

Bij iedere start nemen onze twee begeleiders, Marc & Luc, een foto en vullen ze onze tijdrittabel in. Niettegenstaande we reeds medio september zijn is er een niet aflaten sliert van wielertoeristen die deze reus ook vandaag willen bedwingen. Zo blijft het een mooi schouwspel, ... ik drink inmiddels mijn bidons leeg, voldoende vooraf drinken lijkt me bij deze 25° aangewezen. Bij het vertrek van Nico, Herbert & Hans merk ik dat deze laatste de I-Pod meenam, ... gezien ik toch alleen zal fietsen volg ik zijn voorbeeld en haal deze apple gadget uit de rugzak.

Na de start van Jo, Peter & Geert voel ik dan toch wat stress... tja deze positieve adrenaline zal wel nodig zijn zeker ;-)

Korte tijd later telt Marc af, 1min, 50sec, 40sec, 30sec, 20sec, 10sec : ik druk de timers van flightdeck & garmin in, 5sec, 4,3,2,1... go...

De adrenaline ten top, al spurtend vertrek ik. Een te lange inhaalrace kon mentaal wel eens zwaar wegen zodat ik het voorgaande drietal zo snel mogelijk in het vizier wil en ga dus onmiddellijk volle bak. Ik zie vrij snel 44km/u op het schermpje verschijnen, ... dit gaat te snel bedenk ik, check mijn hartslag en stel vast dat deze zich - pas gestart - reeds net onder de overslagpols situeert...

Ik vertraag maar behoud de snelheid boven de 20km/u tot aan km 6, waar het bos start.

Er zijn inmiddels 16min voorbij en nu het stijgingspercentage stijgt naar de 10% toe laat ik de snelheid terugvallen rond de 13km/u. Ik zorg dat de trapfrekwentie boven de 60 blijft.

Ik haal enkele fietsers in en meen af en toe bij een bocht het drietal Jo, Geert & Peter te herkennen... dit geeft me moed, doch de weg die zich doorheen het bos kronkelt verhindert een goede zichtbaarheid zodat deze bevestiging toch lang op zich laat wachten... Terwijl Bryan Adams door mijn Ipod-oortjes schalt, en me verder opjut probeer ik uit te rekenen hoe snel ik die 5min achterstand logischerwijs kan goed maken...

Plots zie ik een fietser langs de kant van de weg... Tiens, ... dit is Peter... Hij roept me toe te snel gestart te zijn, ... Ik twijfel even al dan niet bij hem blijven... Doch ik krijg plots Jo in beeld, ... tja maar doorbijten zeker en straks aan de begeleiders vragen dat ze naar Peter komen zien... Ik zie Jo maar ook de overige collega's : ... quasi allen zitten hier midden deze beboste passage samen...

Even verder staan de begeleiders links van de kant van de weg : tijd voor een foto! Ik roep hen toe om bij Peter langs te gaan. Inmiddels krijg ik de laatste twee 'vluchters' voor mij te zien : Geert & Hans. Beiden geven een uitstekende indruk, ... één verrassing momenteel : eigenaardig dat Jo niet in het spoor van Geert kon blijven.

Het aanhoudende stijgingspercentage van 9 à 10% blijft doorwegen, ... en ik vraag me af waar Chalet Renard blijft. De Renault Espace komt langs mij rijden, Marc meldt me dat Peter opnieuw op de fiets zit... prima zo! Ik laat Geert, en even later ook Hans achter mij, ... en bedenk dat ik nu enkel rustig dien verder te fietsen. Oppassen voor de terugval! Ik kom dan als 1e boven, en zal hoedanook respectievelijk 5, 15, 25min voorsprong hebben... Of zit die 1u30min toch nog binnen mijn bereik?

Ik vermoed van wel : Na 1 uur ben ik immers het bos uit, zodat een half uurtje fietsen over de resterende 6km tot de top mogelijk moet zijn. Alleen, plots bemerk ik de bijzonder hevige wind... een echte spelbreker wordt dit : Ik zie een lange sliert van fietsers voor me. De weg naar de top is er één van recht voor uit, linksaf draaien, opnieuw recht voor uit, opnieuw linksaf... en zo verder. Op de stukken 'recht voor uit' hebben we de wind pal op de kop en lijkt de lange sliert tweewielers stil te staan... Hier had ik voor gevreesd, ... en kijk ik of de mannen na mij nog niet zie komen. Neen, ... dan maar voor mij uitkijken en turen naar die rood witte toren op de top.

De laatste kms van een col zijn me al zo vaak een lijdensweg geweest, ik herinner me mijn moeilijke passage op de Galibier, de Alpe van deze zomer, ... en houd de hartslag die zich nu reeds een uur rond de 180 situeert (toch 5 slagen boven de overslag) in het oog.

De Renault Espace haalt me opnieuw in, ... tof ze zullen tijdig boven zijn zodat mijn aankomst vereeuwigd zal worden! Daar waar ik denk dat ik nog ver van de top af ben, blijk ik plots de laatste bocht genomen te hebben... ik pers er nog een spurtje uit en rijd recht naar Marc & Kurt toe. De flightdeck gaf 1:29:55 aan. De Garmin die wat later werd afgeduwd : 1u30:10.

Ik ben supertevreden en in bewondering voor het landschap... ik hoor plots 'Desselgem' weerklinken, ik ga naar de wielertoerist die dit uitsprak en vraag of hij van Desselgem is.... Hij verklaart nader : 'Nee ik ben van de provincie Antwerpen, maar ik vertelde net tegen mijn vriendin dat ik tevreden ben van mijn tijd op de Ventoux, 1u42, en dat ik iedereen inhaalde en dat er slechts één iemand mij wist in te halen : hij was van Desselgem... dit stond op zijn fiets...' En plots herkent hij mij als de enige die hem wist in te halen...

Hoedanook geen tijd voor veel getriomfeer, want daar zijn de volgende collega's al : Jo komt als 2e over de top en realiseerde dus een zeer sterke remonte. Ook Hans, Geert volgen vrij snel :

Ook de overige collega's overschrijden snel de top van deze kale berg : Peter & Nico in 2u03. Patriek, Herbert & Kurt in 2u20. We zijn met zijn allen supertevreden, ... en zien dat het ook voor Marc & Luc een stressy 2 uur was... Dus snel afdalen naar Malaucène waar onze lunch wacht!

Herbeleef mijn beklimming van de Mont Ventoux uit Bedoin : via garmin

Mont Ventoux Trip - Dag 1

2010-09-16T07:00:00.000+02:00

Op dinsdagavond 14 september staan we met drie fietsers klaar te Kortrijk. Drie echtgenotes klaar om ons uit te wuiven... Lichte stress, hoe benutten we de ruimte in de nieuwe wagen van Nico zo efficiënt mogelijk. Drie fietsen, reserve-wielen, materiaal, ... te veel sportvoeding, en uiteraard de gebruikelijke bagage : vrijetijds- & wielerkledij.

De Ford Galaxy blijkt ruimer dan vermoed, ... en 4 uur later kunnen we ook bevestigen dat hij comfortabel rijdt. We zijn in Troyes, onze 1e tussenstop. Hier slapen we uit. Alhoewel, ... eerst verzamelen met de overige deelnemers aan deze Mont Ventoux Trip. Naast de organisatoren Patrick & Kurt zijn onze begeleiders van het eerste uur, Marc & Luc, er ook opnieuw bij! Jo betreedt als laatste 'Le Val Moret'... Hij monstert éénieder, ... en steekt onmiddellijk het vuur aan de lont. Welke tijden worden er op de Mont Ventoux verwacht? Aanvankelijk geen grootspraak. Enkele uren later, na wat gerstenat geeft éénieder zich al wat meer bloot.

Woensdagmiddag 15 september omstreeks 16u : We checkten allen in in het hotel te Sault. Een Renault Espace fungeert nu als volgwagen : Marc & Luc krijgen drie frigoboxen met drinkbussen en nogal wat reservemateriaal/kledij in de bagageruimte achter zich.

Jo - kenner van de regio - ment de groep tot aan de voet van de Col des Abeilles. Deze opwarmer brengt ons een 400tal meter hoger boven de zeespiegel. Hier wil ik me toch al even testen, ... en ook even kijken waar de overige deelnemers zich conditioneel bevinden.

De trips naar Bourg d'Oisans (2008) en Barcelonnette (2009) leerden me dat Jo & Geert te duchten tegenstanders zijn voor de klimtijdrit op de Mont Ventoux. Dit jaar vervoegde Peter, ongetwijfeld de sportiefste - en ook jongste van het gezelschap -, ons en ik schat hem toch als grootste kanshebber op een Ventoux-toptijd in.

Vandaar dat ik hem wat jen, ... helaas hij laat zich niet overhalen en blijft in de grupetto mee fietsen. Dan maar resoluut naar de kop! Geert is er als de kippen bij om mij te volgen, ook Jo sluit aan... en jawel daar zijn ook Hans, Nico & Peter!

Mijn krachtenarsenaal toch niet teveel uitputten... En dus vooral klein trappen,... ik zie mijn trapfrekwentie stijgen tot 100... Ik hoor het gezwoeg achter mij... de garmin duidt inmiddels een trapfrekwentie van 105, 110, 115... 120. Ik kijk nogmaals achterom en merk een gaatje. Ik fiets door naar de top waar de begeleiders met het fototoestel in aanslag staan. Ik lach naar Marc, ... draai me om en zie Jo, Geert & Hans tevens de top bereiken. Ook de rest van het gezelschap is er snel en we plunderen een eerste maal de frigobox op zoek naar verfrissende drank. De thermometer geeft 28° aan.

Even verder draaien we rechtsaf en dalen af naar Flassan. We nemen ze gezwind en al gaat er even iemand off-road... we bereiken de voet zonder problemen. Jo neemt opnieuw de leiding en brengt ons naar de Gorges de la Nesque. Deze licht lopende helling brengt ons doorheen een wondermooi stukje natuur. Om beurten fietsen we even voorop om enkele foto's van de Gorges, en het gezelschap te nemen.

De honger naar de fiets blijft groot, en enkele kms voor de top plaatst Jo een versnelling... Oeps, even niet aandachtig, ik trap klein... snel groter schakelen en zelf dan maar ook versnellen. Geert volgt mijn voorbeeld. In geen tijd realiseerde Jo een voorsprong van een 150 meter. Dit gat dichtrijden lukt me niet zomaar... De hartslag stijgt boven de overslagpols uit : niet verstandig met wat morgen volgt (klimtijdrit Mont Ventoux) bedenk ik bij mezelf. Alhoewel blijven stoempen is nu eenmaal mijn motto... Ik schakel opnieuw bij en overbrug de kloof. Tja, nu zelf versnellen tot aan de top dan maar. Geert & Jo volgen in mijn spoor.

Hier bovengekomen nemen we enkele foto's. De sportdirecteurs van dienst hebben overigens ook oog voor de natuur en alles wat er zich bevindt.

De competitiedrift is nog niet gestild zodat er tevens in de afdaling naar Sault gekoerst wordt. Telkens een auto ons inhaalt glijden we mee in het zog en schiet de snelheid de hoogte in. We houden het voorzichtig, ... en fietsen met Sault in het vizier in groep verder. Tijd om bij te praten met Kurt, Patrick & Herbert. Het stadje Sault ligt 765m hoog en kijkt uit over de vallei zodat we bij het naderen van het hotel nog wat extra hoogtemeters verwerken.

Hoe leuk ook, deze rit leerde me niets nieuws. Jo & Geert bevestigden hun uitstekende conditie. Peter liet niet in zijn kaarten kijken. Naar mijn aanvoelen maakte Hans wellicht de grootste progressie tov 2008.

Nu naar het hotel, ... om tijdens de maaltijd ongetwijfeld enkele keren de Mont Ventoux omhoog te fietsen, ... in woorden althans ;-)

Digits : 61.12km - 2u26min - 25.10 km/u - 157 gem hartslag - 800Hm

Eén week voor afreis naar Mont Ventoux

2010-09-07T20:08:00.000+02:00

Vanaf volgende week woensdag verblijven we met 11 collega's, waaronder 9 fietsers, te Sault. Doelstelling is om er drie fietstrips te realiseren :

Woensdag
Sault-Col des Abeilles-Villes St Auzon-Gorges de la Nesque-Sault
1332HM
50KM

Donderdag
2xMont Ventoux Sault-Bedoin-Top-Malaucene-Top-Sault
3600 HM
120KM

Vrijdag
Sault-col de la Liguière-Gordes-Col de Murs-Bedoin-Col ND des Abeilles-Sault-Terras
1890 HM
110KM

De hoofdschotel wordt ons dus op donderdag voorgeschoteld... en uiteraard zijn er inmiddels gissingen over de te verwachten klimtijden op de Ventoux.

Het wordt mijn eerste kennismaking zodat een inschatting moeilijk is.

De snelste tijd ooit - Iban Mayo realiseerde tijdens een klimtijdrit in de Dauphiné Libéré van 2004 een tijd van 55min51sec - ligt niet in ons bereik...

Wellicht kunnen we ons beter richten op de 2u01min die ik via www.dekaleberg.nl terugvond :
- Prof wielrenners : gemiddeld 1u09min
- Beloften : gemiddeld 1u28min
- Geoefende wielertoeristen : gemiddeld 2u01min
- Fietsers : gemiddeld 2u42min

Andere sites gebruiken een eerder gereden tijd op Alpe d'Huez als indicatie >
- Een tijd van 55min op de Alpe zou voor 1u31 op de Ventoux staan
- Een tijd van 1uur op de Alpe zou voor 1u37 op de Ventoux staan
- Een tijd van 1u05min op de Alpe zou voor 1u43 op de Ventoux staan
- Een tijd van 1u10min op de Alpe wordt dan 1u51 op de Ventoux
- Een tijd van 1u15min op de Alpe wordt dan 1u59 op de Ventoux
- Een tijd van 1u20min op de Alpe wordt dan 2u07 op de Ventoux
- Een tijd van 1u30min op de Alpe wordt dan 2u23 op de Ventoux
- Een tijd van 1u40min op de Alpe wordt dan 2u39 op de Ventoux

Maar zoals ik uit diverse verhalen afleid : uiteindelijk zullen ook de weersomstandigheden (wind!) een belangrijke rol spelen... We zien wel! Bij deze trip gaat het hem uiteindelijk niet om de prestatie maar wel om de sfeer... Zo wordt dit een mooie afsluiter van fietsseizoen 2010.

Nog 10 dagen voor de Mont Ventoux

2010-09-05T17:37:00.001+02:00

In het vooruitzicht van de Mont Ventoux-trip werd dit weekend zowel op zaterdag als op zondag gefietst.

Op zaterdag zocht ik enkele heuvels in de Vlaamse Ardennen op. De hellingen werden telkens met een hartslag tot net onder de overslagpols omhoog gefietst. Tussen de hellingen was het rustig peddelen, alhoewel de aanwezige windkracht hier soms spelbreker was : Digits via garmin

Voor vandaag stond een clubrit naar Ieper op het programma. Omdat hier geen hoogtemeters te verdienen waren opteerde ik voor 1,5u intensief fietsen (dmv kopwerk), en 1,5u extensief fietsen (verscholen in de groep) : Digits via garmin

Het Koning Boudewijnstadion

2010-09-03T17:21:00.000+02:00

Twee vrijdagen na elkaar was het Koning Boudewijnstadion de locatie voor een sportmanifestatie :

Op 27 augustus was er de Memorial Van Damme. Ik was er getuige van het mooie afscheid van Cédric Van Branteghem. Naast Tyson Gay (100m) wist ook Blanca Vlasic zich in the picture van het publiek te plaatsen. Niet alleen omdat ze als enige over 2m sprong, maar vooral met haar continu gesticuleer naar het publiek... Hoedanook een mooie avond!

Vandaag was er de match 'België - Duitsland'. De sfeer in het stadion was prachtig, het Belgische team verdienstelijk, alleen : De Duitse Mannschaft ging met de overwinning naar huis... Nu maar hopen op winst in Turkije.

Nog twee weken voor de Mont Ventoux

2010-09-01T21:28:00.000+02:00

De vakantie is weeral een herinnering... Af en toe is het nog even de sfeer oproepen, hunkeren naar de Italiaanse zon & keuken... maar met de drukte op het werk en met de start van het schooljaar is het snel terugvallen in het patroon van alledag.

Wat me op sportief vlak tegenvalt : met twee fietsloze weken bleek de conditie pijlsnel verdwenen!

Met de Mont Ventoux-Trip in het vooruitzicht ben ik voor de derde week op rij bezig met vrij intensieve trainingen. Voor vandaag was er mooi weer voorspeld, en kon ik ook nog een namiddag vrij nemen. Ideaal voor een mooie training doorheen Vlaamse Ardennen, Zwalm & de Tieltse regio.

De digits > via garmin

Veneto

2010-08-05T01:04:00.000+02:00

Reeds enkele jaren trekken we in de zomer naar Italië. Na drie jaar Toscane stond dit jaar de Venetiaanse kust op het programma : 2 weekjes puur genieten met het gezin!

Voor mij niet alleen even verpozen en het drukke werk achter mij laten, maar ook een adempauze in het fietsen.

Onder de Italiaanse zon, met een heerlijk wijntje in de hand was het ideaal verpozen om even terug te blikken op de fietsprestaties.

De conclusie is uiteindelijk eenvoudig : voor 2010 was de fietskalender wellicht te goed ingevuld. De eerste doelen dienden zich immers snel aan > einde maart, begin april : Omloop Passage, E3 Prijs & RVV. Nadien quasi onmiddellijk over naar Steven Rooks Classic. Om via ondermeer Waalse Pijl & TBT te trainen voor 3Ballons. Nauwelijks bekomen van deze cyclo was het opnieuw in het zadel om via Gent Wevelgem te trainen voor La Marmotte. Opnieuw thuis van de Alpen was het me klaarstomen voor het fietsweekend in de Franse Ardennen : Givet.

Kon ik in iedere cyclo : SRC / 3B / Marmotte een mooie prestatie neerzetten... toch voelde ik tijdens het 'Givet'fietsweekend dat de batterijen nodig opgeladen dienden te worden. Op de twee hellingen waar de club zich testte kon ik het nauwelijks nog opbrengen om tot het uiterste te gaan, en ook op dag 2 was het na 180km vechten om de koppositie naast Pascal W te behouden.

Logischerwijze volgt dan een volledig fietsloze vakantie... Alleen... in september is er nog het laatste doel : met collega's de Mont Ventoux omhoog fietsen. Dit weekend wordt na Bourg d'Oisans (2008) & Barcelonnette (2009) een mooie traditie en dus iets waar ik toch op een behoorlijk niveau wil fietsen.

Vandaar dat ik in Bibione toch een MTB huurde voor een klein tochtje langs de kust : met de bike van Bibione naar Caorle en terug, toch 90km...

In Caorle >

De bike >

Impressie van een fietsweekend

2010-07-19T08:10:00.000+02:00

Zoals elk jaar organiseerde de club ook dit jaar een fietsweekend.

Dit jaar was Givet de bestemming. Organisatoren van dienst, Pascal D & Manfred A, loodsten ons perfect door dit ruim 400km zware maar mooie parcours! Traditiegetrouw zullen we ook van dit weekend enkele anekdotes onthouden : de loslopende hond, de taxirit naar het restaurant... De diavoorstelling hieronder ter aanvulling!

Dank aan bestuur & organisatoren!

La Marmotte 2010 (in woord en beeld)

2010-07-04T08:00:00.000+02:00

Grootspraak versus stress

Reeds in januari besliste ik tot een vierde deelname aan La Marmotte. In tegenstelling tot de voorgaande edities (2004, 2005 & 2007) reisde ik deze maal alleen af naar de Franse Alpen. De deelnemerslimiet (7000) werd dit jaar zo snel bereikt dat andere clubleden, oa Patrick V, noodgedwongen forfait gaven.

Donderdagmorgen 1 juli, na het geven van de 14 verjaardagszoenen aan de jongste dochter, vertrok ik omstreeks 4u30 richting Bourg d'Oisans. 10 uur later rijd ik met de wagen de Alpe boven, ... en onmiddellijk is er opnieuw het ontzag voor deze col, ... de bedenking dat mijn gekozen verzet (39*28) toch te zwaar zal zijn... Bovengekomen vervul ik de administratieve formaliteiten : afhalen van nummer & chip en loop ik wat rond in het promo-dorp.

Twee uurtjes later zet ik koers naar mijn hotel (Mercure) op Les Deux Alpes. Onderweg zie ik het Merijenmarmotte-team uit O-Vlaanderen. Na wat heen en weer getwitter tijd voor een face2face babbel : altijd leuker, vooral omdat zij blijk geven van de goede spirit : teamgeest en uitrijden is belangrijker dan de koers.

In het hotel maak ik kennis met andere deelnemers : groepen uit Meulebeke, Erpe-Mere, Limburg ... logeren er ook. Voor enkelen de eerste deelname, voor anderen reeds sedert jaren tachtig een vaste datum in de agenda.

Op donderdag- en vrijdagavond hang ik wat rond in de bar. Telkens één gespreksonderwerp : La Marmotte... welk weer wordt het... Hoe later op de avond, hoe zekerder men wordt van een topprestatie! De grootspraak blijft onder het nodige gerstenat niet uit... toch voel je ook wel wat twijfel, een gezonde portie stress is bij éénieder aanwezig.

Op de vooravond van La Marmotte leg ik alles klaar voor de volgende dag : ondanks de voorspelde 30 graden - maar met 60% kans op een regenbui - kies ik voor 2 (lichte) truitjes. Om alles op te bergen heb ik nu éénmaal voldoende zakken nodig. Dit verdwijnt in de truitjes :

3 binnenbanden
5 CO2-patronen
2 CO2-adaptors
7 W-Cups Energy Drink
3 W-Cups Energy Booster
1 regenjasje

Op zaterdag 3 juli, omstreeks 4u, na 6u30min slapen, gaat de wekker. Bananen en muesli worden binnengespeeld, een litertje water spoelt alles door. Voldoende drinken wordt ongetwijfeld de sleutel tot succes voor vandaag, ik startte hier overigens op vrijdag mee met alvast 4 liter sportdrank te drinken.

Euforie

De auto kon ik parkeren aan de voet van de Alpe, na een laatste check van oa bandendruk & remmen fiets ik richting de start. Omstreeks 6u ben ik één van de eersten om in het 2e startvak (vanaf nr 400) plaats te nemen. Ik ontmoet er enkele wt.be-leden. Ook Suma neemt opnieuw aan de grootste van alle cyclo's deel. Een half uurtje later worden we niet alleen door de organisatie gefilmd, maar komt ook Fons Moors, voormalig winnaar van La Marmotte, ons filmen. Hij wenst ons succes, op onze beurt wensen we hem het beste voor de Mi-Marmotte (het 'kleine' broertje van La Marmotte).

Zoals bij alle organisaties van sportcommunication wordt ook nu weer iets te laat het startschot gegeven : om tien na zeven vertrekken de renners, wij van het tweede vak sluiten vrij vlot aan. We horen het gepiep van onze tijdchips bij het overschrijden van de startmatten en spurten weg.
De eerste kilometers brengen ons richting de eerste col van de dag : de Glandon. Zoals steeds staan langs de kant van de weg vele familieleden en vrienden van de deelnemers. Enthousiast moedigen ze ons aan, ... de adrenaline stijgt ten top, de eerste tien km gaat de snelheid niet onder de 45km/u.

Eens we rechtsaf, richting Glandon, draaien vormen er zich twee groepen : zij die voor de eerste kms van deze col toch nog voor het grote verzet kiezen & die fietsers die onmiddellijk voor de souplesse kiezen.

Het is een indrukwekkend zicht om de honderden wielertoeristen voor mij de col te zien beklimmen, ook na mij is het een sliert van duizenden fietsers. Overweldigend zicht! Veel tijd voor rondkijken is er niet, doelstelling is om deze eerste col goed door te komen. Ik stelde mezelf tot doel om na 1u45 à 2u00 op de 1924m hoge top te zijn.

Dit impliceert bij deze vooral het vlot ronddraaien van de 39*25. Dit lukt me goed, ik haal behoorlijk wat fietsers in... Voordien was ik behoorlijk gestresst dat de te zware inspanningen bij de diverse toertochten waar ik voluit ging (Ronde Van Vlaanderen, Steven Rooks Classic, Trois Ballons zijn slechts enkele) me vandaag zuur zouden opbreken... Zou het dan toch lukken vandaag... ik heb werkelijk een goed gevoel in de benen en blijf de pedalen soepel rond draaien. In de laatste kms voor de top zie ik de fotografen staan, vol overmoed steek ik de duim omhoog...

Aan de top van de Glandon is het echt een gezellige drukte, het is er heerlijk weer en de vele toeschouwers zorgen voor een mini-Tour de France-gevoel. Bij het overschrijden van de tijdsmat op de top zie ik dat ik mijn doelstelling van 1u45 met 2 minuten verbeterde. Een euforisch gevoel maakt zich van me meester. In tegenstelling tot een rustpauze aan de top kies ik daarom onmiddellijk voor de afdaling.

Angst

De afdaling van de Glandon werd geneutraliseerd. Dit betekent dat men de tijd voor de afdaling in mindering zou brengen van de bruto-fiets-tijd. Ik, zoals vele andere wielertoeristen, hou er evenwel aan om te vergelijken met de voorgaande edities zodat ik hier geen rekening mee hou. Voor mij telt immers niet het klassement, wel mijn prestatie in vergelijking met mijn eerdere tijden.

Toch hou ik het veilig tijdens deze afdaling... ik ben zonder twijfel één van de minst behendige dalers hier aan de start en hou dan ook continu rechts aan. Hiertoe worden we overigens massaal aangemaand : niet alleen door de organisatie, maar ook door de gendarmes die talrijk aanwezig zijn.

Amper in bocht twee zie ik het toch misgaan, een fietser glijdt uit en valt... twee bochten later zie ik een renner met een gebroken wiel langs de kant van de weg... Bocht 5 : twee fietsers langs de kant... Mijn gedachten zijn plots ver weg : ik denk aan de editie 2007, het dodelijke ongeval... de angst overvalt me... de euforie is verwenen...

Ik laat me door de overige fietsers één voor één inhalen, en ben blij als deze afdaling achter de rug is.

Groepsgevoel

Nu volgt een vlak stuk weg tot aan de tweede col van de dag. Van bij de eerdere edities weet ik dat hier spontaan een gruppetto wordt gevormd. Alleen vandaag is het echt spurten om in het juiste groepje te zitten. Ik sluit aan bij een achttal fietsers die een groep van zo een 20 andere deelnemers voor zich ziet uitrijden. Het is enkele kms knallen, maar dan is er eindelijk tijd om in het zog van deze groep tot rust te komen. Tijd ook voor de 2e W-Cup, ... ik drink wat en dan is het tijd voor wat rondkijken... Wie zit er allemaal in deze groep : nogal wat Nederlanders (oa Veltec & Gaul.nl zijn vertegenwoordigd), maar ook enkele deelnemers uit Noorwegen, Denemarken, Italië, Spanje & Engeland. Toch wordt er niet veel gepraat. Iedereen weet dat we nu afstevenen op het zwaarste deel : Télégraphe & Galibier.

Realiteitszin

Met zo een dertig fietsers starten we de beklimming van de Télégraphe. In 2007 reed ik hier in een fantastisch tempo omhoog, ... ik werd er door niemand bijgehaald, ... integendeel ik slaagde erin om nogal wat plaatsen te winnen op deze col. Helaas is dit me vandaag niet gegund, of ik heb mindere benen, of de deelnemers rond mij zijn sterker. Ik maak me zelf wijs dat het het ongetwijfeld het tweede is. Ik poog met in het zog van fietsers met een zelfde klimritme te nestelen, doch vind niet echt het juiste tempo. Dan maar mijn eigen weg gaan, ik probeer geen rekening meer te houden met de overige deelnemers... en klim op de 39*25 naar boven. Hoe hoger ik kom hoe meer ik er in slaag om opnieuw wat renners bij te halen, dit bezorgt me opnieuw moed... tot ik ter hoogte van de wegwerkzaamheden door de politie wordt aangemaand om te stoppen bij het rode licht. Daar gaan mijn virtuele minuutjes voorsprong... Doch niet getreurd we zijn bijna boven, en we hebben deze col dus ook al goed verwerkt. Alleen ik begin nu wel heel erg te zweten... en ik besef de warmte wordt moordend vandaag!

Genieten?

Bij de bevoorrading in Valloire neem ik de tijd voor het vullen van de drinkbussen, er is keuze tussen twee soorten drank... Ik kies voor de energiedrank, een erg zoete smaak... tja de bevoorradingen zijn niet van de kwaliteit als de cyclingtour in België.

De passage die nu volgt is er één over slecht lopende wegen, ... echt vervelende klimkilometers waar geen einde schijnt aan te komen... Uit ervaring weet ik dat dit slechts het voorgeborgte is van de echte hel : De Galibier!

Deze col is qua natuur één van de mooiste cols om omhoog te fietsen... hij lokt gewoon bewondering uit met zijn met sneeuw bedekte toppen... maar voor het fietsen is het een echt 'zwart beest'.

Na het overschrijden van Plan Lachat kies ik voor mijn kleinste verzet : 39*28. Ik weet dat het nu gewoon harken is naar boven, ik heb veel te warm, één drinkbus is inmiddels opnieuw leeg zodat ik de tweede drinkbus wat dien te sparen... De twee truitjes worden volledig opengeritst en ik kies voor mijn eigen tempo omhoog. Mentaal krijg ik het moeilijk als ik drie kilometers voor de top mijn tempo zie dalen onder de 10km/u en ik door nogal wat renners wordt bijgehaald. Ik weet dat dit de lastigste stroken zijn en begin me af te vragen of ik deze rit wel zal uitrijden... mijn wagen staat aan de voet van Alpe d'Huez, drie cols zijn ook mooi... hoef ik wel zoveel af te zien... Ik geraak nauwelijks nog vooruit... in tegenstelling tot vorige edities, ook weinig volk hier om u naar boven te roepen... Waarom ben ik toch een vierde maal naar hier afgezakt! Plots zie ik warempel een tandem voor mij, ... tja als zij dit kunnen dan moet dit toch ook voor mij lukken! Volhouden, grinta tonen!

Na 5u30min sta ik boven op de Galibier, ik vul beide drinkbussen opnieuw, en kies onmiddellijk voor de afdaling... Oeps ik vergat de ritsen opnieuw dicht te trekken, ... de bochten liggen er gevaarlijk bij : het smeltwater loopt over de weg heen en maakt het toch wel glad. Ik stop in een bocht breng me vestimentair in orde... en daal dan behoedzaam verder af. De Lautaret volgt al snel, nu wordt het een plezante afdaling : hier is het minder steil, er is een goede zichtbaarheid... ook ik laat me hier gaan... en realiseer een snelheid van 68km/u.

Na de passage van enkele tunnels kom ik aan de voet van Les Deux Alpes... nu volgen enkele golvende kilometers... ik zit in een groepje... maar het gaat me te snel... Ik wens niet leeggereden aan Alpe d'Huez te beginnen zodat ik hier mijn eigen tempo zoek en de tijd nemen om W-Cups 4 & 5 naar binnen te spelen... en opnieuw wordt er een drinkbus geledigd... Ik heb het ontzettend warm... een fietser die bij mij komt aansluiten schudt het zweet van zich af en wijst naar zijn pro-fietscomputer : die geeft 39° (in de zon uiteraard) aan!

Lijdensweg in drie bedrijven

Aan de voet van de Alpe gekomen zie ik de wagen staan, ik wil me niet laten kennen en kies er voor om ook deze vierde col toch te beklimmen.

De eerste kms zijn de zwaarste, kennen het hoogste stijgingspercentage : tot boven de 10%. Ik schakel onmiddellijk naar de 39*28 en weet me gesterkt door het massale publiek langs de kant van de weg! Ze roepen ons werkelijk vooruit... dit geeft me kracht, ... alleen ik heb dorst... helemaal geen drinken meer! Was dan toch beter gestopt voor extra drank aan mijn auto... Merde, ik roep naar de Vlamingen langs de kant van de weg : water! "Binnen 2km" roepen ze me terug... Merde... dit lukt me niet, ik heb nu drinken nodig... niet aan denken... vooruit fietsen... bocht per bocht wordt genomen... ik haal nu nog amper 7km/u! 10 jaar dat ik fiets, nog nooit heb ik zo afgezien! De warmte is verstikkend... ik haal gewoon weg geen adem meer... in trance fiets ik verder... Twee kilometers lijken uren te duren en eindelijk is er de waterstop in La Garde, het dorpje na 1/3e van de klim. Ik vraag voor het bijvullen van beide drinkbussen en drink ondertussen enkele bekertjes. De bevoorraders van dienst zien dat ik er compleet door zit... ze vragen of ze me dienen af te koelen, ik knik en ze maken mijn truien nat... Enkele minuten later duwen ze me opnieuw op de fiets...

Mentaal heb ik deze col inmiddels in drie op gedeeld : nu volgt het tweede passage tot Huez. In dit dorpje op de Alpe, binnen 4km, is er opnieuw een waterstop! De kms zijn nu iets minder steil, en het drinken deed me deugd, ik krijg wat moed en fiets aan een tempo van 11km/u verder... Helaas deze opflakkering is van korte duur... De fietscomputers geven inmiddels 41° aan! Ik ben mezelf aan het uitputten... hoever kan en mag ik hier mee doorgaan... is dit nog verantwoord? Ik zwalp op de Alpe, fietsers die mij inhalen moeten in een boogje om me heen fietsen, sorry hiervoor... maar ik zit stikkapot... Ik ben niet alleen... in diverse bochten van de Alpe zie ik renners uitgeteld liggen... benen omhoog... verkrampt... anderen dompelen zich in volledige rennerstenue in de kleine watervalletjes langs de kant van de Alpe...

In La Garde staat het leger om iedereen met een watergordijn te verfrissen... Mijn twee drinkbussen dronk ik op amper 4km leeg... Beiden worden opnieuw bijgevuld!

Laatste passage van de Alpe, nog 4km... Laatste deel van mijn lijdensweg! Bocht na bocht krijg ik opnieuw moed, ... ik waag het zelfs om opnieuw op mijn uurwerk te kijken... Eigenaardig.... ondanks deze formidabele inzinking kan ik er toch nog in slagen een besttijd neer te zetten... Vanaf bocht twee ga ik in een trance op de pedalen dansen... ik wil er werkelijk nog alles uitpersen om mijn vorige besttijd van 8u20min te verbeteren. Eénmaal ik de huizen langs de kant van de weg ontwaar slaag ik er zelfs in om opnieuw snelheid te maken.... En zo in uiteindelijk 8u15min over de mat van de tijdsregistratie te fietsen!

Metaalkoorts

Het thuisfront wordt gebeld en enkele clubleden worden op de hoogte gebracht : Ook bij mijn vierde deelname slaagde ik erin om de eindmeet te bereiken. Om een gouden brevet te halen was een tijd van 9u15min nodig. Ik verbeterde die tijd met exact 1 uur zodat dit brevet 'binnen' is.

De organisatie maakte twee klassementen op : één met, één zonder afdaling van de Glandon. Uiteraard telt voor mij deze met de afdaling : en dus 8u15 (niet 7u46). Dit is overigens ook het enige vergelijkingspunt met mijn vorige edities :

2004 : 9U20
2005 : 9U15
2007 : 8u20

Gekkenwerk

Opnieuw maakt de euforie zich van mij meester, ... ik vind dat ik een prachtprestatie heb neergezet!
Mijn kleren zijn nat van het zweet, en de vele bekertjes water die over me werden uitgegoten tijdens de klim... ik leg me in de zon te drogen... Na een twintigtal minuutjes sta ik recht, eens kijken of ik geen bekenden tegen kom...

Het komt me volledig zwart voor de ogen... Oei dit gaat compleet fout!

Ik slaag er nog in om iemand van de organisatie aan te spreken, en breng enkel nog de woorden 'Croix Rouge' uit... Een minuutje later komen drie hulpverleners op me afgelopen. Twee ondersteunen me, de derde neemt mijn fiets... Ze brengen me naar hun 'hospitaal' in de sporthal... Er gaat van alles door me heen... Voor het eerst ben ik hier zonder kameraden... Alleen La Marmotte fietsen krijgt nu plots een akelige dimensie...

De hulpverleners brengen me naar een brancard en beginnen met de gebruikelijke checks : hartslag, ademhaling, bloeddruk... De friste in de sporthal doet me deugd, ik ben blij te kunnen liggen... diverse vragen worden me gesteld... en geleidelijk aan kom ik opnieuw bij volle bewustzijn...

Ik kijk om me heen, en zie nog diverse andere fietsers binnenkomen : verschillende met dezelfde symptomen als mij 'uitputting', anderen voor de verzorging van hun gehavende lichaam na de valparijen... ik blijf een half uurtje liggen, en wanneer bij de derde controle blijkt dat mijn hartslag tot onder de 60 is gedraaid mag ik de Rode Kruis dienst verlaten... alleen blijkt dat ze mijn talenkennis nog kunnen gebruiken... ik vertaal nog wat voor andere renners en ga dan op mijn gemak naar het hotel aan de overkant. Nee geen Leffe, wel twee cola's... Dit om opnieuw op krachten te komen voor de afdaling van de Alpe.

Op het terras praat ik met enkele fietsers : één woord hebben we voor deze editie : gekkenwerk! In de ruime omgeving wordt de maximumsnelheid met 20km/u naar beneden gebracht omwille van de ozon-concentraties, continu wordt er aangemaand om binnen te blijven om geen zware inspanningen te leveren... en wij vergen in deze omstandigheden het uiterste van ons lichaam : Verantwoord!?

Eerbetoon

Iets na 17u neem ik de afdaling van de Alpe. Ik fiets traag... niet uit angst... wel omdat ik stomverbaasd ben van de aanblik van de vele fietsers die naar boven komen... Sommigen al fietsend, anderen zwalpend zoals ik deed... Maar ook veel te voet! Ongelofelijk moedig om volledig uitgeput toch nog deze Alpe te voet omhoog te komen... Ik zie fietsers schoenen en kousen aan het stuur, te voet hun bike naar boven duwend... Dit vanaf bocht 17!!

Velen hebben afgezien! Dit blijkt ook 's avonds in het hotel : van de 21 deelnemende hotelgasten bereikten slechts 9 de finish.

Eén verdient toch een bijzondere vermelding : op 61jarige leeftijd realiseerde hij een toptijd van 6u45min! Ongelooflijk, respect!

Dankwoord

Dank aan iedereen die me hetzij via telefoon, sms, twitter, mail, ... aanmoedigde! Zeker wanneer je alleen dergelijke uitdaging aangaat ben je blij dat er nu zoveel communicatiemogelijkheden zijn!! Aan de deelnemende hotelgasten van hotel Mercure : Het was mede dankzij jullie een tof verblijf!!

Vooruitblik

Of ik ooit terugkom naar La Marmotte : zeg nooit nooit... toch vermoed ik dat ik dit liever eens als toeschouwer dan als deelnemer zou meemaken... dit lijkt me ook gezonder ;-)

Beeldmateriaal

La Marmotte... Vandaag!

2010-07-03T05:00:00.000+02:00

Deze ochtend kwam ik wakker met volgende vragen :

Waarom heb ik me voor een vierde maal ingeschreven voor deze tocht? Waarom wil ik me vandaag weer pijnigen, ... tot de uitputting toe fietsen..., Waarom komt men van alle windstreken naar deze toertocht, waarom zijn 34 verschillende nationaliteiten hier aanwezig? Waarom opteerde ik als kleinste tandwiel voor de 27 ipv de 30 (cfr mijn drie vorige edities)... Hier krijg ik bij de laatste kms van de Galibier ongetwijfeld spijt van!

Vandaag voldoende tijd om hier enkele antwoorden op te bedenken ;-)

O ja, vandaag is er ook Le Grand Départ te Rotterdam.... Om 16u15 om precies te zijn, ... Nu zal ik toch even in mijn kaarten laten kijken : deze timing is mijn doelstelling voor vandaag... want als ik tegen die tijd binnen ben realiseer ik opnieuw een gouden diploma!

Zijn jullie nieuwsgierig naar La Marmotte 2010 : Kijk dan vandaag op La Marmotte 2010 live N° Dossard = 644

La Marmotte.... Nog 1 dag...

2010-07-02T06:00:00.000+02:00

De dag voor La Marmotte....

Tijd voor rust... en waarom niet mijn verhaal van 2007 nog even na te lezen :

In tegenstelling tot de twee voorgaande jaren waar ik van de Marmotte telkens het belangrijkste objectief van het seizoen maakte had ik in 2006 geen specifiek streefdoel. Toch slaagde ik er dat jaar voor het eerst in om behoorlijk wat trainingskilometers af te malen : zo een 9000km op jaarbasis. Deze bredere trainingsopbouw resulteerde in een beter gevoel bij mijn deelnames aan wielerklassiekers zoals Ronde Van Vlaanderen en Tilff Bastogne Tilff.

Dit viel blijkbaar ook op bij de collega’s van de wielertoeristenclub, De Nieuwenhovespurters. Enkele leden maakten er mij attent op dat ik met deze conditie er wellicht zou in slagen om mijn Marmotte-tijd, zowel in ’04 als in ’05 grootte-orde van 9u10, met een 20tal minuten te verbeteren. Deze opmerking bleef me bij en toen tijdens het najaar van ’06 Pascal D me vertelde dat hij in 2007 opnieuw naar de Franse Alpen, voor zijn tweede Marmotte, zou afreizen was mijn beslissing snel genomen : Ik vergezel Pascal D!

In het voorjaar van 2007 troffen we de verdere voorbereidingen en sloten zich ook Dieter & Patrick aan. De bevestiging van onze inschrijving op www.sportcommunication.com volgde snel en ook het appartement in de residentie van Pierre & Vacances werd vlot geboekt.

Tijdens de eerste jaarhelft werden in opbouw naar de Marmotte naast de gebruikelijke clubritten van de Nieuwenhovespurters ook enkele wielerklassiekers voor onze wielen geschoven. Bij iedere deelname van E3-Prijs, Ronde Van Vlaanderen, Van Peteghem-Classic, Davitamon-Classic, Rit van de Gouverneur, Freddy Maertens Classic, Waalse Pijl, Gent Wevelgem werd gekozen voor de langste afstand en schuwden we de inspanningen niet. Dit resulteerde vooral in een geruststellend gevoel : we maalden voldoende kilometers, en viel de Marmotte om welke reden dan ook tegen, dan hadden we toch al lekker gefietst in 2007…

Bovendien leverde ook onze deelname aan de West-Vlaamse cyclo-sportieve Freddy Maertens Classic ons wat zelfvertrouwen op : Op 74 finishers behaalden we elk een gouden brevet en dit met een behoorlijke plaats & tijd >

4e op 3 min van de winnaar : Dieter (gemiddelde ‘diploma’snelheid 35.08)
5e op 3 min van de winnaar : Johan D (gemiddelde ‘diploma’snelheid 35.08)
14e op 11 min van de winnaar : Pascal D (gemiddelde ‘diploma’snelheid 34.30)

Bij de afreis naar Alpe D’Huez hadden we met zijn allen bovendien een behoorlijk aantal trainingskilometers op de teller getoverd : Pascal D (7500km), Johan D (8000km), en ook voor Dieter & Patrick zou dit zich in die grootte-orde situeren. Reden te over om vol zelfvertrouwen aan de cyclosportieve met de grootste uitstraling ter wereld, La Marmotte, te starten…

En toch hadden we aan de vooravond van 07-07-07 voldoende twijfels : door het vele intensieve fietsen was onze conditie-top reeds lang voorbij, de laatste dagen kwamen we omwille van het barre weer onvoldoende aan fietsen toe, de maand juni was om tal van redenen te stresserend geweest, … en tot overmaat van ramp zou de temperatuur op de 7e juli de 30° overschrijden, en dit zelfs op de Alpentoppen… Bovendien was ik opnieuw dermate onder de indruk van de lastigheid van de cols dat ik mijn ambitie van het evenaren van mijn tijd in 2005 & 2006, de 9u10, inmiddels bijstelde tot het uitrijden van deze monstertocht, of zoals de tocht omschreven wordt op het forum van wielertoerist.be : het wereldkampioenschap van wielertoeristen.

Op de magische datum 07-07-07 porden de scherpe tonen van mijn Nokia me omstreeks 4u15 aan om op te staan : daar waar Dieter een uitgebreid ontbijt, pasta & brood, zichzelf voorschotelde, hield ik het traditiegetrouw bij mijn muesli. Toch nuttigde ik net als Pascal D & Patrick reeds zo vroeg in de ochtend voldoende sportdrank en namen toch we wat meer koolhydraten dan anders in.

De deur van ons appartement op Alpe d’Huez werd dichtgetrokken, de fietsen ingeladen in de bestelwagen, en we kozen richting Bourg d’Oisans. Hier aangekomen stonden langs beide kanten van de weg fietsers zich klaar te maken : insmeren van de benen, vullen van de fietsshirts met sportvoeding, hier en daar met kleefband nog een pompje aan de fietskader kleven… laatste check van de wielen & banden. We keken naar de diverse deelname-nummers en zagen nogal wat deelnemers uit het selecte ‘400’-groepje : de best geklasseerden uit 2006 krijgen immers een bevoorrecht nummer < 400 en mogen vanuit die context in de eerste startbox plaatsnemen. Hoedanook wij konden ons gezien onze vroege aankomst vooraan in de tweede box positioneren.

Inmiddels 6u10 voelde ik de spanning toenemen, ik checkte mijn polar en zag tot mijn verbazing een hartslag, zo een 30-tal tellen hoger dan normaal verschijnen. Enfin enige vorm van adrenaline zal wel nodig zijn, pompte ik mezelf moed in. Tijdens het afwachten zag ik enkele overige deelnemers van www.wielertoerist.be , Reumong & zijn vader, Trekkie en ik ging ze even groeten. Verder kon ik enkel vaststellen dat net als voorheen onze Noorderburen voor de grootste afvaardiging hadden gezorgd : Nederland zou 14 uur later 1221 finishers tellen.

Nog een 33 andere nationaliteiten tekenden present aan de start : Mexico (1 finisher), Israël (1 finisher), Brazilië (2 finishers), Zuid-Afrika (2 finishers), Japan (6 finishers), Canada (7 finishers), Polen (15 finishers), Australië (18 finishers), Denemarken (216 finishers), Engeland (354 finishers), … Wij behoorden tot de 700-koppige delegatie uit België. Deze smeltkroes van nationaliteiten, de diverse talen door elkaar… Het beeld van 7000 fietsers na elkaar in een klein dorpje als Bourg d’Oisans : dit is reeds een bezienswaardigheid op zich! De talrijk opgekomen familieleden en supporters van de deelnemers aarzelden dan ook niet en schoten nogal wat plaatjes van de start van La Marmotte.

Even voor 7 uur wakkerde de lokale omroeper de sfeer nog wat aan : zijn geroep doorheen de micro overstijgde nu overal het geroezemoes van de fietsers, … we wensten elkaar allen snel alle succes toe, en klikten onze schoenen reeds in de pedalen… even later weerklonk de muziek ‘C’est partie, c’est partie…’ … we overschreden de mat waar onze tijdschip zich diende te registreren… en een adrenaline-stoot later waren we op weg…

“OK, ik ben goed weggekomen, nu in deze mensenzee veilig verder fietsen, zorgen dat ik niet val” ging er door mijn hoofd… de kmteller wees inmiddels 40km/uur aan… Ik zocht Dieter, Patrick & Pascal D. Ik zag geen van allen… plots ontwaar ik aan de kop van een peloton van zo een 40tal renners Dieter… “Tja hij gaat er volledig voor… hoedanook…” ik wil de eerste kilometers bij de vrienden blijven en ik smijt mijn fiets links van het groepje waar ik in zit en haal groepje per groepje in tot ik kan aansluiten in het peloton van Dieter & Patrick, … even later vindt ook Pascal D aansluiting.

Samen met Pascal D beslis ik om geen al te snelle start te nemen en ik laat Dieter na het indraaien van de eerste bocht verder fietsen, ook Patrick verliezen we hier reeds uit het gezichtsveld. De eerste stijgende kilometers van de Col du Glandon volgen al snel… ik verifiëer mijn hartslag en wens hem zoals vooropgesteld enkele tellen onder de overslagpols te houden. Ik slaag hierin, krijg een goed gevoel en dat geeft me zelfvertrouwen… ik fiets in eigen cadans verder. Beetje bij beetje haal ik overige fietsers in, ook Patrick wordt bijgehaald. Enkele kilometers verder naderen we een klein gehucht waar het iets vlakker wordt. Ik neem de tijd voor het nuttigen van wat sportdrank en een reep en vervolg via de afdaling. Dit is niet mijn sterkste punt, maar bij deze korte afdaling komt nog niet veel stuurmanskunst bij kijken… slechts een beperkt aantal fietsers halen me hier opnieuw in. Wat volgt zijn opnieuw enkele kms met een gemiddelde stijgingspercentage van 10%. Dan maar opnieuw opteren voor de 39x27 als verzet. De laatste kilometers neemt dit stijgingspercentage wat af, ik schakel bij tot 39x24 en bemerk dat ik de top na 1u45 zal bereiken. Dit is een 15 minuten sneller dan tijdens mijn vorige edities. Positief nieuws, minder aangenaam is het gevoel dat ik heb op de achterband : enkele steentjes blijken zich vast te pinnen in de band en bij iedere omwenteling hoor ik het getik. Op de top van de Glandon verifiëer ik één en ander, ik verwijder het steentje en ga voluit voor de afdaling…

Al van bij de eerste bocht zie ik enkele veiligheidsmensen met aanduidingen ‘gevaarlijke bocht’, ‘gevaarlijke afdaling’, … even verder ligt een rouwkrans… als slechte daler voldoende signalen om me tot de orde te roepen : en ik ga in de remmen… ik haal nog een snelheid van 25km/u. Na vier bochten word ik reeds bijgehaald door Patrick… ik kijk naar hem en hij verdwijnt in geen tijd uit mijn gezichtsveld… Ik denk bij mezelf : dat belooft… daar gaat mijn goede tijd… maar heelhuids aankomen is belangrijk, ik denk aan mijn gezin en beslis me niets meer aan te trekken van welke richttijd dan ook… Ik wil het ook veilig houden voor de overige fietsers en kies resoluut voor de rechterzijde van de weg. Ik tel wel nog het aantal deelnemers die me tot aan de voet zal inhalen : uiteindelijk een 87tal in totaal (vanaf bocht 6).

Na de aankomst beneden wens ik zo snel mogelijk aansluiting te vinden met een ‘snelle’ groep, zaak om toch wat verloren tijd goed te maken… Een groepje van een 20-tal fietsers vormt zich, doch we zijn slechts met een 4tal die bereid zijn om rond te draaien en tegen de wind in te beuken… Korte tijd later komt Pascal D, die inmiddels aansluiting vond bij deze groep, op mijn schouder tikken : Het is niet aan ons om hier kopwerk te doen, roept hij, … dit zijn allen beter fietsers dan ons, deze groep gaat hier voor richttijden van 8 uur… Ok, dan maar, en ik plaats me samen met hem in de buik van dit peloton.

Van de voorbije edities heb ik één iets geleerd : continu blijven eten en drinken is een must. Eén nadeel levert dit me op : ik heb dringend een plaspauze nodig, aan de voet van de Télégraphe gekomen verwittig ik Pascal D van deze stop. Hij rijdt door en we spreken af om elkaar wellicht in Valloir opnieuw aan te treffen.

Een blik op de polar leert me dat mijn sanitaire stop me welgeteld 110 seconden pauze kostte. Inmiddels rijdt een volgende groepje over de spoorweg, en start met de Télégraphe. Ik sluit me bij hen aan, en constateer dat ik nog steeds een goed klimgevoel heb… Ik haal de één na de andere in, en na 5 kilometers kom ik opnieuw bij Pascal D. We wisselen enkele woorden, ik rits mijn truitje & windvest helemaal open en ga verder op dit élan door. De snelheid poog ik op de 13km/u te houden, en weet iedereen bij te benen. Dit wordt mijn snelste beklimming ooit… Aan de top van de Télégraphe zoek ik een drank-stop, maar vind enkel een rode-kruis-hulppost terug… Dan maar doorrijden naar Valloir. De afdaling die hieraan voorafgaat gaat uiterst vlot… dit kan niet gezegd worden aan de eerste kilometer bergop die vervolgens volgt. Blijkbaar heeft de inspanning op de Télégraphe me teveel krachten gekost, … dit loopt helemaal niet meer, … ik geraak met moeite vooruit, .. zelfs indien ik kleiner schakel… ik maan me zelf aan rustig te blijven en neem enkele w-cups uit de achterzak. Even later zie ik rechts de bevoorradingspost : ik laat beide bidons bijvullen met extran, beslis om dan toch geen stokbrood aan te nemen, dank de vriendelijke mensen van de bevoorrading, en fiets door…

De warmte begint zijn tol te eisen… Ik vraag me af of ik mijn windvest beter niet uitdoe, wegwerp… Uiteindelijk vind ik het belangrijker om mijn voeding die ik erin kon opbergen, mijn reserve-materiaal, bij te houden en blijf aldus te warm gekleed… Het zweet parelt me uit, ik spreek met enkele Fransen, Italianen, Nederlanders & Belgen… Het gezamenlijke afzien sterkt me om door te doen… Toch zinkt me bij het naderen van het brugje halverwege de Galibier me de moed in de schoenen : ik zie de lange sliert fietsers zich de weg omhoog zoeken en panikeer. Hier geraak ik niet meer boven… Toch is er slechts één oplossing : rustig verder fietsen… alhoewel de wind speelt hier beurtelings in het nadeel… en dit wordt uiteindelijk mijn redding : de hitte wordt dankzij het zalige windje aanvaardbaar…

Tijdens de laatste vijf kilometers zie ik langs beide zijden van de weg fietsers die afstappen, ik zie iemand braken, … en blijf me zelf moed in pompen. Toch krijg ik stilaan een uitgeput gevoel… Drie kilometer voor de top zie ik dan een volledige delegatie Nederlanders de wave uitvoeren bij iedere fietser die voorbijkomt… Ze zien dat ik het moeilijk heb, roepen me aanmoedigingen toe, … ik vraag me af waarom ik hier een derde maal naar toe kwam, welke reden me zover kon brengen, waar dit afzien voor nodig is… ik voel me uitgeput, een traan rolt over mijn wang. Een fotograaf weet dit beeld vast te leggen, … nog een andere fotograaf van www.photobreton.com komt naast mij lopen en schiet enkele plaatjes… tja drama… is het dit wat men wil zien… Nog twee kilometer naar de top, ik schakel op mijn kleinste verzet : 39x30 en put hier opnieuw wat kracht uit : ik kom boven op de top en stel vast dat ik nog steeds geruime tijd voor ben op mijn vorige tijdsschema’s.

Ik schuif aan bij de mensen van het Franse leger en ben hen dankbaar voor de Isostar. Ik rust even uit en neem vervolgens, in alle voorzichtigheid, de afdaling tot de Lautaret voor mijn rekening. Zoals tijdens de afdaling van de Glandon rijden de ene na de andere fietser me voorbij, maar ik maak me er niet verder druk in. Zonder ongelukken ben ik ervan overtuigd dat ik mijn tijd zal verbeteren, en dit is een voldoende prestatie. Ik fixeer me nu op de 9 uur. Aan de voet van de Lautaret gekomen ben ik helemaal alleen, en ik fiets verder naar Bourg d’Oisans. Enkel op het einde komen een 7-tal fietsers, waaronder één wt.be-lid, aansluiten.

De laatste col van de dag is het enige wat me nog rest : Alpe d’Huez. Een kleine 15 kilometer klimmen, ik zit inmiddels 7 uur in het zadel. De eerste kilometers zijn normaal gezien de lastigste, toch neem ik deze eerste horde met een uitstekend gevoel : de 39x27 wordt snel rondgedraaid, en ik voel me euforisch worden. En, dan plots… is er toch die man met de hamer… een hongergevoel maakt zich van me meester, ik geraak nauwelijks nog vooruit : de snelheid daalt tot amper 7km/u… Ik eet een w-cup en ledig mijn bidons…. Gelukkig is er na een 5-tal kilometer een drankstop, daar zal ik één en ander weer aanvullen en hopelijk gaat het dan wat beter… De mensen langs de kant van de weg zien me de Alpe naar boven kruipen… Dit gaat echt niet meer… Die 1.5 kilometer lijkt me een eeuwigheid te duren, … in de eerstvolgende bocht naar links zie ik ze dan toch staan : enkele mensen geven water-bekertjes aan : ik drink er 6 na elkaar, vul beide bidons opnieuw bij, en vertrek opnieuw… Tiens, dit heeft deugd gedaan : ik vind opnieuw mijn tempo, en rijd verder… de hitte is niet meer te harden, ik zoek na iedere bocht of er in de volgende strook ergens wat schaduw te rapen valt : nergens, nergens, … de supporters langs de kant van de weg roepen inmiddels naar éénieder aanmoedigingen, dit drijft me voort, ik dank hen en ben blij als enkele kinderen met flessen bronwater komen aangelopen, … ik neem er ééntje aan en giet ze à la Landis uit over armen en rug… Brrr, ijskoud is dit bronwater, het beneemt me mijn adem, maar ach : alles beter dan die verzengende hitte… Inmiddels kom ik aan bij de volgende drankstop : de plaatselijke mensen van het rode kruis monsteren iedere fietser en oordelen blijkbaar dat ik geen verzorging nodig heb, … maar goed zo… ik drink opnieuw een 5tal bekertjes water en stap opnieuw op de fiets. De volgende bocht krijg ik een 5tal Basken langs de kant van de weg in het vizier : Met blijkbaar een voldoende hoog alcochol-percentage in het bloed zingen zij ons toe… Zij weten er in ieder geval een feest van te maken. Voor mijn feestgedruis hoef ik nog een 4tal kilometers te klimmen : dit lukt me wel, ik zie het nu helemaal zitten, schakel opnieuw naar de 39x27 en haal nu de éne na de andere fietser in. De laatste kilometers staan er nogal wat toeschouwers, ik beslis er nog voluit voor te gaan, en neem de laatste kilometer aan een snelheid van 30km/u… plots is er een Fransman in de roze giro-trui die me nog wenst bij te halen : voor de ogen van Dieter die inmiddels aangekomen is (in een fantastische tijd van 7u39) en als toeschouwer langs de kant van de weg staat pers ik er een spurtje uit, ik schakel bij naar de 14 en win het prestige-spurtje. Het levert me applaus van het publiek op.

Enkele meters verder rijd ik over de mat, ik check de polar en bemerk een gereden tijd van 8u20. Mijn tijd van 2004&2005 wist ik met een 50tal minuten te verbeteren. Fier als een gieter ben ik, ik neem mijn gsm en bel het gezin op, vol trots vertel ik mijn wedervaren!

Uiteindelijk bleek ik Patrick bijgehaald te hebben in Valoir. Hij eindigt een 25tal minuten na mij, en ook Pascal D wist zijn tijd met welgeteld 59 minuten te verbeteren en eindigde zo in 9u42. Voldoende reden tot feesten zodat het hoogst gelegen restaurant van de Alpe opnieuw werd opgezocht.

Na dit lange verhaal toch nog enkele slotbemerkingen :

Voor deze editie kan men m.i. zeker spreken over een perfecte organisatie : voldoende kwalitatieve bevoorradingen, enorme veiligheidsvoorzieningen, en uiteindelijk dan ook – voor zover mij bekend – geen enkel ongeval!
Iets meer dan 7000 deelnemers startten deze tocht, 4003 reden de tocht uit
De laatste deelnemer deed er 13u52min over en was hiermee 7u51min trager dan de winnaar 'Andrea Ciavatti'
Uitstekende tips en informatie over de Marmotte is terug te vinden op de internetfora van wielertoerist.be, wielertoerist.nl & fiets.nl
En voor hen die deze tocht ook ooit willen ondernemen : Eén raad > Start hier enkel mee als je echt wenst te weten wat ‘sterven’ op de fiets impliceert… ;-)

Dat het nu gewoon maar snel morgen is > Op een rit zonder pech, en valpartijen!

La Marmotte.... Nog 2 dagen....

2010-07-01T07:00:00.000+02:00

Nog 2 dagen te gaan voor La Marmotte...

Quasi alle deelnemers zijn inmiddels aanwezig in de regio van Bourg d'Oisans. Hotels & appartementen zowel in Bourg d'Oisans als op Alpe d'Huez, Les 2 Alpes... Alle accomodaties zijn volgeboekt!

Ook dit is een belangrijk aspect van La Marmotte : Op economisch vlak brengt het in de ruime regio heel wat teweeg. Vooral wanneer de Tour De France, zoals dit jaar, geen passage op de Alpe voorziet is deze organisatie de publiekstrekker van de zomer!

Nogal wat deelnemers zijn bovendien vergezeld door vrouw en kinderen, ... sommigen hebben familie, vrienden mee...

Binnen 2 dagen komt dan ook een grote karavaan op gang : familieleden positioneren zich op de toppen van de cols, reikhalzend uitkijkend naar hun renner van één dag om hem/haar in de best mogelijke omstandigheden te voorzien van drank, voeding... en waar mogelijk extra kleding te geven, of terug te nemen.

Voor hen wordt het vermoedelijk nog het meest stressy... want in dergelijke omstandigheden kan wachten - langs de kant van de cols - lang duren... Toch één bemerking aan alle toeschouwers langs de kant van de weg : Jullie aanmoedigingen zijn meer dan welkom! ;-)

La Marmotte.... Nog 3 dagen....

2010-06-30T08:00:00.000+02:00

De lezer van deze blog heeft via de diverse posts van de voorbije dagen - met verhalen en filmpjes - reeds een beeld gekregen van deze cyclosportieve.

Op basis hiervan worden diverse vragen gesteld met betrekking tot het competitie-aspect : tijden, ... diploma's & klassementen.

Uiteraard zijn dit items die het cyclo-gebeuren kleuren... toch primeert één doelstelling : een veilige aankomst voor allen!

Het verleden heeft immers aangetoond dat omwille van diverse redenen het soms fout loopt.

We staan er niet vaak bij stil, maar ook dit kan gebeuren :

9 juli 2005, Dit gebeurde ook tijdens La Marmotte ....

Bourg d'oisans/groningen - 's Werelds zwaarste fietstoertocht, la Marmotte, eiste zaterdagmiddag het leven van de 35-jarige Klaas-Jan Bakker. De Groninger gleed tijdens een afdaling weg in een haarspeldbocht, stortte via de berm tien meter naar beneden en kwam terecht op een betonnen paal. Hij was op slag dood.

Aan La Marmotte - 174 kilometer lang, 5000 meter hoogteverschil en vier cols in de buitencategorie - doen jaarlijks op de eerste zaterdag van juli vierduizend toerfietsers mee. Bakker ging voor de derde keer de uitdaging aan. Op de laatste berg, de Alpe d'Huez, stond zijn hoogzwangere vrouw Neeltje samen met hun twee jaar oude zoontje te wachten op hun held.

Hij kwam nooit aan. In één van de eerste afdalingen ging het mis. Twee noordelijke fietsvrienden zagen het voor hun ogen gebeuren. Over het waarom bestond zondagavond nog geen duidelijkheid, maar ineens raakte Bakker in een slip en gleed hij het ravijn in.

Het lichaam van Bakker wordt waarschijnlijk pas donderdag naar Nederland vervoerd, omdat in Frankrijk eerst aan allerlei formaliteiten moet worden voldaan. De familie verblijft zolang op een Franse camping. Vrienden melden dat Neeltje Bakker veel steun ondervindt van mensen die met haar meeleven.

De van oorsprong uit Oosterwolde afkomstige Bakker was een bekende in de noordelijke wielerwereld. Als bestuurslid was hij verbonden aan wielervereniging De Kannibaal uit Roden. De verslagenheid was enorm.

In De Wilp, waar zaterdagavond de laatste etappe van de zesdaagse Noordenveld-Wes terkwartier op de rol stond, werd een minuut stilte gehouden. ''Net had ik de tranen nog in de ogen vanwege de tourzege van Pieter Weening. En dan nu dit'', sprak ploegleider Gerke van Dekken.

Ook de voorzitter van De Kannibaal, Wim Hut, was er kapot van. ''Dit is zo ontzettend triest. In september zouden ze hun tweede kind krijgen

Bron: Dagblad van het Noorden

In het magazine Fiets van deze maand stond overigens vermeld dat de verloven van het medisch personeel uit de regio werd ingetrokken... Laat ons hopen dat deze drastische maatregel overbodig was!

La Marmotte.... Nog 4 dagen....

2010-06-29T08:00:00.000+02:00

Nog 4 dagen te gaan voor La Marmotte :

Tijd voor een opname van de editie 2009 >

"La Marmotte... ook dit..." : Morgen op deze blog.

La Marmotte.... Nog 5 dagen....

2010-06-28T08:00:00.000+02:00

Nu La Marmotte zo snel dichter bij komt wellicht goed op mijn verhaal over mijn 2e deelname nog eens door te nemen :

3 juli 2004 16u00

In bocht 2 van de Alpe kan ik opnieuw lachen : Mijn eerste Marmotte, samen met het Fast-A-team (ook wel squadra’s genoemd), en het A-team van de Nieuwenhovespurters, zal ik uitrijden! 9 uur zwoegen gingen vooraf aan die zekerheid. Niettegenstaande het pijnlijke gevoel in rug en ledematen pers ik er in de laatste meters richting het ronde punt en de eindmeet nog eens alles uit. Dit om onmiddellijk mijn diploma, zilver in 9u09, af te halen, het thuisfront te bellen en door de gsm – over de oorverdovende massa heen – ‘ik ben er, het was schitterend maar ik doe dit nooit meer’ te schreeuwen.

4 november 2004 13u30

Mijn dochter, in september met de humaniora gestart in een nieuwe school, maakt tijdens de herfstvakantie een eerste uitstap met haar beste vriendin. Bij het afleveren van mijn dochter ten huize van de vriendin bemerk ik tacx-rollen : ‘Fietst jouw man ook….’ vraag ik de mama. ‘Ja hoor, hij is overigens fanatiek, hij zal zelfs deelnemen aan de Marmotte dit jaar, dit is een fietstocht…’ ‘Ja de Marmotte die ken ik …ik heb hem dit jaar gereden’… en ’s avonds worden bij een glaasje wijn de plannen gesmeed om de marmotte 2005 samen te rijden.

18 januari 2005 14u00

Op de site van www.sportcommunication.com vond ik de coördinaten terug, en bel nu met Rémy om onze inschrijving te bevestigen. Ik wil absolute zekerheid dat we met zijn vieren ingeschreven zijn : Pascal, Hans, Johan & Geert. We krijgen nummers 2100 en verder. We zullen dus niet in het eerste startvak staan doch dit hindert niet, doelstelling is om er samen een mooi week-end met een hopelijk uitrijden van de Marmotte van te maken.

6 juli 2005 18u00

De fietsen worden in de gehuurde renault traffic ingeladen. 4 fietsen, eten & drank voor het week-end maar vooral ongelooflijk veel sportvoeding krijgen we uiteindelijk in de minibus gestouwd. De zenuwen staan precies gespannen. Pascal heeft dan wel wat ervaring met het rijden van lange ritten (TBT, Waalse Pijl, Gent-Wevelgem), Hans reed jaren terug al eens op de Alpe en Geert deed al een meerdaagse fietstocht naar Spanje, toch is ‘La Marmotte’ voor allen een sprong in het duister. Ook voor mij wordt het afwachten; in mei werd ik een week gehospitaliseerd wegens longontsteking…

9 juli 2005 04u00

In het appartement van Pierre & Vacances wordt het kwartet wakker. Nieuwsgierig zijn we naar de weersomstandigheden, de voorbije dagen was het op de Alpe koud en guur weer. In het dal daarentegen scheen de zon. Welke kledij aangetrokken? Hoeveel voeding meenemen? … We grabbelen snel nog naar de extra-spullen (Enérgie, Prévention de crampes… vermelden ze) die we de voorbije dagen kochten op de fiets-standen aan de sporthal van de Alpe. Bij de Renault Traffic gekomen bemerken we een bevroren voorruit… Gelukkig laten we onze stemming niet beïnvloeden door de gevoelstemperatuur, onder het vriespunt.

Om 6u30 staan we vooraan klaar in ons startvak, en bemerken nog enkele Vlamingen. Pascal luistert aandachtig naar het verhaal van een veteraan die bij zijn vorige deelname te snel startte, op de Galibier medische zorgen werd toegediend om toch nog de voet van de Alpe te bereiken. Maar er zijn ook optimisten aanwezig, Karl uit Zuid-West-Vlaanderen ziet het helemaal zitten en gaat met bitter weinig training voor het klassement!

Een uurtje later schuiven we over de beruchte mat voor de tijdsregistratie, we kijken nog eens naar de chip, hopen dat hij registreerde en stuiven vooruit. De adrenaline ten top en twee kilometer verder zie ik enkel Pascal nog, de flightdeck toont me 46km/u. Intomen roep ik, oppassen voor te snelle start schreeuw ik naar Pascal. In de eerste bocht naar rechts, richting voet van de Glandon kijk ik nog even achterom, van Hans & Geert geen spoor. Die halen ons op de beklimming wel in…

Bij de beklimming verlies ik Pascal uit het oog en ben nu niet meer zeker of hij voor of achter mij fietst, ik twijfel… net harder gaan rijden of eventjes wachten… tja uiteindelijk besluit ik mijn tempo te rijden. Dit impliceert in deze vooral het ronddraaien van de 39x25. Halverwege deze eerste col is er een kleine afdaling. Als slechte daler hou ik mijn hart vast, de eerste bochten bepalen de wijze waarop ik de overige bochten zal aansnijden. Een fietser in de Nike-Yellow-Jersey steekt me voorbij en ik nestel me in zijn spoor… Oef dat valt mee…

Om 9u30 bereik ik in de mist de top van de Glandon, de toeschouwers langs de kant staan er verkleumd bij, ik start met de afdaling… Vanaf de 3e bocht zie ik diverse gevallen fietsers. Medische teams zijn ter plaatse en ik stel me geen vragen (later verneem ik dat er een dodelijk slachtoffer te betreuren is). Enige kms verder zit ik in een peloton richting Télégraphe. Ik laat me verleiden tot de koppositie en ben hier pas blij om als ik na een kwartier hoor dat er een valpartij in het peloton gebeurde. Nu ben ik tenminste heelhuids over de spoorweg aan de voet van de Télégraphe kunnen rijden.

Van de vorige editie herinner ik me dat de Télégraphe slechts een voorproefje is voor de Galibier, en besluit hem rustig omhoog te rijden. De tijd van het fietsen is ook een tijd van het denken, mijn overpeinzingen gaan vooral uit naar de maten, waar zijn Pascal, Hans & Geert, ik check mijn gsm om zeker te zijn dat ze nog op de fiets zitten (de afspraak was dat we elkaar bij pech sms stuurden). Ok ‘geen berichten’, dan maar verder fietsen. In Valloir neem ik een uitgebreide pauze. Ik weet niet waar ik heen moet met mijn winterkledij (’s morgens aangewezen maar inmiddels heb ik veel te warm). Aanhouden is het beste alternatief!

Na Valloir heb je enkel kms op slecht bollende banen. Ik erger me aan de weg, de te warme kledij, ... en uiteindelijk het uitzicht op de te hoge Galibier-top die nog zo ver weg lijkt…. Mijn moed zinkt me in de schoenen, ben ik te weinig getraind? Zal ik me dit jaar moeten beperken tot de Marmotton? Ik besluit om niet meer omhoog te kijken en gewoon van bocht naar bocht te fietsen. En ja … drinken moet ik doen, ik dronk tot nu slechts 0.50 liter extran… ik moet drinken en eten (w-cup), dan komen de krachten wel weer…

Met herwonnen krachten haal ik de top van de Galibier. Niettegenstaande een temperatuur rond het vriespunt blijf ik er geruime tijd genieten van de warme thee. De uitputting zien bij de anderen sterkt me in de overtuiging dat ik al bij al niet slecht rijd.

De passage van de Galibier, Lautaret tot aan de voet van de Alpe is lang en ik nestel me in een groepje om mijn krachten te sparen.

Ik check nogmaals mijn gsm en bemerk geen berichten. De collega’s zullen dan wellicht aan de beklimming van de Galibier bezig zijn, tenzij Pascal dan toch voorop was, bedenk ik.

Mijn te warme kledij wordt nu wel echt overdreven, aan de voet van de Alpe bemerk ik de toeschouwers in zomers tenue, de snelle temperatuurschommelingen in de Alpen zijn bij deze nogmaals bewezen. De dames in bikini aan de zijde van de weg kunnen me niet bekoren, hoe lieftallig ze ook supporteren, mijn blik is nu gericht op de 1800m grens, Alpe d’Huez!

Ik tel de bochten af, zie deelnemers die reeds de finish bereikten met hun diploma opnieuw naar beneden fietsen, maar zie ook enkele renners die uiteindelijk in bocht 17 beslissen om terug te rijden en tevreden te zijn met het Marmotton-brevet.

Vanaf bocht 5 ben ik het zeker! Ook dit jaar rijd ik deze mooie cyclosportieve uit. Ik kijk op mijn uurwerk en zie dat ik er nog kan in slagen mijn tijd van vorig jaar te verbeteren. Een eindtijd van 9u04minuten is het resultaat.

9 juli 2005 20u00

We eindigen ons week-end in het restaurantje aan het meer boven op Alpe d’Huez. Het lekkere eten, de vlotte bediening, en een pak overpeinzingen zijn ons deel : Geert diende wegens medische redenen de tocht in Valloir te staken. Hans & Pascal bereikten kort na mij de eindstreep maar deelden één visie : ‘Nooit meer!’

10 juli 2005 19u00

Na een moeilijke terugreis, pech met de Renault Traffic, komen we uiteindelijk in een Ford Mondeo thuis. De familie verwelkomt ons als winnaars van de Tour de France, de kinderen zijn dolenthousiast en wij apetrots op onze prestatie. De overtuiging groeit dat we misschien toch nog eens gaan deelnemen. Drie maal is scheepsrecht!

14 juli 2005 19u00

De fietsen en onze bagage die we in Frankrijk, tgv pech met de Renault Traffic, achterlieten kunnen we afhalen. Vanaf nu kunnen we opnieuw trainen voor ons volgende doel : samen rijden Pascal, Hans & Johan in 2006 alvast de Ronde Van Vlaanderen!

Morgen kan u op deze blog een filmpje over de editie 2009 terugvinden.

La Marmotte.... Nog 6 dagen....

2010-06-27T09:10:00.000+02:00

La Marmotte, de cyclo met de grootste uitstraling wereldwijd komt uiteraard ook aan bod op de nieuwszenders :

Morgen kan u op deze blog mijn ervaringen tijdens de editie 2005 lezen.

La Marmotte.... Nog 7 dagen....

2010-06-26T14:52:00.000+02:00

Nog een weekje en 7000 wielertoeristen verzamelen 's morgens in alle vroegte te Bourg D'Oisans...

Voor alle deelnemers gingen vele trainingskilometers hieraan vooraf, trainingen in januari & februari in de koude, in maart & april vooral met de wind als spelbreker... Gelukkig kunnen we de laatste trainingskilometers in heerlijk fietsweer afleggen!

Voor vandaag stond mijn laatste duurtraining op het programma : Nokere Fietsrally. Dit omdat ik niet wens af te wijken van mijn voorbereiding voor la Marmotte bij mijn drie vorige deelnames (2004, 2006 & 2007). Evenzeer omdat het een wondermooie tocht is : goed georganiseerd, en door een mooie streek! Net zoals bij de vorige edities werd er ook nu samengefietst met enkele Nieuwenhovespurters, en werd er in de finale toch nog even geknald!

Of ik door het copiëren van mijn trainingsweek uit 2007 het zelfde resultaat als toen zal bekomen valt sterk te betwijfelen. Toen had ik met ruim 8000 trainingskilometers 1300 km meer gefietst dan dit jaar, ... maar vooral werd er veel rustiger gefietst. 2010 daarentegen is meer een opeenstapeling van fietsdoelen (RVV - Steven Rooks - 3 Ballons, en later Mont Ventoux-week) wat maakt dat er de voorbije maanden reeds te intens werd gefietst.

Mijn hoop is dan ook vooral gevestigd op aangenaam droog fietsweer en het uitblijven van pech, valpartijen... Dit moet in principe volstaan om de tocht tot een goed einde te brengen.

De voorbije dagen werd mijn blog (cfr google-analytics) beduidend meer gelezen dan voorheen. Ongetwijfeld zijn hier vele Marmotte-deelnemers bij. Voor zij die nu reeds afreizen : Alvast een goede reis gewenst.

La Marmotte.... Nog 8 dagen....

2010-06-25T20:04:00.000+02:00

La Marmotte in cijfers :

174 kilometers
5500 hoogtemeters te overwinnen

4 cols
Col du Glandon : 21.3 km (top : 1924m) (hoogtemeters : 1472m)
Col du Télégraphe : 12km (top : 1566m) (hoogtemeters : 856m)
Col du Galibier : 18km (top : 2646m) (hoogtemeters : 1245m)
Alpe d'Huez : 14km (top : 1815m) (hoogtemeters : 1071m)

7000 deelnemers
34 verschillende nationaliteiten
30% van de deelnemers komt uit de Benelux
80% bereikt de finish

Tijden
Winnaar realiseert meestal een tijd van 6uur
De laatste deelnemers bereiken de finish naar ruim 12 uur

Start
Iets na 7u00

La Marmotte.... nog 9 dagen....

2010-06-24T08:00:00.000+02:00

Om in de stemming te komen alvast dit filmpje :

Trois Ballons - This is it!

2010-06-13T00:00:00.000+02:00

Bij het ontwaken zie ik '04:20 zaterdag 12 juni' op mijn IPhone, of... jawel 3B-Day! Een goed half uur later schuiven we, samen met andere Vlaamse wielertoeristen, in rennerstenue aan bij het ontbijtbuffet. Gisteren wist ik Rémy van het Ibishotel te overtuigen om dit buffet reeds om 5u00 's ochtends te openen. Alvast een welgemeende merci aan deze hotelmedewerker(s) hiervoor! Toch is de sfeer aan tafel bedrukt : de regen blijft hard kletteren tegen de ruiten, ... wacht er ons echt een flandrien-editie van deze 3Ballons? Nee toch!?

Een uurtje later zijn de fietsen in de wagens ingeladen en rijden we de 20km naar Champagney. Bjorn vindt een goede parkeerplaats dicht bij de start. Stefaan parkeert net als ikzelf zijn wagen in dezelfde straat. Alles wordt nog eens gecheckt : bandendruk, voldoende voeding bij, regenvest... Jawel, alles ok... de buien zijn overigens even weg... We begeven ons naar de start. Na de recordopkomst in 2009 (2300 deelnemers) wordt een nieuw record aantal wielertoeristen genoteerd : 2500 waarvan 60% uit de Benelux.

Ik sta als enige Nieuwenhovespurter in het eerste startvak, de anderen sluiten aan in het tweede vak. Nog een half uur te gaan voor het startschot en de stress slaat toe : ik heb te veel in mijn fietsshirt opgeborgen (vier bandjes, teveel bommetjes, en die 8 WCups zijn wellicht ook wat te veel van het goede), ik pruts aan mijn hartslagmeter die maar geen slagen registreert, ... kortom gespannen afwachten... Ik zie de voltallige Veltec-ploeg vooraan plaatsnemen, ... ook andere cyclorijders met reputatie (top 10 in andere Europese Cyclo's) sluiten aan... Net als in andere cyclo's kan ik alleen maar vaststellen dat ik hier als gewone wielertoerist niet echt op mijn plaats sta...

Om 7u20 wordt er vertrokken : De honderden wielertoeristen zetten zich in beweging... De Veltec renners positioneren zich op de eerste rij... Echt koersen is er nog niet bij : de auto's milderen het tempo... Ondertussen is het hypergeconcentreerd fietsen : de renners van het tweede vak wensen zo snel als mogelijk vooraan post te vatten zodat het een continu geharrewar is, als we enkele ronde punten dwarsen is het hek helemaal van de dam, en valt de eerste valpartij te betreuren... Tot drie maal toe klik ik me uit de pedalen... en stel vast dat ik na een start op een 50e plaats 7 km verder teruggedrongen ben tot wellicht een 200e plaats. Tja ook behendigheid is een vereiste!

Inmiddels versmalt de weg en starten we met de eerste col : Le Ballon de Servance. Ik herinner me mijn stelling van gisteren : een rustige afdaling kan enkel na een sterke klim. Ik probeer op deze smalle weg omhoog opnieuw plaatsen te winnen.... Dit lukt me wonderwel, op een relatief groot verzet klim ik omhoog... Enkele kms verder krijg ik de Veltec-tenues opnieuw in het vizier... Alleen hoe lang duurt deze klim eigenlijk, dit begint wel krachten te kosten... De polar toont al continu een hartslag die zo een 15 tellen boven mijn overslagpols situeert.... Dit blijf ik niet volhouden, ik schakel kleiner en poog op basis van een hogere trapfrekwentie nog dichter bij de toppers te komen... Alleen de weg wordt nu ook wel steiler. Ik kijk om me heen en kan enkel vaststellen dat iedereen op deze eerste klim behoorlijk (te) diep gaat. Volharden dus! In de laatste km voor de top kijk ik even achterom : pas een 15tal meter na mij situeert zich de eerste volger. Voor mij nog zo een 60tal renners. Zij duiken de afdaling in, ik ga onmiddellijk uiterst rechts fietsen, wil niemand hinderen en daal op een rustig tempo. In de afdaling halen een honderdtal andere fietsers mij in. De weg blijkt uiteindelijk er minder erg aan toe te zijn : waar zijn al die putten, al dat grind uit de verhalen.... In het tweede deel van de afdaling ga ook ik nu wat sneller fietsen... probeer af en toe te volgen in het wiel van andere renners.

Beneden gekomen wordt er verzameld : al snel vormen we een peloton van ruim 100 renners. Ook Stefaan komt hier aansluiten. Hij geeft me het signaal om niet achteraan te blijven zitten maar om vooraan positie te kiezen. Ik volg hem bij dit initiatief, ... hij roept me toe om tijdig te eten en te drinken : voegt zelf de daad bij het woord en ik volg hem hierin. Ik vraag hem waar de andere Nieuwenhovespurters zijn : hij blijft het antwoord schuldig, in het geharrewar bij de start raakten zij zijn spoor bijster.

Veel tijd voor overleg is er overigens niet : de cols des Croix & d'Oderen dienen zich snel aan : op een gelijkmatig tempo wordt hier naar boven gefietst... Telkens treedt er een kleine verbrokkeling op in het peloton, maar de afdaling brengt alles opnieuw samen.

De volgende hindernis die wacht is de Col de Bramont : Stefaan positioneert zich hier in de eerste gelederen en bepaalt mee het tempo van dit grote peloton. Resultaat is dat dit peloton splitst in meerdere groepen. Op de Route des Américains zie ik in de verte het eerste deel (met Stefaan) zo een 200tal meter voor me uitrijden, ik kijk om en zie de rest van de groep op ruime afstand na mij. Ik twijfel, opnieuw een 'cartouche verschieten' om bij Stefaan aan te sluiten, of wachten op de achtervolgers... Ik kies voor het eerste, het kost me wat tijd maar opnieuw kan ik me in Stefaans spoor nestelen... De Route des Crêtes volgt, hier speelt de wind voluit. Verder klimt de weg opnieuw, nu helemaal naar het dak van deze tocht : Le Grand Ballon. Opnieuw geef ik een 100tal meter prijs... Enkelen stoppen aan de bevoorrading. Tja, als ik na deze col in de groep wil blijven kan ik me geen stop veroorloven. Ik kies resoluut voor de afdaling, en neem deze gezwind : het is een mooie afdaling, helemaal niet technisch... en ik behaal een behoorlijk tempo.

Net op het einde van de afdaling komt Stefaan opnieuw naast mij. Er staan inmiddels 100km op de teller. Quasi halverwege... We zijn ruim drie uur aan het fietsen, en de hartslag zich quasi continu op of boven de overslagpols... Ik neem me voor om bij de volgende col toch mijn eigen tempo te zoeken.

Bij de Hunsdruck laat ik de groep rijden, en op eigen tempo fiets ik omhoog, ik zie de hartslag snel dalen... en sluit me aan bij één van de Veltec-dames. Met een vijftal fietsers bereiken we ook deze top, waarna we gezamenlijk de afdaling voor onze rekening nemen... Ik stel vast dat ik ofwel beter begin te dalen, of dat de andere renners er de fut niet meer voor hebben... Wellicht een combinatie van beiden, maar ik krijg opnieuw moed. De Veltec-dame start het ronddraaien met een Franse wielertoerist en ik volg hun voorbeeld. Op een behoorlijk tempo rijden we naar de Ballon d'Alsace. Deze klim is toch wat langer dan gedacht... en ik ga hier behoorlijk diep in mijn krachtenarsenaal...

Met vijf wielertoeristen fietsen we naar Champagney. Op deze weg draaien we wat rond, doch ik voel de krachten compleet wegvloeien. Ik blijf enkele kms meedraaien in de aflossingsbeurten tot we Champagney in het vizier krijgen. Slechts 2 drinkbussen werden geledigd, maar toch volgt een noodzakelijke tweede plaspauze.

De weg tussen Champagney en de laatste col is licht oplopend, ik slaag er in om een behoorlijk tempo te onderhouden, maar wanneer net voor het opdraaien van de col des belles filles ik door een 50koppig peloton wordt bijgehaald zinkt me de moed in de schoenen. Een goede plaats mag ik nu wel vergeten : top 300 (garantie voor een plaats in het bevoorrechte startvak en heimelijk mijn ambitie) zal niet meer lukken.

Vijf kilometer resten me nog naar de top : alleen welke kilometers! Dit is afzien, delen van 14% stijgingspercentage worden ons voor de wielen geschoven... Ik zie de snelheid dalen tot 12, 11, 10km/u. Even verder wordt het één digit! Ik word zelfs nog ingehaald.... Ik ga hier compleet kapot! Het licht gaat volledig uit, ik neem alsnog een W-Cup (mijn 6e van de dag), pers de laatste druppels uit mijn drinkbussen en ga met hernieuwde moed het gevecht met deze col aan. Even is er een kleine verpozing, ... ik kan even groter schakelen... ik slaag er opnieuw in om enkele renners voor mij in te halen.

En plots is daar de verlossing : auto's en supporters links en rechts van de weg, ... en daar helemaal aan de top situeert zich de eindstreep... als ik over de matten van de tijdsregistratie fiets licht 7:38:00 op.

Heel diep ben ik geweest, ik zie Stefaan die 27 minuten eerder aankwam en rust bij hem uit. We praten wat en 11 minuten later komt ook Pascal W aan. Met ons drietal gaan we kijken naar onze uitslag :

Stefaan N : 81e en 32e in zijn leeftijdscategorie

Johan D : 229e en 71e in mijn leeftijdscategorie (dus toch nog de beoogde top 300)

Pascal W : 305e en 101e in zijn leeftijdscategorie.

Vervolgens vatten we post aan de finish. We moedigen iedereen aan voor de laatste 100 meter, en turen in de verte om de drie kompanen te zien.

Een uurtje na Pascal W verscheen Bjorn N in ons vizier : ook voor Bjorn een sterke prestatie! Nauwelijks tien minuten later verscheen ook een supertevreden Manfred A. Zijn doel om binnen de negen uur te finishen werd gehaald. Op dit zelfde ogenblik startte ook Pascal D voor de laatste col.

Op die wijze kunnen we enkel tevreden terugblikken : uiteindelijk werd het een droge editie van Les Trois Ballons, en kwamen we met ons zessen zonder valpartijen aan!

Trois Ballons - Geen weg terug...

2010-06-12T05:30:00.000+02:00

De start van de cyclo 'Trois Ballons' situeert zich in het centrum van het kleine dorpje Champagney. Ook de dag voorafgaand aan de wedstrijd wordt Champagney volledig ingenomen door de fietsers : iedereen vervult er de startformaliteiten, ... en loopt even doorheen het mini-promo-dorp.

Het is middag als ik samen met Pascal D de startnummers afhaal. De overige Nieuwenhovespurters melden ons dat ze nog 2 uur autorijden voor de boeg hebben waarop wij beiden al snel het enige hotel - Logies de France - van het dorpje binnenlopen. Wanneer we door de ober het restaurant worden binnengeleid, de keurig geschikte tafels (met behoorlijk veel bestek) aanschouwen wordt duidelijk dat de obligate spaghetti niet voor deze middag zal zijn. Beiden opteren we voor de kalfszwezerikken, ... een aanrader!

Een uurtje later bevinden we ons aan het Ibis-Hotel te Danjoutin waar we de wagens van Stefaan N & Bjorn N met respectievelijke passagiers Manfred A & Pascal W zien aankomen.

Samen besluiten we om toch nog een training van een uurtje in te lassen. Het is drukkend warm, 28°, en Manfred A & Pascal W houden er een behoorlijk tempo op na. We doorkruisen de regio tussen Danjoutin & Belfort om na een uurtje het hotel opnieuw op te zoeken.

's Avonds dineren we in een Italiaans restaurant te Belfort. Hier staat de spaghetti uiteraard wel op het menu zodat we alsnog de voorraad koolhydraten verder aanvullen. Het volledige restaurant vult zich al snel met andere wielertoeristen van diverse nationaliteiten.... De gesprekken aan tafel focussen zich uiteraard op de moeilijkste passages van Les Trois Ballons.... Als ik de verhalen aanhoor zinkt me de moed in de schoenen : een uiterst gevaarlijke 1e afdaling, verdere afdalingen hebben passages met kasseien wat bij regenweer om valpartijen vragen is, ... langere beklimmingen dan gedacht, ... een slopende slotklim, ... elk jaar vele valpartijen... En vermoedelijk wordt deze cyclo vergezeld van enkele regenbuien.

Manfred A & Pascal W blijven optimist : beiden realiseerden bij de nog zwaardere Marmotte-cyclo reeds een gouden diploma, zijn bijzonder stuurvaardig (ook participeerden ze in het OVWF-circuit) en zijn sterke dalers... Bjorn N blijft dan weer heel nuchter bij dit alles. Daar waar zijn gewicht in het nadeel speelt kan hij zich beroepen op zijn grote motor. Goed uitrijden is zijn doel. Stefaan N (gewezen renner bij de juniores) heeft als rasechte klimmer de grootste ambitie : hij wenst een goede tijd neer te zetten. Pascal D (reed tevens in de juniorescategorie) is vooral begaan met de weersomstandigheden : bij regenweer dan toch maar opteren voor de kortere afstand van 110km, al dan niet een optie? De vraagtekens blijven... Voor mezelf brachten de verhalen aan tafel alvast één iets duidelijk : om die eerste afdaling de baas te kunnen kom ik best met de eerste groep aan de top van de eerste col. Enkel dan kan ik het me veroorloven met de remmen dicht af te dalen.

Hoedanook er is geen weg terug : Na de 600 auto-kms van vandaag wachten morgen de 205 fiets-kms!

Trois Ballons - Voorbeschouwing

2010-06-10T07:05:00.000+02:00

Jaarlijks organiseert onze wielerclub in november een clubfeest. Bij deze gelegenheid in 2003 vatte Davy D. het plan op om met enkele A-leden 'La Marmotte' te fietsen. Als pas beginnend fietser klonken 'La Marmotte' & 'Cyclo' me vreemd in de oren... iedereen aan tafel voegde zijn naam toe aan het inschrijvingsblad die rondging zodat ook ik mijn krabbel er op plaatste....

In juli 2004, met nauwelijks 2000 fietskilometers, vatte ik mijn eerste fietscyclo 'La Marmotte' aan.... meteen leerde ik alle aspecten van het cyclo-gebeuren : Een cyclo is een loodzware fietstocht die je doorheen een mooie streek (lees veel klimmen en dalen) brengt waarbij je weliswaar onvoldoende oog hebt voor de natuur. Iedereen heeft immers een doel : voor sommigen is dit het uitrijden van deze tocht, anderen willen een goede tijd realiseren want er is tijdsregistratie... voor de best geoefenden is het het behalen van een goed klassement, want jawel ook dit wordt opgemaakt. Daarnaast reikt de organisatie van een cyclo ook diploma's uit : in functie van jouw eindtijd (rekening houdend met jouw leeftijd) krijg je een gouden, zilveren of bronzen getuigschrift.

Deze eerste cyclo smaakte naar meer zodat er in de afgelopen jaren enkelen aan de palmares werden toegevoegd :
- La Marmotte : zilver in 2004 & 2006, goud in 2007
- Vélomédiane Criq : goud in 2009
- Freddy Maertens Classic : Top 5 in 2007 (250 deelnemers)
- Steven Rooks Classsic : Top 60 in 2008 (1800 deelnemers)

Voor 2010 werden opnieuw 3 cyclo's in het schema opgenomen : Steven Rooks Classic, Trois Ballons en opnieuw La Marmotte.

Een geslaagde Steven Rooks Classic is achter de rug, voor La Marmotte is het nog enkele weken wachten. De enige cyclo waar ik niet als enige Nieuwenhovespurter aan de start sta is Trois Ballons.

Deze cyclo wordt, met Nieuwenhovespurters Pascal D, Pascal W, Stefaan N, Manfred A & Bjorn N, nu zaterdag verreden.

Het parcours :
- Ballon de Servance : 1200m
- Col des Croix : 678m
- Col d'Oderen : 884m
- Col du Herrenberg : 1186m
- Le Grand Ballon : 1325m
- Le Hunsdruck : 748m
- Le Ballon d'Alsace : 1200m
- La Planche des Belles Filles : 1148m
of 205km en 4300 hoogtemeters in totaal.

48 uur voor het officiële startschot (om 7u15) te Champagney polsen collega's en vrienden naar de verwachtingen :

In eerste instantie is het hopen op een leuk weekend met de Nieuwenhovespurters, ... voor de rit zelf spelen de weergoden uiteraard een grote rol. Vanuit die hoek lees ik wisselende verwachtingen : van heel veel regen tot quasi droog. Het wordt dus afwachten maar een regenjack zal ik zaterdag toch wel bij hebben. Indien de hemelsluizen opengaan opteren we wellicht voor het B-parcours : 105km.

Bij droog weer daarentegen ligt de ambitie (enkel) op het goed uitrijden van de tocht... binnen drie weken is er immers La Marmotte. Merk ik dat het parcours 'Trois Ballons' me ligt dan kan ik in de komende jaren nog eens deelnemen om met het voordeel van de parcourskennis een goede tijd te realiseren.

Samenvattend : ik hoop op een droge rit, zonder pech en valpartijen!

Ongeacht de doelstellingen : binnen exact 48uur staan we met 2000 fietsers in Champagney : allen met toch wel wat stress... of heet dit dan adrenaline... klaar voor de vele hoogtemeters die zullen volgen... Allen kennen we het codewoord doseren, en toch zullen we opnieuw ergens, op de ene of andere ballon... die hartslag te sterk zien stijgen... en onze limieten verleggen... ;-)

Veel succes aan allen!

TBT : Nieuwenhovespurters in beeld

2010-05-24T20:19:00.000+02:00

Even achteromkijken

2010-05-22T11:41:00.000+02:00

Deze week werd de kaap van de 5000 fietskilometers in 2010 overschreden. Tijd voor een terugblik.

Begin 2010 kenmerkte zich vooral door uiterst koude temperaturen. Vrieskou en sneeuwval lieten lange duurtrainingen niet toe. Toch werd de fiets regelmatig van stal gehaald om stelselmatig de conditie op te bouwen. De toertochten 'Omloop Passage' als 'E3 Prijs' werden ingelast als aanloop naar Vlaanderens Mooiste.

Daar waar deze Ronde Van Vlaanderen nog een flandrienweer kende, werden we in de tochten Rit Van de Gouverneur, PVP Classic & Grinta verwend met droog en aangenaam fietsweer.

Tijdens elk van deze toertochten kon ik een goed fietsgevoel ervaren... dewelke uiteindelijk bevestigd werd via mijn 16e plaats (1993 deelnemers) in de Steven Rooks Classic.

Via de hiernavolgende link kan u mijn beelden aan deze cyclo bekijken : Filmpje Steven Rooks Classic
Op de beklimming van La Redoute ziet u enkel de deelnemers van de 155km, op de volgende beelden ziet u deelnemers van 155 & 110km door elkaar heen.

Na deze goede ervaring in de Ardennen opteer ik voor het tweeluik Waalse Pijl en Tilff Bastogne Tilff.

Beide toertochten telkens op een gematigd tempo, ... dit in het vooruitzicht van wat komt in de volgende periode :

12 juni 2010 : Cyclo 3Ballons
03 juli 2010 : Cyclo La Marmotte
17 juli 2010 : Fietsweekend Givet

Nadien volgen drie weken zonder fiets, om vanaf de tweede helft augustus toe te leven naar het Mont Ventoux-fietsweekend.

Waalse Pijl 2010 in beeld

2010-05-21T22:35:00.000+02:00

Waalse Pijl 2010

2010-05-16T09:27:00.000+02:00

Vandaag verstoorde de wekker (overigens net als donderdag voor de Steven Rooks Classic) omstreeks 3u30 mijn slaap. De twijfel of het na de harde inspanning van donderdag wel verstandig was om naar Spa af te reizen voor de Waalse Pijl hield me nog even in de ban, ... en in mijn bed. Toch zorgde een half uurtje later de douche voor een frisse kop.

Omstreeks 7u15 kwam ik aan te Spa. Voor vandaag had ik een reporter in mijn zog, mijn zoon wou de camera wat verder uittesten. Hoedanook al veel volk. De weg stond van begin tot eind aan beide zijden volgeparkeerd.... dan maar de parking van de plaatselijke supermarkt.

Slechts 6° : me dus behoorlijk warm aangekleed, wat extra voeding genomen en afgesproken met echtgenote en zoon, mijn volgers voor vandaag, dat we elkaar een 1e maal zouden treffen aan de 1e bevoorrading.

Fietsend doorheen Spa zag ik dat er weinig echt grote groepen deelnemen aan deze toertocht : meestal 4à5 man van dezelfde club, ook veel fietsers, net als mij vandaag, die de Waalse heuvels alleen wilden bedwingen. Eens het stadscentrum uit draaiden we linksop voor de eerste helling van de dag : Le Maquisard.

Deze eerste helling is drie kilometer lang en kent een gemiddelde stijging van 5.1%. Deze eerste 154 hoogtemeters zijn dan ook een mooie opwarmer... en zijn een mooie voorbode voor wat volgt.

Vanaf nu is het inderdaad verder fietsen over continu glooiende wegen... tot Remouchamps.

In Remouchamps krijg ik voor de tweede maal in drie dagen tijd La Redoute voorgeschoteld. Deze helling ligt me niet echt, daarvoor is de maximale stijging van 22% me te hoog... Toch voelt dit na amper 17km totaal anders aan dan halverwege de SRC, of op het einde van TBT. De fotografen staan er wel... dus geef ik toch het beste van mezelf.

Bovengekomen is het even uitkijken naar het juiste parcours, voor de 210km is het rechtsafdraaien, de afdaling tegemoet. Het slechte wegdek ligt nog nat, het blijft dus uitkijken. Een blik op de flightdeck toont me dat ik reeds 25km achter de rug heb, wellicht verstandig om een groepje op te zoeken. Ik sluit me aan bij een drietal uit Lokeren.

Samen met hen neem ik de klimmen 'Les Forges' & 'Côte d'Avister' voor de rekening. Na deze klimmen wacht dit drietal elkaar op, ik neem resoluut de afdaling naar Limont waarna de Côte de Hestreux wacht.

Hier situeert zich tevens de eerste bevoorrading, en zie ik dus mijn volgers terug. De mist is inmiddels verdwenen, uit de wind voelt de zon aangenaam aan. We kijken geamuseerd toe hoe een fietser met zijn hondje in een mandje gemonteerd aan zijn stuur toekomt. Tijdens de Grinta kwam ik deze man ook al tegen. Chapeau om met dit extra gewicht deze zware toertocht te ondernemen! Na het versterken van de inwendige mens ga ik opnieuw op pad.

De volgende 20km glooiende wegen brengen me over Hody, Fraiture en Atrin. Deze passage situeert zich op een platteau in deze Ardennen, ... en de wind heeft er vrij spel! Helaas ben ik hier quasi alleen, geen fietsers met een goed tempo zodat er reeds diep uit het krachtenarsenaal wordt geput. Korte tijd later wordt de Côte de Horion ons voor de wielen geschoven.

Als beloning volgt de lange afdaling naar Durbuy. Ter hoogte van Durbuy is het links opdraaien en enkele honderden meters verder opnieuw naar rechts. Het bordje Côte de Warre lacht er ons toe. Behoedzaam neem ik deze klim, niet teveel woekeren met de krachten... ik wil, na donderdag, niet teveel boven de overslagpols fietsen.

Bovengekomen ga ik op zoek naar een groepje, .... dit blijkt in deze Waalse klassieker niet zo eenvoudig te vinden, ... uiteindelijk pik ik aan bij een Waalse wielertoerist. Ik nestel me in zijn wiel en ben blij een 15tal km zo beschut te zijn tegen de wind.

Zo kan ik met verse moed starten aan de côte de Roche à Frêne. Deze 2km lange klim heeft ook al een gemiddelde stijging van 9.5% zodat het hier opnieuw goed doseren wordt... Op de 39/27 naar boven, mijn kleinste verzet, maar toch slaag ik erin om behoorlijk wat fietsers in te halen. Dit geeft me moed. Aan de bevoorrading gekomen zie ik niet alleen mijn volgers terug, maar tref ik er ook de voltallige Veltec-Equipe.

De derde passage van deze Waalse Pijl brengt me over vier hellingen : telkens hellingen met een iets minder bekende naam, maar wel mooie lopers... onder het motto dit zal dan wel een mooie training voor 3Ballons zijn fiets ik de Côte de Haute-Bodeux, Côte de Bergeval, Côte de Noirefontaine & Côte de Neuville op een gelijkmatig tempo omhoog.

Ik ben hierbij blijkbaar toch net te diep in mijn krachten gegaan, want ik heb dringend nood aan voeding en drank. Bij de bevoorrading fiets ik dan ook onmiddellijk naar de wagen : 2 bananen, een volledig stuk peperkoek en 2 w-cups. Ik speel het allemaal binnen en spoel alles door met een volledige bidon. Ik prijs me gelukkig dat echtgenote en zoon vandaag volgen, ... zonder deze extra bevoorrading werd het wel heel moeilijk.

Nu volgt een mooi rondje Stavelot. Drie hellingen om ons opnieuw te pijnigen. Zowel op de Stockeu als op de Thier de Coo zie ik quasi iedereen zich naar boven hijgen... enkelen zelfs te voet. Op de Wanne zie ik het thuisfront staan zodat ik er nog eens alles uit pers om enkele fietsers in te halen.

De laatste 20km is geen rechte lijn naar Spa... Neen we krijgen eerst nog de Haute Levée voorgeschoteld. Niet alleen de vermoeidheid speelt ons hier parten, maar ook de hardnekkige wind. Na wellicht 150km alleen fietsen zoek ik hier nog even de beschutting van enkele wielertoeristen op. Op die manier recupereer ik en slaag ik erin op de Rosier een behoorlijke tijd neer te zetten.

Als beloning krijg ik niet alleen een mooie afdaling naar Spa, maar vooral ook 2 glunderende blikken van het thuisfront aan de aankomst.

Tijdens deze 213km werden er 3950 hoogtemeters overwonnen. Dit brengt mijn weeksaldo aan hoogtemeters boven de 6000!

Cyclo : Steven Rooks Classic

2010-05-14T19:39:00.000+02:00

De maanden januari tot en maart staan traditioneel in het teken van algemene conditieopbouw. Begin april vormt de Ronde Van Vlaanderen dan de eerste test waarna ik via deelname aan verschillende toertochten, Rit van de gouverneur - PVP Classic - Grinta Challenge, de conditie verder hoop te verbeteren.

Dit alles om in de door mij gestelde doelen een behoorlijke prestatie neer te zetten.

De Steven Rooks Classic staat - op hemelvaartsdag - in mijn agenda aangekruist als eerste doel. Deze cyclo reed ik reeds in 2008 en was toen supertevreden met mijn prestatie : 29.53 gemiddeld, en 59e op 1370 deelnemers.

Ik wil deze goede prestatie dit jaar evenaren. Hoedanook geen sinecure want er zijn quasi 2x zoveel deelnemers, en onder druk van enkele Waalse gemeenten verdwijnt één typisch cyclo-aspect : geen politiebegeleiding, en dus wel stoppen aan ieder kruispunt...

Na een 2uur durende autotocht kom ik omstreeks 6u aan te Maastricht. Ondanks dit vroege uur is er al volop bedrijvigheid aan de startplaats : het NH-Hotel. Tenten worden klaargezet, de sponsors bouwen hun stand uit... en in het hotel zie ik tal van fietsers aanschuiven aan het ontbijt. Om 7u haal ik mijn startdocumenten op en maak me dan rustig klaar voor de start.

Omstreeks half acht is het zover : de eerste fietser staat reeds aan de startboog. Ik ga er naast staan, zo verzekerd van een goede startpositie. Vrij snel volgen diverse renners... enkelen herken ik van de editie in 2008. Ook zie ik enkele truitjes van gaul.nl & veltec. Ook voor dit jaar is er dus een sterk deelnemersveld. Nogal wat onder hen zijn cyclo-specialisten : ze praten over de voorbije Fietschallenge, hun toptijden in Marmotte, 3Ballons... Net als in 2008 besef ik dat ik hier niet op mijn plaats sta. Helemaal niet als even voor 8u ook Laurens Ten Dam zich naast mij positioneert.

In het wiel van deze Rabobankrenner, die in opbouw naar de Tour de France is, fiets ik onder de startboog door, de matten van de tijdsregistratie geven de traditionele biep, en ... vervolgens worden we met zijn allen het fietspad opgestuurd. Het lot van ieder die in Nederland fietst.

Op het fietspad wordt er toch behoorlijk snel gefietst, ... zeker wanneer dit fietspad even later uitmondt in een kleine weg. Bij de eerste helling gaat de snelheid alleen nog de hoogte in, ... ik kijk even om en zie toch een 100tal fietsers in ons zog.

De klimmen die volgen wordt er telkens een hoog tempo aangehouden. Na 25km weet onze groep zich op die wijze gereduceerd tot een 35tal fietsers. Ik prijs me gelukkig, in 2008 had ook ik dan al de rol gelost.

Alleen dan, bij de volgende helling... gaat Laurens Ten Dam stevig aan de kop sleuren. Ik neem me voor dat ik hoedanook zo lang als mogelijk bij deze groep wil blijven, ... probeer het tempo te volgen, ... alleen de benen willen niet mee, ... ik zie anderen afhaken... ook ik kraak. Met een vijftal zien we de 30 andere fietsers een 200m voor ons uit fietsen. Ronddraaiend aan snelhden, jawel tot 50km/u, krijgen we na een achtervolging van 5km! met 3 man opnieuw aansluiting.

Op de Holiguette krijgen we een zelfde scenario : ook op deze 700m tot 11%stijging ment Ten Dam de groep. Hij trekt iedereen op het lint, maar deze keer blijf ik in het wiel. Inmiddels is het niet alleen zwoegen op de hellingen. Ook na iedere afdaling is het voor mij spurten om het gaatje te dichten. Ik vloek op mijn gebrek aan stuurvaardigheid, daalcapaciteiten...

Focussen op het positieve is nu éénmaal beter, even kijken op de flightdeck naar de gemiddelde snelheid dus : 33km/u. En dit ondanks dat 3/4e van de 2100 hoogtemeters zich in de eerste 80km situeert. Toch tevreden zijn dus, ... bovendien weet ik dat ik nu bij deze groep kan blijven tot aan La Redoute. Deze helling is te steil voor mij, en weet dat ik niet de klasse heb van de rest in deze groep. Ik zal ze dus op eigen tempo omhoog fietsen en nadien aansluiting zoeken bij een ander groepje.

Met nog een 25tal fietsers draaien we zo La Redoute op. Ik kijk naar de flightdeck en zie nog een snelheid van 40km/u... ik schakel kleiner tot 39/21 en zie de overige 24 fietsers onmiddellijk uit mijn gezichtsveld verdwijnen... De weg is integraal met 'Phil' beschilderd... als ik even later op dit natte wegdek op de witte verf slip met mijn achterwiel vloek ik... ik blijf overeind en sleur me op 39/27 naar boven. 2 fietsers kon ik op de klim nog inhalen. Er zijn dus 22 fietsers weg, ik bedenk dat ik dus nog 23e kan worden... voldoende motivatie om na de afdaling opnieuw de gashendel open te draaien.

Met een fietser van gaul.nl slaag ik erin om nog enkele andere andere renners fietsers bij te benen. Met vijf man nemen we de volgende steile klimmen voor de rekening :
Côte de Cornemont, 3000m, 9%
La Trasenter, 2900m, 15%
Bois d'Olne, 1100m, 22%.

De klim op Bois d'Olne is eigenlijk quasi 3km lang, alleen het laatste steilste stuk is 1100m lang. De weg kronkelt zich echt de hoogte in, de camera's staan hier goed opgesteld, mooie videobeelden!

Na iedere afdaling is het voor mij opnieuw versnellen om de drie overige renners in te halen... ik voel dat dit krachten kost en ga meer risico's nemen om toch maar het juiste spoor te kunnen houden.

Bij de laatste klim 'Les Waides', opnieuw 2500m lang met een maximale stijging ad 14%, haakt de gaul.nl-renner af. Met ons drietal is het nu in rechte lijn opnieuw naar Maastricht. Ook in deze laatste passage slagen we erin om nog enkele renners van de initiële kopgroep in te halen.

De snelheid blijft te hoog voor mij, ik probeer nog eens een kilometer kopwerk voor mijn rekening te nemen, maar besef dat dit mijn laatste stuiptrekking is... De laatste kilometers gaan opnieuw over fietspaden, bij het inhalen van twee kinderen aarzel ik even en de overige 2 renners nemen al snel 10m afstand. Deze 10m krijg ik maar niet gedicht, ik kan de snelheid op 39km/u houden, maar niet verder... Na 2km kan ik ook die 39km/u niet meer aanhouden, ik begeef... ik zie ze uit het gezichtsveld verdwijnen...

Gelukkig is een km verder de finish in zicht, na het inhalen van enkele deelnemers aan de 110km, pers ik er nog een spurtje uit en fiets over de matten van de tijdsregistratie.

Onmiddellijk na de meet wordt me gevraagd om de chip van de tijdsregistratie te verwijderen, ik buig me voorover om deze uit het voorwiel te verwijderen, ... Besef plots dat ik helemaal kapot ben... sta nog te daveren van de inspanning...

Ik neem het redbull-blikje niet aan maar ga me onmiddellijk op een bank gaan leggen.. Even bekomen! Na 5minuten bel ik het thuisfront : apetrots > 31.7 gemiddeld en zeker top20.

'S avonds check ik het klassement :

01 Sjef Graafmans 155km 8:06:00 12:41:23
02 Laurens ten Dam 155km 8:05:38 12:41:24
03 Bas Vankan 155km 8:05:42 12:43:24
04 Jos Wolfkamp 155km 8:05:48 12:43:31
05 Arnold Stam 155km 8:05:38 12:43:30
06 Carlo Kop 155km 8:05:50 12:45:54
07 Gerben Brans 155km 8:05:49 12:45:55
08 Jo Ferket 155km 8:05:43 12:45:52
09 Valentino Roncada 155km 8:05:44 12:45:56
10 Taeke Oppewal 155km 8:05:42 12:45:55
11 Jurrien Von Colthoff 155km 8:06:09 12:56:54
12 Maarten Muurmans 155km 8:05:46 12:56:52
13 Harry Drevel 155km 8:05:50 12:56:57
14 Jolle de Vries 155km 8:05:43 12:56:53
15 Frank Scheffer 155km 8:05:55 12:57:54
16 Johan Devroe 155km 8:05:40 12:58:21
17 Thomas van der Luer 155km 8:05:42 13:00:45
18 Ronald van Herp 155km 8:05:41 13:04:03
...
1000 Martijn Storm 155km 8:07:42 14:57:33
...
Uiteindelijk bereikten 1993 deelnemers de finish.

De doelstelling voor de Steven Rooks Classic werd gehaald. Toch werden ook mijn minpunten opnieuw blootgelegd : dalen, bochtenwerk.

Zaterdag dus naar de Waalse Pijl om hier wat in te oefenen.

In het wiel... van de club!

2010-04-18T17:59:00.000+02:00

De agenda voor dit weekend werd uiteindelijk iets te ijverig ingevuld ;
-> vrijdagavond :een openingsreceptie
-> zaterdagmorgen/middag : lange duurtraining doorheen de Vlaamse Ardennen
-> zaterdagavond : verjaardagsfeest
Op zondagmorgen uitslapen is dan plezant... en toch opteerde ik voor de door Manfred georganiseerde clubrit.

Mooi weer en dus een behoorlijke opkomst van de A-leden. Het kopwerk tijdens de startkilometers werd door Dieter en mij opgeknapt. Waregem werd via Nokere verlaten. Manfred serveerde ons hier de eerste helling. Al snel stelde ik vast dat het herstel van de zaterdagrit niet volledig was. Een snelle opeenvolging van smallere wegen, draaien en keren volgde : dit leverde Dieter telkens enkele meters voorsprong op.

Net zoals op zaterdag beduidend minder wind dan de voorbije weken, ... toch kost het kopwerk altijd wat meer kracht. Ter hoogte van Oudenaarde en met inmiddels 23km op de teller hielden we het vooraan voor bekeken. Kurt en Andy namen over.

Vanaf Oudenaarde werden minder bekende paden betreden, we pikten een tweetal hellingen rond Schorisse mee om vervolgens resoluut koers te zetten naar de regio Erpe Mere - Aalst. Ieder jaar opnieuw verrast Manfred ons met voor ons ongekende wegen, en dit in combinatie met de diverse toppen van deze regio. Prachtige vergezichten gegarandeerd!

De opeenvolging van de hoogtemeters liet zich in de groep ook wel voelen, op de hellingen werd er gewacht op de achterblijvers... het tempo verdween ook vooraan uit de groep.

Voor mij welgekomen... na de training van gisteren wou ik er vandaag een rustiger duurtraining van maken. Op naar die lagere hartslagzones dus! Alhoewel na het kopwerk bij de aanvang was ik op de tweede rij blijven fietsen... ook hier verbruik je best wat kracht. Heb mij dan maar in het midden van de groep genesteld. Mooi in het wiel... van de club. Resultaat : een daling van de hartslag met ruim 15 tellen.

Pascal W & Manfred namen na de 50km kopwerk van Andy & Kurt over. Zij leidden ons over Kruishoutem opnieuw naar Waregem.

Mooie geslaagde clubrit : 115km, 30.5 gemiddeld.

Toertocht : Peter Van Petegem Classic

2010-04-18T00:00:00.000+02:00

Hier volgt binnenkort een verslagje van deze toertocht.

Tipje van de sluier > Naast de Nieuwenhovespurters was er nog behoorlijk veel blauw op straat.

Toertocht : Rit van de gouverneur

2010-04-11T01:00:00.000+02:00

Hier volgt binnenkort het verslag van deze toertocht.

Een tipje van de sluier > Dit was de eerste dag van 2010 waar ik een supergoed gevoel in de benen had!